“ฮะฮะฮะฮะ ใช่ครับ คุณศิลปินอ็องรี มาร์โซ ไม่ได้เป็นเหยื่อนะครับ”

พออัลฟองส์ เมนดี้รับคำพูดของโกฮุนมาพูดต่อและสรุปให้ โกฮุนก็หัวเราะตาม

“จริงครับ ผมจำได้ว่ามีข่าวลือกันอยู่ช่วงหนึ่ง ตอนนั้นมีบทความบอกว่าลงทุนไปหนึ่งล้านดอลลาร์ ถ้าเป็นเรื่องจริง คราวนี้ผลตอบแทนคงงามมากเลยนะครับ”

“ใช่เลยครับ”

โกฮุนสบตาอัลฟองส์ เมนดี้แล้วยิ้มอีกครั้ง ทันใดนั้นเสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้น

“ขอโทษครับ”

“อ่า ฮะฮะ ไม่เป็นไรครับ ช่วงนี้คงมีคนติดต่อมาจากหลายที่”

“มาร์โซครับ ดูรายการอยู่แน่ๆ”

“ฮะฮะฮ่าฮ่า!”

อัลฟองส์ เมนดี้ยกคิวการ์ดขึ้นปิดปาก ทำตัวไม่ถูกอยู่ครู่หนึ่ง

“อา~ จริงสิ ฮะฮะฮะ ดีมากเลยครับ อยากเชิญคุณศิลปินอ็องรี มาร์โซ มาออกอีกรอบสักครั้งเพื่อเล่าเรื่องที่ยังค้างอยู่เหมือนกันนะครับ”

อัลฟองส์ เมนดี้ค่อยๆ ตั้งสติ แล้วถามต่อ

“ว่าแต่เมื่อกี้คุณพูดว่า ‘มาร์โซของพวกเรา’ หมายความว่าอย่างไรหรือครับ”

“ในเกาหลีใต้นี่เป็นแนวคิดที่ใช้กันบ่อยครับ อย่าง ‘โรงเรียนของพวกเรา’ ‘พ่อแม่ของพวกเรา’ หรือ ‘สามี ภรรยาของพวกเรา’ อะไรแบบนั้น”

“……สามีของพวกเรา เหรอครับ?”

อัลฟองส์ เมนดี้ตาโต

ผู้ชมก็ทำหน้าฉงนเหมือนกัน และโกฮุนก็เข้าใจดีว่าพวกเขาสงสัยตรงไหน

“เป็นเรื่องของวิธีคิดแบบชุมชนครับ ไม่ได้หมายถึงการ ‘แชร์’ คู่สมรสกันจริงๆ”

“อ๋อ”

อัลฟองส์ เมนดี้พยักหน้า

“งั้นซีรีส์อย่าง ตราประทับเลือด ที่เคยพูดถึงก่อนหน้านี้ ก็ไม่ได้เป็นวิถีชีวิตปกติในเกาหลีใต้สินะครับ?”

“ใช่ครับ”

“ก็แอบเดาไว้อยู่”

โกฮุนยิ้มพลางส่ายหัว

“ยังไงผมว่ามันเป็นแนวคิดที่เท่มากนะครับ เหมือนการเคารพซึ่งกันและกันพร้อมกับกลายเป็นหนึ่งเดียวกัน จริงๆ ช่วงก่อนหน้านี้ผมก็กำลังหาคนมาวาดรูปด้วยกันอยู่พอดี”

“ครับ จำได้ โปสเตอร์ชวนสงสัยนั่นไง”

โกฮุนชะงักนิดหนึ่งก่อนเล่าต่อ

“ครับ มีติดต่อกันมาเยอะเลย แต่ยังหา ‘คนที่คลิกกัน’ ไม่เจอ จนถึงตอนนี้มีอยู่แค่คนเดียวเท่านั้นครับ”

“หรือว่าเป็นคุณศิลปินมาร์โซ?”

โกฮุนพยักหน้า

“ถึงจะไม่ได้ใช้สตูดิโอเดียวกัน แต่ก็เจอกันบ้าง คุยเรื่องงานกันลึกๆ”

“อย่างนี้นี่เอง ถึงทำงานแยกกัน แต่มีวงคุยย่อยๆ ที่ถกเรื่องงานศิลป์ได้ลึกซึ้ง”

“ใช่ครับ”

“ดีมากครับ เดี๋ยวช่วงที่สอง เราจะมาลงรายละเอียดเกี่ยวกับกลุ่มย่อยที่คุณโกฮุนจัดขึ้นกัน”

* * *

วันถัดมา

พอได้ข่าวว่า พลิกโลก อัปเดต ผมก็ไปที่ห้องวิจัย ก็เห็นมาร์โซเดินหน้าบึ้งปึงปังเข้ามา

“นายบ้าไปแล้วหรือไง!”

เพื่อนคนนี้ไม่ว่าเมื่อไหร่ก็ดุดันและกระฉับกระเฉงเสมอ

“อรุณสวัสดิ์ครับ”

“อรุณสวัสดิ์บ้าบออะไร! ทำไมไม่รับโทรศัพท์!”

“เหนื่อยเลยหลับไปครับ พอกลับมาก็ออกรายการเลย”

“งั้นถ้าเหนื่อยจะพูดเพ้อเจ้อก็ได้หรือไง! ไปขุดเรื่องไร้สาระขึ้นมาทำไมให้วุ่น!”

“เรื่องอะไรเหรอครับ”

“ทำเป็นไม่รู้?”

“เรื่องที่ผมพูดว่า ‘มาร์โซของพวกเรา’ น่ะเหรอครับ?”

“ไอ้บ้านี่!”

เขาถลันเข้ามาพร้อมถลึงตาใส่

จากที่สัมผัสมาตั้งแต่พฤศจิกายนปีที่แล้ว เวลาหยอกมาร์โซแบบนี้สนุกที่สุด

ปกติเขาเป็นคนจริงจังและเงียบขรีม แต่พอแหย่นิดเดียวก็เดือดปุดๆ น่ารักดี

เมื่อก่อนผมยังงงๆ ว่าทำไมมิเชลกับอาร์แซงชอบแกล้งมาร์โซเป็นบางครั้ง ตอนนี้เข้าใจแจ่มแจ้งเลย

“อ่อ เรื่องที่ผมบอกว่าไม่ใช่เหยื่อน่ะเหรอ?”

“ใช่!”

“แล้วมันทำไมครับ”

“ก็เรื่องธรรมดาๆ จะพูดทำไม!”

“ก็เพราะผมกำลังแหย่อยู่นี่ครับ”

“อย่ามาตลก คิดว่าฉันไม่รู้รึไงว่านายจงใจ!”

พอมาร์โซอ้าปากกว้าง ผมก็ยัดช็อกโกแลตให้หนึ่งชิ้น เขาถึงกับขมวดคิ้ว

“……นี่อะไรเนี่ย”

“อร่อยใช่ไหมครับ ผมซื้อมาจากร้านช็อกโกแลตทำมือในบรัสเซลส์”

ดูท่าจะถูกใจของฝากจากทริปที่ผ่านมา เขาหยิบกล่องช็อกโกแลตขึ้นมาพลิกดูไปมา

“ฮุนอยู่นี่เอง?”

เสียงของมิเชล

พอหันไป ก็เห็นมิเชลรวบผมยาวเกล้าสูงไม่เหมือนปกติ เดินเข้ามาพร้อมสวมแว่นตา

“นี่ครับ รับไว้เลย”

ผมหยิบกล่องช็อกโกแลตจากกระเป๋าออกมาให้อีกกล่อง

“ตายจริง อะไรกันเนี่ย?”

“ซื้อมาจากบรัสเซลส์ครับ อร่อยดี”

“ขอบใจนะ เดี๋ยวกินให้อร่อยเลย”

มิเชลหยิบขึ้นมากินหนึ่งชิ้นแล้วลืมตากว้าง

ช็อกโกแลตที่ทำให้แม้แต่อ็องรี มาร์โซที่กำลังเดือดดาลยังสงบลง จะไม่อร่อยได้ยังไง

“อร่อยจริง ไม่หวานจัดด้วย”

“เนียนนุ่มใช่ไหมครับ”

“อืม เข้มข้นมาก”

เธอหยิบอีกชิ้นเข้าปาก

ใต้ช็อกโกแลตไวต์ที่เคลือบผิวอยู่ มีไส้ครีมช็อกโกแลตเนื้อแน่น กลิ่นรสจัดเต็ม พอแตกตัวในปากก็อดเคลิ้มไม่ได้

เพลินกับรสขมอมหวานหอมลึกๆ เผลอแป๊บเดียวก็กินหมดกล่อง

“ว่าแต่ ยังหาคนต่ออยู่ไหม?”

“ครับ สนใจเหรอ”

“เปล่า”

มิเชลยิ้ม

ถ้าเป็นเธอที่มีทั้งองค์ความรู้กว้างขวางและประสบการณ์ภัณฑารักษ์ คงเป็นคู่สนทนาที่ดีมาก เสียดายอยู่เหมือนกัน

“แค่มีผู้สมัคร เลยคิดว่าจะลองแนะนำให้”

“ใครเหรอครับ”

“พีดา ราบานี อายุสิบหก ชอบวาดรูปแล้วก็นิสัยดี”

ชื่อแปลกดี

“ตอนที่เรื่องนั้นเกิดขึ้น ฉันอยู่ด้วย จำได้ไหม?”

“อ๋อ”

ตอนที่แกลเลอรีมาร์โซโดนผู้ก่อการร้ายบุก เด็กมุสลิมคนนั้นถูกจับเป็นตัวประกัน

แม้ยังไม่ได้แนะนำตัวกัน แต่เราก็เคยเลือกอมยิ้มด้วยกัน

หลังจากนั้นก็เงียบหาย ไม่มีข่าวคราว สำนักข่าวก็ไม่พูดถึงเด็กคนนั้น เลยยิ่งเป็นห่วง

“ผมรู้ครับ แต่คุณรู้ได้ยังไง?”

“เธอทำงานเป็นแม่บ้านอยู่ที่แกลเลอรี สายสักครั้งก็ไม่เคย ขยันสุดๆ”

น่าชื่นชมที่เริ่มทำงานตั้งแต่อายุยังน้อย

“ไม่นานมานี้เธอมาขอให้สอนวิธีส่งอีเมล ฉันก็ช่วย เธอบอกว่าเคยเห็นโปสเตอร์ของนายแล้ว”

ไม่คิดเลยว่าสมัยนี้ยังมีคนที่ไม่รู้วิธีส่งอีเมล

ถ้าชีวิตลำบากจนไม่มีคอมพิวเตอร์หรือสมาร์ตโฟนก็เป็นไปได้ แต่ผมก็มองข้ามไป

“ว่าไง ลองเจอกันไหม?”

“ครับ พรุ่งนี้ไปที่แกลเลอรีได้เลยไหม?”

“อืม เมื่อไหร่ก็ได้”

“เสียเวลาเปล่า”

มาร์โซพูดพลางแกะช็อกโกแลตกิน

“ไม่ใช่ว่านายอยากสร้างแกลเลอรีเหรอ จะทำงานศิลป์หรือจะออกรายการ ตอนนี้ใช่เวลาจะไปสนใจคนอื่นไหม?”

“ก็แค่เจอแบบไม่ให้เป็นภาระก็พอครับ”

“นั่นมันความคิดนาย คนที่อยากทำงานกับนายมีสักกี่คนที่เป็นคนดีจริงๆ ส่วนใหญ่ก็พวกหวังจะตักตวงอะไรสักอย่างทั้งนั้น”

คงเพราะเจอมนุษย์ห่วยๆ มาเยอะ เลยไม่เชื่อใจใครเป็นพื้น

“เด็กคนนั้นไม่เหมือนคนอื่น เธอไม่ใช่คนที่จะสร้างภาระให้ฮุนหรอก”

มิเชลออกตัวปกป้องพีดา ราบานี

“อันนั้นก็ยังไม่รู้”

อ็องรี มาร์โซลุกขึ้นจะเอื้อมหยิบช็อกโกแลตของมิเชล แต่โดนเธอตีมือแปะเข้าให้

“ของฉัน”

พอมาร์โซหันหน้าหนี ผมก็แบ่งของผมให้หนึ่งชิ้น เขาโยนเข้าปากคำเดียวหมด

“คนที่ยังไม่ได้กินอะไรจะไม่โลภ เขาแค่กระหายเท่านั้น”

พอท้องว่าง ก็คิดได้อย่างเดียวคือเอาตัวรอด

“แต่พอมีอะไรเข้าปากนิดเดียว ความโลภก็เกิด ยิ่งขาดแคลนนานเท่าไหร่ กินเท่าไหร่ก็ไม่อิ่มใจ”

พูดง่ายๆ

ท้องว่างล้วนๆ ยังพอทนหิวได้ แต่พอได้ลิ้มรสนิดหน่อยกลับทนยากกว่า

“มนุษย์เป็นแบบนั้นแหละ”

มาร์โซยืนยันหนักแน่น

ดูท่าเรื่องของเดเมียน คาร์เตอร์จะส่งผลกับมาร์โซมาก

“บางคนก็เป็นแบบนั้น แต่บางคนก็ไม่ใช่นะครับ ถ้าคนเราล้วนแย่หมด แล้วเราจะอยู่กันยังไง”

ผมยื่นช็อกโกแลตให้อีกชิ้น หวังว่าสักวันเพื่อนหัวดื้อคนนี้จะยอมเปิดใจขึ้นมาบ้าง

* * *

นานๆ จะได้แวะมาที่แกลเลอรีมาร์โซ พอเดินเข้าตึกก็เจอพีดา ราบานียิ้มกว้างต้อนรับทันที

“โกฮุน!”

ยังคงผอมอยู่ แต่เทียบกับก่อนหน้านั้นที่ซูบซีดจนเห็นกระดูก ตอนนี้ดูแข็งแรงขึ้นก็เลยโล่งใจ

“สบายดีไหม?”

“จำฉันได้เหรอ?”

“แน่นอนสิ”

พอเธอลืมตากว้างแสดงความดีใจ อารมณ์ผมก็พลอยดีตามไปด้วย

“วันนี้ในบรรดาลูกกวาด อันนี้อร่อยสุดเลย”

พีดา ราบานีหยิบลูกอมคาราเมลมาให้เต็มมือ

ผมเคยไปมาหลายพิพิธภัณฑ์ศิลปะและแกลเลอรี แต่ไม่เคยได้สัมผัส <79 กก.> ด้วยความรู้สึกดีขนาดนี้มาก่อน

ถึงเธอจะไม่ได้อธิบายงานให้ฟัง แต่ถ้าเฟอร์ดินันโด กอนซาเลซได้เห็นพีดา ราบานีล่ะก็ น่าจะยกให้เธอเป็นไกด์ที่ถ่ายทอดผลงานเขาได้ดีที่สุดคนหนึ่ง

“ขอบคุณนะ”

ผมหยิบลูกอมคาราเมลสามเม็ด ใส่ปากไปหนึ่ง ที่เหลือเก็บใส่กระเป๋า

“ฉันได้ยินจากมิเชล เธออยากวาดรูปด้วยกัน”

“ท่านตัวแทนเป็นคนบอกเหรอคะ?”

“อืม คุยกันแป๊บหนึ่งได้ไหม?”

“เอ่อ… ตอนนี้ฉันกำลังทำงานอยู่ ขอโทษนะคะ พะ…พอเลิกงานแล้วให้ฉันไปหาที่บ้านได้ไหม?”

“เลิกกี่โมงล่ะ?”

“หกโมงค่ะ”

เหลือประมาณสองชั่วโมง

“ไหนๆ ก็มาแล้ว ฉันจะเดินดูงานรอ”

“อื้อ! เดี๋ยวฉันรีบทำให้เสร็จ!”

ไม่รู้ว่าเวลาที่กำหนดไว้จะรีบให้เสร็จได้ยังไง แต่เพราะเข้าใจความตั้งใจของเธอดี ผมจึงพยักหน้า

พอเดินเข้าไปชมงานอยู่พักหนึ่ง มิเชลก็เดินเข้ามา

“ไม่ได้จะคุยกับพีดาเหรอ?”

“เธอบอกว่ากำลังทำงานอยู่ ผมเลยรอครับ”

“ก็คุยไปสิ ให้ฉันไปตามไหม?”

“ไม่เป็นไรครับ”

“ทำไมล่ะ?”

“กลัวเธอจะเกร็งน่ะครับ”

ตามที่มิเชลเล่า จริงๆ ไม่มีเหตุผลจำเป็นต้องจ้าง แต่เพราะเห็นใจสถานการณ์ของเธอเลยรับเข้ามา

พอจ้างแล้วกลับทำงานขยัน ก็เลยมอบงานจิปาถะให้ทำ

แม้มิเชลคงไม่พูดเรื่องพวกนี้ให้พีดา ราบานีฟัง แต่เด็กที่เคยใช้ชีวิตข้างถนนย่อมอ่านบรรยากาศเป็น

ยิ่งเพราะรู้สถานการณ์ของตัวเองดีเกินไป เธอก็ยิ่งตั้งใจทำงานหนักกว่าเดิมแน่

ถ้าขอให้เธอสละเวลาระหว่างทำงาน เธอต้องกังวลและอึดอัดใจแน่นอน

“จริงด้วยสิ”

มิเชลยิ้มกว้าง แล้วหันไปมองผลงาน <อ็องรี มาร์โซ 677> ที่กำลังชมอยู่

เป็นงานที่อ็องรี มาร์โซใช้ภาพถ่ายของตัวเองมาสร้างรูปทรงดอกลิลลี

“ช่วงนี้เขาเครียดมากเลย”

“ราบานีเหรอครับ?”

“อ็องรีน่ะ”

มิเชลที่กำลังดู <อ็องรี มาร์โซ 677> อยู่หันมาสบตาผม

“ต้องใส่ใจทั้งเรื่องอ็องแตร์มิต็องกับพลิกโลก แถมยังร่างข้อเสนอปรับระบบประมูลอีก งานเยอะมาก แล้วเรื่องของเดเมียน คาร์เตอร์ก็ดูจะกระแทกใจเขาพอดู”

“……”

“กระจกที่ดูเหมือนแซฟไฟร์น่ะ ฉันว่าเขาตั้งใจทิ้งไว้ให้เห็นเลย”

ในยุคที่ยังไม่สามารถใช้เพชรพลอยจริงได้ เดเมียน คาร์เตอร์จึงแปรรูปกระจกให้ดูเหมือนอัญมณี และได้นำเทคนิคที่เคยใช้ในอดีตนั้นกลับมาใช้ในผลงานประกาศครั้งสุดท้ายของเขา

แล้วผมก็ได้ยินมาว่า นั่นแหละคือเบาะแสที่ทำให้เวิร์กช็อปลับถูกเปิดโปง

“เขาก่ออาชญากรรมจริง นั่นยิ่งทำให้ยกโทษให้ไม่ได้ แต่ก็เกลียดเขาสุดหัวใจไม่ได้ เหมือนกำลังกลุ้มใจอยู่”

ผมเองก็คิดแบบเดียวกัน

กำลังรู้สึกถึงอารมณ์ขัดแย้งที่ทั้งสงสารแต่ก็ให้อภัยไม่ได้

“เมื่อก่อนเขาคงไม่เป็นแบบนี้หรอก ถึงปากจะพูดอย่างนั้นเมื่อวาน แต่ในใจยังคิดมากอยู่”

“อ็องแตร์มิต็องก็เพราะเรื่องนั้นถึงได้เอาเข้ามาใช่ไหมครับ”

“อืม ถึงจะพูดโผงผางยังไง แต่จริงๆ ใส่ใจหลายอย่างอยู่”

มิเชลย้ำให้ผมนึกถึงความในใจของมาร์โซอีกครั้ง

“ผมรู้ครับ ถึงทำเป็นไม่เชื่อ แต่ไม่มีใครใส่ใจศิลปินเท่ามาร์โซแล้ว”

มิเชลยิ้ม

“ขอบคุณนะ ตั้งแต่ได้เจอเธอ ฉันยิ้มบ่อยขึ้นเยอะเลย”

“ผมก็เหมือนกัน แกล้งคุณนี่สนุกดี”

“ฮึฮึ เมื่อวานก็ดีมาก”

ผมกับมิเชลชนฝ่ามือกัน