ไม่ใช่เพราะยังตัดใจไม่ได้

ไม่ใช่เพราะเป็นคนหุนหันพลันแล่น

แต่เพราะความบริสุทธิ์ทำให้ทนไม่ได้

วิญญาณอันสูงศักดิ์ที่สั่งสมมโนทัศน์ความงามของตนเองมา ยอมให้มีแม้แต่คราบเล็กๆ ก็ไม่ได้

ไม่ชำระล้างเสียก็อยู่ไม่ได้

“วันนี้ไม่ใช่วันนั้นหรอกนะ”

เชบาซง ซีมง ที่เข้าใจเขาดี กล่าวห้ามด้วยทั้งความรักและความกังวล

อ็องรี มาร์โซไม่ตอบ แล้วก้าวออกไปข้างนอก

เชบาซง ซีมงยืนมองประตูที่ปิดอยู่เนิ่นนาน ก่อนส่ายหน้า

‘เขาเรียกว่ายุคแห่งความหลงใหลใช่ไหมนะ’

แกร์ท คาริอุส นักวิจารณ์วัฒนธรรมชื่อดังของเยอรมนี เคยตั้งชื่อปรากฏการณ์ทางวัฒนธรรมที่เกิดขึ้นในทศวรรษ 2020 โดยมีหมู่นักดนตรีหนุ่มสาวแห่งเบอร์ลินเป็นแกนกลางว่า Leidenschaft (ความหลงใหล)

บรรดาศิลปินรุ่นความหลงใหล ซื่อตรงต่ออารมณ์และไม่ลังเลที่จะแสดงมันออกมา

ยิ่งไปกว่านั้น พวกเขาออกมาวิพากษ์โฉมหน้าล้าสมัยของวงการศิลปะที่กลายเป็นชนชั้นนำและแคบลงอย่างแข็งขัน

ปรากฏการณ์ผิดธรรมชาติ ที่ดนตรี วรรณกรรม และทัศนศิลป์ซึ่งแม้แต่ผู้เชี่ยวชาญยังไม่เข้าใจ กลับถูกยกย่องให้เป็นศิลปะได้หากเพียงมีความเป็นต้นฉบับ

พวกเขาลุกขึ้นตั้งคำถามต่อวงการศิลปะที่กลายเป็นเพียงประเด็นฮือฮา

เป็นคนรุ่นใหม่ที่ทลายวงการเดิมซึ่งเต็มไปด้วยลัทธินิฮิลิสม์ ด้วยแรงปรารถนาไม่หยุดยั้งและจิตวิญญาณบริสุทธิ์

ศิลปะที่ถ่ายทอดอารมณ์อย่างฉับไวให้สัมผัสได้ง่ายขึ้น

ศิลปะที่คนสมัยใหม่ซึ่งยุ่งกับการเรียน การงาน และการเอาตัวรอด สามารถเสพได้โดยไม่ต้องทุ่มแรงมากนัก

ศิลปะที่ปลอบประโลมพวกเขา

ศิลปะเพื่อทุกคนที่กำลังดิ้นรนเพื่อจะมีชีวิตอยู่ นั่นคือศิลปะของคนรุ่นความหลงใหล

อ็องรี มาร์โซเองก็มีด้านที่คล้ายคลึงกับพวกเขา

คำพูดคำจาที่ดุดันของเขาทำให้คนรุ่นก่อนขัดเคืองใจ แต่กลับได้รับการสนับสนุนอย่างล้นหลามจากวัยรุ่นถึงวัยสี่สิบ

คนหนุ่มสาวที่ถูกกดทับในที่ทำงาน โรงเรียน และครอบครัว ได้รับการปลอบโยนจากอ็องรี มาร์โซ ผู้ยืนหยัดในความเชื่อของตนโดยไม่แคร์สายตาคนอื่น

เพราะเอือมระอาสังคมที่เรียกร้องพฤติกรรมเสแสร้ง จึงรู้สึกเอ็นดูต่อความไม่ปรุงแต่งของอ็องรี มาร์โซ

ต่างจากท่าทีอาจหาญในยามปกติ พวกเขากลับอินกับความโดดเดี่ยวและความทุกข์ทรมานที่หลงเหลืออยู่ทั่วภาพเหมือนของอ็องรี มาร์โซ และปลอบโยนตนเองผู้ถูกกักขังในห้องเช่าห้องเดียว

นั่นคือเหตุผลที่ผู้คนเสาะหาอ็องรี มาร์โซ และภาพเหมือนตนเองนับร้อยที่เขาวาด

‘อ็องรี……’

เชบาซง ซีมง แม้จะห้ามอ็องรี มาร์โซไว้ แต่ในอีกทางหนึ่งก็หวังว่าตนเองจะตัดสินผิด

เช่นเดียวกับที่คนรุ่นก่อนซึ่งเคยเย้ยหยันอ็องรี มาร์โซว่าเป็นจิตรกรศตวรรษที่ 19 มาบัดนี้ก็ไม่กล้าวิพากษ์เขาอย่างสุ่มสี่สุ่มห้า

เขาเองก็อยากให้วันหนึ่งเรื่องวันนี้กลายเป็นหัวข้อหัวเราะคิกคักเคล้าจอกเหล้าเช่นกัน

“……ถึงเวลาที่มันจะปะทุแล้วสินะ”

เขาก็คิดเหมือนกันว่า วงการศิลปะที่เป็นแผลหนองมานาน ควรต้องมีจุดเปลี่ยนเสียที

ในตลาดที่เอาแต่มุ่งทลายรูปแบบ โหยหาความแปลกใหม่และกระแสฮือฮา ผู้คนทั่วไปย่อมหันหน้าหนี

ตลาดที่แคบลงทำให้ศิลปินหนุ่มสาวไร้ที่ยืน

เชบาซง ซีมงภาวนาทุกวันให้ความโกรธอันบริสุทธิ์ของอ็องรี มาร์โซ ไม่สิ ความโกรธของศิลปินทุกคนที่มีอุดมการณ์ โค่นล้มคาร์เทลที่ยึดครองตลาดศิลปะลงให้ได้

เพียงแต่เขาก็ยังห่วงว่า ในกระบวนการนั้นอ็องรี มาร์โซจะบาดเจ็บหรือไม่

“ฉันนี่ก็แก่แล้วสินะ”

เชบาซง ซีมงหัวเราะแผ่วๆ

ทุ่มเทมาหลายสิบปีเพื่อจะดันตลาดศิลปะให้เข้าร่องเข้ารอย แต่อยู่ๆ ก็กลายเป็นระมัดระวังขึ้นทีละน้อย

เป็นเพราะอายุหรือเปล่า

หรือว่าเพราะท่าทีประนีประนอมแบบนี้เอง ถึงได้ปล่อยให้ปัญหาคาราคาซังมาจนถึงวันนี้

เชบาซง ซีมงยังคงทุกข์ใจก้ำกึ่งอยู่ระหว่างการให้กำลังใจกับความกังวล

* * *

อ็องรี มาร์โซที่ออกมายืนในโถงทางเดิน สูดหายใจให้สงบ

‘คำของอาจารย์ถูกต้อง’

เขาเคยสงสัยว่าเดเมียน คาร์เตอร์กับเจย์ โจปลิงมีสายสัมพันธ์บางอย่างกัน แต่ก็ยังไร้หลักฐาน

อย่างที่เชบาซง ซีมงเตือน หากบุ่มบ่ามลงมือก่อน อาจถูกย้อนกลับได้ จึงต้องรอบคอบ

กรอด

อ็องรี มาร์โซขบกรามแน่น

อาร์แซง บัตเลอร์ของเขาจะต้องขุดคุ้ยความผิดของเดเมียน คาร์เตอร์ออกมาให้ได้ ไม่ว่าต้องใช้วิธีใด

แค่ต้องการเวลาอีกสักหน่อย แต่ความโกรธที่ก่อตัวมาหลายวันก็ไม่ยอมจางไปง่ายๆ

“คุณศิลปิน!”

พนักงาน SNBA เห็นอ็องรี มาร์โซก็เรียกอย่างเร่งร้อน

“ถึงคิวถัดไปแล้วค่ะ”

ถึงเวลารับรางวัลนิทรรศการพิเศษ

อ็องรี มาร์โซกระดกลิ้นอย่างหงุดหงิดเล็กน้อยแล้วก้าวเข้าห้องจัดงาน

“ผมขอขอบคุณสมาคมศิลปะแห่งชาติฝรั่งเศสที่มอบโอกาสดีๆ ให้ครับ ขอบคุณครับ”

พอดีกับที่โกฮุนกล่าวจบคำขอบคุณบนเวที

โกฮุนที่คอยถ่วงเวลาไว้จนกว่าอ็องรี มาร์โซจะมาถึง พอเห็นเขาก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย

อ็องรี มาร์โซเมินสายตานั้นแล้วขึ้นไปบนโพเดียม

“ต่อไปขอเชิญคุณอ็องรี มาร์โซ ผู้ชนะจากการประกวดอาร์นูโว ขึ้นรับรางวัลครับ”

ตามคำเชิญของพิธีกร บรรดาแขกผู้มีเกียรติตบมือให้

อ็องรี มาร์โซยืนกลางเวที กวาดมองผู้คนที่จ้องมองตน

กล้องที่อัดแน่นเต็มแนวหลังที่นั่ง เหล่านักข่าวที่มารุมเหมือนฝูงหมาป่า วัชพืชที่อวดดีทำทีเป็นศิลปินกับดอกไม้กลิ่นเหม็น และฝูงแมลงวันที่วนเวียนอยู่รอบๆ

คลื่นไส้จุกอก

อ็องรี มาร์โซมองโกซูยอลกับซออินโฮ แล้วเลื่อนสายตาไปยังโกฮุนที่ยืนอยู่ด้านหลัง ก่อนหันกลับมามองตรงไปยังผู้ชม

“ดูว่าไปเกาะดอกไม้อะไร ก็รู้แล้วว่าเป็นผึ้งหรือแมลงวัน”

คำพูดชวนฉงนทำให้พิธีกรชะงักไปชั่วครู่

อ็องรี มาร์โซคุมอารมณ์ตัวเองแล้วเอ่ยขึ้นอีกครั้ง

“ถ้าจะย้ายกระถางก็จงดูให้ถี่ถ้วน ใครกันที่ส่งกลิ่นเน่า และใครคือดอกไม้หอม”

สื่อไม่น่าไว้วางใจ

พวกนักข่าวมักตามกลิ่นเงิน มากกว่าจะพูดความจริง

พวกมันเป็นศัตรูพืช

ขณะคิดเช่นนั้น อ็องรี มาร์โซก็เห็นความหวังเล็กๆ รำไร

นักข่าวจากสำนักข่าวเล็กๆ ของสาธารณรัฐเกาหลี ที่แรกเริ่มเขาแทบไม่เหลียวแล กลับค่อยๆ ลูบประโลมบาดแผลของการประกวดอาร์นูโวที่ถูกทำร้าย

หากที่นี่ก็มีนักข่าวที่มีอุดมการณ์อยู่บ้างล่ะก็ พวกเขาคงไม่พุ่งเข้าหาแรฟเฟลเซียที่คละคลุ้งด้วยกลิ่นเหม็น แต่จะตามหาดอกไม้หอมดุจผึ้งและผีเสื้อ

“ที่ว่ามีกลิ่นเน่า ท่านกำลังหมายถึงใครกันแน่ครับ?”

นักข่าวคนหนึ่งยกมือถาม

“ถ้านายเป็นผึ้งล่ะก็ ต่อให้ไม่ถามก็คงรู้เอง”

อ็องรี มาร์โซจ้องเดเมียน คาร์เตอร์ที่กำลังยิ้มอย่างใจเย็น

“แมลงวันมันไม่รู้หรอก มันคิดว่าเป็นดอกไม้ ก็เลยบินไปเกาะ เพราะกลิ่นที่ตัวเองชอบ ทั้งที่นั่นคือกลิ่นเหม็น มันก็แค่พุ่งเข้าใส่เพียงเพราะสิ่งนั้นดูใหญ่ที่สุดในโลกเท่านั้นเอง”

ผู้คนในสถานที่ประกาศรางวัลจับความกระแสประหลาดที่ไหลระหว่างอ็องรี มาร์โซกับเดเมียน คาร์เตอร์ได้

อะไรน่ะ?

นี่เขากำลังมองเดเมียน คาร์เตอร์อยู่จริงๆ ใช่ไหม?

ไม่นานมานี้เองที่อ็องรี มาร์โซสบถใส่เดเมียน คาร์เตอร์

ใครๆ ก็ย่อมคิดได้ว่าทั้งสองศิลปินมีปัญหากัน

เหล่านักข่าวรีบกรูกันเข้ามา

“ช่วยขยายความคำพูดเมื่อครู่นี้ให้ละเอียดหน่อยครับ!”

“ข่าวลือเรื่องบาดหมางกับคุณเดเมียน คาร์เตอร์ เป็นความจริงหรือไม่ครับ?”

ท่ามกลางคำถามมากมาย คำถามจากนักข่าวของเดอะซัน หนังสือพิมพ์รายวันของสหราชอาณาจักร กลับสร้างแรงสั่นสะเทือนทั้งห้อง

“ท่านไม่คิดเหรอครับว่าตัวท่านเองต่างหากที่เป็น ‘ศิลปินประดับฉาบฉวย’?”

แม้ทุกคนจะตกตะลึงจนพูดไม่ออก แต่นักข่าวคนนั้นก็ไม่ยอมถอย

“ผมได้ยินเหมือนท่านกำลังพาดพิงถึงตัวเองที่ดังเพราะเอาโฆษณาไปแปะทั่วสถานีปารีส ช่วยระบุให้ชัดหน่อยได้ไหมครับว่าหมายถึงใคร!”

ทุกคนในสถานที่ประกาศรางวัลถึงกับช็อกไปตามๆ กัน

ถึงเดอะซันจะขึ้นชื่อเรื่องข่าวกอสซิปและการโจมตีคนดังแบบไร้หลักฐาน แต่ทุกอย่างก็ควรมีขอบเขต

คำถามเช่นนี้ ไม่ควรพูดกับผู้รับรางวัลในงานประกาศรางวัล

ใจร้อนเกินไปนะ คุณมาร์โซ

เดเมียน คาร์เตอร์ที่เฝ้ามองสถานการณ์อยู่คุมสีหน้าให้เป็นปกติ

ถ้างานนี้มีแค่สื่อฝรั่งเศส คงไม่มีใครกล้าตั้งคำถามแบบนั้นกับอ็องรี มาร์โซ

ทว่าในงานนี้ ยังมีสื่อหลายแห่งจากสหราชอาณาจักรที่เจย์ โจปลิงเป็นผู้สนับสนุนเข้าร่วมด้วย

ในสายตาคุณ ฉันอาจเป็นแรฟเฟลเซียก็ได้ แต่ในสายตาฉัน คุณน่ะเป็นแค่ดอกไม้ที่เติบโตในเรือนกระจก

เดเมียน คาร์เตอร์ตัดสินว่า สภาพแวดล้อมที่ทั้งฝรั่งเศสสรรเสริญนั้นยิ่งทำให้อ็องรี มาร์โซหยิ่งผยองกว่าเดิม

เผยอความเป็นปฏิปักษ์ขึ้นมากะทันหันต่อหน้าสาธารณชนเช่นนี้

ช่างยากจะเข้าใจ ว่าที่ผ่านมาเขาต้องทำตัวไม่เห็นหัวคนอื่นขนาดไหนถึงกล้าทำแบบนี้ได้

‘พูดให้แข็งกร้าวไม่ได้แปลว่าทุกอย่างจะคลี่คลายหรอกนะ’

เดเมียน คาร์เตอร์ตั้งใจจะเพียงแค่เพลิดเพลินกับกระบวนการที่คุณชายบ้านรวยผู้ไม่เคยถูกใครขัดใจและโตมาแบบไม่รู้จักโลก กำลังค่อยๆ เรียนรู้ความเป็นจริงของสังคม

‘ดอกไม้ทุกดอกล้วนต้องมีใครสักคนคอยย้ายกระถางให้อยู่ดี ตามที่นายว่า ต่อให้สำหรับฉันจะเป็นแค่แมลงวันก็เถอะ แต่ถามหน่อย นายเองขาดผึ้งกับผีเสื้อแล้วจะสืบพันธุ์ได้ไหม?’

เพราะปกติแล้วอ็องรี มาร์โซมักตั้งแง่ศัตรูกับสื่อและผู้คน จึงไม่มีใครคิดจะออกหน้าช่วยเขา

ยิ่งไปกว่านั้น ในเมื่อเป็นประเด็นที่เจ้าตัวเปิดก่อน ก็ย่อมต้องเป็นฝ่ายผูกปมให้จบ

ทั้งเรื่องพฤติกรรมที่ผ่านมาและดราม่าด่ากราดก่อนหน้านี้ กระแสสังคมล้วนเข้าข้างเดเมียน คาร์เตอร์อย่างยิ่ง

ถ้ามองสถานการณ์เป็น ก็สมควรถอย

‘สันจมูกเชิดๆ นั่น เดี๋ยวก็พังทลายลงเอง’

เดเมียน คาร์เตอร์เอนหลังพิงพนักเก้าอี้อย่างสบายใจ

“จะใครเสียอีกล่ะ ก็ไอ้คนแก่ที่รู้อยู่แก่ใจว่าติดรางวัลซาลงแล้ว ยังดันมาแข่งการประกวดอาร์นูโวไงล่ะ”

คำพูดของอ็องรี มาร์โซทำให้เดเมียน คาร์เตอร์เสียความเยือกเย็นไปชั่วขณะ

ไม่คิดเลยว่าเขาจะเล่นตรงๆ ถึงเพียงนี้ เกือบเผลอหลุดอารมณ์กลางห้องที่รวมผู้สื่อข่าวนับสิบ

อ็องรี มาร์โซตวาดใส่เหล่าคนที่ยังอยู่ในอาการช็อก

“ข่าวเข้ารอบงานซาลงของ SNBA ถูกกระจายไปตั้งแต่กว่าหนึ่งเดือนก่อนแล้ว เวลายกเลิกการประกวดอาร์นูโวมีเหลือเฟือ แต่แกไม่ทำ เดเมียน คาร์เตอร์”

อ็องรี มาร์โซจ้องเขม็งไปที่เดเมียน คาร์เตอร์

“วันนี้คงมีเรื่องไม่ดีเกิดขึ้นสินะ คุณมาร์โซ”

เดเมียน คาร์เตอร์ไม่ตอบตรงๆ เลือกจะเน้นว่ามาร์โซกำลังหัวร้อน

เป็นการทำให้ตนเองถูกมองว่าเป็นผู้เคราะห์ร้าย และผลักคู่กรณีให้กลายเป็นผู้กระทำ

“เรื่องไม่ดีน่ะเหรอ? มีสิ ก็การที่ฉันรู้ว่าแกได้รางวัลซาลงแล้ว ยังจะลงแข่งการประกวดอาร์นูโวอีกนั่นแหละ”

อ็องรี มาร์โซลากประเด็นกลับมาที่เดิมอีกครั้ง

“ไหนพอได้สิทธิ์แสดงในซาลงแล้ว ก็ถอนตัวเมื่อไหร่ก็ได้ไม่ใช่เหรอ ไม่จริงหรือไง?”

น้ำเสียงของมาร์โซแม้จะขุ่นเคือง แต่ชัดถ้อยชัดคำ

“แล้วก็เลยถอนตัวด้วยคำโกหกน่าขยะแขยงยังไงล่ะ”

“คุณนี่”

“การประกวดที่คนอื่นมองว่าเป็นโอกาสหนึ่งเดียวในชีวิต กลับลงแข่งไว้เป็นประกันงั้นเหรอ? สำหรับท่านผู้เชี่ยวชาญผู้ยิ่งใหญ่เนี่ยนะ?”

พออ็องรี มาร์โซก้าวลงจากโพเดียม ผู้คนทั้งห้องก็ฮือฮา

นักข่าวกราดชัตเตอร์เพื่อจับภาพเดเมียน คาร์เตอร์และอ็องรี มาร์โซให้อยู่ในเฟรมเดียวกัน

“เท่านั้นยังไม่พอ ยังย่องกลับมาเพื่อรับรางวัลอีกเหรอ? ไม่มีแม้แต่ความละอายใจ? หรือว่า ฝรั่งเศสกับผู้เข้าประกวดอาร์นูโว ดูเป็นตัวตลกในสายตาแกกันแน่?”

อ็องรี มาร์โซยื่นหน้าเข้ามาใกล้

“แกดูถูกฉัน อ็องรี มาร์โซ แล้วคิดว่าจะรอดปลอดภัยงั้นเหรอ?”

เดเมียน คาร์เตอร์พยายามทำท่าทีสุขุม แต่หัวใจที่สะดุ้งวาบกลับสงบลงไม่ได้เสียที

เขารู้จากเจย์ โจปลิงว่าฝ่ายนั้นมีความไม่พอใจ แต่ไม่คิดเลยว่าจะกล้าออกหน้าด้วยตัวเองในที่สาธารณะ

เพราะเป็นคนที่มีเหตุมีผลอย่างยิ่ง เขาจึงไม่อาจเข้าใจหรือยอมรับคู่ต่อสู้ที่ทำอะไรนอกกรอบสามัญสำนึกของตนได้

พอคิดขึ้นมาว่าอีกฝ่ายอาจทำอะไรก็ได้ไม่คาดคิด ดอกไม้ในเรือนกระจกก็กลายเป็นสิ่งมีชีวิตที่น่าหวั่นที่สุด

“เดเมียน คาร์เตอร์ตัดสินใจอย่างกล้าหาญเพื่อรักษาจิตวิญญาณของการประกวด คุณกำลังปฏิเสธสิ่งนั้นอยู่หรือเปล่า?”

นักข่าวเดอะซันเอ่ยขึ้นอีกครั้ง

อ็องรี มาร์โซหันศีรษะไปทางเขา

"ไอ้เวรที่เอาแต่ยืนเซ็นชื่อถ่ายรูปอยู่หน้าผลงานตัวเองตั้งแต่วันแรก จะมารักษาอะไรได้?"

ต่อให้เป็นข่าวฮือฮาแค่ไหน เหล่านักข่าวที่ปกติพุ่งเข้าหาเรื่องร้อนก็ตกตะลึงกับท่าทีของอ็องรี มาร์โซ

แม้อ็องรี มาร์โซจะเป็นหนึ่งในศิลปินที่ได้รับความรักมากที่สุด แต่เดเมียน คาร์เตอร์เองก็ได้รับการยอมรับมายาวนานในฐานะผู้เชี่ยวชาญ

ทั้งยังเป็นบุคคลที่ได้รับความเคารพด้านความประพฤติด้วย จึงไม่มีอะไรจะได้จากการประณามอย่างรุนแรงในที่สาธารณะ

มีแต่จะเจอแรงกระแทกกลับเท่านั้น

‘เป็นอะไรของเขา?’

‘สติดีอยู่ไหม?’

ทุกคนล้วนงงงันกับการกระทำที่ฉับพลันของอ็องรี มาร์โซ

“พูดเกินไปแล้วนะ”

เดเมียน คาร์เตอร์แสดงสีหน้าไม่พอใจ

“ฉันแค่แวะไปดูว่าผลงานจัดแสดงเรียบร้อยไหม แล้วก็ขอบคุณคนที่จำฉันได้ก็เท่านั้น”

“เหรอ? สงสัยจะมีคนซื้อแซฟไฟร์ให้ล่ะสิ?”

คิ้วของเดเมียน คาร์เตอร์กระตุกเล็กน้อย

‘ที่แท้คิดจะเล่นแบบนี้’

เขานึกว่าคุณชายไม่ประสีประสาจะคุมอารมณ์ไม่อยู่แล้วฟูมฟาย ที่ไหนได้กลับประเมินผิด

อ็องรี มาร์โซฉวยเอาเดเมียน คาร์เตอร์ ผู้ที่ได้รับเกราะคุ้มกันด้วยภาพลักษณ์สุภาพบุรุษต่อหน้าสายตาทั้งยุโรป มาวางเป็นประเด็นในชั่วพริบตา

เดเมียน คาร์เตอร์ที่ตอนแรกคิดว่าอีกฝ่ายจะพยายามยัดข้อหาใช้การประกวดอาร์นูโวเป็นเครื่องมือ ก็พลันรู้ว่าเขากำลังส่งสัญญาณเตือน

ไม่ใช่เตือนถึงตัวเขา

แต่เป็นใบเตือนถึงบรรดาผู้สนับสนุนศิลปินนามว่าเดเมียน คาร์เตอร์

‘จะมีหลักฐานได้ยังไงกัน’

เดเมียน คาร์เตอร์นึกถึง <นิรันดร์> ที่เก็บไว้ในสตูดิโอลับ และคิดว่าอ็องรี มาร์โซไม่มีทางรู้ความลับที่เกี่ยวกับ <นิรันดร์> ได้

ยิ่งกว่านั้น หลักฐานก็ยิ่งไม่มีทางหาได้

‘ไม่เลว’

เดเมียน คาร์เตอร์กำหมัดแน่น

แม้ไม่มีหลักฐาน ก็ยังทำอะไรได้

อ็องรี มาร์โซเพียงแค่พูดถึงแซฟไฟร์ ก็ทำให้ผู้สนับสนุนของเดเมียน คาร์เตอร์ตื่นตัวขึ้นมาแล้ว

การสนับสนุนเดเมียน คาร์เตอร์ต่อไปเป็นเรื่องเสี่ยงนะ อีกไม่นานปัญหาต้องปะทุขึ้นแน่ จงถอนมือซะ เขากำลังสื่อแบบนั้นอยู่

พวกที่ยึดครองวงการศิลปะจนรวมตัวเป็นคาร์เทล มีแนวโน้มหวาดระแวงต่อความเปลี่ยนแปลงและพยายามกำจัดความเสี่ยงทุกอย่าง และเพื่อเป้าหมายนั้น พวกเขาพร้อมจะทิ้งปัจเจกบุคคลได้ทุกเมื่อ

ยิ่งถ้าเป็นศิลปินที่ไร้ประโยชน์ก็ยิ่งแล้วใหญ่

“ไม่ใช่หรือไง?”

อ็องรี มาร์โซยั่วยุเดเมียนอีกครั้ง

แม้จะยังหา “หลักฐาน” ไม่พบ แต่เขาทนดูเฉยๆ ไม่ได้ จึงตั้งใจจะเปลือยหน้าที่แท้จริงของเดเมียน คาร์เตอร์ออกมาให้หมด

“ถ้ารู้สึกถูกกล่าวหาไม่เป็นธรรม ก็เข้ามาเจอกันอีกครั้งสิ คราวนี้มาสู้กันซึ่งๆ หน้า เอาชื่อเสียงเป็นเดิมพันเลยเป็นไง”