"จงรับประกันการดำรงชีพของศิลปิน!"

"ช่วยเหลือผู้ที่ถูกขับออกอย่างไม่เป็นธรรมด้วยเถอะ!"

"อ็องรี มาร์โซ จงลาออก!"

พอได้มาถึงปารีส ก็รู้ทันทีว่าสถานการณ์นั้นร้ายแรงกว่าที่คิดไว้มาก

ตามถนนหนทาง มีป้ายประณามอ็องรี มาร์โซ แขวนอยู่ทั่วไป

หน้าพิพิธภัณฑ์ลูฟร์ก็มีคนจำนวนไม่น้อยออกมาชุมนุมประท้วงพฤติกรรมของ SNBA

ถึงแม้จะเคยเห็นข่าวคราวอยู่บ้าง แต่เมื่อมาเห็นของจริงกับตา ก็อดตกใจไม่ได้

“เรื่องมันไม่ธรรมดาแล้วสินะ”

คุณปู่พูดพลางส่ายหัว

“ทั้งที่เป็นช่วงเวลาที่ยากลำบาก ซึ่งควรร่วมมือกันแท้ๆ”

ผมก็คิดเช่นเดียวกัน

หลังจากได้สัมผัสกับวงการภาพยนตร์ ผมยิ่งตระหนักได้ชัดเจนว่า ตลาดวงการศิลปะนั้นเล็กมากแค่ไหน

กรณีที่ผลงานของศิลปินบางคนถูกซื้อขายในมูลค่าสูงระดับหลายพันล้านวอนนั้น ถือว่าเกิดขึ้นได้ยากยิ่ง

และเรื่องแบบนั้นก็ไม่สามารถทำให้ศิลปินทั้งวงการมีชีวิตที่ดีขึ้นได้

ตามที่บังแทโฮเคยพูดไว้ ปีที่แล้ว ในตลาดศิลปะกว่า 80% ของมูลค่าการซื้อขาย มาจากผลงานของศิลปินที่เสียชีวิตไปแล้ว

วงการศิลปะในปัจจุบันไม่เอื้อต่อการที่ “คนเป็น” จะหาเงินได้เลย

แม้แต่วงการศิลปะเองก็เริ่มมองงานศิลป์เป็นเพียงสิ่งที่ใช้ในการลงทุน และเน้นการดึงดูดนักลงทุนมากกว่าจะส่งเสริมการสร้างสรรค์งานใหม่ๆ ดังนั้น ผลงานที่ขายได้ดีที่สุดจึงมักเป็นของศิลปินที่เสียชีวิตไปแล้ว หรือไม่ก็เป็นศิลปินอายุมากที่ไม่ได้ผลิตผลงานใหม่อีกต่อไป

นั่นจึงเป็นเหตุผลที่ผมคิดว่า คนแบบคุณปู่, จางมีแร, อ็องรี มาร์โซ และ เฟอร์ดินานโด กอนซาเลซ ควรจะมีมากขึ้น

ยิ่งมีคนที่ได้รับความรักจากสาธารณชนมากขึ้นเท่าไร วงการศิลปะก็จะยิ่งมีผู้คนเข้ามาเกี่ยวข้องมากขึ้นเท่านั้น

เมื่อมีคนที่ชื่นชอบผลงานของคุณปู่ไปเยี่ยมชมพิพิธภัณฑ์ ก็จะได้มีโอกาสเห็นผลงานของศิลปินคนอื่นๆ ไปด้วย และเมื่อมีการขยายขอบเขตความสนใจออกไปแบบนั้น ทุนทรัพย์ก็จะหลั่งไหลเข้ามาเอง

เงินมักจะตามคนไปเสมอ

ทางออกที่แท้จริงสำหรับศิลปินในการสร้างชีวิตที่มั่นคง ไม่ใช่นโยบายสนับสนุนจากรัฐ หากแต่เป็นการที่มีผู้คนหันมาสนใจงานศิลป์มากขึ้นต่างหาก

และศิลปินเองก็ควรจะแสวงหาคุณค่าในรูปแบบต่างๆ เพื่อตอบสนองความต้องการของผู้ชมเหล่านั้น

การตัดสินว่าใครผิดใครถูก มีแต่จะทำให้ตลาดหดตัวลง

“ถูกขับออกเพียงเพราะคัดค้านจริงเหรอครับ?”

“ถ้ามองแค่ด้านเดียวก็ดูเป็นแบบนั้น แต่ถ้ามองให้ลึก ก็อาจจะไม่ใช่ก็ได้”

คุณปู่พูดได้ถูกต้อง

ถ้ามองแค่ข้อเท็จจริงที่เกิดขึ้น ก็คงปฏิเสธไม่ได้ว่าอ็องรี มาร์โซได้ขับไล่ผู้ที่ต่อต้านตนเอง

แต่ช่วงหลังมานี้ ก็มีรายงานออกมาต่อเนื่องว่าผู้ได้รับสิทธิ์ในระบบอ็องแตร์มิต็องเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว

บางคนก็บอกว่านั่นเป็นแค่การเบี่ยงเบนกระแส แต่ในอีกแง่หนึ่ง ก็อาจจะสะท้อนถึงปัญหาที่เกิดขึ้นภายใน SNBA เองมาตลอดก็ได้

อย่างไรก็ตาม เรื่องนี้จะรู้แน่เมื่อได้ไปถามด้วยตัวเอง

ในเมื่อได้รับคำเชิญจากมาดามเชรี กาโด ก็ถือโอกาสพูดคุยกันไปเลย

ตอนนี้เริ่มมองเห็นสถานีปงเนิฟแล้ว

“เรานัดเจอกันตรงนี้ครับ”

“เดี๋ยวคุณปู่ไปส่ง”

“ไม่เป็นไรครับ คุณปู่มีธุระไม่ใช่เหรอ”

“ก็เป็นห่วงน่ะสิ”

พอเช็กเวลาก็เป็น 11:30 น.

คุณปู่นัดประชุมกับพิพิธภัณฑ์ลูฟร์ตอนเที่ยง เรื่องนิทรรศการที่จัดแสดงหมุนเวียน แต่ตอนอยู่ที่ชาตงกลับใช้เวลานานกว่าที่คาด

ถ้าแวะไปส่งผมที่คฤหาสน์มาร์โซแล้วกลับ ก็จะไปไม่ทันแน่นอน

“คุณปู่ต้องไปตอนนี้แล้วนะครับ ไม่ต้องเป็นห่วงหรอกครับ ผมนัดตอนเที่ยงพอดี”

คุณปู่ยังลังเลอยู่ แล้วก็เริ่มเช็กโน่นนี่

“รู้ที่อยู่โรงแรมใช่ไหม?”

“รู้ครับ”

“กระเป๋าตังค์กับมือถือก็มีใช่ไหม?”

“ครับ”

“ถ้ามีอะไรรีบโทรหานะ ห้ามตามคนแปลกหน้าไปเด็ดขาด”

“คุณปู่ ไม่ต้องห่วงหรอกครับ ผมไม่ใช่เด็กแล้วนะ”

“เธอนั่นแหละยังเป็นเด็ก จะโตแล้วหรือยัง?”

พูดไม่ออกเลย

“ไม่ได้ละ ถึงจะสายก็จะอยู่ด้วยจนกว่ากาโดมาถึง”

“ไม่ได้นะครับ! คุณปู่บอกเองไม่ใช่เหรอครับ ว่าต้องรักษาคำพูด รีบไปเถอะครับ”

ถ้ายังพูดกันต่อไปอีก คงเลยเที่ยงแน่นอน ผมจึงตัดสินใจลงจากรถ

คุณปู่จำต้องถอนใจ และกำชับอีกครั้ง

“ถ้าเจอกาโดแล้ว โทรหาคุณปู่ทันทีนะ บอกว่าเจอกันแล้ว”

“ครับ ผมจะโทรแน่นอนครับ”

หากไม่โทรไป คุณปู่อาจถึงขั้นแจ้งตำรวจได้เลย ผมจึงรับปากไว้

ทันใดนั้น ฝั่งตรงข้ามถนนก็เกิดเสียงอึกทึกขึ้น

“อ็องรีมาแล้ว!”

“กรี๊ดดด!”

พอหันไปมอง ก็เห็นอ็องรี มาร์โซกำลังเตะรถของตัวเองอยู่

“ดูเหมือนมาร์โซจะมารับแทนสินะครับ”

“อืม เที่ยวให้สนุกนะ”

คุณปู่พูดพลางโล่งใจ แล้วก็ขับรถกลับไป

...

“ทำไมยังไม่มาซะที?”

อ็องรี มาร์โซ ซึ่งฝากภาพ <ระลอกคลื่นฤดูร้อน> ไว้กับอาร์แซง กำลังเบื่อหน่ายอยู่ในรถ

เพราะปิแอร์ มาร์โลมัวแต่ง่วนอยู่กับภาพวาด แถมอาร์แซงยังวางแผนซับซ้อนเพื่อไม่ให้ใครรู้ว่าผู้วาดภาพคืออ็องรี มาร์โซ จึงทำให้ล่าช้าไปหมด

การลบเมคอัพก็ใช้เวลานานกว่าที่คิด

ความเบื่อเริ่มเข้าครอบงำ อ็องรี มาร์โซถึงกับหยิบโทรศัพท์จะโทรหาอาร์แซง แต่ก็นึกได้ว่า...

เขาไม่มีโทรศัพท์อยู่กับตัว ปกติแล้ว อาร์แซงเป็นคนถือของทั้งหมด

แถมหิวแล้วด้วย

“เชอะ”

อ็องรี มาร์โซทนไม่ไหว จึงลงจากรถ

“โอ๊ย ตกใจหมด!”

“นั่นอ็องรีใช่ไหม?”

“หล่อชะมัดเลย”

คนที่เดินผ่านไปมาต่างหยุดพูดคุยกัน เมื่อเห็นคนดังอย่างอ็องรี มาร์โซปรากฏตัวบนถนน

“มาที่นี่ทำไมกันนะ?”

“มาคนเดียวเหรอ?”

“หรือว่าจะมาที่นี่เพราะการประท้วง?”

จากไกลๆ ยังได้ยินเสียงการประท้วงต่อต้านอ็องรี มาร์โซจากหน้าพิพิธภัณฑ์ลูฟร์

อ็องรี มาร์โซแค่รู้สึกอึดอัดเลยลงจากรถมาเดินเล่น แต่ตอนนี้กลับคิดว่าเจอสถานการณ์แบบนี้ก็ยังดีกว่าต้องเผชิญกับความวุ่นวาย จึงตัดสินใจกลับเข้าไปในรถ

“……?”

กึก กึก

เขาพยายามเปิดประตูรถ แต่ไม่ขยับเลย

อ็องรี มาร์โซเริ่มตกใจ

ปกติอาร์แซงเป็นคนขับและดูแลรถคันนี้ เขาจึงไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามันตั้งค่าการล็อกประตูไว้แบบไหน

“อะไรกันเนี่ย?”

เสียงหัวเราะเริ่มดังขึ้นรอบข้าง

“อะไรน่ะ? เข้ารถไม่ได้เหรอ?”

“ไม่มีกุญแจรึไง?”

อ็องรี มาร์โซพยายามแตะฝ่ามือลงบนเซ็นเซอร์สแกนเส้นเลือดที่ประตูรถ

“ทำอะไรอยู่เนี่ย?”

“รถแพงๆ แบบนี้ต้องสแกนเส้นเลือดถึงจะเปิดได้ไง”

“จริงเหรอ? เจ๋งดีแฮะ”

แต่ไม่ว่าเขาจะพยายามกี่ครั้ง ไฟก็ขึ้นแจ้งเตือนว่าไม่สามารถตรวจสอบตัวตนได้

เขาคิดว่าอาจเป็นเพราะเซ็นเซอร์ตรงประตูด้านหลังเสีย เลยเดินวนไปรอบรถแล้วลองใหม่ทีละประตู

แต่ก็ไร้ผล

‘บ้าจริง’

ทันใดนั้นเขาก็นึกขึ้นได้ เพราะขี้เกียจไปลงทะเบียนระบบสแกน เขาเคยสั่งให้อาร์แซงไปจัดการแทน

เขาไม่มีทางเปิดรถคันนี้ได้เลย

“ดูเหมือนจะไม่ได้แฮะ”

“น่ารักจัง”

อ็องรี มาร์โซกัดฟันกรอด

รู้สึกอับอายที่กลายเป็นตัวตลกต่อหน้าประชาชน

เขาอยากจะขับรถคันนี้ไปทิ้งซะให้รู้แล้วรู้รอด

ด้วยความโมโห เขาจึงเตะรถเข้าไปหนึ่งที แล้วเสียงสัญญาณกันขโมยก็ดังลั่น

ทั้งหิว ทั้งเบื่อ แล้วรถยังมาทำเรื่องอีก อดทนอีกต่อไปไม่ไหวแล้ว

“ไปกันเถอะ”

ทันใดนั้น โกฮุนก็เดินข้ามถนนมาหา

อ็องรี มาร์โซมองเขาด้วยความงุนงง

“อะไรเนี่ย? นายมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง?”

“ไม่ใช่มารับผมเหรอครับ?”

“พูดอะไรของนาย?”

“นัดกับมาดามเชรี กาโดไว้ว่าจะเจอกันที่นี่ครับ”

เขาเพิ่งนึกขึ้นได้ว่ามาดามเชรีพูดเรื่องนี้ไว้เมื่อไม่กี่วันก่อน

ถึงจะบอกว่าไม่ต้องเชิญ แต่อีกฝ่ายก็คงอยากให้มาให้ได้

“จริงเหรอ? นัดกี่โมง?”

“อีก 30 นาทีครับ”

อ็องรี มาร์โซมองโกฮุนตั้งแต่หัวจรดเท้า

เพราะไม่อยากทนยืนตรงนี้อีก 30 นาที

“มีเงินมั้ย?”

“เงิน?”

“แค่ไม่ใช่ตรงนี้ก็พอ อ่ะ ตรงนั้นล่ะกัน”

เขาชี้ไปที่ร้านกาแฟใกล้สถานีรถไฟ

ถึงจะเป็นร้านราคาถูกที่คนทั่วไปชอบไปนั่ง แต่ก็นั่งสบายกว่าข้างถนนแน่นอน

“ไม่มีเงินเหรอครับ?”

โกฮุนถามอย่างงงๆ เพราะยังไม่เข้าใจสถานการณ์

“มันก็เป็นแบบนั้นน่ะ นายมีมั้ย?”

“ก็มีอยู่นะครับ”

โกฮุนหยิบกระเป๋าสตางค์ฟองน้ำออกมา

ในนั้นมีธนบัตร 20 ยูโร 5 ใบ ที่คุณปู่โกซูยอลแลกเงินไว้ให้เป็นเงินฉุกเฉิน และกำชับให้เขาพกติดตัวเสมอ

“ทำไมพกแค่นั้นล่ะ?”

“แค่นี้ก็พอแล้วครับ”

“ครั้งหน้าพกมาให้เยอะหน่อยสิ แบบนี้จะซื้อกาแฟได้มั้ย?”

“ก็ผมใช้คนเดียวนี่ครับ พอแล้ว”

“แต่ฉัน…”

“ทำไมผมต้องดูแลคุณด้วยล่ะครับ?”

ทันทีที่ทั้งสองเจอกัน ก็เริ่มเถียงกัน ทำให้คนรอบข้างเริ่มกระซิบกระซาบ

“เขากำลังยืมเงินอยู่เหรอ?”

“หรือว่าไม่มีเงิน?”

“อ็องรี มาร์โซน่ะเหรอ?”

คำพูดของคนรอบข้างทำให้โกฮุนขมวดคิ้ว

เขารู้สึกไม่สบายใจที่อ็องรี มาร์โซ ซึ่งตกเป็นเป้าข่าวลือต่างๆ อยู่แล้ว อาจจะถูกเข้าใจผิดอีก

“ทำไมเขาทำท่าแบบนั้น?”

“หรือว่าไม่อยากให้เงิน?”

อ็องรี มาร์โซขมวดคิ้วพลางถาม

“หน้าทำไมดูเครียด?”

“ก็คุณพูดอะไรแปลกๆ ไงครับ”

“งั้นยิ้มสิ”

“จะให้ยิ้มยังไงครับ”

“ก็ยิ้มหน่อย! เพราะนายทำให้คนอื่นเข้าใจผิดมากขึ้นน่ะสิ!”

โกฮุนพยายามฝืนยิ้ม แต่ก็ไม่เป็นธรรมชาติเท่าไหร่

โชคดีที่คนบางกลุ่มเข้าใจสถานการณ์ และเริ่มมองว่าเป็นการหยอกล้อกัน

“ฮ่าๆ บอกให้ยิ้ม เหมือนขู่เอาเงินเลยแฮะ”

“จริงด้วย ฮิฮิ”

แต่สำหรับโกฮุนที่ห่วงอ็องรี มาร์โซอย่างจริงจัง คำพูดพวกนั้นไม่ได้ฟังดูตลกเลย

“ไม่ได้ขู่ครับ! เขาไม่ใช่อันธพาลนะครับ อย่าเข้าใจผิด!”

“พูดเรื่องชัดเจนแบบนั้นทำไมกันเล่า!”

อ็องรี มาร์โซโพล่งขึ้นเสียงดัง

“ก็คนเขาเข้าใจผิดนี่ครับ!”

โกฮุนกลัวว่าอ็องรี มาร์โซ ซึ่งถูกวิจารณ์มาตลอด จะถูกด่าเพิ่มเพราะเรื่องนี้

“ผมเป็นคนให้เขาเองนะครับ!”

ว่าแล้วก็ยัดธนบัตรที่มีทั้งหมดใส่มืออ็องรี มาร์โซ

“เห็นไหมครับ? เขาไม่ได้ขู่ผม ผมให้เขาเอง เขาไม่ใช่ขยะที่เอาแต่ขโมยเงินเด็กนะครับ!”

“ถึงขนาดนั้นเลยเรอะ! แล้วให้ฉันทำไมเนี่ย?”

“ก็ต้องอธิบายให้ชัดเจนไงครับ! คนเขาว่าเป็นขยะที่ขู่เอาเงินจากเยาวชนน่ะ!”

“ใครเขาว่างั้นเล่า! เอาคืนไปเลย!”

“ก็ผมบอกแล้วไงว่าเขาไม่ใช่แบบนั้น แล้วทำไมถึงยังโกรธอีกล่ะครับ? รับไปเลย ใช้ไปเลย!”

“อ๊ากกก!”

อ็องรี มาร์โซคว้าข้อมือของโกฮุน แล้วลากเข้าไปในร้านกาแฟ

...

[เศรษฐีพันล้าน อ็องรี มาร์โซ ยืมเงินกลางถนน?]

[หรือว่าอ็องรี มาร์โซล้มละลาย?]

[โกฮุน: “ผมขอย้ำอีกครั้ง ไม่ได้โดนบังคับให้ให้เงินนะครับ”]

[โกฮุน: “อ็องรี มาร์โซไม่ใช่อันธพาล”]

เช้าวันนี้ ใกล้สถานีปงเนิฟ อ็องรี มาร์โซ และโกฮุนได้แสดงความสนิทสนมกันอีกครั้ง

ว่ากันว่าโกฮุนเดินผ่านมาและพบอ็องรี มาร์โซซึ่งไม่สามารถขึ้นรถของตัวเองได้ จึงเข้ามาช่วยเหลือ

พยานในที่เกิดเหตุให้ข้อมูลว่า อ็องรี มาร์โซอาจลืมกระเป๋าสตางค์ และพยายามจะยืมเงินโกฮุน

ในระหว่างที่เกิดเหตุ โกฮุนได้แสดงความกังวลว่าผู้คนอาจเข้าใจผิด และพูดกับประชาชนว่า “เขาไม่ใช่ขยะที่ขู่เอาเงินจากเด็ก”

จากเหตุการณ์นี้ แสดงให้เห็นว่าความสัมพันธ์ของทั้งสองยังแน่นแฟ้นเหมือนเดิม

อีกด้านหนึ่ง ทั้งคู่ก็มีปากเสียงกันอีกครั้งในร้านกาแฟ ว่าจะ “เหมา” ร้านทั้งร้านหรือไม่