บทที่ 38 อาจารย์ของเธอมันโรคจิต!

ความเงียบคือทองคำ：ใครกำลังเรียกกองยานอยู่หรือ?

เหมิงเหมิงตา：อาจารย์ยังมีอารมณ์มาพูดเล่นอีกเหรอคะ? หนูจะเป็นบ้าตายอยู่แล้ว!

ความเงียบคือทองคำ: ฉันอ่านบันทึกแชตของพวกเธอแล้ว ไหน ๆ ไอ้เต่าเฒ่านั่นมันอยากเล่น “กฎหมายแรงงานแบบชโรดิงเงอร์” ฉันก็มีแผนของฉันเอง โอเคเลย เจ้าซูเปอร์ (หมายถึงจางเชา) พวกเธอวันตรวจรับงานวันไหน?

ฉันยังคงเป็นเด็กหนุ่มที่เติมเงินอยู่：บ่ายสองวันพฤหัสฯ สัปดาห์นี้ เหลือเวลาอีกสามวัน ทำไมอาจารย์ถามทำไม?

ความเงียบคือทองคำ: อีกสองสามวันนี้ ตอนเช้ากับเย็นเข้าทำงาน-เลิกงานก็จำไว้ว่า “ตอกบัตร” เผื่อมีหลักฐาน แล้วถ้าช่วงทำงานใครจะแอบอู้ เข้าเว็บเล่นบ้าง หรือเข้าห้องน้ำแบบกินเงินเดือนก็เอาตามสบาย พอใกล้เลิกงานฉันจะอัปโหลดเอกสารเทคนิคต่าง ๆ ไว้ในกลุ่ม พวกเธอเอาเวลาอีกไม่กี่วันนี้ศึกษาล่วงหน้าได้เลย จะได้ใช้ในอนาคต

ความเงียบคือทองคำ: ที่เหลือปล่อยเป็นหน้าที่ฉัน รับรองว่าพวกเธอได้เข้าไปทำงานที่ Xiaomi ตรงเวลาแน่นอน ไปละ~

บริษัทซางเหอเทคโนโลยี

จางเชาจ้องมองไอคอน QQ ของเฉินโม่ที่กลายเป็นสีเทาอย่างครุ่นคิด ว่าทำไมจู่ ๆ เขาพูดถึงเรื่อง “ตรวจรับงาน” ขึ้นมา ทันใดนั้นเหมือนมีไฟสว่างวาบในหัว คิดถึงโค้ดที่ยุ่งยากเข้าใจยากสุด ๆ ที่เขาเขียนไว้เมื่อสัปดาห์ก่อน หรือว่า...

พอนึกได้ปุ๊บ เขาก็รีบวิ่งไปที่โต๊ะทำงานของฉีเหมิงเหมิงทันที

“เหมิงเหมิง ลุกขึ้นหน่อย!”

ฉีเหมิงเหมิงลุกขึ้นทั้งที่ไม่รู้เรื่องอะไร มองจางเชาด้วยสีหน้างง ๆ “มีอะไรเหรอคะ พี่เชา?”

“เธอจำได้ไหม โค้ดที่อาจารย์ของเธอแก้ไว้ก่อนหน้านี้อยู่ตรงไหน?”

ฉีเหมิงเหมิงทำหน้าเหวอ “โค้ดอะไรเหรอ?”

“อ้าว~ หรือเธอเป็นปลาทองสมองสั้นกัน? แค่ผ่านไปสุดสัปดาห์ก็ลืมแล้วเหรอ? ก็โค้ดที่เขาแก้ก่อนจะออกไปนั่นไง ฉันยืนตรงนี้ เธอนั่งตรงนั้น อาจารย์เธอนั่งกลาง แล้วก็พิมพ์ก๊อกแก๊ก ๆ นั่นแหละ จำไม่ได้เหรอ? ตอนนั้นเธอเองก็ทำหน้างงแบบนี้เลย หน้าตาเหมือนกันเปี๊ยบ!”

จางเชาเล่นทั้งออกท่าทาง มือไม้โบกไปมา แถมเดินย้ายตำแหน่งเลียนแบบจนฉีเหมิงเหมิงเห็นภาพ ตบหน้าผากตัวเองดังป้าบ พอจำได้ขึ้นมาทันที รีบหาต่อในคอมพิวเตอร์

“นี่ไง อยู่ตรงนี้! เอ้า ใครจะงงกัน ตอนนั้นอาจารย์อธิบาย ฉันก็ฟังเข้าใจนะ!” เธอพูดพลางแก้เกี้ยวให้ตัวเอง จากนั้นก็ลุกให้จางเชานั่ง

‘ฉันยังฟังไม่รู้เรื่องเลย เธอจะไปรู้เรื่องได้ไง? ปากผู้หญิงนี่ เชื่อไม่ได้จริง ๆ...’

จางเชาไม่ติดใจเถียงต่อ นั่งลงแล้วจ้องหน้าจอเริ่มวิเคราะห์โค้ดทันที

5 นาทีผ่านไป

เขาขมวดคิ้ว จ้องจอตาเขม็ง ท่าทางซีเรียส

10 นาทีผ่านไป

ฉีเหมิงเหมิงเห็นเหงื่อผุดขึ้นบนหน้าผากของพี่เชา ทั้งที่อากาศในออฟฟิศเย็นสบายแท้ ๆ เธอเลยใจดีเปิดพัดลมเล็กบนโต๊ะเป่าให้ พร้อมถามเสียงเบา

“ทำไมถึงต้องมาดูตรงนี้? หรือว่าโค้ดที่อาจารย์เขียนมีปัญหาเหรอ?”

จางเชาส่ายหน้า ถอนใจ แล้วยกมือขึ้นแสดงท่าทีหมดหนทาง พูดด้วยน้ำเสียงอ่อนล้า

“ฉันสงสัยว่าอาจารย์เธอซ่อน Backdoor เอาไว้ แต่ที่แน่ ๆ คือเบาะแสที่เขาให้ฉันไม่ต้องกังวล คงฝังไว้ตรงนี้แหละ

ดูภายนอกเหมือนไม่มีอะไรมาก แต่ฉันกลับอ่านไม่เข้าใจเลย เขียนได้เหมือนเขาวงกตไปหมด

ยิ่งกว่านั้นฟังก์ชันนี้โปรเจกต์เราก็ใช้เยอะมาก ขยับนิดเดียวมันจะกระทบทั้งระบบ อื้อหือ~ โคตรแก้ยาก!”

“ถ้าพี่เชาแก้ต้องใช้เวลานานเท่าไหร่คะ?”

“เอ่อ... ประมาณ 5 วันได้มั้ง”

“นั่นก็ตั้งหนึ่งอาทิตย์! สรุปพี่เชาก็ไม่ไหวเหมือนกันนี่นา?”

ผู้ชายแท้ ๆ โดนผู้หญิงพูดว่าทำไม่ได้ ใครก็ต้องสะดุ้งโมโหกันทั้งนั้น

จางเชาอายจนกลายเป็นโกรธ “บ้าสิ! มันไม่ใช่ว่าฉันไม่ไหว แต่เป็นอาจารย์เธอที่มันโรคจิต!”

เห็นฉีเหมิงเหมิงหัวเราะหึ ๆ แบบกลั้นขำแล้ว จางเชารู้สึกเหมือนโดนดูถูกเข้าให้ เลยขึ้นเสียง “อะไร ไม่เชื่อกันหรือไง?

นี่มันดูถูกกันชัด ๆ!”

ว่าแล้วเขาก็ตะโกนเรียก “เหล่าเหยียน มานี่หน่อย~ ตรงนี้!”

เหยียนจิ่นที่ได้ยินเสียงเรียกก็เดินมาทั้งที่ยังงง ๆ

“ในบริษัทเรานี่ก็มีนายกับพี่หลี่ที่เก่งสุดเลยใช่ไหม? ช่วยดูโค้ดตรงนี้หน่อย ถ้าจะให้แก้ นายจะใช้เวลานานแค่ไหน?”

เหยียนจิ่นนั่งลง มองฟังก์ชันในจอแล้วดันแว่นตาหนา ๆ ของตัวเอง พร้อมครางในคอเบา ๆ “หืม...?”

5 นาทีต่อมา

เขาลองแก้บางจุด แล้วค่อย ๆ ดีบั๊ก

10 นาทีต่อมา

เขารีบแก้กลับทุกจุดให้เหมือนเดิม แล้วทดลองรันเพื่อเช็กว่าฟังก์ชันยังทำงานปกติไหม

หลังจากนั้น เหยียนจิ่นก็ถอดแว่นออก บีบนวดขมับตัวเองอย่างเหนื่อยหน่าย ก่อนจะถอนหายใจ “นี่ฝีมือเฉินโม่เขียนเหรอ?”

“ใช่ ถ้าให้แก้ นายจะใช้เวลานานแค่ไหน?”

“แก้เหรอ? ฉันเลือกเขียนใหม่เลยดีกว่า วันเดียวก็เสร็จ”

“ถ้าต้องแก้ในโค้ดนี้อย่างเดียวล่ะ?”

เหยียนจิ่นส่ายหน้าอย่างอ่อนใจ “อย่างน้อยสามวัน! แล้วก็ไม่ชัวร์ด้วยว่าจะสำเร็จหมด เพราะบางไวยากรณ์เขาใช้แบบแปลก ๆ แถมจงใจเขียนบางส่วนให้สับสน มันยุ่งยากมาก ถ้ามีเฉินโม่มาช่วยอธิบายแนวคิดให้หน่อย สักวันหนึ่งก็คงพอ แต่ตอนนี้ไม่ง่ายนะ!”

จากปากของเทพเทคนิคแห่งออฟฟิศอย่างเหยียนจิ่นยังเอ่ยคำว่า “ยุ่งยาก” ได้ แสดงว่าบทโค้ดนี้ช่างซับซ้อนและร้ายกาจจริง ๆ

จางเชาถึงกับยิ้มอย่างภาคภูมิ หันไปพูดกับฉีเหมิงเหมิงทันที “เห็นไหมล่ะ ฉันบอกแล้วว่ามันไม่ใช่เพราะฉันห่วย!”

แล้วก็ถามต่อ “เหลาเหยียน แล้วถ้าให้เฮียหลี่มาช่วยแก้ล่ะ?”

“หลี่เจี้ยนเชาเหรอ? แต่ก่อนเขาก็เก่งพอ ๆ กับฉันนะ แต่พอขึ้นเป็นผู้จัดการ เวลามาลงลึกด้านเทคนิคก็น้อยลง สกิลคงสู้ฉันไม่ได้แล้วล่ะ ถ้าให้เขามาแก้ก็คงนานกว่าฉันอีก”

จางเชาตบมือ ปรบด้วยความตื่นเต้น “ใช่เลย มิน่าล่ะ ทุกอย่างถึงดูเป็นเหตุเป็นผลแล้ว ตอนตรวจรับงานน่ะนะ... รอดูละครสนุกได้เลย!”

เหยียนจิ่นพอเห็นท่าทีของจางเชา ก็พอจะเดาอะไรได้บ้าง เลยถามคำถามเชิงลึก “แต่ถ้าเกิดฝ่ายฮั่นถังไม่ ‘แก้ไขความต้องการ’ ตอนตรวจรับล่ะ จะทำไง?”

เออแฮะ ถ้าฝ่ายฮั่นถังไม่แก้จะทำยังไง?

ทำไมเฉินโม่ถึงมั่นใจว่าระหว่างตรวจรับงาน พวกนั้นจะเปลี่ยนสเปค?

หรือจริง ๆ เฉินโม่ยังมีแผนอื่นที่พวกเราไม่รู้?

พอคิดแบบนี้ จางเชาก็เหมือนเครื่องแฮงก์ไปเลย

แต่ตามปกติเมื่อทำงานกับฝั่งว่าจ้าง ตอนตรวจรับมักจะแก้สเปคกันตลอดนั่นแหละ นึกอะไรได้ก็สั่งเปลี่ยนได้เลย เป็นเรื่องปกติ

ครั้งนี้การปรับสเปคที่พวกฮั่นถังจะทำ ก็ไม่ต่างจากการสอบแบบเปิดหนังสือสำหรับเฉินโม่ เขาเตรียมแผนรับมือไว้แล้ว เหลือแค่รอให้สิ่งที่ต้องเกิดมันเกิด

หลังจากเฉินโม่กดซ่อนสถานะ QQ แล้ว ก็ไม่ได้มาสนใจเรื่องนี้อีก เขาเริ่มทำงานตามหน้าที่ของตัวเอง

ก่อนอื่นคือเขาไปขอเอกสารเทคนิคภายในบริษัทมาจากหลีว่านเฉียงว่าถ้า Xiaomi มีข้อมูลภายในด้านเทคนิคอะไรบ้าง

พอได้มาแล้วเขาก็ถ่ายลงคอมของตัวเอง แล้วไล่ดูคร่าว ๆ พบว่าเป็นเอกสารฝึกอบรมของ Google, Microsoft และ Kingsoft ซึ่งเป็นข้อมูลเนื้อหาเชิงเทคนิคเข้มข้น มีค่ามากจริง ๆ

ช่วงก่อนเลิกงานเที่ยงวัน เขาก็เจอปัญหาของสวี่เหลียงกับจ้าวเต๋อเซิ่ง ซึ่งย้ายโต๊ะมานั่งแผนกเดียวกันแล้ว ทั้งคู่เอา “ตารางประเมินงาน” ที่วางแผนไว้มาให้เขาดู

โครงการเว็บบอร์ดต้องใช้เวลาประมาณ 6 Man-day จึงจะพัฒนาเสร็จ (1 Man-day = ปริมาณงานที่ 1 คนทำได้ใน 1 วัน)

แปลว่าถ้าแบ่งกันทำ 2 คน ก็แค่ 3 วันก็เสร็จ

ที่จริงแล้วถ้าเป็นนักพัฒนาระดับกลางไปจนถึงสูง งานนี้อาจต้องใช้ 10 Man-day แต่คนสองคนนี้เสนอแค่ 6 Man-day ซึ่งทำให้เฉินโม่แปลกใจ

เฉินโม่ตรวจดูแต่ละโมดูลที่พวกเขาแบ่งงานอย่างละเอียด เจอปัญหาเล็กน้อยเลยให้ปรับใหม่ สุดท้ายแต่ละคนก็ขอเพิ่มอีกคนละ 1 Man-day สรุปกลายเป็น 8 Man-day ใช้เวลาคนละ 4 วัน

เขาคิดว่า “คนจากบริษัทใหญ่ แม้จะมีอาการขี้เกียจแบบบริษัทยักษ์อยู่บ้าง แต่ฝีมือการทำงานก็ใช้ได้อยู่” เขาเลื่อนระดับการประเมินพวกเขาไว้ในใจนิดหน่อย แล้วจดลงสมุดบันทึกส่วนตัว

ตลอดทั้งบ่าย เฉินโม่จมอยู่กับการอ่านเอกสารทางเทคนิคของบริษัทสลับกับเอกสารที่เขารวบรวมไว้ตอนเสาร์อาทิตย์กับซุนจื่อเหวย เอามาเทียบกันและปรับปรุงเนื้อหา

เขาจัดแบ่งหมวดหมู่ จากง่ายไปยาก ทำอย่างเป็นขั้นเป็นตอน ประสิทธิภาพสูงมาก

ระหว่างนั้นเขาถูกถามปัญหาทางเทคนิคจากสวี่เหลียงและจ้าวเต๋อเซิ่ง 2 ครั้ง ใช้เวลาไปรวม ๆ ประมาณสิบกว่านาที ที่เหลือคือทุ่มสมาธิเต็มที่กับการปรับปรุงสื่อการฝึกอบรมสำหรับ “โปรแกรมเมอร์ชาวจีน” ที่เขากำลังจะจัดทำ

เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว เผลอแป๊บเดียวก็หกโมงเย็น