"เสี่ยวเฮย เสี่ยวเฮย เธอนี่สุดยอดจริงๆ!"

เมื่อเพลง "แสงจันทร์" ทะยานขึ้นสู่อันดับสองของตารางเพลงประจำฤดูกาล หลินซีที่เฝ้าดูอันดับอยู่นานอดไม่ได้ที่จะโทรหาน้องชายของเธอ “ตอนนี้ได้อันดับสองแล้วนะ ถ้าไม่ใช่เพราะโจวหานจิ้นเกิดฮึดขึ้นมา ก็คงมีหวังได้อันดับหนึ่งแล้ว!”

“ตอนนี้ไม่มีหวังแล้วเหรอ?”

หลินจือไป๋ขมวดคิ้วเล็กน้อย เขาไม่ได้ต้องการแก้แค้นอะไรจริงๆ เพียงแต่ว่าภารกิจของระบบในเดือนนี้คือการให้เขาคว้าอันดับหนึ่งในตารางเพลงประจำฤดูกาลให้ได้

“พูดยากนะ”

หลินซีตอบด้วยน้ำเสียงครุ่นคิด “เดือนนี้ยังเหลือเวลาอีกยี่สิบวัน แน่นอนว่าหลังจากนี้คงจะเป็นสงครามที่ยืดเยื้อ คะแนนของเรากำลังเพิ่มขึ้น ขณะที่คะแนนของเพลงโจวหานจิ้นก็เพิ่มขึ้นเช่นกัน การที่ราชาเพลงเริ่มใช้พลังอิทธิพลนั้นก็ยังน่ากลัวอยู่ดี”

เมื่อพูดจบ

หลินซีก็หัวเราะเบาๆ “ไม่ว่าผลสุดท้ายจะได้ที่หนึ่งหรือไม่ ตอนนี้ผลงานของเธอก็ถือว่าสูงมากแล้ว เมื่อกี้พี่ไปสืบมาแล้ว ตอนนี้แผนกที่สิบสามอยู่ในอันดับที่สิบของแผนกทั้งหมดในบริษัท นี่ก็เพราะเธอล้วนๆ!”

“งั้นก็ดีแล้ว”

หลินจือไป๋เคยได้ยินจากพี่สาวว่าบริษัทเซินฮว่า เอ็นเตอร์เทนเมนต์จะปรับโครงสร้างแผนกดนตรีจากยี่สิบแผนกให้เหลือเพียงสิบแผนก แผนกที่อยู่อันดับสิบแรกจะไม่ถูกยุบ

“พี่สาวกำลังจะได้เลื่อนตำแหน่งแล้ว!”

น้ำเสียงของหลินซีเต็มไปด้วยความยินดี

หลินจือไป๋ก็ยิ้มตามไปด้วย การช่วยให้พี่สาวได้เลื่อนตำแหน่งในเฉินฮวา เอ็นเตอร์เทนเมนต์ นับเป็นก้าวแรกของแผนการยึดมรดกตระกูลของเขา ซึ่งดูเหมือนว่าจะไปได้สวยในตอนนี้

หลังจากวางสายจากพี่สาวไปได้ไม่นาน

พี่ชาย หลินเซิ่งเทียน ก็โทรเข้ามา

หลินเซิ่งเทียนหัวเราะและพูดว่า “ไม่นึกเลยว่าบ้านเราจะมีอัจฉริยะด้านการแต่งเพลง วันนี้ในแผนกของพวกเรายังมีคนพูดถึงเพลงของเธอเลยนะ ถ้าฉันได้ทำรายการใหม่ ก็อาจจะต้องให้เธอช่วยแต่งเพลงให้บ้างแล้วล่ะ”

“ยังไม่ได้ทำรายการใหม่เหรอ?”

หลินจือไป๋ถามอย่างไม่ทันได้คิด

หลินเซิ่งเทียนถอนหายใจ “ยังไม่มีไอเดียรายการดีๆ เลย ต้องรอสักพัก วาไรตี้โชว์ต้องใช้ความคิดสร้างสรรค์ บริษัทนี้เหมือนบ่อนโคลน ฉันเลยเริ่มหางานจากข้างนอกบริษัทบ้างแล้ว...”

เขาหยุดพูดไปครู่หนึ่ง

จากนั้นหลินเซิ่งเทียนก็หัวเราะขึ้นมาอีกครั้ง “ไม่ต้องห่วงฉัน ถึงแม้สองปีหลังมานี้จะไม่ค่อยดีเท่าไหร่ แต่เมื่อก่อนฉันก็เคยสร้างรายการวาไรตี้ที่ฮิตอยู่หลายรายการนะ งานพวกนี้มันไม่เหมือนการแต่งเพลงของเธอหรอก ขอแค่มีเซ้นส์และสายตาที่ดี ยังไงก็กลับมาผงาดใหม่ได้อยู่แล้ว”

“มันต้องดีขึ้นแน่นอน”

หลินจือไป๋ปลอบพี่ชายไปหนึ่งประโยค เขาไม่ได้บอกตรงๆ ว่าตัวเองมีแผนรายการวาไรตี้อยู่ในมือ

เช่นเดียวกับที่เขาไม่สามารถให้บทละคร “The Knockout” กับพ่อได้โดยตรง

แผนรายการวาไรตี้ “I am a Singer” ที่อยู่ในมือของหลินจือไป๋ก็ไม่สามารถมอบให้กับพี่ชายได้โดยตรงเช่นกัน

หลินจือไป๋อยากตั้งต้นใหม่

การตั้งต้นใหม่ต้องมีชิปเดิมพัน

และชิปเดิมพันนั้นไม่ใช่แค่เงินอย่างเดียว

หลินจือไป๋ไม่มีทางเปรียบเทียบด้านการเงินกับสามบริษัทยักษ์ใหญ่ได้

แม้ว่าหลินจือไป๋จะทุ่มเทแต่งเพลงและเขียนหนังสือหาเงินจนหมดแรง เงินที่ได้มาก็ยังคงเป็นแค่เศษเสี้ยวเมื่อเทียบกับเฉินฮวาและสามยักษ์ใหญ่

แล้วจะทำอย่างไรดี?

วิธีเดียวคือการใช้บทละครเป็นชิปเดิมพัน ใช้แผนรายการวาไรตี้เป็นชิปเดิมพัน และแม้แต่เพลงกับนิยายก็เป็นชิปเดิมพัน ในการเจรจาต่อรองกับสามบริษัทยักษ์ใหญ่

วันหนึ่ง

หลินจือไป๋จะใช้ชิปเดิมพันเหล่านี้เพื่อก้าวขึ้นมาเป็นทุนใหม่ที่อยู่นอกเหนือจากสามบริษัทยักษ์ใหญ่!

หากต้องการเป็นเจ้าของที่แท้จริงของเฉินฮวา การเป็นศิลปินต้องเป็นเพียงอาชีพรอง อาชีพหลักที่แท้จริงของหลินจือไป๋นั้นชัดเจน

“ใช่แล้ว มันต้องดีขึ้นแน่นอน”

หลินเซิ่งเทียนหัวเราะ “ถ้าไม่มีอะไรแล้ว ฉันขอวางสายก่อนนะ ดูแลตัวเองด้วยล่ะ”

“อืม”

หลินจือไป๋วางสาย จากนั้นเขาก็โทรหาพ่อแม่เพื่อถามไถ่สารทุกข์สุขดิบด้วยความใส่ใจ

ขณะที่คุยโทรศัพท์กับพ่อ

หลินจือไป๋ก็นึกขึ้นได้บางอย่างและถามขึ้นว่า “พ่อรู้จักหลินโส่วจัวไหม?”

“รู้จักสิ!”

พ่อยิ้มและพูด “ก็เจ้าเด็กที่ร้องเพลง ‘ดับทุกข์’ ไง ตอนนั้นพ่อเห็นชื่อของนักร้องคนนี้แล้วก็รู้สึกคุ้น พอคิดไปคิดมาก็นึกออกว่าพ่อของเขาเคยป่วยแล้วนอนโรงพยาบาล ยังเคยยืมเงินพ่อไปบ้างเลย”

“อย่างนั้นเหรอ บังเอิญจังเลยนะ”

“ใช่ บังเอิญจริงๆ เด็กคนนี้นิสัยดีนะ แถมยังมีความเกี่ยวดองกับครอบครัวเราอีกนิดหน่อย ตอนนั้นพ่อคิดว่าถ้าช่วยได้ก็ช่วย แต่ไม่นึกเลยว่าเขาจะเป็นนักร้องคนที่ได้ร้องเพลงแรกของเธอ”

“อืม”

หลินจือไป๋คุยเล่นกับพ่ออีกสักพักก่อนวางสาย

...

หลังจากวางสายแล้ว สายตาของหลินจือไป๋ก็มีประกายเล็กน้อย ไม่รู้ว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่

“เฟยหง”

หลินจือไป๋พูดขึ้นมาอย่างกะทันหัน “ถ้าจะเพิ่มแต้มทักษะ ต้องทำได้แค่จากภารกิจของระบบเหรอ?”

เฟ่ยหงตอบกลับมาอย่างรวดเร็ว “ไม่ใช่แบบนั้นแน่นอน แต้มทักษะมีบทบาทสำคัญในการช่วยให้เจ้าของระบบทะลุขีดจำกัดของพรสวรรค์”

“ขีดจำกัดของพรสวรรค์?”

“ยกตัวอย่างเช่น เปียโน เจ้าของระบบสามารถพัฒนาทักษะเปียโนของตัวเองผ่านการเรียนรู้ได้ แต่เมื่อถึงระดับหนึ่งแล้ว เจ้าของระบบก็จะไม่สามารถพัฒนาต่อไปได้อีก นั่นคือขีดจำกัดของพรสวรรค์ แต่แต้มทักษะสามารถช่วยเจ้าของระบบเพิ่มทักษะต่อไปได้โดยการทะลุเพดานของพรสวรรค์นั้น”

“เข้าใจแล้ว”

หลินจือไป๋พูดขึ้นว่า “ลองดูค่าปัจจุบันหน่อย”

ฟึบ

มีหน้าต่างแสดงสถิติคร่าวๆ ปรากฏขึ้นตรงหน้าหลินจือไป๋

【เปียโน: 48+】

【กีตาร์: 46+】

【วาดภาพ: 35+】

【พู่กันจีน: 30+】

【การขับร้อง: 11+】

【หมายเหตุ: เจ้าของระบบมีแต้มทักษะ 4 แต้มในขณะนี้】

หลินจือไป๋หรี่ตาลงเล็กน้อย เขามีทักษะทางศิลปะอยู่ 5 ประเภทในตอนนี้

ศิลปะเหล่านี้ส่วนใหญ่หลินจือไป๋ยังศึกษาไม่ลึกซึ้งนัก จึงยังมีช่องว่างให้พัฒนาได้ต่อไป

เขาควรจะหาอาจารย์มาเรียนสักหน่อยดีไหมนะ?

ตามที่ระบบบอก แต้มทักษะมีบทบาทสำคัญในการช่วยให้เขาทะลุขีดจำกัดของพรสวรรค์ ดังนั้นตอนนี้จึงยังไม่จำเป็นต้องรีบใช้

ถ้าต้องหาอาจารย์ จะพัฒนาอย่างไหนก่อนดี?

สายตาของหลินจือไป๋กวาดผ่านเครื่องดนตรีเปียโนและกีตาร์ เขารู้สึกว่าเครื่องดนตรีสองอย่างนี้แม้เขาจะเรียน แต่ในระยะสั้นก็ยังคงไม่สามารถแสดงผลลัพธ์อะไรได้มาก อีกทั้งค่าพื้นฐานก็ไม่ได้ต่ำ พื้นที่ในการพัฒนาก็ไม่มาก ต้องใช้ความพยายามอย่างมากเลยทีเดียว

วาดภาพ?

นี่ก็พอจะพิจารณาได้

แต่ปัจจุบันหลินจือไป๋ยังไม่มีผลงานทางด้านการวาดภาพเลย จึงอาจจะพักไว้ก่อนสักหน่อย

พู่กันจีน?

ไม่ต้องพิจารณาเลย

นักพู่กันจีนกว่าจะมีชื่อเสียงได้ก็ช้ามาก วงการศิลปะประเภทนี้มีความลึกซึ้งมาก

สุดท้าย

สายตาของหลินจือไป๋หยุดอยู่ที่หมวดการขับร้อง

มันคงจะเป็นตัวเลือกที่เหมาะสมที่สุด เพราะว่าค่าพื้นฐานของการขับร้องยังต่ำอยู่ ซึ่งหมายความว่ามีพื้นที่ในการพัฒนาเยอะที่สุด

นอกจากนี้

หากพัฒนาทักษะการขับร้องแล้ว

หลินจือไป๋ก็สามารถแต่งเพลงและร้องเพลงเองได้

ส่วนเหตุผลที่ค่าพื้นฐานของการขับร้องต่ำมากนั้นก็ง่ายมาก หลินจือไป๋รู้อยู่แก่ใจ เพราะเขานั้นค่อนข้างจะร้องเพี้ยนบ่อยๆ

แน่นอน

ไม่ใช่การเพี้ยนโดยกำเนิด

การเพี้ยนโดยกำเนิดนั้นไม่มีแนวคิดเกี่ยวกับเสียงสูงต่ำ เสียงโน้ตง่ายๆ สองตัว หลังจากฟังแล้วก็ไม่สามารถแยกแยะได้ว่าเสียงไหนสูงกว่าอันไหนต่ำกว่า กรณีนี้ทางการแพทย์เรียกว่า “Tone Deaf” ซึ่งเป็นข้อบกพร่องทางกายภาพและแทบจะรักษาไม่ได้เลย เว้นแต่ว่ามีระบบช่วย

อีกแบบหนึ่งคือการเพี้ยนที่เกิดขึ้นภายหลัง

หลินจือไป๋ก็เป็นแบบภายหลัง

แม้ว่าจะร้องเพี้ยนบ้าง แต่หลินจือไป๋รู้ตัวเองดี และได้หาข้อมูลมาก่อนแล้ว กรณีนี้สามารถแก้ไขได้ เพียงแค่หาครูสอนร้องเพลงให้ได้ ก็จะช่วยได้มากเลยทีเดียว

เมื่อคิดมาถึงตรงนี้

หลินจือไป๋ก็ตัดสินใจแล้ว

หาครูสอนร้องเพลงมืออาชีพเพื่อเรียนรู้วิธีการร้องเพลง เพิ่มค่าทักษะการขับร้องขึ้นไปจนถึงจุดที่ยากจะพัฒนาต่อ แล้วพิจารณาใช้แต้มทักษะเพื่อดันขึ้นไป!

หลินจือไป๋เป็นคนสายปฏิบัติจริง

การขับร้องเป็นทักษะที่เป็นประโยชน์ที่สุดสำหรับเขาในตอนนี้

เมื่อมีพื้นฐานการขับร้องที่ดี หรือที่เรียกว่าทักษะการร้องเพลงแล้ว ต่อไปหลินจือไป๋ก็จะมีทางเลือกมากขึ้นเมื่อได้รับเพลงดีๆ จากระบบ

...

หลินจือไป๋เป็นคนที่ลงมือทำทันที

หลังจากตัดสินใจเรียนร้องเพลง ก็ตัดสินใจลงมือปฏิบัติทันที

การหาครูสอนร้องเพลงนั้นไม่ยาก ครูสอนร้องเพลงของบริษัทเซินฮว่าก็มีความเป็นมืออาชีพมาก

แต่หลินจือไป๋มีความคิดอื่น ซึ่งเกี่ยวข้องกับความลับบางอย่าง เขาจึงอยากหาคนที่เชื่อถือได้อย่างเต็มที่

จางซีหยาง?

หรือหลินโส่วจัว?

ตอนนี้หลินจือไป๋ค่อนข้างไว้ใจคนสองคนนี้

เขาคิดว่าตัวเองค่อนข้างมองคนได้แม่น คนสองคนนี้ไม่น่ามีปัญหาอะไร

และทั้งสองคนนี้ก็เป็นนักร้องมืออาชีพ การสอนตัวเขาเองนั้นแน่นอนว่าเพียงพอ

“งั้นหลินโส่วจัวแล้วกัน”

สุดท้ายหลินจือไป๋ตัดสินใจเลือกหลินโส่วจัวมาสอนตัวเขาเอง

เหตุผลแรก หลินโส่วจัวโด่งดังได้เพราะเขาปั้นขึ้นมาเอง ย่อมรู้จักกันดี

เหตุผลที่สอง หลินโส่วจัวยังมีความเกี่ยวข้องกับครอบครัวของเขา และยังมีเรื่องของพ่ออีก...

เมื่อคิดมาถึงตรงนี้

หลินจือไป๋ก็โทรหาหลินโส่วจัวทันที

ทางด้านหลินโส่วจัวก็รับสายอย่างรวดเร็ว เสียงของเขาเต็มไปด้วยความประหลาดใจ ยกระดับเสียงขึ้นไปหนึ่งอ็อกเทฟ:

“ท่านอา!”

“มีเรื่องอยากให้ช่วยหน่อย”

หลินจือไป๋บอกไปว่าตัวเองอยากเรียนร้องเพลง “ถ้านายไม่มีเวลาก็ไม่เป็นไร ฉันไปหาคนอื่นก็ได้”

“ไม่มีปัญหาเลย!”

หลินโส่วจัวตอบตกลงทันที เรื่องของท่านอา ไม่มีเวลาก็ต้องมีเวลา!

เขาพูดอย่างตื่นเต้นว่า “ก่อนหน้านี้ผมก็เคยคิดไว้ว่าถ้าไปไม่รอดในวงการเพลง จะไปเป็นครูสอนร้องเพลงแทน ดังนั้นเมื่อสองปีที่แล้วยังไม่ได้เดบิวต์ ผมเลยไปสอบเอาใบรับรองครูสอนดนตรีมาแล้วด้วย!”

“งั้นก็ดีเลย”

หลินจือไป๋คิดว่าตัวเองเจอคนที่ใช่แล้ว เขานัดหมายเวลาที่จะเรียนกับหลินโส่วจัว

หลังจากนัดหมายเสร็จ หลินโส่วจัวก็ถามด้วยความอยากรู้อยากเห็นว่า “ท่านอาจะเรียนร้องเพลง คิดว่าในอนาคตจะเขียนเพลงและร้องเองหรือครับ?”

“เสี่ยวโส่ว”

หลินจือไป๋พูดด้วยน้ำเสียงจริงจังขึ้นว่า “เรื่องที่ฉันจะเรียนร้องเพลงนี้ อย่าไปบอกใครเด็ดขาด”

ต้องเก็บเป็นความลับ?

หลินโส่วจัวชะงักไปครู่หนึ่ง แล้วก็หัวเราะขึ้น “ท่านอาสบายใจได้ ปากผมแข็งเหมือนหิน ต่อให้ตายก็ไม่บอก!”

“ดีแล้ว”

หลินจือไป๋วางสาย

จริงๆ เรื่องเรียนร้องเพลงนี้ถ้าถูกจับได้ก็ไม่เป็นไร แต่หลินจือไป๋เป็นคนระมัดระวังโดยปกติ จึงอยากให้มั่นใจว่าจะไม่ทิ้งร่องรอยไว้

ในความเป็นจริง

แม้ว่าในอนาคตหลินจือไป๋จะร้องเพลงที่เขาแต่งเอง เขาก็จะไม่เดบิวต์ในฐานะนักร้องในบริษัทเฉินฮวาอยู่ดี นี่ก็ยังเป็นแผนภายนอก

พูดอีกอย่างคือ:

นี่จะเป็นหนึ่งในชิปเดิมพันของเขาในอนาคต ซึ่งเกี่ยวข้องกับการแย่งชิงมรดกของตระกูล นับว่าเป็นแผนเพิ่มเติมที่เกิดขึ้นโดยบังเอิญ ก่อนหน้านี้หลินจือไป๋ไม่ได้คิดถึงเรื่องนี้ เพิ่งจะมาตระหนักว่าเป็นเส้นทางที่ดีอีกทางเมื่อเร็วๆ นี้

“ฉันยุ่งจังเลย”

หลินจือไป๋บิดขี้เกียจ

เขาแบกรับแรงกดดันที่ไม่เหมาะกับอายุนี้

หากเวลาในอนาคตไม่พอ เขาก็อาจจะต้องพิจารณาขาดเรียนแล้วล่ะ ยังไงสถานะนักศึกษามหาวิทยาลัยก็เป็นแค่การปกปิดเท่านั้น

นี่มันจะเรียกว่าศิลปินพาร์ทไทม์ได้ยังไง?

มันจะกลายเป็นศิลปินเต็มเวลาอยู่แล้ว

แต่หลินจือไป๋ไม่ได้รู้สึกเหนื่อย เขายังสนุกกับความรู้สึกที่ได้วางแผนทุกอย่างอย่างรอบคอบแบบนี้อยู่เลย อีกอย่าง ต่อให้เหนื่อยแค่ไหน มันก็ยังเบากว่าสามปีนั้นมากนัก