540. บทที่ 540 0529【กบฏหมู่】
ปืนหนึ่งนัด!
สร้างความตกตะลึงให้กับทุกคน!
ทุกคนแทบไม่อยากเชื่อสายตา ได้แต่มองภาพตรงหน้าอย่างโง่งม
ข่าจาเอ่อร์ไอ้เดรัจฉานที่ปกติมักจะวางก้ามใหญ่โต รังแกผู้คน และย่ำยีเด็กสาวกลางถนน ตอนนี้กลับตายไปแล้วจริงๆ!
ผู้บังคับบัญชาตู้คนนี้ถึงกับยิงเขาตายในนัดเดียว
ข่าจาเอ่อร์นอนอยู่บนพื้น เบิกตากว้าง แววตาเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ ทั้งยังตายตาไม่หลับ!
เขาฝันไปก็ยังคิดไม่ถึงว่า ตัวเองที่เคยกร่างขนาดนั้นจะถูกตู้หย่งเซี่ยวสำเร็จโทษต่อหน้าต่อตาพ่อบังเกิดเกล้า
ฉีต๋าเน่ยก็ไม่เชื่อเช่นกัน
เขาสั่นไปทั้งตัว ม่านตาขยายกว้าง สงสัยว่าทั้งหมดนี้คือความฝันหรือเปล่า?
เป็นไปได้อย่างไร?
ลูกชายหัวแก้วหัวแหวนของตัวเองตายแล้ว?
ตู้หย่งเซี่ยวไอ้บ้าคนนี้กล้ายิงจริงๆ หรือ?
พวกทหารก็พากันตกตะลึง พวกเขาคิดไม่ถึงเลยว่าผู้บังคับบัญชาชาวจีนคนนี้จะเด็ดขาดขนาดนี้ ไม่เกรงกลัวพวกเขาทั้งที่มีกันตั้งหลายคน กล้ายิงคนตายต่อหน้าต่อตา และคนที่ถูกฆ่าก็ยังเป็นลูกชายคนเดียวของนายกเทศมนตรีฉีต๋าเน่ย!
นกสองหัวอย่างซีเหมิงซือถึงกับหน้าเหวอ มองภาพตรงหน้าอย่างโง่งม ไม่รู้ว่าในหัวกำลังคิดอะไรอยู่
ตอนนี้มีเพียงประชาชนเหล่านั้นที่ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะโห่ร้องด้วยความยินดี!
"ข่าจาเอ่อร์ตายแล้ว!"
"สมควรแล้ว!"
"โฮ! ในที่สุดพวกเราก็ได้แก้แค้นแล้ว!"
"ไอ้ปีศาจนี่ สมควรตายตั้งนานแล้ว!"
สถานการณ์ในที่เกิดเหตุบ้าคลั่งขึ้นมา
หากทำได้ ประชาชนก็แทบอยากจะจุดประทัดและเต้นรำเฉลิมฉลอง
ตอนนั้นเอง
ปัง!
ปืนหนึ่งนัด!
ฉีต๋าเน่ยยิงปืนขึ้นฟ้าหนึ่งนัด แล้วถือปืนพกชี้ไปทางประชาชนเหล่านั้น "พวกแกไอ้สวะ ไอ้พวกชั้นต่ำ! มันฆ่าลูกชายฉัน พวกแกดีใจมากใช่ไหม? เชื่อไหมว่าฉันจะฆ่าพวกแก?"
ประชาชนที่กำลังดีใจต่างตื่นตระหนกตกใจทันที กลัวว่าฉีต๋าเน่ยไอ้บ้าคนนี้จะยิงจริงๆ
พวกทหารก็พากันยกปืนเล็งไปที่ประชาชน
ฉีต๋าเน่ยหันปากกระบอกปืนไปทางตู้หย่งเซี่ยวด้วยใบหน้าดุร้าย "เป็นแก! แกกล้าฆ่าลูกชายฉัน! ฉันจะเอาชีวิตแก!"
หากเปลี่ยนเป็นคนทั่วไป ตอนนี้คงตกใจกลัวไปแล้ว แต่ตู้หย่งเซี่ยวกลับยิ้มบางๆ สายตามองตรงไปที่ฉีต๋าเน่ย "คุณอยากฆ่าผม ก็ได้! แต่ต้องให้เหตุผลผมมา "
"เหตุผล? แกฆ่าลูกชายฉัน เหตุผลนี้ยังไม่พออีกเหรอ?"
"ผมฆ่าลูกชายคุณ งั้นคุณบอกผมมาสิว่าทำไมผมถึงต้องฆ่าเขา?"
"อะไรนะ?" ฉีต๋าเน่ยจ้องมองตู้หย่งเซี่ยว
ตู้หย่งเซี่ยวหันตัวไป มองโถงพิจารณาคดีแวบหนึ่ง แล้วหันกลับมามองประชาชนเหล่านั้น "ในสายตาคุณ คนพวกนี้เป็นตัวอะไร? ข้ารับใช้ของคุณ ทาสของคุณงั้นหรือ? ลูกชายคุณทำอะไรกับพวกเขาไว้ คุณจะไม่รู้เชียวหรือ? ลูกสาวพวกเขาถูกข่มขืน ลูกชายถูกฆ่า บ้านถูกเผา พวกนี้ล้วนเป็นฝีมือลูกชายหัวแก้วหัวแหวนของคุณทั้งนั้น! แต่ในสายตาคุณก็มีแค่ลูกชายคุณ พวกเขาไม่นับเป็นอะไรเลย! กระทั่งโอกาสที่จะเรียกร้องความยุติธรรมก็ยังไม่มี!"
"ใช่แล้วจะทำไม? พวกมันล้วนเป็นคนชั้นต่ำ เป็นพวกสวะ!"
“ชั้นต่ำ ไร้ค่าเหรอ? ถ้างั้นรวมถึงพวกเขาด้วยหรือเปล่า?” ตู้หย่งเซี่ยวชี้ไปที่ทหารเหล่านั้น “ในสายตาคุณ พวกเขาต่างจากประชาชนพวกนี้ตรงไหน? พวกเขาก็มาจากประชาชน มาจากชนชั้นล่างเหมือนกัน! พวกเขาแค่เพื่อกินให้อิ่ม ถึงได้เป็นทหาร ถึงได้ติดตามคุณ!”
จู่ๆ น้ำเสียงของตู้หย่งเซี่ยวก็เยียบเย็นขึ้น “แต่คุณล่ะ คุณไม่เคยเห็นหัวพวกเขาเลย! ถึงขั้นคิดมาตลอดว่าคุณเป็นคนให้ข้าวพวกเขากิน! แต่ความจริงมันเป็นแบบนั้นเหรอ?”
ตู้หย่งเซี่ยวก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว จ้องมองฉีต๋าเน่ยเขม็ง “น้ำพยุงเรือได้ก็จมเรือได้เหมือนกัน! ถ้าไม่มีพวกเขาสนับสนุนคุณ คุณจะนั่งเก้าอี้นายกเทศมนตรีได้อย่างมั่นคงเหรอ? จะเสวยสุขกับความร่ำรวยได้เหรอ? ถ้าไม่มีพวกเขาทำงานให้คุณ ปลูกข้าวให้คุณ เฝ้าบ้านให้คุณ คุณจะใช้ชีวิตอย่างอิสระเสรี กินหรูอยู่สบายแบบนี้ได้เหรอ?”
ทุกคำพูดของตู้หย่งเซี่ยว ราวกับมีดสั้นที่แทงทะลุหัวใจของฉีต๋าเน่ยอย่างจัง และยังแทงทะลุหัวใจของทหารและประชาชนที่อยู่รอบข้างด้วย
พวกเขาไม่เคยได้ยินคำพูดที่ดังกึกก้องบาดลึกถึงจิตวิญญาณเช่นนี้มาก่อน ไม่เคยคิดมาก่อนว่าอำนาจของฉีต๋าเน่ยนั้นเป็นสิ่งที่พวกเขามอบให้
คำพูดเหล่านี้ของตู้หย่งเซี่ยว ได้ปลุกพวกเขาที่หลับใหลมาเนิ่นนานให้ตื่นขึ้น
ตู้หย่งเซี่ยวตวาดต่อ “ดังนั้นผมถึงแปลกใจมาก! คุณเอาความมั่นใจมาจากไหนถึงได้พูดแบบนี้? เพื่อล้างแค้นให้ลูกชายคุณ ถึงกับจะฆ่าทุกคนที่นี่ ฆ่าคนที่มาร้องขอความเป็นธรรมทุกคน! คุณเอาสิทธิ์อะไรมาทำแบบนี้?”
“แก แก แก!” ฉีต๋าเน่ยดูเหมือนจะตระหนักได้ถึงอะไรบางอย่าง เมื่อเห็นสายตาของคนรอบข้างที่มองมาแปลกไป เขาก็เริ่มลนลาน ยกปืนขึ้นเล็งไปที่ตู้หย่งเซี่ยว “แกอย่ามาพูดจาพล่อยๆ แถวนี้นะ! สิทธิ์ก็คือฉันคือฉีต๋าเน่ย สิทธิ์ก็คือฉันคือนายกเทศมนตรีเมืองมอมบาซา!”
“คุณพูดมาหลายรอบแล้ว!” ตู้หย่งเซี่ยวพูดเย้ยหยัน “ท่านนายกเทศมนตรีเมืองมอมบาซาผู้ยิ่งใหญ่ที่รักของผม! อยากบริหารเมืองนี้ให้ดี คุณก็ต้องบริหารบ้านตัวเองให้ดีเสียก่อน! ลูกชายทำชั่ว คุณก็คอยปกปิดให้ พูดจริงๆ นะ คุณมีคุณสมบัติอะไรมาเป็นนายกเทศมนตรี? มีคุณสมบัติอะไรมาทำตัวสูงส่ง ดูถูกประชาชนตาดำๆ อย่างพวกเรา? พวกเรายกคุณขึ้นสวรรค์ได้ ก็เหยียบคุณจมดินได้เหมือนกัน!”
“ฮ่าฮ่า แกคิดว่าฉันจะเชื่อเหรอ? ไอ้สารเลวเอ๊ย!” ฉีต๋าเน่ยโกรธจัด “ตอนนี้ฉันจะฆ่าแก จะฆ่าพวกแกทุกคน! เด็กๆ ยิงเลย ฆ่าพวกมันซะ!”
ฉีต๋าเน่ยคำรามไปทางด้านหลัง
เดิมทีหลังจากเขาออกคำสั่ง ทหารควรจะพุ่งเข้าไปข้างหน้าสิ แต่ว่าตอนนี้
ฉีต๋าเน่ยรีบหันขวับไปมองทหารด้วยความโมโห “พวกแกไอ้พวกลูกซวย มัวยืนบื้อทำอะไรอยู่? ฉันสั่งให้พวกแกยิงไง เร็วเข้าสิ!”
ฉีต๋าเน่ยเร่งเร้า
ตู้หย่งเซี่ยวมองไปทางทหารเหล่านั้นแล้วกล่าว “การฆ่าคนนั้นง่ายมาก ฆ่าผมก็ง่ายมากเช่นกัน! แต่ก็ขอให้พวกคุณทุกคนคิดถึงผลที่ตามมาให้ดี ผมคือผู้กำกับการใหญ่แห่งหน่วยตำรวจเคนยา และยังเป็นพลตรีของกองทัพป้องกันประเทศ พวกคุณฆ่าผมก็เท่ากับจะเปิดศึกกับกองทัพและตำรวจใต้บังคับบัญชาของผม! พวกคุณคิดว่าตัวเองจะชนะไหม?”
“ถอยหลังมาพูดกันอีกก้าว ตอนนี้นายกเทศมนตรีฉีต๋าเน่ยคนนี้เห็นพวกคุณเป็นคนจริงๆ หรือเปล่า? เพื่อลูกชายจอมผลาญคนหนึ่ง เขาสามารถเข่นฆ่าคนบริสุทธิ์ได้ ถ้าวันนี้เรื่องนี้ตกมาถึงหัวพวกคุณ ตกมาถึงหัวครอบครัวพวกคุณ เขาจะทำยังไง? แล้วพวกคุณควรจะรับมือยังไง? จะเป็นสุนัขรับใช้ต่อไป เป็นหมูที่เชื่อฟัง ปล่อยให้เขาปั่นหัว ปล่อยให้เขาเข่นฆ่าต่อไปเหรอ?”
คำพูดชุดนี้ของตู้หย่งเซี่ยวหนักแน่นทรงพลัง และดังกังวานชัดเจน
ทหารในที่เกิดเหตุต่างมองหน้ากันไปมา
ไม่มีใครปริปากพูด
บรรยากาศเงียบงันที่แปลกประหลาด ทำให้ฉีต๋าเน่ยรู้สึกถึงลางสังหรณ์ที่ไม่ดี
เขาโกรธจัด ยกปืนเล็งไปที่ทหารเหล่านั้น “ตอนนี้ฉันในฐานะนายกเทศมนตรีขอสั่งพวกแก จงหยิบอาวุธขึ้นมาฆ่าพวกมันเดี๋ยวนี้! ใช่ เดี๋ยวนี้ ทันที!”
พูดจบ เขายังกลัวว่าคำขู่จะไม่พอ ปัง ยิงปืนใส่เท้าทหารคนหนึ่งไปหนึ่งนัด
ประกายไฟแลบกระจาย
กระสุนเจาะทะลุเป็นรู
เขาไม่ยิงยังดีกว่า พอยิงปุ๊บก็เป็นการเผยให้เห็นถึงด้านที่เขาไม่เห็นทหารพวกนี้เป็นคนพอดี
ทันใดนั้น
“ฉันไม่เอาแล้ว!”
“ฉันก็ไม่เอาแล้ว!”
เหล่าทหารพากันทิ้งอาวุธในมือ
“เขาเห็นพวกเราเป็นหมา พวกเรายังจะไปเสี่ยงชีวิตให้เขาอีก! ไอ้โง่ที่ไหนจะทำ!”
“ใช่แล้ว เขาไม่เคยมองพวกเราเป็นคนเลยด้วยซ้ำ!”
ทหารสามร้อยนาย ก่อกบฏพร้อมกันในพริบตา!
ฉีต๋าเน่ยถึงกับหน้าเหวอ
ประชาชนก็หน้าเหวอ
นกสองหัวอย่างซีเหมิงซือถึงกับมึนงงไปอีกรอบ สถานการณ์พลิกผันเร็วเกินไป ทำเอาสมองเขาแทบจะหยุดทำงาน
มีเพียงตู้หย่งเซี่ยวที่มั่นใจเต็มเปี่ยม เอามือไพล่หลัง มองฉีต๋าเน่ยด้วยท่าทีสบายๆ พร้อมกับยิ้มบางๆ “แล้วตอนนี้ล่ะ คุณยังจะฆ่าผมอยู่อีกไหม?”
