ฉินโจว

เมืองคัง

หลี่เลี่ยง ผู้กำกับซีรีส์ “เทียนเซี่ย” กำลังหารือกับโปรดิวเซอร์ของซีรีส์เรื่องนี้เกี่ยวกับงานหลังการถ่ายทำ

"เพลงประกอบเกือบเสร็จสมบูรณ์แล้ว"

จางเผยเหิง โปรดิวเซอร์ของซีรีส์เรื่องนี้กล่าวขึ้น "ตอนนี้เหลือแค่เพลงโปรโมทเท่านั้น ฝั่งเฉินฮวามีความคืบหน้าแล้วหรือยัง?"

"ใกล้แล้ว"

หลี่เลี่ยงยิ้มตอบ "เฉินฮวามีประสิทธิภาพการทำงานดีอยู่แล้ว"

หลี่เลี่ยงหยุดคิดสักครู่ก่อนพูดต่อว่า "แต่ผมยังรู้สึกว่าการจ่ายเงินเจ็ดล้านหยวนเพื่อซื้อเพลงโปรโมทนั้นสิ้นเปลืองเกินไป เราน่าจะเก็บเงินไว้ใช้โปรโมทซีรีส์ได้มากกว่านี้ จริง ๆ แล้วแค่จ่ายสักหนึ่งล้านหยวนเพื่อซื้อเพลงก็พอแล้ว"

"เสี่ยวหลี่ นายยังเด็กเกินไป"

จางเผยเหิงตบไหล่ผู้กำกับเบา ๆ "อย่าดูถูกพลังของดนตรีไป บางครั้งเพลงดี ๆ เพลงเดียวก็สามารถสร้างความสำเร็จได้มากกว่าการใช้เงินไปกับการโปรโมทเสียอีก"

"แต่ผมยังคิดว่าเพลงประกอบซีรีส์ไม่ได้สำคัญมากนัก บทซีรีส์ต่างหากที่เป็นจุดสำคัญ"

หลี่เลี่ยงพึมพำเบา ๆ แต่เขาไม่ได้รู้สึกไม่พอใจที่จางเผยเหิงเรียกเขาว่า "เสี่ยวหลี่" แม้ว่าทั้งสองจะมีอายุไล่เลี่ยกันก็ตาม

เพราะ...

จางเผยเหิงไม่ได้เป็นเพียงโปรดิวเซอร์ของซีรีส์ “เทียนเซี่ย” เท่านั้น แต่ยังเป็นผู้กำกับภาพยนตร์อันดับต้น ๆ ของฉินโจวด้วย!

สำหรับเหตุผลที่ทำให้จางเผยเหิง ผู้กำกับภาพยนตร์ระดับสูงมาเป็นโปรดิวเซอร์ให้กับซีรีส์ “เทียนเซี่ย” นั้น เป็นเรื่องที่เข้าใจได้ไม่ยาก

ในปัจจุบัน ซีรีส์หลายเรื่องนิยมจ้างผู้กำกับภาพยนตร์ชื่อดังมาเป็นโปรดิวเซอร์ แม้จะเป็นเพียงการตั้งชื่อให้ดูก็ตาม

เหตุผลมีสองประการ

อย่างแรกคือการใช้ชื่อเสียงของผู้กำกับภาพยนตร์ชื่อดังเพื่อดึงดูดผู้ชม

ยกตัวอย่างเช่น หากมีซีรีส์ใด ๆ ที่ใกล้จะออกอากาศและโปรโมทว่าโปรดิวเซอร์เป็นผู้กำกับภาพยนตร์ชื่อดังอย่าง “จางอี้โหมว” ผู้ชมย่อมสนใจที่จะดูซีรีส์นั้นมากขึ้น

ประการที่สองคือการใช้บทบาทของผู้กำกับภาพยนตร์ชื่อดังในการช่วยผู้กำกับซีรีส์

ผู้กำกับภาพยนตร์ชื่อดังมักได้รับความไว้วางใจจากผู้ลงทุน การมีพวกเขาอยู่สามารถช่วยให้ผู้กำกับซีรีส์ทำงานได้อย่างปลอดภัยและรักษาสมดุลในทีม

หรืออาจช่วยให้คำแนะนำแก่ผู้กำกับซีรีส์โดยตรง!

และในทีมงาน “เทียนเซี่ย” จางเผยเหิงก็มีบทบาทเช่นนี้

ดังนั้น จางเผยเหิงจึงมีสิทธิ์เต็มที่ที่จะตบไหล่หลี่เลี่ยงและเรียกเขาว่า "เสี่ยวหลี่"

ในตอนนั้นเอง

โทรศัพท์ของหลี่เลี่ยงดังขึ้น

เมื่อรับสายเสร็จ หลี่เลี่ยงยิ้มและกล่าวว่า "เฉินฮวาส่งเพลงมาให้ผมทางอีเมลแล้ว ทั้งหมดมีห้าเพลง เราลองฟังด้วยกันนะครับ ถ้าไม่พอใจก็ให้พวกเขาแก้ไขได้ และนักร้องก็สามารถเปลี่ยนได้เช่นกัน"

จางเผยเหิงเป็นรุ่นพี่ของหลี่เลี่ยง

หากไม่ใช่เพราะความสัมพันธ์นี้และเหตุผลพิเศษบางอย่าง จางเผยเหิงก็คงไม่มาเป็นโปรดิวเซอร์ให้กับซีรีส์ “เทียนเซี่ย”

"งั้นลองฟังกันดูเถอะ"

จางเผยเหิงยิ้มและกล่าวว่า "เพลงสั่งทำจากเฉินฮวาก็ยังคงน่าคาดหวัง"

"ได้ครับ รบกวนรอสักครู่"

หลี่เลี่ยงเปิดคอมพิวเตอร์ เข้าสู่อีเมล แล้วดาวน์โหลดทั้งห้าเพลงมา จากนั้นก็คลิกเล่นเพลงแรก

เพลงแรกเป็นเพลงแนวโบราณแบบดั้งเดิม

หลังจากฟังจบ หลี่เลี่ยงก็ยิ้มและกล่าวว่า "เหมือนจะใช้ได้อยู่นะครับ"

แต่จางเผยเหิงกลับไม่พอใจเท่าไหร่นัก เขาส่ายหัวเบา ๆ และกล่าวว่า "เพลงนี้ใช้งานได้ แต่เราอย่าลืมว่าเราจ่ายเงินไปเจ็ดล้านหยวน เราควรจะคาดหวังให้ได้เพลงที่ดีกว่านี้ ลองฟังเพลงถัดไปกันดูเถอะ"

"ได้ครับ"

หลี่เลี่ยงคลิกเล่นเพลงที่สอง

เพลงที่สองฟังจบในเวลาไม่นาน หลี่เลี่ยงคิดสักครู่ก่อนกล่าวว่า "เพลงนี้เหมือนจะดีกว่าเพลงแรกนะครับ"

ครั้งนี้จางเผยเหิงก็พยักหน้าแสดงความเห็นด้วยเช่นกัน

"เพลงนี้รู้สึกดีกว่าเพลงแรกจริง ๆ แต่คุณไม่คิดว่าเพลงนี้เหมาะสำหรับเป็นเพลงจบมากกว่าเหรอ? เราเลือกเพลงจบไว้แล้ว ตอนนี้เราต้องการเพลงธีมหลักที่สามารถช่วยโปรโมทซีรีส์ได้ด้วย ซึ่งเพลงธีมหลักควรจะมีความโดดเด่นไม่แพ้เนื้อหาของซีรีส์เอง และควรมีเสน่ห์ในตัวเอง"

กล่าวโดยสรุปคือเพลงนี้ยังไม่ดีพอ

ในฐานะลูกค้าที่จ่ายเงินค่าจ้างเจ็ดล้านหยวน จางเผยเหิงมีสิทธิ์ที่จะคัดเลือกอย่างละเอียด หลี่เลี่ยงฟังแล้วก็เห็นด้วยและพยักหน้ากล่าวว่า:

"ลองฟังเพลงถัดไป"

หลี่เลี่ยงคลิกเล่นเพลงที่สาม เพลงนี้มีชื่อว่า “ตงซิน”

เพียงครึ่งเพลงแรกก็ทำให้หลี่เลี่ยงตาโต แม้ว่าจะมีเสียงเล่าลือว่าเฉินฮวาผลิตเพลงที่มีคุณภาพเฉลี่ยต่ำกว่า น่าเซิน และไม่สามารถเทียบกับ เทียนกวง ได้ แต่ในฐานะหนึ่งในสามบริษัทยักษ์ใหญ่ ความแตกต่างระหว่างพวกเขาย่อมไม่เด็ดขาด

บางครั้งเฉินฮวาก็สามารถเอาชนะเทียนกวงได้

เช่นเพลง “ตงซิน” เพลงนี้ไม่ว่าจะเป็นทำนองหรือล้วนดีมาก แม้แต่เสียงของนักร้องก็น่าฟังตั้งแต่แรก!

"ดี!"

หลี่เลี่ยงปรบมือชมเชย

เพลงนี้ไม่เพียงแต่หลี่เลี่ยงชื่นชอบ แม้แต่จางเผยเหิงที่มีความคาดหวังสูงก็ยังพยักหน้าแสดงความพอใจ "เพลงนี้มีคุณภาพที่เหมาะสม คุ้มค่ากับค่าจ้างของเราแล้ว"

จางเผยเหิงยิ้มเบา ๆ

ชื่อเสียงของสามยักษ์ใหญ่เป็นการรับประกันคุณภาพ

นักแต่งเพลงยอดเยี่ยมจากฝ่ายดนตรีของเฉินฮวายังคงมีความสามารถที่น่าเชื่อถือ เมื่อพวกเขาใช้ความสามารถเต็มที่ ผลงานของพวกเขาก็ไม่ด้อยไปกว่าสองบริษัทอื่น ๆ เพลง “ตงซิน” เป็นตัวอย่างที่ดี

"ยังเหลืออีกสองเพลงนะครับ"

บางทีอาจเป็นเพราะเพลงดีขึ้นเรื่อย ๆ ทำให้หลี่เลี่ยงคาดหวังสูงขึ้น เขาจึงคลิกเล่นเพลงที่สี่ด้วยความกระตือรือร้น เมื่อมีเพลงห้าเพลงให้เลือก เขาจึงต้องฟังทั้งหมดก่อนตัดสินใจ

แต่หลังจากฟังเพลงที่สี่จบ หลี่เลี่ยงก็รู้สึกผิดหวัง

"เพลงนี้ไม่ดีเท่าเพลงที่สาม"

จางเผยเหิงดูเหมือนจะคาดการณ์ทุกอย่างไว้ล่วงหน้าแล้ว เขาไม่แปลกใจเลยและกล่าวด้วยน้ำเสียงที่สงบนิ่ง "นี่คือความเจ้าเล่ห์ของเฉินฮวา พวกเขาเล่นเกมจิตวิทยา เพลงสามเพลงแรกดูเหมือนจะดีขึ้นเรื่อย ๆ แล้วพวกเขาก็จงใจใส่เพลงที่ดีที่สุดไว้ตรงกลาง เพื่อให้เรามีความเปรียบเทียบที่

ชัดเจนกับเพลงที่เหลือ ดังนั้นเมื่อเราได้ยินเพลงที่สี่ เราจะรู้สึกถึงความแตกต่างกับเพลงที่สามทันที"

"เฉินฮวาฉลาดมาก"

หลี่เลี่ยงฟังการวิเคราะห์ของจางเผยเหิงและยอมรับว่า "ลำดับเพลงนี้ไม่ได้เรียงแบบสุ่ม พวกเขาวางแผนไว้แล้ว รุ่นพี่รู้ทันแบบนี้ ถ้าไม่ได้บอกผมก็คงคิดไม่ถึง"

"ยังเหลืออีกหนึ่งเพลง"

จางเผยเหิงพิงหลังพนักเก้าอี้ ใช้คางชี้ไปทางหน้าจอด้วยท่าทีที่มั่นใจ "นี่เป็นเทคนิคที่บริษัทมักใช้ คุณยังเด็ก มีประสบการณ์น้อย นั่นก็ปกติ ผมคิดว่าเพลงที่ห้า คงจะเป็นเพลงประกอบที่ทำมาเพื่อเสริมให้เพลงที่สามดูดีขึ้น ลองฟังดูสิ"

"มีเหตุผล"

หลี่เลี่ยงพยักหน้าเห็นด้วย จากนั้นเขาคลิกเล่นเพลง

เพลงที่ห้าชื่อว่า “แสงจันทร์”

ต่างจากสี่เพลงก่อนหน้า เพลงที่ห้าเริ่มต้นด้วยความเงียบสงบ หลายวินาทีก่อนที่จะมีเสียงบรรเลงเปิดขึ้น

เสียงกู่เจิงบา ๆ ดังขึ้น

เนื้อเสียงที่อ่อนโยนและกังวาน

ทำนองที่ไหลลื่นและนุ่มนวล ตามด้วยเสียงขลุ่ยที่ค่อย ๆ ไหลเข้ามา

ทำนองเพลงที่ล่องลอยไปทั่วห้อง ด้วยการผสานกับเสียงเครื่องดนตรีจีนที่ค่อย ๆ เติมเต็มบรรยากาศ

“จันทร์สาดแสง

หอมกลิ่นนาง

น้ำตาสะบั้นกระบี่

รักจักยืนยาวเพียงใด

เจ็บปวดเหลือ

มิอาจเอื้อนเอ่ย

เพื่อลืมเจ้า...”

เสียงร้องของนักร้องดังขึ้นอย่างนุ่มนวล นำพาความรู้สึกของยุคสมัยและความเศร้าโศกที่ซ่อนอยู่ในเนื้อเพลงโบราณ

หลี่เลี่ยงมีสีหน้าเปลี่ยนไป

ความรู้สึกของเขาราวกับสายน้ำที่สงบ ถูกหย่อนลงไปด้วยหินก้อนหนึ่งที่ทำให้เกิดระลอกคลื่นไปทั่ว

เขาหันมองไปที่จางเผยเหิงด้วยความแปลกใจ

ไม่ใช่เพลงที่ห้าเป็นเพลงประกอบที่ทำมาเพื่อเสริมให้เพลงที่สามดูดีขึ้นเหรอ?

แต่ทำไมมันไม่เป็นแบบนั้นเลย?

จางเผยเหิงพยายามทำเป็นไม่เห็นสายตาของหลี่เลี่ยงที่มองมา แต่ในใจเขาก็รู้สึกแปลก ๆ ขึ้นเช่นกัน

เพลงนี้...

มีความพิเศษบางอย่าง

แม้ว่ามันจะเป็นเพลงแนวโบราณเช่นกัน แต่ทำนองเพลงนี้ให้ความรู้สึกที่แตกต่างจากสี่เพลงก่อนหน้า

แม้ว่าเนื้อเพลงจะสั้นและกระชับ แต่ก็มีความละเอียดอ่อน ที่ทำให้คนฟังต้องการซึมซับและเพลิดเพลินกับเพลงนี้อย่างช้า ๆ

ริมฝีปากของจางเผยเหิงกระตุกเล็กน้อย เขาเหมือนอยากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่สุดท้ายก็เงียบไป

ลองฟังต่อดีกว่า

ทำนองยังคงเศร้าหมองและเย็นชา ราวกับแสงจันทร์ที่เย็นสบาย ส่องแสงลงมาบนโลกนี้อย่างนุ่มนวล เงียบเหงาและอ้างว้าง

ด้วยเสียงของนักร้องที่สอดรับกับการเปลี่ยนแปลงของทำนอง ความรักและความแค้นของลูกผู้ชายที่ซ่อนอยู่ในทุกคำที่ร้องออกมา

“ใจเดียวดาย

ล่องตามลม

ใครคิดเล่า

ว่าข้าจะงมงายในรัก

โลกีย์นี่เปรียบคือสมรภูมิ

ในกองทัพนับพันหมื่น ผู้ใดอาจเถลิงราชย์…”

ทุกคำในเพลงนี้ดูเหมือนจะหนักอึ้ง ราวกับมีความหมายลึกซึ้งที่เชื่อมโยงกับอารมณ์ในเนื้อเพลงอย่างลงตัว

โดยเฉพาะประโยคสุดท้ายของเพลง “ผู้ใดอาจเถลิงราชย์” เหมือนกับจะดึงคนฟังกลับไปยังยุคสมัยที่เต็มไปด้วยเสียงม้าส่งเสียงและฮีโร่ที่โลดแล่นไปทั่ว

งดงามและเศร้าหมอง จนสุดท้ายทุกสิ่งทุกอย่างก็กลายเป็นฝุ่นละออง

หลี่เลี่ยงค่อย ๆ หลับตาลง ซึมซับทำนองเพลงที่ยิ่งใหญ่ขึ้นเรื่อย ๆ ราวกับว่าโลกนี้เหลือเพียงแค่ดนตรีที่ไหลลื่น

ข้าง ๆ หลี่เลี่ยง

จางเผยเหิงค่อย ๆ อ้าปากกว้างอย่างไม่รู้ตัว ขยับตัวนั่งตั้งตรง—

ร่างกายของเขาจากการพิงหลังกลายเป็นนั่งโน้มไปข้างหน้า ราวกับต้องการฟังเพลงนี้ให้ชัดเจนมากขึ้น

เสียงโน้ตและเสียงเครื่องดนตรีก้องอยู่ในห้อง ทำนองดนตรีที่เริ่มสวยงามและเต็มไปด้วยรายละเอียด ทำนองเพลงหลักก็เปลี่ยนจากทำนองเข้าสู่ท่อนร้อง

“ข้ามด่านรัก

ใครเล่ากล้าข้ามผ่าน

ชมแขไข

ใจให้โศกศัลย์

ความแค้นทั้งหมดนั้น

ลิ้มรสมันครั้งแล้วครั้งเล่า

หลับตาลง

ผู็ใดเล่าเขลาที่สุด

โลกนี่ล้วนไม่แน่นอน

ถูกลิขิตให้รักคือความเจ็บปวดชั่วชีวิต…”

เมื่อท่อนร้องมาถึง เสียงของนักร้องก็เปลี่ยนแปลงอย่างเห็นได้ชัด อารมณ์ที่เต็มไปด้วยความกดดันพุ่งทะลุเข้ามาในจิตใจของหลี่เลี่ยง ภาพฉากในเนื้อเรื่องพลันปรากฏขึ้นในหัวของเขาอย่างรวดเร็วเหมือนภาพเลื่อนผ่าน

แวบหนึ่ง!

ดวงตาของหลี่เลี่ยงพลันเบิกกว้าง!

ในดวงตาที่เบิกกว้างนั้นราวกับมีแสงสว่างส่องผ่าน แสดงถึงความประทับใจอย่างมาก!

สามคำที่เรียงต่อกัน สะท้อนความรู้สึกที่เต็มไปด้วยความโศกเศร้า ที่ทำให้คนฟังรู้สึกเคลิ้มตามไปอย่างไม่รู้ตัว!

ในเวลาเดียวกัน

จางเผยเหิงก็รู้สึกสะเทือนใจอย่างมาก จนแทบไม่สนใจความอับอายที่เคยตัดสินใจผิดพลาดไป!

เมื่อเนื้อเพลงกล่าวถึง ความแค้นทั้งหมดนั้น และ ลิ้มรสมันครั้งแล้วครั้งเล่า เขากลับรู้สึกถึงความเศร้าสลดที่ราวกับชะตากรรมอันเลวร้าย!

ข้าง ๆ หลี่เลี่ยงหันไปมองจางเผยเหิง ดวงตาของทั้งสองประสานกัน และต่างก็เห็นความประทับใจในสายตาของอีกฝ่าย

เสียงเพลงยังคงก้องอยู่

เนื้อเพลงที่เศร้าหมองดูเหมือนจะบอกเล่าบางสิ่ง หรืออาจจะเป็นเรื่องราวของเจ้าชายผู้หลงรักและความเปลี่ยนแปลงของโลก

ความรักนั้นยากจะข้ามผ่าน ความเกลียดแค้นนั้นจะคงอยู่ตลอดไป

ในยุคสมัยนี้ โชคชะตาของแต่ละคนเหมือนกับเรือลำน้อยที่ลอยเคว้งคว้างในมหาสมุทร ไม่อาจควบคุมได้ ต้องเผชิญกับกระแสน้ำที่ไม่มีที่สิ้นสุด เมื่อมองไปยังดวงจันทร์ที่อยู่ไกลแสนไกลก็รู้สึกถึงความเศร้าใจ

ทั้งเพลงเต็มไปด้วยบรรยากาศที่เศร้าหมองและความเศร้า

แต่เมื่อฟังเพลงจนจบ ก็เหมือนกับสิ่งที่งดงามทุกอย่างกลับกลายเป็นฝุ่นละออง ทำให้คนฟังรู้สึกถึงความเสื่อมโทรมที่อยู่รอบตัว

จนกระทั่งเสียงเพลงสุดท้ายที่ยังคงก้องอยู่...

จางเผยเหิงที่เงียบไปตลอดทั้งเพลงถอนหายใจเบา ๆ พร้อมกับยิ้มอย่างขมขื่นและกล่าวว่า "ที่แท้เพลงที่สามก็เป็นเพียงเพลงประกอบเพื่อเสริมให้เพลงนี้ เพลงแสงจันทร์ นี่เองที่เป็นอาวุธลับตัวจริง"

เฉินฮวาแอบซ่อนเอาไว้เป็นไพ่ตาย!

"เอาเพลงนี้แหละ! ไม่ต้องคิดถึงเพลงอื่นแล้ว!"

หลี่เลี่ยงไม่ลังเลที่จะตอบกลับไป ราวกับทุกส่วนของร่างกายต่างตะโกนยินดี รอยยิ้มที่เขาพยายามจะซ่อนไว้ก็ไม่สามารถปิดบังได้อีกต่อไป คุ้มค่าจริง ๆ ที่จ่ายเงินไป เพลงนี้น่าทึ่งมาก!

"เป็นเช่นนั้นจริง ๆ "

จางเผยเหิงไอเบา ๆ "เสี่ยวหลี่ นายคงรู้ว่าปีหน้าฉันจะสร้างภาพยนตร์ที่มีเนื้อหาในแนวนี้พอดี และฉันก็ยังขาดเพลงที่เหมาะสมอยู่..."

"รุ่นพี่!"

หลี่เลี่ยงหน้าถอดสี "แต่ผมมาก่อนนะ!"

จางเผยเหิงพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น "นายไม่สามารถจัดการกับเพลงนี้ได้หรอก ให้ฉันช่วยนายดีกว่า"

จางเผยเหิงพูดต่อ "อีกอย่างนายเองก็พูดเองไม่ใช่เหรอว่าเพลงธีมหลักของซีรีส์ไม่สำคัญมาก บทเนื้อหาต่างหากที่เป็นจุดสำคัญ ฉันคิดแล้วเห็นด้วยกับความคิดนั้น"

"ผมเคยพูดแบบนั้นเหรอ?"

หลี่เลี่ยงส่ายหัวอย่างแรงเพื่อปฏิเสธ "ผม หลี่เลี่ยง ไม่เคยพูดอะไรแบบนั้นนะ รุ่นพี่ก็รู้ว่าผมเป็นคนที่ให้ความสำคัญกับเพลงประกอบซีรีส์มากแค่ไหน นี่ก็เพราะได้เรียนรู้จากรุ่นพี่นั่นแหละครับ รุ่นพี่เพิ่งพูดเองไม่ใช่เหรอว่าเพลงดี ๆ สามารถช่วยโปรโมทซีรีส์ได้มาก ผมเห็นด้วยอย่างสุดซึ้ง!"

"จะให้ฉันเอาไปไหม?"

จางเผยเหิงเผยความตั้งใจออกมา "ฉันจะให้เงินนายเพิ่มอีกหนึ่งล้าน นายก็พูดเองไม่ใช่เหรอว่าหนึ่งล้านซื้อมาซักเพลงก็ยังใช้ได้"

หลี่เลี่ยงแทบร้องไห้ "ไม่ใช่ผมที่พูดแบบนั้น! แม้แต่ผู้กำกับใหญ่ก็ไม่ควรมารังแกผมอย่างนี้นะ! ผมก็เป็นรุ่นน้องของรุ่นพี่เหมือนกัน!"

"งั้นก็หลบไป"

"ผมไม่หลบ!"

หลี่เลี่ยงรู้สึกหวาดกลัวเล็กน้อย แต่ก็ยังคงยืนหยัดต่อสู้ ใครก็อย่าหวังจะแย่งเพลงนี้ไปจากเขา!

จางเผยเหิงหัวเราะลั่น "ดูท่าทางนายสิ น่ากลัวอะไรขนาดนี้ ฉันแค่อยากรู้ว่าใครเป็นคนแต่งเพลงนี้เท่านั้น ให้ฉันดูหน่อย แล้วอีกอย่างฉันจะไปแย่งของนายได้ยังไง"

"จริงเหรอครับ!?"

หลี่เลี่ยงชะงักไปก่อนจะรู้สึกดีใจ เขาถอยออกมาจากหน้าจอแล้วก้มมองไปพร้อมกับจางเผยเหิง

"ไป๋ตี้?"

"ไป๋ตี้?"

ทั้งสองคนอ่านชื่อของผู้แต่งเพลงพร้อมกัน

"ไป๋ตี้คือใคร?"

จางเผยเหิงถามหลี่เลี่ยงด้วยความสงสัย

หลี่เลี่ยงส่ายหัว "ผมก็เพิ่งได้ยินชื่อนี้เป็นครั้งแรก แถมตั้งชื่อซะยิ่งใหญ่เชียว"

หลี่เลี่ยงหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาค้นหาชื่อนี้ และพบว่ามีข้อมูลอยู่ในสารานุกรมของฉินโจว

"ไม่น่าแปลกใจที่เราทั้งคู่ไม่รู้จักคนนี้ ไป๋ตี้ดูเหมือนจะเป็นนักแต่งเพลงหน้าใหม่ของเฉินฮวา เขาเพิ่งปล่อยเพลงไปแค่สองเพลงเท่านั้น"

"หน้าใหม่?"

จางเผยเหิงขมวดคิ้ว

หลี่เลี่ยงยังคงค้นหาข้อมูลของไป๋ตี้ทางออนไลน์ ราวกับเจออะไรใหม่ ๆ เขาพูดด้วยน้ำเสียงแปลกใจ "คนนี้น่าสนใจนะครับ!"

"ทำไมล่ะ?"

"แม้ว่าเขาจะเป็นหน้าใหม่ที่ปล่อยเพลงแค่สองเพลง แต่เพลงแรกที่เขาปล่อยออกมาเมื่อเดือนที่แล้วก็ขึ้นไปติดอันดับสองในชาร์ตเพลงทันที เดือนนี้เขาปล่อยเพลงใหม่อีกเพลง และตอนนี้อยู่ที่อันดับหนึ่งในชาร์ต!"

"อย่างนั้นเหรอ?"

คิ้วของจางเผยเหิงคลายลงเล็กน้อยและพูดด้วยน้ำเสียงแปลก ๆ "ดังนั้นเพลง แสงจันทร์ นี่คงเป็นเพลงที่สามของไป๋ตี้"

"น่าจะใช่นะครับ"

หลี่เลี่ยงยิ้ม "หน้าใหม่ที่ทำผลงานได้ขนาดนี้ทันทีที่เปิดตัว คงเป็นอัจฉริยะแล้วล่ะครับ เราน่าจะโชคดีได้เจอคนมีความสามารถ"

"จริงด้วย"

จางเผยเหิงยังคงเชื่อในความน่าเชื่อถือของชาร์ตเพลง เขาคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนพูดว่า "เพลงนี้ดีมาก ควรหานักร้องเสียงเด็กมาร้อง"

"เข้าใจแล้วครับ"

หลี่เลี่ยงพยักหน้า

เพลงที่เฉินฮวาส่งมาเป็นเพียงการบันทึกเสียงชั่วคราวเพื่อให้ลูกค้าฟัง เหมือนกับการแสดงตัวอย่างบ้าน

เมื่อลูกค้าตัดสินใจเลือกเพลงได้แล้ว ทั้งสองฝ่ายจะหารือเกี่ยวกับการเลือกนักร้องที่เหมาะสม ซึ่งเป็นธรรมเนียมปฏิบัติในวงการ

"ไป๋...ตี้..."

จางเผยเหิงเอ่ยชื่อทั้งสองคำออกมาอีกครั้ง เขาหรี่ตาลงเล็กน้อย เหมือนกำลังครุ่นคิดบางอย่าง