บังแทโฮที่ติดต่อไปยังนักวิจารณ์หลายคน ตัดสินใจว่าวันพรุ่งนี้คือจุดชี้ชะตา

ตลอดสี่วันที่การประกวดอาร์นูโวเปิดฉาก เหล่านักวิจารณ์ต่างวางท่าทีระมัดระวังยิ่งนัก

ศิลปินอย่างเดเมียน คาร์เตอร์ที่ประกาศตัวชัดเจน ถูกวิจารณ์อย่างเปิดเผย แต่พอเป็นโกฮุน พวกเขากลับเลือกจะสงวนคำพูดไว้ก่อน

เพราะโกฮุนใช้วัสดุและประเด็นหลากหลาย การคาดเดาว่าเขาวาดอะไรคราวนี้จึงไม่ง่ายเลย

ยิ่งถ้าทายพลาด ผลกระทบที่จะย้อนกลับมาก็น่าหวั่นใจ

ทว่าเมื่อมีเบาะแสเล็กๆ หลุดสู่สื่อ สถานการณ์ก็เดินหน้าสู่ช่วงปลายของการประกวดอาร์นูโว

บังแทโฮเหมือนให้สัญญาณให้คนที่ถูกต้อนอยู่ที่เส้นสตาร์ต ต้องออกวิ่งโดยไม่มีทางเลือก

‘วันนี้คงต้องกุมขมับกันบ้างล่ะ’

คืนนี้ หลังจากครุ่นคิดกันอย่างหนัก พวกเขาย่อมพิสูจน์ให้ได้ในที่สุดว่า <ความงาม> ไม่ใช่ผลงานที่โกฮุนวาด

เหลือก็เพียงว่ามีใครสักคนจะมองออกไหมว่า <ระลอกคลื่นฤดูร้อน> คือฝีมือของเขา

‘ขอให้มีคนที่เข้าใจฮุนทีเถอะ’

บังแทโฮหวังว่าจะมีคนที่เข้าใจโกฮุนอย่างลึกซึ้งจริงๆ มาตั้งแต่ปีที่แล้ว

เพื่อให้โกฮุนยืนหยัดในฐานะจิตรกรได้ ไม่เพียงความนิยมจากสาธารณชนเท่านั้น แต่จำเป็นต้องมีผู้เชี่ยวชาญที่เข้าใจเขาอย่างถ่องแท้ด้วย

ด้วยสไตล์ที่ต่างจากที่ผ่านมาอย่างสิ้นเชิง เรื่องนี้ย่อมไม่ง่ายนัก

‘ต้องมีสิ’

แต่บังแทโฮมั่นใจ

ตั้งแต่ <ทานตะวัน>, <แขก>, <ทุ่งข้าวสาลีเยือกแข็ง>, <หน้ากาก>, <กระสุน> ไปจนถึง <ระลอกคลื่นฤดูร้อน>

ภาพของโกฮุนมีพลังที่ปลุกเร้าหัวใจ

เขาเชื่อว่าจะต้องมีคนที่มองโกฮุน “ในฐานะโกฮุน” อย่างแท้จริง ไม่ใช่ในฐานะ ‘อัจฉริยะหนุ่ม’, ‘หลานชายของโกซูยอล’ หรือ ‘จิตรกรที่อ็องรี มาร์โซโปรดปราน’

บังแทโฮเปิดดูสถานะการโหวตของการประกวดอาร์นูโว

ยอดโหวตรวมเพิ่งทะลุสองล้านไปเล็กน้อย

‘ยังมีโอกาส’

เพราะแต่ละคนโหวตได้เพียงสิบผลงาน ผู้คนจึงมักพยายามชมให้มากที่สุดแล้วค่อยลงคะแนน

จำนวนคะแนนที่เหลืออยู่ยังมีมากกว่าที่ใช้ไปมาก

โอกาสที่ <ระลอกคลื่นฤดูร้อน> จะขึ้นแซง <ความงาม> ยังเหลือแน่นอน

‘ถ้าเปิดเผยเสียก็คงดี’

หากโกฮุนประกาศเจ้าของผลงานตั้งแต่แรก ก็คงได้คะแนนมากกว่าตอนนี้เทียบกันไม่ติด

บังแทโฮอดเสียดายไม่ได้

แต่อย่างน้อย คู่แข่งอย่าง <ความงาม> ก็ไม่ได้อาศัยชื่อเสียงของอ็องรี มาร์โซเช่นกัน กล่าวคืออยู่ในเงื่อนไขเดียวกับ <ระลอกคลื่นฤดูร้อน>

ยิ่งไปกว่านั้น ถ้าอ็องรี มาร์โซแสดงจุดยืนออกมา บรรดาศิลปินคนอื่นๆ อาจถูกชื่อเสียงของเขาที่พุ่งสูงเพราะประเด็นอ็องแตร์มิต็องในตอนนี้กดทับจนแทบลุกไม่ขึ้น

‘ไม่หรอก ดีซะอีกนะ’

บังแทโฮขมวดคิ้วแน่นขึ้น

ผลงาน <ระลอกคลื่นฤดูร้อน> ที่ยืนอันดับ 2 มาตลอด กลับถูก <การลาจาก> ของเดเมียน คาร์เตอร์ ผู้ยิ่งใหญ่ พลิกแซงคะแนนขึ้นไปเป็นครั้งแรก

* * *

บลานช์ ฟาฟร์ที่ตระเวนไปทั่วเกาะซีเต้ตลอดสี่วัน ก็ยังหาไม่เจอว่าผลงานของโกฮุนอยู่ที่ไหน

<ทานตะวัน>, <แขก>, <ทุ่งข้าวสาลีเยือกแข็ง>, <หน้ากาก> ที่เคยเห็นในวิตนีย์ เบียนนาเล่ ต่างก็เล่าเรื่องของตัวเองด้วยวัสดุที่ต่างกันไป

ถึง <ทุ่งข้าวสาลีเยือกแข็ง> จะยังมีส่วนร่วมกันชัดเจนจนพอจำแนกได้ก็เถอะ

แต่หลังจาก <หน้ากาก> ที่เขาปฏิเสธจะเป็น ‘แวนโก๊ะวัยเยาว์’ แล้ว บลานช์ก็ไม่อาจรู้ได้เลยว่าโกฮุนเปลี่ยนไปอย่างไร จึงยังหาคำตอบไม่ได้

เธอคาดว่า ถ้าเป็นโกฮุน แน่นอนว่าต้องกวาดคะแนนโหวตสูง จึงย้อนกลับไปดูงานกลุ่มบนๆ อีกครั้ง

ทว่าก็ยังไม่รู้ว่าโกฮุนส่งผลงานชิ้นไหนมา

แต่ความสงสัยนั้นกำลังจะได้คำตอบในไม่ช้า

บลานช์ตั้งใจจะใช้สองตาของตัวเองจดจำให้ชัดว่าศิลปินผู้ทำให้อ็องรี มาร์โซเปลี่ยนแปลงก่อนเธอนั้น วาดภาพแบบไหนกันแน่

โกฮุนหยุดก้าวเดิน

“ที่นี่”

ไม่ไกลจากมหาวิหารนอเทรอดามนัก

ที่ซึ่งผลงานที่โดดเด่นที่สุดของการประกวดอาร์นูโวถูกจัดแสดงอยู่

‘หรือว่า…’

ใกล้เวลาปิดทำการแล้ว ภายในแกลเลอรีจึงค่อนข้างเงียบ

“โกหกน่า”

พอโกฮุนมายืนหน้าภาพ <ระลอกคลื่นฤดูร้อน> บลานช์ ฟาฟร์ก็ส่ายหน้ารัว อย่างไม่อยากเชื่อ

<ระลอกคลื่นฤดูร้อน> คือผลงานที่เธอชอบที่สุดในงานประกวดครั้งนี้

ทุกเช้าเธอจะแวะมาดูสักครั้ง เก็บความอ้อยอิ่งที่ก่อตัวในเกลียวคลื่นลวงตาไว้ทั้งในสายตาและหัวใจ

เพราะไม่รู้ว่าใครเป็นคนวาด เธอจึงรอพิธีมอบรางวัลอยู่กับใจระทึก แต่พอได้ยินว่าโกฮุนเป็นคนวาด ก็ช็อกจนพูดไม่ออก

“ทำไมถึง—”

“ชู่”

ชาชีฮยอนยกนิ้วชี้แตะริมฝีปาก

เขากลัวว่าเพื่อนที่ตกใจจะเผลอหลุดปากในสิ่งที่ควรปิดไว้

บลานช์เข้าใจความหมาย จึงกลืนคำที่จะพูดกลับลงไป แล้วหันไปมอง <ระลอกคลื่นฤดูร้อน> อีกครั้ง

“……”

เหตุผลที่บลานช์ตกใจ ก็ไม่ต่างจากอ็องรี มาร์โซ

<ระลอกคลื่นฤดูร้อน> ซึ่งทั้งมีองค์ประกอบสร้างภาพลวงตาและส่งผ่านอารมณ์อาวรณ์อันอ่อนหวานนั้น มีเสน่ห์ในตัวของมันเองอย่างเต็มเปี่ยม

‘แปลกจัง’

ยิ่งไปกว่านั้น มันเดินคนละแนวกับผลงานต่างๆ ที่โกฮุนเคยแสดงมาจนถึงตอนนี้

โกฮุนเคยวาดภาพที่มอบความหมายให้กับสิ่งที่มีอยู่จริง คล้ายจิตรกรในประวัติศาสตร์ศตวรรษที่ 19

บลานช์เข้าใจว่าโกฮุนได้รับอิทธิพลจากปู่โกซูยอล

โกซูยอลคือจิตรกรที่คงรูปทรงและสีของสรรพสิ่งไว้ให้มากที่สุด แต่ดึงความหมายที่ซ่อนอยู่ภายในออกมาให้เห็น

ด้วยเหตุนี้ผลงานของโกซูยอลจึงสื่อสารประเด็นได้ชัดเจน ทิ้งความประทับใจอันเข้มข้นไว้พร้อมกันนั้นก็ถูกวิจารณ์ว่าขาดความหลากหลายในการตีความ

เพราะมีปู่แบบนั้น เธอเลยคิดว่าโกฮุนก็น่าจะวาดภาพแนวหลังอิมเพรสชันนิสม์กับเอ็กซ์เพรสชันนิสม์ที่เผยความละเมียดละไมอย่างสมบูรณ์แบบ เหมือนอย่าง <ทานตะวัน> หรือ <ทุ่งข้าวสาลีเยือกแข็ง>

ดังนั้นจึงไม่คิดเลยว่าเขาจะเป็นคนวาด <ระลอกคลื่นฤดูร้อน>

‘…อ๋อ’

เมื่อบลานช์ ฟาฟร์จ้อง <ระลอกคลื่นฤดูร้อน> ช้าๆ อีกครั้ง ก็พลันตระหนักว่าความคิดนั้นเป็นอคติ

พอรู้ว่าเป็นฝีมือโกฮุน เทคนิกอิมพาสโตที่ปาดสีหนาๆ ให้รอยพู่กันเด่นชัดก็สะดุดตาขึ้นมา

นั่นเป็นวิธีที่โกฮุนถนัดอยู่แล้ว

จุดที่ละเลยหลักทัศนียภาพแต่ยังให้ความรู้สึกสมจริงก็เคยเห็นมาแล้วใน <ทุ่งข้าวสาลีเยือกแข็ง>

ความโหยหาอันเจ็บหน่วงที่ทะเลเป็นระลอกมอบให้นั้น ก็คล้ายคลึงกับอารมณ์ที่ได้รับจาก <ทานตะวัน> หรือ <ทุ่งข้าวสาลีเยือกแข็ง>

พอรู้ความจริง ก็เห็นว่ามีส่วนที่คล้ายกันมากมาย

‘ทำไมถึงไม่สังเกตนะ’

เป็นเพราะความต่างของวิธีนำเสนอ

<ระลอกคลื่นฤดูร้อน> ดูเหมือนจะทำให้ความคิดถึงกลายเป็นรูปธรรม

ไม่ใช่การบรรจุอารมณ์ลงในวัตถุ แต่ใช้ทะเลที่เป็นระลอกเป็นสื่อเพื่อเปิดเผยอารมณ์ออกมา

‘ทำไมถึงต่างกันได้ขนาดนี้?’

บลานช์รู้ดีว่าเหตุผลที่ลายเส้นของโกฮุนเปลี่ยนไปมาก ไม่ได้เป็นเพียงเพราะเขายังอายุน้อย

จิตรกรวัยเยาว์ที่สัมผัสสภาพแวดล้อมหลากหลายมักจะได้รับอิทธิพลอย่างแรงจากงานที่ชอบ

ด้วยเหตุนี้จึงบ่อยครั้งที่หลงลืมตัวตนของตนเอง แต่โกฮุนชัดเจนว่าไม่เคยทำสีสันเฉพาะตัวของตัวเองหล่นหาย

บลานช์ ฟาฟร์ตระหนักว่าโกฮุนไม่ใช่แค่เด็กอัจฉริยะธรรมดา

ความสามารถที่สวรรค์ประทานบวกกับการศึกษาเพียงอย่างเดียว ไม่อาจทำให้เขาสร้างสรรค์ผลงานที่หลากหลายได้ต่างกันถึงเพียงนี้ในแต่ละชิ้น

อาจสร้างงานดีๆ ได้ด้วยไอเดียที่สว่างวาบขึ้นมาบางครั้งบางคราว แต่จะให้ต่อเนื่องย่อมเป็นไปไม่ได้

“ฉันได้รับความช่วยเหลือจากจิม วอร์เรน”

โกฮุนเอ่ย

“แล้วหน้ากากล่ะ?”

“มีศิลปินชื่อว่าลูซิโอ ฟอนตานา”

“…ทานตะวันด้วยหรือเปล่า?”

“โชซก”

“โชซก?”

“เป็นจิตรกรสมัยโชซอน”

คำถามที่โยนออกไปเพื่อคลี่คลายข้อสงสัย โกฮุนก็ตอบได้อย่างไม่ติดขัด

เมื่อเขาจับลักษณะเด่นของศิลปินคนอื่นมาแปลงกลายเป็นของตัวเองได้อย่างสมบูรณ์ บลานช์ก็ไม่อาจจินตนาการได้เลยว่าในอนาคตโกฮุนจะวาดงานแบบไหนออกมาอีก

“ไม่เคยคิดแบบนี้เหรอ”

บลานช์ที่เรียบเรียงความคิดเสร็จแล้วเอ่ยปาก

“อะไรล่ะ”

“การลอกเลียน ฉันเคยคิดว่าเป็นเรื่องไม่ดี”

“เธอว่ามันเหมือนลอกเหรอ?”

บลานช์ส่ายหน้า

มันไม่ใช่การลอกเลียน

การทำความเข้าใจอีกฝ่ายอย่างลึกซึ้ง แล้วหยิบมาใช้ใหม่ขณะเอ่ยถ้อยคำของตัวเอง นั่นคือการสนทนา

บลานช์ ฟาฟร์เชื่อว่าเมื่อจิม วอร์เรน, ลูซิโอ ฟอนตานา และโชซกได้เห็นผลงานของโกฮุน พวกเขาคงดีใจกันมากแน่

บลานช์ ฟาฟร์ซึ่งเคยคิดว่าโกฮุนเป็นแค่เด็กอัจฉริยะ พอเข้าใจแล้วว่าเขาวาดรูปมาอย่างไร จึงเพิ่งจะเข้าใจจริงๆ ได้ในตอนนี้

เธอเหมือนจะรู้แล้วว่าเหตุใดอ็องรี มาร์โซผู้ยิ่งใหญ่จึงหมกมุ่นกับโกฮุนยิ่งกว่าศิลปินคนอื่น

เขาเองก็คงอยากส่งอิทธิพลต่อโกฮุนเหมือนกันกระมัง

สำหรับนาร์ซิซิสต์ที่รักตัวเองสุดหัวใจ การมองหาคนที่เข้าใจตนเองอย่างถ่องแท้นั้นเป็นเรื่องธรรมดา

บลานช์คิดว่า เหตุผลที่อ็องรี มาร์โซรู้สึกเป็นคู่แข่งกับโกฮุน บางทีอาจเป็นเพราะใจจริงเขาอยากให้โกฮุนเข้าใจตัวเขาก็ได้

เธอหันศีรษะไป

ทะเลที่เป็นระลอกอยู่ตรงหน้า กลับเข้ามาในสายตาอีกครั้ง

บลานช์ ฟาฟร์จ้องดู <ระลอกคลื่นฤดูร้อน> แล้วจารึกความสัมพันธ์ของโกฮุนกับอ็องรี มาร์โซไว้ลึกในอก

“เท่ชะมัด”

เธออดอิจฉาสายสัมพันธ์ของจิตรกรสองคนที่ส่งอิทธิพลยิ่งใหญ่ต่อกันไม่ได้

* * *

ขณะเดียวกัน

คนงานในคฤหาสน์มาร์โซพากันมองมาร์โซที่นั่งหน้าจ้องแคนวาสทั้งวันด้วยความฉงน

ปกติพอลงมือทำงาน เขาจะจดจ่อสองสามวันติดกันก็ไม่ใช่เรื่องแปลก ทว่าในวันนี้มันต่างออกไป

เขาไม่จับทั้งพู่กัน ดินสอ หรือสิ่ว เอาแต่พึมพำอะไรบางอย่างเหมือนคนเหม่อลอย

“คุณศิลปินเป็นอะไรไปคะเนี่ย”

“ไม่ทราบครับ เหมือนจะพูดอะไรสักอย่างอยู่”

“บอกว่าไม่ใช่… อะไรนะ?”

“ครับ แต่ไม่รู้ว่าอะไรที่ไม่ใช่”

“คงกำลังวางคอนเซ็ปต์ผลงานกระมัง”

“ไม่ทานข้าวได้เหรอคะ”

“ตอนทำงาน ถ้าไปทัก ท่านจะโมโหเอาน่ะสิ”

“งั้นทำแซนด์วิชไว้ข้างๆ ดีกว่า”

อ็องรี มาร์โซผละจากเก้าอี้ลุกพรวดขึ้นทันที

คนรับใช้ตกใจสะดุ้งกันถ้วนหน้า

“อาร์แซง! อาร์แซง!”

อ็องรี มาร์โซตะโกนเรียกบัตเลอร์เสียงดังกว่าปกติ

อาร์แซงซึ่งกำลังเป็นห่วงอยู่พอดีรีบเข้ามา

“ครับ คุณศิลปิน”

“บอกให้หัวหน้าเชฟเตรียมไว้”

อาร์แซงคิดว่าเขาคงหิวโซ เพราะทั้งวันยังไม่ได้แตะข้าว จึงก้มศีรษะ

“จะบอกให้เตรียมอาหารครับ”

“ให้เป็นพิซซ่ามันฝรั่งที่อร่อยที่สุดในโลก”

“ครับว่าไงนะ?”

อ็องรี มาร์โซขมวดคิ้ว

“ไม่ได้ยินเหรอ? พิซซ่ามันฝรั่งที่อร่อยที่สุดในโลก”

“ตอนนี้… จะรับเลยหรือครับ?”

“รอก่อน ขอโทรศัพท์”

อ็องรี มาร์โซยื่นมือออกไป

อาร์แซงส่งสมาร์ตโฟนให้ เขารับมาแล้วโทรหาโกฮุน

หลังสัญญาณดังไปไม่กี่ครั้ง โกฮุนก็รับสาย

“มีอะไรครับ”

“อยู่ไหน”

“หลังมหาวิหารนอเทรอดามครับ”

“ทำไมไปอยู่ที่นั่นล่ะ”

“รู้จักแบร์ติยงไหมครับ? เขาบอกว่ากินไอศกรีมที่นั่นแล้วดูพระอาทิตย์ตกเป็นคอร์สท่องเที่ยวสุดฮิต”

“ทิ้งซะ”

“ทิ้งอะไรนะครับ?”

“ทิ้งไอศกรีม เดี๋ยวส่งรถไปรับ มาทางนี้”

“……พูดอะไรเนี่ยครับ”

“นี่มันเวลามื้อเย็น ทำไมถึงมากินไอศกรีม”

“ผมนัดกินข้าวไว้แล้ว ไว้ค่อยเจอกันทีหลังนะครับ”

“นัดงั้นเหรอ?”

“ผมนัดกินกับเด็กที่ชื่อฟาฟร์ครับ”

“ใครนะ?”

“มาร์โซ”

“มาร์โซ?”

“มาร์โซ”

“ผมจะไปแล้วนะ”

มีเสียงเอะอะของคนที่ขอเปลี่ยนสายโทรศัพท์ดังมาจากปลายสาย

“เสียงดังชะมัด เดี๋ยวส่งรถไปให้ มานี่ซะ”

“ก็บอกแล้วไงครับว่าผมนัดกินข้าวกับคนนี้”

“งั้นก็พาเด็กนั่นมาด้วยสิ”

“ไม่เอาครับ”

“ฉันจะไป”

“ไหนเธอบอกว่าถ้าคุณพ่อมาจะกินข้าวด้วยกันไง”

“ไม่มีอะไรสำคัญไปกว่าการได้เจออ็องรี มาร์โซหรอก”