เสี่ยวหูเป็นบรรณาธิการของกิจกรรม "เทศกาลเพลงโบราณฮั่วเส้าหยุน"

แม้ว่าจะเป็นกิจกรรมเล็กๆ แต่กลับมีคนลงชื่อเข้าร่วมเยอะมาก ทุกวันจึงมีเพลงส่งเข้ามาจำนวนมาก

เพราะรางวัลของกิจกรรมสำหรับผู้ชนะสามอันดับแรกคือการได้ขึ้นหน้าแรกของแอปพลิเคชัน

สำหรับเหล่าค่ายเพลงเล็กๆ และนักดนตรีอิสระในฉินโจวแล้ว นี่เป็นโอกาสที่ยากจะปฏิเสธ!

เนื่องจากทรัพยากรระดับนี้ ส่วนใหญ่มีแต่เพลงจากค่ายเพลงใหญ่ๆ เท่านั้นที่เข้าถึงได้

ต่อให้ได้ขึ้นหน้าแรกเพียงวันเดียว จำนวนผู้เข้าชมก็ถือว่าน่าประทับใจมาก เพราะผู้ใช้งานของฮั่วเส้าหยุน นั้นติดอันดับต้นๆ ของฉินโจว

แต่น่าเสียดาย...

ฝีมือของค่ายเล็กๆ และนักดนตรีอิสระเหล่านี้ยังมีข้อจำกัด

ช่วงนี้เพราะหน้าที่การงาน เสี่ยวหูต้องฟังเพลงแนวโบราณหลากหลายแนวทุกวัน จนเริ่มรู้สึกมึนหัว

ในบรรดาเพลงเหล่านั้น แทบจะไม่มีเพลงไหนที่สามารถดึงดูดใจเขาได้เลย

บางเพลงเนื้อร้องไม่มีสาระอะไร แถมยังยัดคำศัพท์แบบสุ่มๆ มาแบบมั่วๆ

บางเพลงเนื้อร้องพอไปวัดไปวาได้ แต่ทำนองกลับธรรมดาจนเกินไป

นี่คือปัญหาทั่วไปของเพลงแนวโบราณ ทุกเพลงดูคล้ายๆ กันหมด การทำให้โดดเด่นจึงไม่ใช่เรื่องง่ายเลย

เสี่ยวหูฟังเพลงอีกเพลงหนึ่งแล้วถึงกับเกือบจะโยนหูฟังทิ้ง

มันแย่มาก!

เห็นได้ชัดว่าพยายามเลียนแบบเพลง "แสงจันทร์"!

เลียนแบบเพลง แสงจันทร์ ไม่ใช่เรื่องผิด เพลงนี้เพิ่งขึ้นอันดับหนึ่งของชาร์ตฤดูกาลเมื่อเดือนที่แล้ว ถือเป็นเพลงที่ดังที่สุดในวงการเพลงโบราณตอนนี้ ถูกแฟนเพลงแนวนี้ยกย่องกันสุดๆ

ปัญหาคือ...

ถ้าคุณไม่มีเทคนิคการร้องระดับเดียวกับต้นฉบับ ก็อย่าพยายามเลียนแบบจังหวะหักเสียงสามคำที่มีการสวิงเสียงสิบห้าช่วง! แม้แต่วิศวกรเสียงมือหนึ่งยังช่วยไม่ได้เลย

นี่มันทำวงการเสียหาย!

ปัจจุบันมีนักดนตรีจำนวนมากที่ชอบฉวยโอกาสแบบนี้

เห็นว่าเพลง แสงจันทร์ ดัง ก็พากันเลียนแบบออกมาแบบไม่มีคุณภาพ

แล้วคนที่รับกรรมก็คือเสี่ยวหู

การฟังเพลงเคยเป็นงานอดิเรกของเสี่ยวหู

แต่พอการฟังเพลงกลายเป็นงานของเขา เสี่ยวหูก็เริ่มรู้สึกว่า "ความรักในเสียงเพลง" จริงๆ แล้วมันอาจหายไปได้

อย่างน้อยตอนนี้ เสี่ยวหูคิดว่าหลังจบกิจกรรมนี้ เขาคงไม่อยากฟังเพลงแนวโบราณไปอีกครึ่งปี

ฟังจนจะอ้วกแล้ว!

เสี่ยวหูบ่นอยู่ในใจ

เขาเปิดเพลงที่ส่งเข้ามาอีกเพลง

เพลงนี้เริ่มต้นด้วยเสียงคล้ายๆ คีย์บอร์ดไฟฟ้า แต่กลับมีความรู้สึกเหมือนขลุ่ยผสมผสานอยู่บางๆ

"สะพานหักและหิมะตก?"

เสี่ยวหูมองชื่อเพลงนี้

ช่างดูเข้ากับแนวเพลงโบราณจริงๆ แถมยังเข้ากับสไตล์ดนตรีด้วย

ท่วงทำนองช่วงต้นทำให้รู้สึกสบายใจ มีความรู้สึกเศร้าสร้อยบางเบา แฝงด้วยภาพของฤดูเหมันต์

"ไม่เลว"

อย่างน้อยตอนนี้ก็ถือว่าใช้ได้

เสี่ยวหูเริ่มมีความสนใจ

แล้วเสียงร้องก็ดังขึ้น:

"มองหาผีเสื้อปีกขาด แต่ไม่เจอดอกไม้

ไม่มีวันได้เห็นใบไม้ร่วงโรย

ยามรัตติกาล ณ บ้านเรือนริมสะพานทางใต้

มิอาจเข้าใจทุ่งรกร้างแห่งชายแดนเหนือ…”

เสียงของนักร้องใสบริสุทธิ์ราวกับธารน้ำที่ไหลเอื่อยๆ

แม้จะยังฟังไม่เห็นถึงพลังการร้องที่มากมาย แต่ท่วงทำนองไม่ได้ต้องการการเน้นเสียงใดๆ

นักร้องใช้วิธีดึงดูดผู้ฟังด้วย "เสียงที่มีเสน่ห์"

เป็นวิธีที่ชาญฉลาดที่ช่วยหลีกเลี่ยงข้อจำกัดในด้านเทคนิคการร้อง

หลังช่วงอินเตอร์ลูด เสียงใสสะอาดนั้นก็ดังขึ้นอีกครั้ง:

"ยามดอกเหมยผลิบาน เพราะเหงาจึงหวานซึ้ง

เมื่อฤดูใบไม้ผลิหวนคืน ไม่นานก็เลือนหาย

เหลือเพียงฉันชมดอกไม้ไฟเต็มฟ้า

พอพลิ้วไหวแล้วก็ปลิวตามลม…”

เพียงฟังบทเพลงแรกจบ เสี่ยวหูก็รู้สึกว่าเพลงนี้ช่างสง่างาม

บทเพลงที่สองแปรเปลี่ยนจากความสง่างามไปสู่ความเยือกเย็น แฝงความเศร้าและความอ้างว้าง

ทั้งอารมณ์ที่นักร้องถ่ายทอดและการใช้คำอย่างมีศิลปะในเนื้อร้อง ล้วนสะกดใจได้อย่างลงตัว

ใช่เลย

ตอนแรกเสี่ยวหูตั้งใจฟังท่วงทำนอง ตอนนี้เขาหันไปสนใจเนื้อเพลงแล้ว

เสี่ยวหูที่มีความรู้ในเพลงโบราณอยู่แล้ว ย่อมรู้ว่าความสำคัญของเนื้อเพลงในแนวนี้ไม่ได้ด้อยไปกว่าทำนองเลย

แต่…

แม้เสี่ยวหูจะวิจารณ์เนื้อเพลงอย่างเข้มงวดแค่ไหน ก็ต้องยอมรับว่าเพลงนี้ยอดเยี่ยมมาก

ตั้งแต่ดอกไม้กับผีเสื้อ

ทางใต้กับทางเหนือ

ดอกเหมยผลิบานกับฤดูใบไม้ผลิที่ผ่านไป

ไปจนถึงดอกไม้ไฟที่สวยงามแต่ก็จางหายอย่างรวดเร็ว

ทุกประโยคในเนื้อเพลงเต็มไปด้วยความงดงามของภาพพจน์ และยังมีความสมดุลของคำที่ประณีต

ทำให้คนที่มีอาการย้ำคิดย้ำทำอย่างเสี่ยวหูรู้สึกฟินอย่างบอกไม่ถูก

ต่างจากเพลงโบราณบางเพลงที่ทำเป็นเศร้าโดยไม่มีความเศร้าใดๆ เนื้อหากลับกลวงเปล่าและน่าเบื่อ

แล้วท่อนฮุคก็มาถึง:

"บนสะพานเคยมีหิมะตกหรือไม่ ฉันจ้องมองผืนน้ำ

จันทร์หนาวสะท้อนน้ำเหมือนหิมะ ที่ปลายนิ้วค่อยๆ ละลาย

บนสะพานเคยมีหิมะตกหรือไม่ ฉันคิดถึงใบหน้าของเธอ

หากชะตาไม่ให้เราพบกันอีก ใต้ร่มหลิวแห่งหาดขาวน้ำตาจะร่วงอีกกี่ครั้ง…”

ท่อนนี้จับใจความของเพลงได้อย่างลงตัว ทุกประโยคล้วนสะท้อนถึงชื่อเพลง "สะพานหักและหิมะตก"

นี่แหละที่เรียกว่า "มีสาระ"!

การแสดงความงามของภาษาในเพลงแนวโบราณอย่างเต็มที่ ทำให้เพลงนี้เหมือนภาพวาดอันงดงาม

ทุกประโยคสามารถสร้างภาพในจินตนาการให้ผู้ฟังได้

เมื่อรวมกับเสียงใสของนักร้อง ยิ่งทำให้ภาพในจินตนาการชัดเจนขึ้น จนรู้สึกเหมือนตัวเองอยู่ในฉากจริงๆ!

เสี่ยวหูอดไม่ได้ที่จะรู้สึกซาบซึ้ง เพลงนี้ถือเป็นสายลมสดชื่นในบรรดาเพลงโบราณทั้งหมดที่เขาฟังมาในช่วงนี้!

ไม่มีการยัดศัพท์เกินจำเป็น

ไม่มีการเลียนแบบ แสงจันทร์

ทั้งเนื้อร้อง ทำนอง และการร้องต่างก็ยอดเยี่ยม

แม้ไม่ได้โชว์พลังเสียง แต่เสน่ห์ของเสียงช่างตราตรึงใจ แม้ไม่มีจุดไคลแม็กซ์แบบพันร้อยช่วง แต่กลับมีพลังที่ทำให้คนฟังสงบใจได้ เพลงโบราณที่ทำได้ถึงขนาดนี้ถือว่ายากมาก!

"สมบูรณ์แบบ"

นี่คือคำวิจารณ์ของเสี่ยวหู

ไม่ได้หมายความว่าเพลงนี้สมบูรณ์แบบไร้ที่ติ

แต่หมายถึงความสมดุล – ทั้งการเลือกนักร้อง การเขียนเนื้อร้อง และความสามารถในการแต่งเพลง ทั้งสามส่วนต่างส่งเสริมกันและกัน ไม่มีใครดึงใครลง แต่กลับช่วยยกระดับกันและกัน!

นี่เป็นเรื่องที่ยากมาก

เหมือนกับเป็นผลงานของค่ายใหญ่สามค่าย!

แต่ค่ายใหญ่จะมาสนใจกิจกรรมแบบนี้ได้ยังไง?

เสี่ยวหูรีบค้นหาข้อมูลเกี่ยวกับเพลงนี้ด้วยความอยากรู้

ใครเขียนเนื้อร้อง?

ใครแต่งทำนอง?

ใครเป็นนักร้อง?

ข้อมูลปรากฏขึ้นต่อหน้าเสี่ยวหูอย่างรวดเร็ว

แต่เสี่ยวหูกลับยืนอึ้งไป

เนื้อร้อง: ฉู่ฉือ

ทำนอง: ฉู่ฉือ

ร้อง: ฉู่ฉือ

แม้แต่ในช่องเรียบเรียงเพลง ก็ยังใส่ชื่อ "ฉู่ฉือ"

"เฮ้ย!"

เสี่ยวหูลุกพรวดขึ้นทันที

แต่งเนื้อร้อง แต่งทำนอง เรียบเรียง และร้องเองทั้งหมด ทำได้ด้วยตัวคนเดียว!?

ในวงการเพลง คนแบบนี้มีคำเรียกเฉพาะว่า:

"นักร้องนักแต่งเพลง (Singer-Songwriter)"

ในวงการยังมีคำพูดติดตลกเกี่ยวกับพวกนักร้องนักแต่งเพลงว่า:

"อย่าได้หวังว่าจะมีใครมาหากินกับเงินฉันได้แม้แต่แดงเดียว!"

เพราะคุณสมบัติของนักร้องนักแต่งเพลงก็คือครบเครื่องทุกด้าน ทั้งแต่งเนื้อร้อง แต่งทำนอง เรียบเรียงเพลง และร้องเองได้ทั้งหมด

หนึ่งคนเท่ากับหนึ่งทีม!

เสี่ยวหูรีบค้นข้อมูลของ "ฉู่ฉือ" บนอินเทอร์เน็ต แต่กลับเจอเพียงบทประพันธ์กวีแนวโรแมนติกที่โด่งดังที่สุดในประวัติศาสตร์วรรณกรรมของบลูสตาร์: "ฉู่ฉือ"

ตำนานกล่าวไว้ว่านี่คือกวีรูปแบบใหม่ที่ถูกสร้างขึ้นโดย ชวีหยวน

เสี่ยวหูหน้าเปลี่ยนสีไปเล็กน้อย เมื่อค้นข้อมูลไม่เจอ นั่นหมายความว่า ฉู่ฉือ น่าจะเป็นหน้าใหม่ในวงการเพลง!

แต่ชื่อที่ใช้นี่ช่างดูโอหังจริงๆ คงเป็นชื่อในวงการสินะ?

เอาชื่อของ "ฉู่ฉือ" มาใช้ตรงๆ แบบนี้?

เพราะ "ฉู่ฉือ" เป็นผลงานวรรณกรรมระดับมหากาพย์แห่งประวัติศาสตร์ เป็นผลงานล้ำค่าของวงการวรรณกรรมบลูสตาร์

การใช้ชื่อแบบนี้เปิดตัวในวงการเพลงมีโอกาสสูงที่จะโดนชาวเน็ตวิจารณ์ว่า "คุณคู่ควรกับชื่อฉู่ฉือแล้วหรือ?"

เหมือนกับที่ช่วงนี้มีนักร้องหน้าใหม่ที่กำลังมาแรงในวงการเพลงอย่าง ไป๋ตี้

แม้จะเป็นหน้าใหม่ในวงการ แต่กลับกล้าใช้ชื่อว่า "ไป๋ตี้"

ถ้าไม่ใช่เพราะเพลงของเขา "โคตรโดดเด่น" คงโดนชาวเน็ตถล่มไปนานแล้ว ใครๆ ก็รู้ว่าการตั้งชื่อในวงการไม่ใช่เรื่องที่จะทำตามใจได้ง่ายๆ

และตอนนี้ก็มีอีกคนโผล่มา ชื่อ ฉู่ฉือ

แถมยังเป็นนักร้องนักแต่งเพลงที่หาได้ยากอีกด้วย!

วงการเพลงสมัยนี้ หน้าใหม่ช่างไม่ธรรมดาเลยจริงๆ...

แต่ถ้าดูจากเพลง "สะพานหักและหิมะตก" แล้ว ฉู่ฉือก็ดูจะมี "ทุนโอหัง" อยู่บ้างเหมือนกัน เพราะเพลงนี้ทั้งทำนองติดหู เนื้อเพลงยอดเยี่ยม มีโอกาสจะดังเป็นพลุแตก

"แชมป์กิจกรรมนี้ไม่น่าจะหลุดมือไปได้แน่ๆ"

กิจกรรม เพลงโบราณยอดนิยม เปิดมาหลายวันแล้ว และในบรรดาผลงานที่เข้าร่วม "สะพานหักและหิมะตก" ถือว่าโดดเด่นที่สุด จนเพลงอื่นเทียบไม่ติด

เมื่อคิดได้แบบนี้ เสี่ยวหูก็รีบส่งเพลงนี้ให้หัวหน้า

"หัวหน้าครับ ฟังเพลงนี้หน่อย!"

หัวหน้าเป็นผู้มีอำนาจตัดสินอันดับของกิจกรรมในครั้งนี้

ห้านาทีผ่านไป

หัวหน้าโทรกลับมาพร้อมกับพูดประโยคแรกว่า:

"คนแต่งชื่อฉู่ฉือนี่มาป่วนวงการหรือเปล่า!?"

...

ด้านของฉู่ฉือ

จริงๆ แล้วฉู่ฉือยังเป็นหน้าใหม่ในวงการ และกำลังตัวสั่นแบบเกรงๆ ดูน่าสงสาร

หลินจือไป๋ เพียงแค่อยากจะหา "ความอบอุ่นเล็กๆ" ท่ามกลางฤดูหนาวอันหนาวเหน็บในครั้งนี้

แต่พอคิดดูว่า กิจกรรมนี้ก็ไม่ได้ใหญ่โตอะไร การคว้าที่หนึ่งไม่น่ามีปัญหา

"ถ้าฉันไม่ได้ที่หนึ่ง ก็ต้องมีเบื้องหลังแน่นอน!"

หลินจือไป๋แอบคิดแบบไม่เกรงใจ

แต่การเป็นนักดนตรีอิสระทำให้ติดต่อกับแพลตฟอร์มได้ยาก หลินจือไป๋จึงเริ่มวางแผนว่าในอนาคตเขาจะให้บริษัท "คุนเผิงอินเวสเมนต์" เข้าไปร่วมถือหุ้นในค่ายเพลงแห่งหนึ่ง

แน่นอนว่าต้องเป็นค่ายเล็กๆ

เพราะ "คุนเผิงอินเวสเมนต์" เป็นบริษัทลงทุน จึงต้องกินส่วนแบ่งเป็นหุ้น

หากทำได้ หลินจือไป๋หวังว่าสักวันหนึ่งเขาจะถือหุ้นในค่ายเพลงยักษ์ใหญ่ทั้งสามแห่งได้พร้อมกัน

ถึงแม้จะยากมาก แต่ก็ใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้ เพราะสุดท้ายแล้ว ค่ายใหญ่ทั้งสามคงต้องพึ่งพาคุนเผิงในที่สุด...

ขณะที่กำลังคิดแผนการณ์อยู่นั้น หลินจือไป๋ก็ได้รับสายจากพี่สาว

"ข่าวดี! แผนกดนตรีของบริษัทเฉินฮวาเริ่มปรับโครงสร้างใหม่แล้ว!"

"เริ่มแล้วเหรอ?" หลินจือไป๋ถามต่อ: "ไม่ใช่ว่าเดือนธันวาคมถึงจะเริ่มปรับโครงสร้างเหรอ?"

หลินซี หัวเราะ: "ก็เดือนนี้เหลืออีกไม่กี่วันเอง บริษัทถามความคิดเห็นจากทุกแผนกแล้ว ทุกคนเห็นด้วยหมด เลยเริ่มปรับโครงสร้างก่อนกำหนด ต่อไปนี้แผนกดนตรีจะแบ่งเป็นสิบกลุ่ม ฉันเป็นหัวหน้ากลุ่มที่สิบ"

"ยินดีด้วยครับ หัวหน้ากลุ่มหลิน!"

"ตอนนี้ต้องเรียกว่า 'หัวหน้ากลุ่ม' นะ ถึงฟังดูจะไม่ใหญ่เท่าผู้จัดการ แต่สิทธิ์ที่ฉันมีมากกว่าเดิมสองเท่า ตอนนี้ฉันสามารถใช้ทรัพยากรนักร้องและนักแต่งเพลงได้มากขึ้นกว่าแต่ก่อน"

พี่สาวพูดด้วยความตื่นเต้น เพราะนี่ถือว่าเป็นการเลื่อนตำแหน่งในทางอ้อมของเธอ!

และการเลื่อนตำแหน่งครั้งนี้ ส่วนใหญ่เป็นเพราะ "ไป๋ตี้" หลินซีจึงโทรมาบอกข่าวดีให้ฟังทันที

จากนั้นเธอก็ถอนหายใจ: "แต่น่าเสียดายที่การจัดสรรทรัพยากรขึ้นอยู่กับผลงานในอดีต ฉันอยู่อันดับที่สิบ การจัดสรรทรัพยากรเลยมีลำดับความสำคัญต่ำที่สุด แต่ก็ยังโชคดีที่ ซุนกู่ ย้ายมาอยู่กลุ่มที่สิบด้วย"

"ซุนกู่?"

"ใช่ เขาดูเหมือนจะมาหาเธอโดยเฉพาะเลยนะ"

"ผมว่าคงเพราะเสน่ห์ของหัวหน้ากลุ่มหลินต่างหาก" หลินจือไป๋แซวเล่น

หลินซีหัวเราะ: "แผนกดนตรีแบ่งออกเป็นสิบกลุ่ม แต่จำนวนพนักงานไม่ได้ลดลงเลย การแข่งขันต่อจากนี้คงจะดุเดือดขึ้น บริษัทบอกว่าฉันสามารถเลื่อนตำแหน่งได้เพราะ 'อาจารย์ไป๋ตี้' แล้วแบบนี้เมื่อไหร่อาจารย์ไป๋ตี้จะออกเพลงใหม่คะ?"

"ไม่มีแล้วจริงๆ ครับ"

หลินจือไป๋รีบปฏิเสธทันที ครั้งนี้เขาต้องระวังให้มาก

เดือนหน้าถ้าไป๋ตี้ปล่อยเพลงใหม่ ก็คงกลายเป็นการดวลกับฉู่ฉือ ซึ่งไม่เหมาะเลย

"ฉู่ฉือยังเป็นแค่นักร้องหน้าใหม่!"

แน่นอนว่าให้ไป๋ตี้กับฉู่ฉือดวลกันก็ทำได้ แต่ต้องไม่ใช่ตอนนี้

หลินซียิ้ม: "ไม่ต้องกังวล ฉันแค่ถามเฉยๆ"

เธอก็รู้ดีว่าน้องชายอาจไม่มีเพลงใหม่อยู่ในมือ หลังจากปล่อยเพลงมาแล้วถึงสามเพลง ก็ไม่น่าแปลกที่จะหมดคลัง

หลังจากพูดคุยกันอีกเล็กน้อย หลินซีก็วางสาย แล้วไปแชร์ข่าวเลื่อนตำแหน่งของตัวเองในกรุ๊ปครอบครัว

ในเวลาเดียวกัน

เสียงระบบดังขึ้นในหัวของหลินจือไป๋:

"ยินดีด้วยโฮสต์! คุณได้ทำภารกิจระยะยาว 'ศึกชิงสิทธิ์สืบทอด' ให้คืบหน้าแล้ว ทุกครั้งที่คุณมีความก้าวหน้าในภารกิจระยะยาวนี้ คุณจะได้รับคะแนนทักษะเป็นรางวัล"

ทันใดนั้น ข้อความลอยขึ้นตรงหน้า:

【รางวัลที่ได้รับ: คะแนนทักษะ * 1】

"โอ้โห!"

หลินจือไป๋เริ่มเข้าใจระบบ "ภารกิจระยะยาว"

ทุกครั้งที่มีความก้าวหน้า ระบบจะให้รางวัลเป็นคะแนนทักษะ

"สะสมไว้ก่อน!"

นิสัยสะสมแบบหนูแฮมสเตอร์ของหลินจือไป๋เริ่มแสดงออกมา

การได้คะแนนทักษะทำให้หลินจือไป๋เริ่มมองภารกิจนี้ใหม่

ถ้าการที่พี่สาวเลื่อนตำแหน่งได้รางวัลจากระบบ งั้นถ้ารายการวาไรตี้ที่เขาร่วมทำสำเร็จ จะได้รางวัลไหม?

ละครโทรทัศน์ที่เขาร่วมทำสำเร็จ จะได้รางวัลไหม?

ถ้าทั้งหมดนี้ได้รางวัล เขาก็อาจกู้ฝีมือการร้องเพลงของตัวเองกลับมาได้

เพราะตอนนี้ฝีมือร้องเพลงของหลินจือไป๋อ่อนเกินไป จนร้องเพลงที่มีความยากสูงไม่ได้ ทำให้ตัวเลือกเพลงที่ร้องได้มีน้อยมาก

แต่ "ฉู่ฉือ" คนนี้ จะต้องกลายเป็นราชาแห่งวงการเพลงให้ได้!