สิ่งที่โผล่ขึ้นมาก่อนคือรถแบตเตอรี่คันหนึ่งที่พังยับเยิน ใต้เปลือกพลาสติกที่แตกร้าว ล้อหมุนคดบิด พลันสะท้อนประกายไฟกระจาย ราวกับไหลเป็นเลือดน้ำตา

มันกระตุกสั่น จากเหล็กที่บิดเบี้ยวชูโผล่ออกมาเป็นนิ้วมือที่เกิดจากซี่ล้อสองซี่ แขนสองข้าง ยาวหนึ่งสั้นหนึ่ง ยกขึ้นแล้วตะกายไปบนพื้นดุจสุนัข!

เหนือใบหน้าที่ประกอบขึ้นจากครึ่งแผ่นจอภาพเหลวที่บิดเพี้ยน เต็มไปด้วยสีชาดและความวิปลาส

มันอ้าปาก พ่นควันหนาทึบ คำราม

พุ่งกระโจนเข้าใส่!

ต่อด้วยคันที่สอง คันที่สาม รถแบตเตอรี่ทีละคันภายใต้แรงสั่นและม่านควันค่อยๆ กลายเป็นสิ่งมีชีวิตประหลาดแขนขาบิดงอ มันตะกายเข้าหาโดยไม่กลัวตาย โผเข้าตัวลอว์เรนซ์ อ้าปากกัด แขนกระชาก ปล่อยกระแสไฟ!

แล้วก็ตามมาด้วยเสียงคำรามของรถยนต์ เมื่อเปลือกนอกที่แตกกระจายถูกสลัดทิ้ง ร่างอันบ้าคลั่งเหมือนกระทิงหรือช้างพุ่งทะยานชนเข้ากับอสูรวิดกายที่กำลังนูนไหว บดขยี้ เครื่องยนต์คำราม พ่นควันดำ!

บางคันราวกับแมงมุมยักษ์ บางคันประหนึ่งนกยักษ์พิกลพิการ

เครื่องเหล็กบ้าคลั่งที่ประกอบด้วยเฟืองและกลไกเหล่านั้นร้องกรีดแหลม รวมตัวเป็นกระแสคลั่ง เหยียบย่ำ อัดเบียด กันและกัน ปีนทับขึ้นไปทีละชั้นๆ จนเกือบจะกลบลอว์เรนซ์ที่กลายสภาพไปแล้วมิด

“แม่ง เอาอะไรมากันเนี่ย!”

อสูรกลายพันธุ์คำราม สองแขนกวาดกว้าง ฉีกทำลายเครื่องจักรที่ปีนเกาะร่างมันได้อย่างง่ายดาย แล้วดาบยาวเทียนกง·ย่ำราตรีอันพิกลก็ฟาดผ่า เฉือนทะลวงราวมีดร้อนแล่ขี้ผึ้ง ไหลฉาดอย่างหักด่านไม่อยู่

ก็แค่อาการคันเล็กน้อย!

ทว่าใต้ต้นไม้ยักษ์ จี้เจวี๋ยเพียงยกมือทั้งสองขึ้น ค่อยๆ ประนมเข้าหากัน แล้วสั่งการครั้งแรกไปยังสิ่งที่ตนสร้างขึ้นมา:

การหลอมรวม!

แล้วเสียงเหล็กเสียดสีก็ปะทุขึ้นอีกครั้ง กลไกซับซ้อนนับร้อยนับพันหลั่งไหลมารวม ณ จุดเดียว ไม่ว่าจะแค่ชิ้นส่วนหรือโครงสร้างที่ยังสมบูรณ์ เวลานั้นกลับเชื่อมสอดเข้าหากันราวกับมีชีวิต สวมประสาน ตอกย้ำหมุด กลายเป็นร่างหลอมรวมขนาดมหึมาที่ไม่เคยมีมาก่อน

สายตาของจี้เจวี๋ยมืดวาบ

เขายื่นมือออกไปอีกครั้ง กำแน่น!

ชั่วพริบตา ภายในเครื่องกลที่ถูกฉีกทึ้ง โครงสร้างใหม่ก็ผุดงอกขึ้นมาอีกครา อวัยวะที่ประกบขึ้นจากรถแบตเตอรี่ มอเตอร์ไซค์ คอมพิวเตอร์ โทรศัพท์ และเครื่องตัดหญ้ากระเพื่อมไหว แล้วหดรัดฉับพลัน กลายเป็นพันธนาการ ตามด้วยเส้นที่สอง เส้นที่สาม

บนโครงสร้างเครื่องกลที่เปลี่ยนแปลงไม่ขาดสาย ปรากฏใบหน้าอาฆาตและทุกข์ทรมานโผล่ลอย คำรามระงม ควันดำทะลัก

ในพริบตาเดียว มันกลับกดลอว์เรนซ์ไว้เบื้องล่างได้

อ้าปาก ฉีกกัด!

เลือดสาดกระจาย

มันแทะกินเลือดเนื้อ ลิ้มรสอวัยวะ เคี้ยวกระดูก การสำเริงสำราญอันมูมมามนี้ยิ่งกว่าอสูรเสียอีก ลอว์เรนซ์คำรามดิ้นรน แต่ไม่รู้เพราะเหตุใด จากสายตาที่ทอดมาของใบหน้านั้นกลับทำให้เขารับรู้ถึงความรู้สึกอันรุนแรงอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน

ชื่อว่า…ความหวาดกลัว!

“ไสหัวไป!”

ดาบย่ำราตรีกวัดแกว่ง แต่พลันชะงัก

ถูกบีบยั้งไว้?!

เป็นมิเนอร์วา!

นางยอมให้คมดาบเฉือนฝ่ามือตนเอง นิ้วทั้งห้าค่อยๆ บีบรัด ท่ามกลางเสียงใสแจ๋วของผลึกที่ขยายตัว คมดาบคร่ำครวญสั่นกระเทือน แล้วจากกึ่งกลาง…หักครืน!

เทียนกงแตกสลาย!

ถัดมา คือการเหยียบซ้ำ!

“นี่น่ะหรือที่เรียกว่ามังกร?”

เหวินเหวินเหยียบศีรษะเขา ส่ายหัวเหยียดหยาม “อ่อนแอเกินไปหน่อยหรือเปล่า!”

“เพ้ย…”

ลอว์เรนซ์ที่ถูกแทะกัดจนยับเยินในโคลนเลนฝืนอ้าปาก ถ่มน้ำลายใส่นาง แล้วคำราม “เสแสร้งสิ้นดี มิเนอร์วา ช่างน่าขันนัก

วิถีแห่งซากปรักหักพังที่เจ้าถือปฏิบัติ ก็เป็นรอยทางที่มังกรทิ้งไว้ไม่ใช่หรือ! สิ่งที่เจ้าตามหา แตกต่างจากข้าตรงไหน! จะมาทำเป็นสูงส่งไปทำไม!”

“พวกเจ้ามัวเมาในเงามายา ฝากทุกความหวังไว้กับสิ่งที่ไม่เคยเห็นมาก่อน โดยไม่รู้เลยว่า…”

เหวินเหวินก้มมองด้วยสีหน้าว่างเปล่า มีเพียงน้ำค้างแข็งที่ยิ่งทับถม “สิ่งนั้นที่แม้แต่มนุษย์ยังไม่นับ ก็ไม่มีวันตอบคำอธิษฐานของเจ้าหรอก!”

จากความเงียบงัน เงาเสียงแหลมสูงพุ่งดังขึ้น

อยู่ตรงด้านหลังของเธอพอดี

ผลึกเสียดสี เพิ่มจำนวน เติบโต กลายเป็นปีกศิลาที่กางชี้ขึ้นสู่ท้องฟ้า บดบังฟ้าดิน ครอบคลุมทุกสรรพสิ่ง ทำให้พื้นดินทั้งผืนจมอยู่ใต้แสงเย็นเฉยอันเหมือนจริงดั่งฝัน

ลอว์เรนซ์ดุจถูกฟ้าผ่า

นัยน์ตาหลายคู่เบิกโพลงขึ้นจากกองเนื้อเละอย่างหวาดผวา กระพริบถี่ไม่หยุด พยายามแยกแยะว่านั่นเป็นภาพลวงอันชั่วร้ายอีกอย่าง หรือเป็นภาพหลอนของตัวเขาเอง แต่ไม่ว่าจะอย่างไร ก็ยากจะเชื่อได้ลงคอ

“แก…แก…แก!”

เสียงนั้นยิ่งแหลมยิ่งโหยไห้ ราวกับถูกฝันร้ายกลืนกิน

เขาเห็นกับตาว่า สิ่งที่เกิดขึ้นกับเหวินเหวิน ไม่ใช่แค่เลือด และก็ไม่ใช่เพียงเลือด ไม่ใช่เพียงเรือนกาย และก็ไม่ใช่เพียงเรือนกาย กระทั่งวิญญาณก็ถูกเผยธาตุแท้ออกมาโดยสิ้นเชิง

เย็นชา เคร่งขรึม โหดร้าย และมหึมา…

นั่นคือการแปรเป็นมังกร ที่สมบูรณ์ยิ่งกว่าตัวเขาเอง!!!

“เป็นอะไรไปล่ะ? ไม่ใช่เอาแต่ไล่ตามมังกรอยู่ตลอดหรือไง ลอว์เรนซ์”

เหวินเหวินเอ่ย เสียงเย็นจัดของนางแปรเป็นเสียงฟ้าคำรามก้องสะท้านท้องฟ้า สะท้อนก้องอยู่ในอาณาเขตวงล้อม “ถือเสียว่าเป็นเมตตาครั้งสุดท้ายของฉันก็แล้วกัน…ให้แกตายด้วยน้ำมือของสิ่งที่แกไล่ตาม!

จะได้เรียกว่า…ตายไม่เสียที!”

บึ้ม！！！

เมื่อเธอเหยียดมือออกไปอีกครั้ง กำคว้าไปยังท้องฟ้า สิ่งที่ร่วงหล่นลงมา ก็คือสายฟ้าพสุธาสูงเสียดฟ้า แสงสว่างของทั้งพิภพถูกรวมเข้าที่ปลายนิ้วทั้งห้า กลายเป็นหอกผลึกยาวเจิดจ้าที่ไม่อาจจ้องมองได้

นั่นคือ ลมหายใจมังกร!

การทำลายล้าง ที่ปรากฏในสภาพวัตถุ!

ชั่วขณะสุดท้าย ลอว์เรนซ์อ้าปาก คล้ายจะตะโกนอะไรสักอย่าง จะด่าทอหรือวิงวอนก็ช่าง แต่ล้วนไร้ความหมาย ไม่มีใครใส่ใจอีกแล้ว

ปรสิต เลือด สายพันธุ์เชื้อโรค อสุรกาย เศษซากแห่งความชิงชังและสิ้นหวัง กระทั่งความฝันเหลวไหลอยากแปรเป็นมังกร

ทุกอย่างถูกลมหายใจของมังกรกลบฝัง

ไร้สุ้มเสียง

มีเพียงแสงแผดเผาที่หลอมละลายทุกดวงตา วาบเดียวแล้วดับสิ้น

พายุผุดโหมขึ้น เถ้าถ่านลอยสูงสู่ท้องฟ้า วิญญาณสีชาดซึ่งดิ้นไหวอยู่นับไม่ถ้วนถูกระเหยหายไปไม่เหลือ ต้นไม้ยักษ์แตกขาดพังครืน ทลาย กลายเป็นเพียงภาพเงา

นอกจากหลุมยักษ์ที่ไม่เหลือกระทั่งรอยไหม้เกรียม ก็ไม่เหลือหลักฐานใดๆ อีก

แม้แต่เศษชิ้นส่วนจากการระเบิดหรือการฉีกกระชากก็หาไม่พบ

สสารส่วนหนึ่ง ได้หายลับจากพิภพไปชั่วนิรันดร์ ไม่เหลือแม้แต่อนุภาคเดียว

นี่แหละ คือพลังของมังกร

ท่ามกลางความเงียบงันเนิ่นนาน เหวินเหวินยืนอยู่หน้าหลุมลึก ปีกยักษ์ด้านหลังหายวับไร้ร่องรอย

“ฮู…ถึงว่า ทำไมฉันถึงไม่อยากให้พวกเขามาช่วย”

เธอพึมพำเบาๆ ถอนหายใจ เอียงคอมองกลับไปด้านหลัง แย้มยิ้ม “เฮ้ จี้เจวี๋ย ช่วยฉันเก็บง—”

คำพูดสะดุดค้าง รอยยิ้มจับแข็งอยู่บนใบหน้า

บางที เธอคงไม่จำเป็นต้องกังวลว่าจะมีใครเอาความลับนี้ไปแพร่อีกแล้ว

ท่ามกลางซากปรักและปลักเลือด จี้เจวี๋ยทรุดนั่งกับพื้น หอบหายใจอย่างยากลำบาก อเนจอนาถเหลือทน

และบนร่างเขานั้น โลหิตมังกรที่ยังหลงเหลือกำลังค่อยๆ แผ่ซ่าน กลายรูปเนื้อหนัง บิดเบี้ยวโครงกาย งอกเกล็ดประหลาดขึ้นมาชั้นหนึ่ง แล้วค่อยๆ ช่วงชิงประกายความเป็นมนุษย์จากในดวงตาเขาไป

การแปรสภาพ

ความวิปลาสที่ทำให้ผู้ถูกเลือกถึงกับหน้าเสีย กำลังแพร่ลาม ร่อแร่ใกล้ดับ

ทว่าเขากลับทำเหมือนไม่ใส่ใจ ถึงตัวจะเลยขีดจำกัดไปตั้งนานแล้วก็ตาม

“เป็นอะไรไป พี่เหวิน?”

จี้เจวี๋ยเงยหน้า ใบหน้าที่เปื้อนฝุ่นดินยับเยินของเขาฝืนยิ้ม “วันนี้…ผมพอจะทำอะไรเป็นชิ้นเป็นอันบ้างไหม?”

“…”

ความตะลึงถาโถมไม่ทันตั้งตัว เหวินเหวินนิ่งงัน แต่จู่ๆ ก็หวนคิดถึงคำที่พวกเขากล่าวลาต่อกันเมื่อวาน รวมถึงรอยยิ้มของเด็กหนุ่มในตอนนั้น และตอนนี้ ที่หนักแน่นและสงบไม่ต่างกัน

“อืม ใช่”

เธอยื่นมือออกไป เช็ดฝุ่นบนหน้าเขาอย่างจริงจัง บอกเขาว่า “ได้รู้จักเธอ ฉันถือเป็นเกียรติของฉัน”

“หา?”

จี้เจวี๋ยชะงัก หน้างงเป็นไก่ตาแตก กลัวว่าเหวินเหวินจะพูดประโยคต่อมาว่า ‘ฉันว่าหนูก็ยังดูมีเสน่ห์อยู่นะ’

แต่ถัดมา ก็เห็นเหวินเหวินลุกขึ้นอย่างขึงขัง ถอยไปหนึ่งก้าว ชูมือขึ้นอีกครั้ง กำแน่นหอกอัสนีผลึกที่หล่นลงมาจากฟ้า เล็งตรงไปที่ใบหน้าของตัวเอง

“วางใจเถอะ ฉันจะไม่ปล่อยให้เธอเจ็บหรอก”

ขอบตาเธอดูจะขึ้นสีแดงนิดๆ เอ่ยถามเสียงแผ่ว “ยังมีอะไรอยากฝากไว้ไหม?”

“เชี่ย อย่านะ!”

จี้เจวี๋ยหน้าถอดสี กรีดร้องด้วยความตระหนก “ผมว่ายังพอช่วยชีวิตได้อยู่นะ!”

พี่สาวใหญ่นี่ทำอะไรกัน ผมนึกว่าพี่หมายปองแค่ร่างกายผม ที่ไหนได้จะเอาชีวิตกันเลยเหรอ!

“ไม่ต้องโกหกฉันอีกแล้ว จี้เจวี๋ย การแปรสภาพพอเริ่มขึ้นเมื่อไหร่ ทั้งวิญญาณและเรือนกายจะพังทลายในความทรมาน” เหวินเหวินสูดหายใจลึก ฝ่ามือที่สั่นไหวค่อยๆ กลับมานิ่ง “วางใจ ฉันจะรักษาศักดิ์ศรีความเป็นมนุษย์ของเธอไว้”

“ผมมีศักดิ์ศรีได้แม้ยังมีชีวิตอยู่นะ พี่สาวใหญ่ ผมแค่เสียเลือดมาก อย่ามาหลอกให้ผมตกใจสิ!”

จี้เจวี๋ยไม่คิดจะนอนเป็นศพต่อ รีบสั่งการจิตใจกดปุ่มหน้าต่างแจ้งเตือนที่เด้งจากนาฬิกาข้อมืออย่างบ้าคลั่ง: [ตรวจพบสสารวิญญาณปนเปื้อนที่ยังคงทำงานภายใน ต้องการสกัดหรือไม่?]

YES! YES! YES!!!

รีบๆ สกัดให้กูเดี๋ยวนี้เลยยยย!!!!

แล้วเสียงแตกกรอบแกรบใสๆ ก็ดังขึ้น จากตัวจี้เจวี๋ย บรรดาความผันแปรที่ลุกลามและเกล็ดที่งอกขึ้นทั้งหมด แตกฮวบ กลายเป็นผงธุลี ละลายหายไปสิ้น

ความแปรผันที่ไม่อาจย้อนคืน ได้สลายไปในพริบตา

“…”

ในความเงียบเหวินเหวินยื้องันอยู่กับที่ มองเหม่อใส่ทุกสิ่งตรงหน้าที่เพิ่งเกิดขึ้น เนิ่นนาน จนเกือบลืมไปว่ามือของตนยังบีบลมหายใจมังกรไว้

มีแต่ความกระอักกระอ่วน ที่เพิ่มพูนแบบทวีคูณทุกวินาที

“หา?”

ผ่านไปพักใหญ่ เธอส่งเสียงล่องลอยเหมือนคนละเมอ งงจนแมวก็ยังงงตาม

ฉันเป็นใคร? ฉันอยู่ที่ไหน? เกิดอะไรขึ้น?

เมื่อกี้ฉันเหมือนจะเห็นสัญญาณการแปรสภาพของใครบางคนย้อนกลับจนหายไป? เรื่องแบบนี้ถ้าหลุดออกไป ต่อให้พวกบ้าบอในโรงพยาบาลก็มีหวังโลกทัศน์ระเบิดกันหมด ฉันไม่เคยได้ยินโคตรๆ เลยนะ!

แล้วเมื่อกี้ฉันทำอะไรอยู่?

อยู่ๆ ก็อยากส่องกระจก มั่นใจหน่อยว่าบนจมูกฉันไม่ได้มีลูกบอลกลมสีแดงอยู่

ไอ้เวร เอาน้ำตาที่เกือบจะไหลของแม่คืนมา!

แล้วก็…

ถ้าตอนนี้ปิดปากซะ ยังพอทันไหม?

ดังนั้น แววตาเธอจึงค่อยๆ อันตรายขึ้น

“พี่เหวิน อย่าแบบนี้เลย ผมยังมีครอบครัวนะ!” จี้เจวี๋ยน้ำตาแทบไหล “ไว้ชีวิตลูกหมาตัวนี้หน่อยเถอะ ผมทำงานดี ไม่เกาะแกะ บริการเยี่ยม แช่เย็นไว้ค่อยเอามาใช้ต่อก็เสียดายแย่!”

ผึง!

หอกลมหายใจมังกรที่เหวินเหวินสะบัดใส่ด้วยความเดือดดาลเฉียดขอบคอจี้เจวี๋ยไปแค่แว้บเดียว ก่อนจะปักตึกลงในอิฐหินข้างๆ ทิ้งรอยแตกน่าขนลุก

“…”

เหวินเหวินคว้าคอเสื้อเขา กระดกลมคำเตือนทีละคำ “ถ้าอยากเห็นตะวันวันพรุ่งนี้ ก็เอาเรื่องของฉันกับเรื่องที่เธอย้อนคืนการแปรสภาพได้ กลบฝังไว้ในไส้ อย่าให้ใครถามแล้วได้เรื่อง แม้แต่เพ้อฝันก็ห้ามพูด เข้าใจไหม?!”

“หา? หา?!! ไม่ได้หมายปองร่างข… แค่กๆ โอเค ไม่มีปัญหา” จี้เจวี๋ยพยักหน้าเป็นพัลวัน แทบจะสั่นจนสมองไหล “ผมชนอะไรสักอย่างเข้า เลยสลบไป ผมไม่รู้อะไรทั้งนั้น!”

“ดีมาก”

เหวินเหวินพยักหน้า ยิ้มก็อ่อนโยนขึ้น ช่วยจัดคอเสื้อให้เขา ตบเบาๆ สองที “ไปชนตรงไหนมาเหรอ? หัวไม่เป็นอะไรนะ?”

“หา?”

จี้เจวี๋ยตาค้าง เผลอจะเอ่ยอะไรสักอย่าง แต่ภาพสุดท้ายที่เห็น คือหมัดที่เหวินเหวินยกขึ้น เล็ก เรียบงาม น่ารัก จนดูไม่ออกเลยว่าเคยคร่าชีวิตคนไปเท่าไหร่

แล้วจากนั้น…

ผึง!

หลังผ่านทั้งวิชาฝังกระแสพลัง การกร่อนกัดกร่อนของสสารวิญญาณ ฝันร้ายสิ้นหวัง พิธีกรรมแห่งผู้ถูกเลือก การพลิกฆ่าหนีตาย และรอดตายอย่างหวุดหวิดแล้ว จี้เจวี๋ยก็มืดบอดไปทั้งตา สลบเหมือดสนิท

‘สาเหตุการตาย’ โดนเพื่อนร่วมทีมถล่มยับ

เกมนี่ช่างโคตรเฮงซวย แม้แต่ดาเมจโดนเพื่อนก็ยังไม่มีให้ปิดอีกต่างหาก