บทที่ 74 ตำนานแห่งวงการสิบแปดมงกุฎ

"ขอให้ผู้ชมที่มีไอคิวสูงช่วยแปลหน่อย คุณหมอเฉินกับลุงเขาคุยอะไรกันนะ?"

"คุณหมอเฉินบอกว่าลุงไม่จำเป็นต้องใช้ยาพิเศษ หรือว่าลุงเขาแกล้งป่วย?"

"จากประสบการณ์ดูการ์ตูนยอดนักสืบกับคินดะอิจิ น่าจะมีเบื้องหลังบางอย่าง"

"สมองของฉันทำงานหนักจนแทบจะไหม้แล้ว"

"ลุง คุณมีโรคจริงหรือเปล่า?"

การสนทนาระหว่างเฉินหยูและลุงหอไอเฟลทำให้ผู้ชมงงกันไปหมด ทำไมถึงบอกว่ามียา แต่ไม่จำเป็นต้องใช้ ลุงหอไอเฟลบอกว่าคุณดูออกแล้ว หมายความว่าอะไร?

เฉินหยูหัวเราะ "คุณมาหาผมก่อนหน้านี้ ก็บอกว่าคิดอยู่นาน นั่นแสดงว่าคุณรู้ว่าผมมีความสามารถ แล้วจะถามทำไมอีก?"

"ถูกต้องแล้ว" ลุงหอไอเฟลยิ้ม "คุณหมอเฉินพูดถูก ถ้าคุณไม่มีความสามารถ ผมก็คงไม่มาหาคุณ เพราะตัวตนของผมซับซ้อนอยู่บ้าง"

ผู้ชมอยากรู้เต็มที่ อยากให้คุยกันตรง ๆ ทำไมต้องพูดเป็นปริศนา

"ลุง คุณมีหน้าตาซื่อสัตย์ กรุณาพูดตรง ๆ พวกเรายังเด็ก ฟังไม่เข้าใจ"

"พูดให้ชัดเจนได้ไหม?"

"ครั้งแรกที่รู้สึกว่าคนมีการศึกษาพูดจาเยิ่นเย้อ"

"ลุง คุณบอกว่าตัวตนของคุณซับซ้อน ทำไมล่ะ? คุณเป็นคนใหญ่คนโตหรือเปล่า?"

"เขาไม่ใช่คนดัง ผมเพิ่งจับภาพไปสแกนในเน็ต ไม่มีภาพของเขา"

เห็นผู้ชมอยากรู้ความหมายของการสนทนา หอไอเฟลยิ้มอย่างซับซ้อน

"คุณหมอเฉิน คุณว่าไง?"

ลุงหอไอเฟลมองไปที่เฉินหยูเพื่อขอคำแนะนำ

เฉินหยูทำท่ามือเชิญ "คุณเป็นผู้ป่วย จะพูดหรือไม่พูดก็ได้"

เมื่อได้ยินดังนั้น หอไอเฟลหายใจลึก ๆ แล้วพูด "ทุกคนคงเคยได้ยินเรื่องคดีโกงบ้านร้างในเมืองเหลียงเป่ยเมื่อยี่สิบปีก่อนใช่ไหม?"

"ผมคือตัวการของพวกสิบแปดมงกุฎนั้นเอง"

คำพูดนี้ทำให้ห้องสนทนาแตกตื่น

"โอ้โห ลุงที่ดูสุภาพกลับกลายเป็นสิบแปดมงกุฎในตำนาน?"

"ความจริงยิ่งกว่าในหนัง พูดถึงเขานี่แหละ"

"ผมจำได้ว่ามีหนังหลายเรื่องและนวนิยายหลายเล่มที่ใช้เขาเป็นต้นแบบ"

"คนเก่งอยู่ทุกที่ วันนี้มาอยู่ที่นี่แล้ว"

"ลุงเป็นตำนานเลยนะ"

เมื่อได้ยินเรื่องคดีบ้านร้างในเมืองเหลียงเป่ย ไม่กี่คนที่มีอายุมากขึ้นจำได้ ผู้ชมที่อายุน้อยก็รีบค้นหาข้อมูล

ยี่สิบปีก่อน กลุ่มสิบแปดมงกุฎแอบอ้างว่าเป็นนักธุรกิจจากต่างประเทศ เดินทางไปเจรจากับหน่วยงานของเมืองเหลียงเป่ย เพื่อสร้างโครงการที่ดินหกพันหมู่ ใช้เงินลงทุนหลายร้อยล้าน รวมถึงที่พักอาศัย แหล่งท่องเที่ยว และสิ่งอำนวยความสะดวกอื่น ๆ

ด้วยวิธีการหลอกลวงที่แยบยล พวกเขาทำให้ตึกหลายแห่งถูกระเบิดทิ้งเพื่อเตรียมที่ดินสร้างโครงการ แต่ว่าภายในหนึ่งปี พวกสิบแปดมงกุฎก็ถูกจับกุมได้

"ทุกคนอย่าได้เอาเยี่ยงอย่างผมเลย เรื่องงี่เง่าที่ทำไปเมื่อก่อนทำให้ผมต้องติดคุกสิบห้าปี"

เห็นผู้ชมบางคนเรียกเขาว่าตำนานหรืออยากเลียนแบบ ลุงหอไอเฟลยิ้มอย่างขมขื่น

"ผมเสียไปไม่ใช่แค่อิสระภาพ แต่ยังเสียสุขภาพ ความรัก และความสัมพันธ์ในครอบครัวด้วย"

จากนั้น ลุงหอไอเฟลเล่าเรื่องคดีใหญ่ของเขาที่ส่งผลกระทบต่อชีวิตของเขาอย่างไร

เมื่อสมัยหนุ่ม ลุงหอไอเฟลไม่พอใจกับการหลอกลวงเล็ก ๆ เขาตัดสินใจทำเรื่องใหญ่สักครั้งแล้วเลิก โดยจะพาภรรยาไปใช้ชีวิตที่ต่างประเทศ แต่แผนการสำเร็จแล้วก็ถูกจับกุม

ในช่วงการพิจารณาคดี เขารู้ว่าภรรยาท้องได้สามเดือนแล้ว และเขาถูกตัดสินจำคุกตลอดชีวิต ภรรยาก็หย่ากับเขา ความเจ็บปวดและความสำนึกผิดทำให้เขาป่วยเป็นโรคย้ำคิดย้ำทำ

แต่เพราะประพฤติดี โทษจำคุกจากตลอดชีวิตกลายเป็นยี่สิบปี และลดลงเหลือสิบห้าปี เมื่อห้าปีก่อน เขาได้รับการปล่อยตัว เพื่อนสมัยเด็กช่วยเหลือเขาให้กลับมาใช้ชีวิตปกติได้ แต่โรคของเขาก็แย่ลงเรื่อย ๆ ต้องกินยาวันละสามครั้ง

"ครั้งหนึ่งที่เกิดอาการ เพื่อนพาผมไปที่คลินิกจิตเวช"

"หมอบอกว่าการกินยาอย่างเดียวไม่สามารถรักษาโรคของผมได้ ความอบอุ่นของครอบครัวและความใส่ใจจากญาติเป็นยารักษาที่ดี"

"เพื่อนก็แนะนำให้ผมไปหาภรรยาและลูก"

"ผมฟังคำแนะนำและไปหาภรรยาเก่า เธอยังเกลียดผมเหมือนเดิม ไม่ยอมพูดกับผมและปฏิเสธที่จะเจอผม"

"แต่ตอนที่ผมกำลังจะเดินออกจากป้ายรถเมล์ มีเด็กผู้หญิงคนหนึ่งวิ่งตามมา เธอคือ ลูกสาวของผม"

ลุงหอไอเฟลยิ้มอย่างมีความสุข ภรรยาไม่ยอมรับเขา แต่ลูกสาวไม่มีความเกลียดชัง เธอทิ้งข้อมูลการติดต่อไว้และคุยกับเขาบ่อย ๆ รู้ว่าเขาป่วยเป็นโรคย้ำคิดย้ำทำ ลูกสาวเกลี้ยกล่อมแม่ให้ย้ายมาอยู่กับเขาชั่วคราวเพื่อช่วยรักษาโรค

"ผมกลัวว่าจะทำให้เธอตกใจ ถ้าอาการของผมเกิดขึ้นโดยไม่มีการกินยา"

เพื่อป้องกันไม่ให้ลูกสาวตกใจ ลุงหอไอเฟลบันทึกวิดีโอตัวเองตอนอาการกำเริบ

"คุณหมอเฉิน ผมมาหาคุณเพราะไม่รู้จะทำอย่างไร"

"ผมกลัวว่าจะทำให้ลูกสาวตกใจ แต่ก็อยากให้เธออยู่กับผม"

"ผมจึงมาหาคุณเพื่อขอยาพิเศษ"

ลุงหอไอเฟลตรวจสอบประวัติของเฉินหยูก่อนพบเขา รู้ว่าเฉินหยูมีความสามารถพิเศษในการรู้เหตุการณ์ล่วงหน้า แต่ที่ตัดสินใจมาเพราะอยากให้ลูกสาวอยู่กับเขา

เฉินหยูพูดช้า ๆ "อย่างที่ผมบอก มีวิธีรักษา แต่คุณไม่จำเป็นต้องใช้"

"หมายความว่าไง?" ลุงหอไอเฟลถามอย่างงุนงง

"ยาของผมไม่มีผลข้างเคียง"

"การที่ลูกสาวกลับมาหาคุณเป็นยาที่ดีที่สุด"

"แต่ถ้าคุณใช้ยาและให้ลูกสาวมาอยู่ด้วยกัน อาการของคุณจะเลวร้ายลง"

"เลวร้ายยังไง?" ลุงหอไอเฟลรู้สึกไม่สบายใจ

"เสียชีวิต"