“แบบนี้ค่อยเข้าท่า”

หลินซีไม่รู้เลยว่าน้องชายของเธอมีความทะเยอทะยานมากกว่าที่เธอคิด

เธอพูดด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา “คุณปู่สร้างเฉินฮวากรุ๊ปจนใหญ่โตขนาดนี้ ครอบครัวเราก็ควรจะมีใครสักคนที่กล้าออกมาแสดงตัว กล้าทำตัวให้เด่นเพื่อที่จะได้ชิ้นส่วนของมัน มิฉะนั้นการที่ยิ้มให้พวกนั้นมากไปก็เป็นการให้ท้าย ทำให้พวกเขาคิดว่าเราไม่มีทางสู้...”

ตอนท้ายหลินซีพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา

หลินจือไป๋เม้มริมฝีปาก พูดของพี่สาวดูเหมือนมีความหมายแฝง?

เหมือนว่าหลินซีรู้สึกว่าไม่ควรพูดเรื่องนี้กับน้องชายตอนนี้ เธอจึงเปลี่ยนเรื่องอย่างแนบเนียน “พี่ได้ยินข่าวลือที่น่าสนใจมาเมื่อไม่นานมานี้ว่าคุณอากำลังวางแผนให้หลินกงแต่งงานกับสาวงามจากตระกูลที่มีชื่อเสียง...”

หลินกง

ลูกพี่ลูกน้องของหลินจือไป๋

ลูกชายคนโตของบ้านอา

และเป็นผู้นำรุ่นที่สามของตระกูลหลินในปัจจุบัน

เขายังเป็นหนึ่งในสาเหตุที่ทำให้หลินจือไป๋ได้รับบาดเจ็บที่ศีรษะเมื่อหลายปีก่อน

ถ้าเขาต้องหาภรรยา คนที่เขาเลือกต้องเป็นคนมีฐานะและมีชื่อเสียงแน่นอน

“ไม่รู้เลยว่าเธอเป็นใคร”

พี่สาวแกล้งถอนหายใจ “น่าเสียดายที่พี่หลินซีมีความสามารถในการจีบสาวแต่พี่กลับเป็นผู้หญิงเอง น่าเสียดายหน้าตานี้จริงๆ”

หลินจือไป๋ยกคิ้ว

พี่กำลังบอกอะไร?

นั่นมันว่าที่พี่สะใภ้ของผมนะ!

หลินซียิ้มพลางมองหน้าหลินจือไป๋ “ในวันเกิดของคุณปู่ คงมีคนมาไม่มากใช่ไหม?”

“ขอโทษด้วยครับ”

หลินจือไป๋ตอบอย่างเย็นชา “การศึกษาของผมไม่สนับสนุนให้ทำเรื่องแบบนั้น”

“น้องชายจอมดื้อ”

หลินซีหัวเราะอย่างเต็มที่ “พี่ไม่ได้พูดอะไรเลย แต่นายก็ยอมรับเองทั้งหมด”

“พี่บังคับผม”

“นายยอมรับเองต่างหาก”

ลมเย็นพัดมา ทำให้ผมของหลินซีปลิว เธอใช้มือห้านิ้วจัดผม “ถ้านายสามารถดึงพี่สะใภ้กลับมาได้ก็คงดี แต่เสียดายที่นายยังเป็นแค่เด็กหนุ่มอายุสิบเจ็ดปี ต้องรออีกหลายปีกว่าจะสามารถเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับเฉินฮวาได้”

“อย่าพูดเล่นเลย เราคุยเรื่องจริงกันดีกว่า”

หลินจือไป๋ถาม “ช่วงนี้งานเป็นยังไงบ้าง?”

ในเครือเฉินฮวากรุ๊ปมีบริษัทบันเทิงเฉินฮวา ซึ่งเป็นหนึ่งในธุรกิจหลักของตระกูลหลิน

ตระกูลหลินรุ่นที่สามเกือบทุกคนทำงานที่บริษัทนี้ แต่ถูกแยกไปทำงานในแผนกต่างๆ

รวมถึงครอบครัวของหลินจือไป๋ด้วย

พี่สาวของหลินจือไป๋เป็นผู้จัดการแผนกเพลงในบริษัทบันเทิงเฉินฮวา

ไม่ให้ของดีไหลออกนอกบ้าน

หลินจือไป๋มีเพลง “ดับทุกข์” อยู่ในมือ เขาต้องการใช้ช่องทางของพี่สาวเพื่อเผยแพร่เพลงนี้

“พูดถึงงานในวันดีๆ ทำไม?”

รอยยิ้มของหลินซีหายไป “นายก็รู้สถานการณ์ของบ้านเรา”

หลินจือไป๋ไม่แปลกใจ “คือพวกคุณอาร่วมมือกันกดดันพวกเราสินะ?”

หลินซีดื่มเบียร์อีกครั้งอย่างหนัก

“นายคิดว่าบ้านเราดีขนาดนั้นเลยหรือ? ไม่ต้องถึงขั้นให้พวกนั้นร่วมมือกัน

“แค่พวกเขาไม่ต้องทำเองก็พอแล้ว ในเฉินฮวามีคนที่รู้จักเลียขาเยอะ

“พวกนั้นอาจจะทำอย่างอื่นไม่เก่ง แต่รู้วิธีเอาใจคนข้างบน ถึงแม้พวกเราจะแซ่หลินเหมือนกัน แต่ก็ยังต้องลำบาก”

จริงอย่างที่คิด

หลินจือไป๋ไม่แสดงอารมณ์ “พ่อของเราก็ด้วยเหรอ?”

หลินซีพูดอย่างเย็นชา:

“พ่อของเราเป็นแค่ผู้กำกับละครตัวเล็กๆ ไม่มีอะไรต้องพูดมาก ไม่มีเงินลงทุนใหญ่ๆ และไม่สามารถเข้าถึงคนเขียนบทใหญ่ๆ

“พี่ชายของนายอยู่ในแผนกรายการวาไรตี้ เขาเพิ่งแย่งชิงสตูดิโอกับแผนกอื่นแต่ไม่ได้ ตอนนี้พนักงานในทีมของเขาไม่มีความมั่นคง ความสามารถในการควบคุมก็น้อยลง

“ส่วนแม่ก็มีตำแหน่งในบริษัท แต่ไปทำงานหรือไม่ก็ไม่มีใครสนใจ

“แต่ยังดีที่พวกอาไม่ได้เข้าขากัน พวกเขาเองก็สู้กันบ่อย

“นี่เป็นเหตุผลที่พี่ต้องเตือนให้นายเตรียมใจล่วงหน้า นายอายุแค่สิบเจ็ดปี ร่างกายเพิ่งหายดี พวกเขาเริ่มแย่งชิงมรดกกันแล้ว

“คุณปู่อายุเยอะแล้ว”

“แม้ว่าเขาจะดูแลสุขภาพดีแต่ก็มีอายุขนาดนี้แล้ว จะเกิดอะไรขึ้นก็ไม่แปลก และถึงแม้เขาจะไม่ป่วยหนัก เขาจะมีชีวิตอยู่อีกกี่ปี?

“ในบริษัทเริ่มมีข่าวลือ”

“เขาว่าคุณปู่เริ่มเลือกผู้สืบทอดแล้ว เมื่อไม่นานมานี้เขาถามเลขาจินเรื่องพินัยกรรม นายคิดว่าคนอย่างเลขาจินจะเก็บความลับไม่อยู่เหรอ? ถ้าไม่มีการอนุญาตจากคุณปู่ ข่าวจะหลุดมาได้ยังไง?”

หลินจือไป๋ถอนหายใจลึก

สถานการณ์ในครอบครัวแย่กว่าที่คิด

คุณปู่ก็โหดร้ายจริงๆ เขาโยนรุ่นที่สามของตระกูลหลินลงในบริษัทบันเทิงเฉินฮวา รู้ว่าพวกเขาไม่เข้ากันแต่ก็ไม่สนใจ ไม่กลัวว่าบริษัทจะล้มละลายเพราะการต่อสู้ภายใน

ส่วนการเลือกผู้สืบทอด?

ฮ่าฮ่า นั่นมันการเลี้ยงกู่พิษชัดๆ!

แต่นี่ก็เป็นสไตล์ของคุณปู่จริงๆ

คุณปู่เป็นคนมั่นใจเสมอ เขามั่นใจว่าเขาจะเป็นผู้นำของตระกูลหลินได้ดี แม้ว่าจะปล่อยให้เรือลำนี้ต่อสู้ภายในจนเละ เขาก็มั่นใจว่าจะไม่ล่ม

“เค้กของเฉินฮวามีขนาดใหญ่”

หลินซียิ้มเย็นชา “การแบ่งเค้กนั้นยากมาก ดังนั้นตอนนี้เขาจึงเหมือนจักรพรรดิไร้หัวใจ จ้องมองพวกเราด้วยสายตาเย็นชา แม้รุ่นที่สองและรุ่นที่สามของตระกูลหลินจะสู้กัน เขาก็ยังคงไม่สนใจ”

พูดจบ

หลินซีมองน้องชาย “แต่นายยังเป็นนักเรียนมหาวิทยาลัยอยู่ ก่อนจะจบมหาวิทยาลัย นายยังไม่มีสิทธิ์เข้าร่วมอย่างเป็นทางการ”

“ไม่แน่เสมอไป”

หลินจือไป๋ไม่ได้เป็นแค่เด็กหนุ่มอายุสิบเจ็ดปี เขาระลึกชาติได้ จึงมีอายุมากกว่า

ที่สำคัญคือหลินจือไป๋มีระบบ!

นั่นคือบัตรผ่านวีไอพีสุดยอดที่สามารถเปิดประตูได้ทุกแห่ง

ถ้าคุณปู่ที่บ้านใหญ่ชอบเลี้ยงกู่พิษนัก ฉันก็จะเป็นราชากู่พิษเอง!

คิดถึงตรงนี้

หลินจือไป๋พูด “ผมช่วยพี่ได้ตั้งแต่ตอนนี้”

“ช่วยยังไง?”

หลินซีเอียงหัวมองน้องชาย

หลินจือไป๋หยิบเบียร์ที่พี่สาวดื่มไปแล้วสองในสามและดื่มจนหมด

“พี่ให้ดื่มเหรอ?”

หลินซีมองหลินจือไป๋อย่างไม่พอใจ

หลินจือไป๋ถามขึ้น “พี่คิดว่าใครเป็นผู้ควบคุมวงการเพลงของบลูสตาร์?”

“ยังต้องถามอีกเหรอ?”

หลินซีตอบโดยไม่ต้องคิด “วงการเพลงของบลูสตาร์ถูกควบคุมโดยนักแต่งเพลงเสมอ”

“ใช่แล้ว”

หลินจือไป๋โยนกระป๋องเบียร์ลงถังขยะอย่างแม่นยำ “วงการเพลงของบลูสตาร์เป็นโลกของนักแต่งเพลง”

บลูสตาร์ต่างจากโลก

บลูสตาร์มีประชากรมากกว่าและมีพื้นที่ใหญ่กว่า แต่ไม่มีแนวคิดของประเทศ มีแค่แปดทวีป

แปดทวีปนี้คือ ฉิน ฉี ฉู่ เยี่ยน หาน จ้าว เว่ย

และทวีปที่เจริญที่สุดคือจงโจว

ต้องเล่าย้อนไปถึงประวัติศาสตร์ของสองโลก

ที่โลก จิ๋นซีฮ่องเต้สืบทอดราชวงศ์ฉินและทำให้ประเทศล่มสลาย แต่ที่บลูสตาร์ ฝูซูเป็นผู้สืบทอดบัลลังก์

ภายใต้การปกครองของฝูซู ราชวงศ์ฉินไม่เพียงแต่ไม่ล่มสลาย แต่กลับยิ่งใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ ความสำเร็จในสมัยของฝูซูทำให้โลกต้องทึ่ง ราวกับว่าเขาเป็นผู้ที่ทะลุมิติมา!

หลังจากฝูซู

จักรพรรดิรุ่นต่อๆ มาของราชวงศ์ฉินก็เก่งมาก

อาจเป็นเพราะฝูซูสอนลูกหลานดี ทำให้มีผู้นำที่เก่งทั้งบุ๋นและบู๊หลายคน กองทัพฉินขยายอาณาเขตได้ใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ จนกระทั่งรวมใต้หล้าทั้งหมดได้!

ทำให้ “ใต้หล้าล้วนเป็นของจักรพรรดิ” กลายเป็นจริง!

จนกระทั่งห้าร้อยปีก่อน ราชวงศ์ฉินก็ล่มสลาย

แต่สงครามในบลูสตาร์ดำเนินไปเพียงร้อยปี จงโจวก็เกิดขึ้นและรวมใต้หล้าได้อีกครั้ง

ปัจจุบัน

บลูสตาร์มีจงโจวเป็นศูนย์กลาง และทวีปทั้งเจ็ดก็ปกครองตนเอง

ทวีปต่างๆ มีทั้งการแข่งขันและการร่วมมือ

เทคโนโลยีและการแพทย์ของบลูสตาร์มีระดับใกล้เคียงกับโลก แต่ทิศทางแตกต่างกันเล็กน้อย

ในด้านบันเทิง

อุตสาหกรรมบันเทิงของบลูสตาร์มีบางด้านที่เก่งกว่าโลก แต่บางด้านก็ยังไม่เท่าโลก

ซึ่งเป็นเรื่องปกติ

เมื่อมีผีเสื้ออย่างฝูซูมากระพือปีก จะเกิดอะไรขึ้นอีกสองพันปีก็ไม่แปลก

ในด้านดนตรี

นักแต่งเพลงของบลูสตาร์มีสถานะสูงมาก!

เพราะคนทั่วไปเชื่อว่าจิตวิญญาณของดนตรีอยู่ในทำนอง

ในผลงานเพลง นักแต่งเพลงที่สร้างทำนองคือส่วนสำคัญที่สุด

จากแนวคิดนี้

บลูสตาร์จึงมีระบบดนตรีที่มีนักแต่งเพลงเป็นแกนหลัก!

แน่นอน

ไม่ได้หมายความว่าการแต่งเนื้อเพลง การเรียบเรียงเพลง หรือการร้องเพลงไม่สำคัญ สิ่งเหล่านี้ก็สำคัญมาก

แต่ในวงการเพลงของบลูสตาร์ แนวคิด “ทำนองคือราชา” ได้รับการยอมรับ

ทำนองที่ดี สามารถทำให้ทุกอย่างฟังเพราะ!

ไม่ว่าจะเป็นเปียโน กีตาร์ หรือเครื่องดนตรีอื่นๆ ถ้ามีทำนองที่ดี ทุกอย่างก็จะฟังเพราะ

ถ้าเปรียบเทียบกับเกม นักแต่งเพลงคือตัวหลักของทีมดนตรี!

สำหรับบริษัทบันเทิง นักแต่งเพลงที่มีความสามารถเพียงพอสามารถอุปถัมภ์นักร้องได้หลายคน

เพราะบริษัทบันเทิงสามารถเปิดตัวนักร้องได้ตลอดเวลา

นักร้องเหล่านั้นอาจจะหน้าตาดี ร้องเพลงเพราะ หรือทั้งสองอย่าง

แต่พวกเขาไม่สามารถฝึกฝนนักแต่งเพลงเก่งๆ ได้ นักแต่งเพลงที่ดีเป็นทรัพยากรที่หายาก

อีกนัยหนึ่ง

นักแต่งเพลงคือพ่อของผลงานเพลง เป็นพ่อของนักร้องหลายคน และเป็นพ่อของวงการเพลง!

นักแต่งเพลงชั้นนำในบลูสตาร์ถึงกับมีคำเรียกว่า “พ่อเพลง”

แต่พ่อเพลงแต่ละคนยืนอยู่บนยอดพีระมิดของวงการเพลงบลูสตาร์ เป็นคนส่วนน้อยเท่านั้น

“แล้วไง?”

หลินซีมองน้องชายด้วยความงุนงง “นายจะช่วยพี่ยังไง?”

เดี๋ยวก่อน!

หลินซีครุ่นคิดและเหมือนคิดออก “หรือนายรู้จักนักแต่งเพลงเก่งๆ?”

หลินจือไป๋: ?

ความคิดของพี่ทำไมไม่เหมือนกับของผมเลย?

ภายใต้สายตาที่เต็มไปด้วยความคาดหวังของพี่สาว หลินจือไป๋กระแอมเบาๆ “มีความเป็นไปได้ไหมว่าผมก็พอรู้เรื่องแต่งเพลงบ้าง...”