วันถัดมา

บ่ายโมงตรง

หลินจือไป๋นั่งอยู่ในร้านกาแฟ กาแฟของเขาถูกเติมเป็นครั้งที่สามแล้ว

เมื่อคืนที่ผ่านมา เขาได้โพสต์รับสมัครงาน ซึ่งเสนอเงินเดือนขั้นต่ำหนึ่งแสนหยวน พร้อมสวัสดิการอีกหลายอย่าง ข้อเสนอนี้ถือว่าดึงดูดใจไม่น้อย จึงมีคนมาสมัครกันเพียบ

ตั้งแต่เช้าจนถึงตอนนี้ หลินจือไป๋ได้สัมภาษณ์คนไปแล้วสิบกว่าคน

มีบางคนที่เขาค่อนข้างพอใจ แต่ยังต้องพิจารณาเพิ่มเติมอีกเล็กน้อย

ขณะนั้นเอง

มีผู้สมัครคนใหม่เดินเข้ามา เป็นชายวัยสามสิบกว่า สูงไม่ถึงหนึ่งเมตรแปดสิบ แต่งตัวสะอาดเรียบร้อยพร้อมถือกระเป๋าเอกสารมาด้วย

ประกาศรับสมัครงานของหลินจือไป๋ไม่มีข้อจำกัดเรื่องบุคลิกภาพ

วันนี้ผู้ที่มาสัมภาษณ์กับหลินจือไป๋มีทั้งชายและหญิง อายุเกินสามสิบกันหมด บางคนก็อายุใกล้ห้าสิบแล้ว

“สวัสดีครับ…”

ผู้สมัครคนนี้ดูเหมือนจะไม่ค่อยแน่ใจ จึงถามขึ้นว่า:

“คุณหลินหรือเปล่าครับ?”

“ใช่ครับ เชิญนั่งเลย”

หลินจือไป๋ชินแล้วกับปฏิกิริยาของผู้สมัคร เพราะเขาอายุเพียงสิบเจ็ดปี จึงไม่ค่อยดูเหมือนเจ้าของธุรกิจที่สามารถจ่ายเงินเดือนหลักแสนได้

“คุณหลินยังอายุน้อยอยู่เลยนะครับ”

ผู้สมัครแนะนำตัวว่า “ผมชื่อเจียงเฉิงครับ”

หลินจือไป๋หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูข้อมูล รูปภาพตรงกับตัวจริงจึงพยักหน้า “สั่งกาแฟก่อนนะครับ แล้วเราค่อยคุยกัน”

“ขอบคุณครับ”

เจียงเฉิงสั่งกาแฟ

หลินจือไป๋ดูข้อมูลในมือถือแล้วพูดว่า “ช่วยแนะนำตัวเองคร่าว ๆ หน่อยครับ”

เจียงเฉิงพยักหน้า “ผมอายุสามสิบห้าปี จบการศึกษาจากมหาวิทยาลัยการเงินฉินโจว สาขาการเงิน สอบผ่านใบอนุญาตวิชาชีพกฎหมายการเงินฉินโจว นอกจากนี้ยังมีใบรับรอง CFB/BCCB ซึ่งเอกสารทั้งหมดอยู่ในกระเป๋าครับ…”

“เรื่องเอกสารไว้ทีหลังครับ”

หลินจือไป๋พูดว่า “ลองพูดถึงประสบการณ์การทำงานของคุณหน่อยครับ”

เจียงเฉิงวางกระเป๋าเอกสารลง “หลังจบการศึกษา ผมได้ฝึกงานในแผนกการลงทุนของมอร์แกน กรุ๊ป ที่ฉีโจว ทำงานเกี่ยวกับการประเมินมูลค่าอุตสาหกรรมและการซื้อกิจการด้วยเงินกู้ หลังฝึกงานเสร็จ ผมเข้าทำงานในบริษัทกองทุนส่วนบุคคล ระหว่างนั้นกองทุนที่ผมรับผิดชอบมีมูลค่าเพิ่มสุทธิ 5% ถึง 10% ต่อเนื่อง...”

“ทำไมถึงลาออกล่ะครับ?”

“ก่อนหน้านี้ผมทำงานที่ฉีโจว แต่ผมเป็นคนฉินโจว อยากกลับมาพัฒนาที่บ้านเกิด ประกอบกับปีนี้ผมเจอคนรัก และเพิ่งแต่งงานเมื่อสองเดือนที่แล้ว ผมจึงลาออกจากงานเดิม พอหางานในฉินโจวก็เจอประกาศรับสมัครของบริษัทคุณ”

“อืม…”

หลินจือไป๋ถามขึ้นทันที “คุณคิดยังไงกับ 'เฉินฮวา'?”

เจียงเฉิงนิ่งไปเล็กน้อย ก่อนจะยิ้มแล้วตอบว่า “คุณหมายถึงเฉินฮวาเอ็นเตอร์เทนเมนต์หรือเปล่าครับ?”

“พูดอะไรก็ได้ครับ”

หลินจือไป๋ปรับท่านั่งให้สบายขึ้น

“ผมติดตามเฉินฮวาเอ็นเตอร์เทนเมนต์อยู่บ้าง ถ้าจำไม่ผิด รายงานการเงินที่เผยแพร่เมื่อปีที่แล้วมีต้นทุนเพิ่มขึ้นถึง 180% เมื่อเทียบกับปีก่อน แต่บริษัทไม่ได้มีการเคลื่อนไหวอะไรในด้านเพลงหรือวาไรตี้ ดังนั้นผมคิดว่างานหลักของเฉินฮวาในช่วงต่อไปน่าจะมุ่งเน้นไปที่ภาพยนตร์และซีรีส์…”

เจียงเฉิงวิเคราะห์

หลินจือไป๋เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย

“คุณเจียงดูจะสนใจเฉินฮวาเอ็นเตอร์เทนเมนต์ไม่น้อย”

“เพราะผมเล่นหุ้นเป็นบางครั้ง ทุนที่ใช้ก็ไม่มาก ถือเป็นวิธีการออมเงิน และพอดีแผนกเพลงของเฉินฮวาเอ็นเตอร์เทนเมนต์ทำผลงานได้ดี ราคาหุ้นก็มีแนวโน้มเพิ่มขึ้น ผมก็เลยหาข้อมูลนิดหน่อย”

“ผมเข้าใจแล้ว”

หลินจือไป๋พูดว่า “ต่อจากนี้ คุณเจียงรอการติดต่อจากผมนะครับ”

เจียงเฉิงลังเลเล็กน้อย “ในประกาศรับสมัครงานของคุณหลินไม่ได้ระบุชัดเจนถึงบริษัท และก็ไม่ได้บอกว่าหลังจากรับเข้าทำงานแล้วต้องทำอะไร...”

“คุณจะเข้าใจเองในภายหลัง”

หลินจือไป๋ยิ้ม “ถ้าคุณผ่านการสัมภาษณ์”

พูดจบ

หลินจือไป๋ก็ลุกขึ้นกล่าวอำลา การสัมภาษณ์วันนี้ถือเป็นอันเสร็จสิ้น

……

มหาวิทยาลัยศิลปะฉินโจวอยู่ห่างจากร้านกาแฟประมาณหนึ่งกิโลเมตร

หลินจือไป๋เลือกที่จะเดินไปโรงเรียนแทนการนั่งแท็กซี่ ถือว่าเป็นการออกกำลังกายเล็กน้อย

วันนี้มหาวิทยาลัยศิลปะฉินโจวคึกคักมาก ไม่เพียงแค่มีนักศึกษาใหม่มาสมัครเรียน แต่ยังมีผู้ปกครองมาด้วย นอกจากนี้ยังมีนักข่าว และแมวมองจากบริษัทบันเทิงด้วย

อย่าลืมว่ามหาวิทยาลัยศิลปะฉินโจวเป็นสถาบันการศึกษาด้านศิลปะที่ดีที่สุดในฉินโจว โรงเรียนนี้ผลิตบุคลากรที่มีความสามารถด้านบันเทิงจำนวนมากให้กับวงการทุกปี รวมถึงนักร้องและนักแสดงด้วย

“สวัสดีครับนักศึกษา!”

ขณะที่หลินจือไป๋กำลังจะเดินเข้าประตู ก็มีคนหนึ่งขวางเขาไว้ “ผมเป็นแมวมองจากเฉินฮวาเอ็นเตอร์เทนเมนต์ ไม่ทราบว่านักเรียนคนนี้เป็นน้องใหม่จากสาขาไหน สนใจจะ...”

“ไม่สนใจครับ”

หลินจือไป๋ส่ายหัวและปฏิเสธทันที

แมวมองมองตามหลังหลินจือไป๋อย่างเสียดาย

นักศึกษาคนนี้หน้าตาหล่อขนาดนี้ ไม่ออกมาเป็นไอดอลก็น่าเสียดายแย่

อีกอย่าง ปกติแล้วนักศึกษาคนไหนที่ได้ยินชื่อ "เฉินฮวาเอ็นเตอร์เทนเมนต์" ก็มักจะไม่สามารถปฏิเสธได้ แต่นักศึกษาคนนี้กลับดูไม่สนใจเลย หรือว่าเขาได้เซ็นสัญญากับบริษัทบันเทิงที่ไหนแล้ว?

ไม่น่าแปลกใจเท่าไร

เพราะทุกปีในช่วงนี้ บริษัทบันเทิงใหญ่ ๆ จะส่งแมวมองมาเพื่อค้นหานักเรียนที่มีแววในมหาวิทยาลัยศิลปะฉินโจวเพื่อลงนามสัญญาและปั้นเป็นไอดอล

แม้แต่สามบริษัทบันเทิงใหญ่ก็ยังต้องส่งแมวมองมา

เพราะมหาวิทยาลัยศิลปะฉินโจวไม่ใช่โรงเรียนศิลปะธรรมดา ๆ

แต่แมวมองคนนี้ไม่รู้ว่า เฉินฮวาเอ็นเตอร์เทนเมนต์ในความหมายหนึ่งก็เป็นของตระกูลหลินเอง หลินจือไป๋ไม่จำเป็นต้องเข้าวงการผ่านช่องทางธรรมดาแบบนี้

เมื่อเข้าไปในวิทยาเขต

หลินจือไป๋จัดการเรื่องการลงทะเบียนและอื่น ๆ เสร็จเรียบร้อย

เขาสมัครเรียนในสาขาประวัติศาสตร์ศิลปะ หลังจากลงทะเบียนเสร็จก็ไปยังห้องเรียนที่กำหนดไว้ ซึ่งมีประกาศว่าที่ปรึกษาจะมาเรียกชื่อในช่วงบ่าย

หลินจือไป๋มาถึงค่อนข้างสาย

เมื่อเขาเข้าไปในห้องเรียน บรรยากาศในห้องก็คึกคัก มี

นักศึกษาประมาณสี่สิบคนอยู่ในห้อง บางคนที่มีนิสัยค่อนข้างเปิดเผยก็กำลังคุยกับเพื่อนใหม่อย่างออกรส แต่เมื่อหลินจือไป๋เข้ามาในห้อง บรรยากาศในห้องก็ดูจะเงียบลงเล็กน้อย

“ดูสิ!”

“หล่อจัง!”

“โอ้โห!”

มีนักศึกษาหญิงบางคนที่กำลังคุยกันอยู่ แววตาเป็นประกาย

ส่วนผู้ชายบางคนก็มีสีหน้าเปลี่ยนไป นี่หมอนี่เข้าห้องผิดหรือเปล่า?

นักศึกษาสาขาศิลปะโดยทั่วไปแล้วหน้าตามักจะไม่ขี้เหร่ และนักศึกษาสาขาประวัติศาสตร์ศิลปะก็มีหน้าตาที่ดีพอสมควร แต่เมื่อเทียบกับหลินจือไป๋แล้ว เขากลับโดดเด่นเกินไป

จนเมื่อหลินจือไป๋หาที่นั่งได้

ทุกคนถึงได้รู้ว่าเขาก็เป็นนักศึกษาในชั้นเดียวกัน

นักศึกษาหญิงบางคนก็ดีใจ ส่วนผู้ชายบางคนก็รู้สึกหงุดหงิด

นักศึกษาใหม่ที่เพิ่งเข้ามหาวิทยาลัยมักจะฝันอยากจะมีความรักดี ๆ สักครั้งในช่วงมหาวิทยาลัย ดังนั้นวันแรกของการเปิดเทอมจึงตื่นเต้นเป็นพิเศษ พวกเขาจะแอบมองเพื่อนร่วมชั้นที่มีหน้าตาดี ทั้งเพศตรงข้ามและเพศเดียวกัน และจินตนาการว่าใครจะมาเป็นคู่ของตนในอีกไม่กี่ปีข้างหน้า

สำหรับนักศึกษาหญิง หลินจือไป๋เป็นเหมือนของขวัญที่น่าตื่นเต้น แต่สำหรับนักศึกษาชาย เขากลับกลายเป็นคู่แข่ง

เพราะหลินจือไป๋มีหน้าตาที่หล่อเหลามากจนทำให้พวกเขาเสียเปรียบในการจีบสาวในชั้น ทำไมคนที่หน้าตาดีแบบนี้ถึงมาเรียนสาขาประวัติศาสตร์ศิลปะ น่าจะไปเรียนเอกดนตรีหรือการแสดง แล้วไปเป็นดารามากกว่าไหม?

แน่นอน

หลินจือไป๋ไม่ใช่นักศึกษาปีหนึ่งธรรมดา ๆ เพราะเขาได้ฟื้นความทรงจำจากชาติที่แล้วขึ้นมา ซึ่งจริง ๆ แล้วอายุจิตใจของเขาก็ไม่น้อยแล้ว

ลองคิดดู

นักศึกษาปีหนึ่งธรรมดาคงไม่รู้เรื่องการเงินหรือกองทุนส่วนบุคคลอะไรพวกนี้

ทั้งหมดนี้เป็นความรู้ที่หลินจือไป๋สะสมมาจากความทรงจำของชาติที่แล้ว บวกกับการเรียนรู้ที่เขาได้ตั้งใจศึกษาในชาตินี้

ในขณะนี้

สิ่งที่หลินจือไป๋กำลังคิดอยู่ ไม่ใช่ว่าใครในชั้นเรียนที่สวยที่สุด แต่เขากำลังคิดถึงผู้สมัครที่เขาสัมภาษณ์วันนี้ว่าใครที่เหมาะสมที่สุดที่จะเป็นตัวแทนของเขา

“มีอยู่สี่คนที่ยังพิจารณาอยู่”

หลินจือไป๋ต้องตัดสินใจในคืนนี้ เพื่อให้ภารกิจของระบบเสร็จสิ้น

ยังไงก็ตาม มันก็ไม่ใช่การตัดสินใจที่ถาวร หลินจือไป๋จะกำหนดระยะเวลาทดลองงาน ถ้าไม่พอใจ ก็สามารถเปลี่ยนคนที่จะร่วมงานด้วยใหม่ได้ ระบบก็คงไม่สามารถเอาคะแนนทักษะที่มอบไปแล้วกลับคืนได้ใช่ไหม?

ขณะที่คิดอยู่ มือถือของเขาก็เริ่มสั่นอย่างรุนแรง

ต๊อกต๊อก

ต๊อกต๊อก

ต๊อกต๊อก

ต๊อกต๊อก

เสียงดังไม่หยุด

ใครที่เคยใช้เฟยซินจะรู้ว่า นี่เป็นเสียงเตือนเฉพาะเมื่อมีคำขอเป็นเพื่อนเพิ่มเข้ามา

แต่หลินจือไป๋เพิ่งเข้ากลุ่มนักศึกษาใหม่ของชั้นเรียนไปไม่นาน

ยังไม่ได้พูดอะไรเลย แต่กลับมีคนจำนวนมากต้องการจะเป็นเพื่อนกับเขา?

ทั้งห้องเงียบลงทันที สายตาของทุกคนจับจ้องไปที่หลินจือไป๋อย่างน่าสงสัย