การถ่ายทอดสดของ Schmincke ที่มีโกฮุนร่วมแสดงกลายเป็นกระแสพูดถึงอย่างมาก

ในขณะที่ผลงาน <หน้ากาก> ถูกเปิดตัวในงานวิตนีย์เบียนนาเล่และเริ่มได้รับการยอมรับในระดับนานาชาติ ความรักและความคาดหวังที่ผู้คนมีต่ออัจฉริยะน้อยคนนี้ก็ปรากฏออกมาให้เห็นอย่างเด่นชัด

บรรดาคนรักศิลปะต่างชื่นชมภาพที่โกฮุนวาดขึ้นแบบสดๆ ตามคำขอจากผู้ชมในรายการ

ภาพแมวสี่ตัวนอนหลับอยู่ในท่าทางต่างๆ คล้ายกับดอกทานตะวัน ดูอบอุ่นและมีชีวิตชีวาจนให้ความรู้สึกเหมือนได้รับการเยียวยา

แฟนๆ ชาวเกาหลีตั้งชื่อให้ภาพนี้ว่า “ทานตะวันแมว” และใส่คำบรรยายภาษาเกาหลี ก่อนจะแชร์ลิงก์วิดีโอลงในหลายกระดานสนทนา

└ รูปสวยก็สวย แต่ทำไมเราถึงขำขนาดนี้ 555

└ ตอนเห็นคอมเมนต์เรื่องกินจิ้งหรีด สีหน้าคือที่สุด 555

└ เหมือนโลกพังเลยอะ 555

└ นั่นแมวน่ารักนะ จะกินเข้าไปได้ไง 555

└ อยากให้เปิดช่องส่วนตัวจัง แบบวาดรูปไป คุยไป ไรงี้

└ จริงนะ ศิลปินเดี๋ยวนี้ก็เล่น SNS หรือ YouTube กันทั้งนั้น โกฮุนจะไม่ลองหน่อยเหรอ?

└ แล้วทำไมต้องทำด้วยล่ะ?

└ เพื่อให้คนรู้จักมากขึ้นไง ยิ่งดัง งานก็ยิ่งแพง

└ โดยเฉพาะกับศิลปิน การโปรโมตตัวเองมันสำคัญมาก ถ้าไม่ทำก็ลืมกันง่าย

└ แต่โกฮุนนี่มีข่าวเรื่อยๆ อยู่แล้วนะ

└ นั่นแหละ เขาแค่แปลกกว่าคนอื่น คนดังทั้งหลายก็เล่นกันหมดแหละ อย่างอ็องรี มาร์โซ หรือเฟอร์ดินันโด กอนซาเลซ ก็มี

└ โกฮุนก็เล่น SNS นะ

└ แต่ SNS ของเขาเอาไว้อวดอาหารที่กินมากกว่าปะ 555

└ แล้วเคยสงสัยมั้ยว่าทำไมโกฮุนถึงดังอยู่คนเดียว?

└ เพราะเกิดมาเพื่อสิ่งนี้ไง

└ ความสามารถ?

└ เขาวาดเก่งนะ แถมไอเดียดีด้วย

└ ไม่ใช่แค่เพราะงั้นหรอก

└ งั้นเพราะอะไรล่ะ?

└ เพราะ “สร้างกระแส”

└ พูดอะไรของนายเนี่ย 555

└ ไม่ได้หมายถึงในแง่ลบนะ แต่ศิลปินต้องรู้วิธีเรียกความสนใจถึงจะมีชื่อเสียง งานถึงจะมีมูลค่า ดูอ็องรี มาร์โซสิ ทำบ้าๆ ไปเรื่อย จนตอนนี้ไม่มีใครกล้าเถียงแล้วว่าเขาสุดยอด

└ แล้วจางมีแรล่ะ?

└ สมัยนั้นได้รางวัลยอดเยี่ยมในงานระดับชาติ แล้วเอาสีสาดใส่พิธีมอบรางวัลไง

└ ห๊ะ!?

└ กรรมการโดนสีแดงเต็มไปหมดเลย เหมือนดอกบงซุงอะ

└ จางมีแรตอนเด็กๆ ก็แรงใช่ย่อย สุดท้ายพิสูจน์ได้ว่าโดนตัดสินแบบไม่ยุติธรรม งานระดับชาตินั่นเลยเจ๊งไปเลย

└ หลังฉีกประกาศนียบัตรนั่นแหละ ถึงเริ่มเป็นที่รู้จัก ถ้าไม่ได้โกซูยอลกับอีซูจินช่วย คงโดนวงการแบนไปแล้ว

ขณะกำลังกินข้าวกลางวัน ชาชีฮยอนเปิดดูฟีดกระแสข่าวต่างๆ แล้วก็ยิ้มบางๆ ออกมา

พอเห็นคนมากมายชมเพื่อนตัวเอง รู้สึกดีไปด้วยโดยไม่รู้ตัว

แม้จะน้อยใจนิดๆ ที่โกฮุนไม่กลับมาตามเวลานัด แต่ก็ภูมิใจที่เพื่อนกำลังเดินหน้าทำงานในวงการภาพยนตร์และรายการต่างๆ

แม้จะต้องกลับมาอยู่คนเดียวที่โรงเรียนเหมือนเมื่อก่อน แต่การที่ยังได้วาดรูปหลังเลิกเรียน และยังได้เห็นข่าวของเพื่อนในช่วงพัก ทำให้เขาไม่รู้สึกเหงา

หลังรีบกินข้าวเสร็จ ชาชีฮยอนก็หยิบสมุดสเก็ตช์กับชุดสีไม้ ออกไปยังสวนหลังตึกเรียนที่ 1

ที่นั่นเป็นจุดที่มีพุ่มไม้ล้อมรอบ จึงเป็นมุมสงบที่เขามักจะใช้เวลานั่งเล่นบ่อยๆ

“เหลือแค่หน้าเดียวแล้วแฮะ”

ก่อนจะเปิดหน้าสุดท้าย ชาชีฮยอนก็ไล่ดูภาพที่เคยวาดไว้ทั้งหมด

ต้นไม้ใบไม้เขียวสดต่อเนื่องกันในหลายรูปแบบ

แม้จะไม่เคยเรียนอย่างจริงจัง แค่ฝึกวาดซ้ำๆ เท่านั้น จึงไม่ได้พัฒนารวดเร็ว แต่เขาก็มีความสุขกับการวาด และรู้สึกดีเมื่อได้ย้อนกลับมาดูผลงานของตัวเอง

เขาหยิบดินสอดำขึ้นมา ขีดเส้นคดเคี้ยวหนึ่งเส้น แล้วลากอีกเส้นในทิศทางอื่นจากปลายเส้นเดิม

จากนั้นจึงหยิบสีฟ้าที่แท่งสั้นลงมาก ขีดใบไม้เล็กๆ ตรงจุดที่เส้นสองเส้นมาบรรจบกัน

ถัดมา เขาวาดใบใหม่ในรูปแบบที่ต่างออกไป แล้วค่อยๆ ระบายสี

จากประสบการณ์ก่อนหน้า เขารู้แล้วว่าถ้าไม่ควบคุมแรงมือ ใบไม้ที่วาดไว้จะดูไม่ชัดเจน

ดังนั้น เขาจึงกดมือแน่นๆ ตอนร่างเส้นขอบ แล้วค่อยๆ ผ่อนแรงลงขณะระบายด้านใน

แบบนี้เอง ใบไม้แต่ละใบถึงดูเด่นขึ้นมาอย่างสวยงาม

“อ่า…”

ขณะวาดอย่างเพลิดเพลิน ชาชีฮยอนก็พลันนึกถึงสิ่งที่โกฮุนเคยพูดไว้

{ลองสังเกตใบไม้ดีๆ สิ}

{แม้มันจะดูเป็นสีเขียวเหมือนกัน}

{แต่มันก็ไม่ใช่เขียวแบบเดียวกันหรอก} 20:11

{เราชอบสีน้ำเงิน}

20:11 {ต้องใช้สีอื่นด้วยเหรอ?}

{ไม่ใช่แบบนั้นหรอก}

{มันไม่มีคำตอบที่ตายตัวหรอก}

{แค่หมายถึงให้ลองใช้สีน้ำเงินหลายๆ แบบดูน่ะ} 20:12

20:12 {อื้ม!}

20:14 {แล้วจะกลับมาเมื่อไหร่ล่ะ?}

{ไม่รู้สิ สักเดือนนึงมั้ง} 20:15

20:15 {ㅇㅁㅇ นานขนาดนั้นเลยเหรอ!?}

{ㅇㅁㅇ คืออะไรน่ะ?} 20:15

20:16 {หน้าตกใจไงล่ะ}

{……โอ จริงด้วยแฮะ} 20:20

20:21 {น่ารักดี 555}

“แต่เรามีแค่สีน้ำเงินกับฟ้าเองนี่นา…”

ชาชีฮยอนดูสีไม้สองแท่งในมือ สีฟ้าเขาไม่ค่อยชอบ

ตอนใช้แท็บเล็ตเปลี่ยนสีได้ตามใจ แต่สีไม้มีให้เลือกไม่กี่เฉด

กล่องสีเทียนแบบ 60 สีจะมีเฉดน้ำเงินมากกว่า แต่ก็ใหญ่เกินกว่าจะพกไปมาได้สะดวก

“ไม่มีสีไม้แบบอื่นเหรอนะ…”

เขาเลยลองเสิร์ชหาสีน้ำเงินในอินเทอร์เน็ต

พอเห็นตารางเฉดสีที่จัดไว้อย่างดี ดวงตาเขาก็เปล่งประกาย

มีทั้ง สีคราม, สีเทาอมฟ้า, ฟ้าอ่อนแบบท้องฟ้า, น้ำเงินหม่น, สีมรกตหม่น, น้ำเงินอมเขียว, น้ำเงินเทา, น้ำเงินเข้ม, สีน้ำหมึก, น้ำเงินกรม, น้ำเงินอ่อน, น้ำเงินดำ, น้ำเงินเทาเข้ม, น้ำเงินอมม่วง ฯลฯ มีสีโทนน้ำเงินหลากหลายมาก

‘ถ้าสอบครั้งนี้ได้เต็มร้อย จะขอซื้อสมุดสเก็ตช์เล่มใหม่กับสีไม้เฉดน้ำเงินหลายๆ แท่งเลย’

ชาชีฮยอนวางมือถือลง แล้วกลับไปลงสีในรูปที่วาดค้างไว้

...

ก่อนจะเดินทางไปฝรั่งเศส

พวกเขาตัดสินใจแวะพักที่เยอรมนีหนึ่งวัน

แม้จะกังวลว่าไลฟ์กับ Schmincke ออกจะมั่วไปหน่อย แต่พอเห็นพนักงานมีสีหน้ายิ้มแย้มก็รู้สึกโล่งใจ

“พูดอะไรน่ะ นายทำได้ดีมากเลยนะ!”

บังแทโฮก็ชมเขาด้วย

อาจจะชมเวอร์เพราะปลื้มเกินไปหน่อย แต่ผลลัพธ์ออกมาดี ก็ถือว่าโชคดี

เพราะถ้ารับเงินไว้แล้วทำออกมาไม่ดี ก็คงไม่มีงานถัดไปเข้ามาแน่

“ว่าแต่ ฮุนอา สนใจทำอะไรแบบนี้อีกมั้ย?”

“หมายถึงไลฟ์เหรอครับ?”

“อืม ไลฟ์วาดรูปไปคุยกับแฟนๆ ไปไง”

มันรู้สึกสบายใจกว่าตอนออกรายการ ‘มาพูดคุยกันเถอะ’ มาก

แม้วันนี้จะมีคนถามว่าใส่กางเกงในสีอะไรอยู่ก็ตาม แต่คนส่วนใหญ่ดูเหมือนจะตั้งใจฟังเขาจริงๆ

พอรูปเริ่มเป็นรูปร่าง คนก็เริ่มตกใจ ชมว่าสวย เขาก็รู้สึกดีไปด้วย

“เดี๋ยวนี้คนเค้าทำกันหมดนั่นแหละ”

คุณปู่ก็เสริมขึ้นมา

“คุณปู่ก็ทำเหรอครับ?”

“ฮ่าฮ่า ไม่หรอก ปู่น่ะทำพวกนั้นไม่เป็นหรอก แต่ป้ามีแรทำได้ดีเลยล่ะ เขาเรียกว่าสมัครรับอะไรสักอย่างใช่มั้ย?”

“ใช่ครับ เรียกว่า ‘กดติดตาม’”

“เห็นว่ามีคนตาม 900,000 คนเชียวนะ ป้ามีแรน่ะ”

“คนดูเหรอครับ?”

เขารู้สึกตกใจ เพราะไม่คิดว่าจะมีคนดูมากขนาดนั้น

“ฮ่าฮ่า ไม่ใช่ทุกคนจะดูหรอก ป้ามีแรไลฟ์ทีนึงมีคนดูสัก 5,000 คนเอง”

แค่นั้นก็ถือว่าเยอะมากแล้ว

“ไม่ต้องกดดันก็ได้นะ แค่เปิดไลฟ์ไว้ตอนวาดเล่นแก้เหงาก็ได้ ถ้าชอบจริงๆ ค่อยหาคนช่วยตัดต่อ ทำคลิปลงก็ได้”

เวลาทำงานจริงๆ ที่ต้องใช้สมาธิ ก็ควรเลี่ยงไลฟ์แหละ

เพราะมันวุ่นวายเกินไป

แต่ตามที่บังแทโฮพูด…ไว้คลายเหงาเป็นครั้งคราวก็ดีเหมือนกัน

“เข้าใจแล้วครับ แล้วต้องซื้อกล้องไหมครับ? ผมใช้กล้องไม่เป็นเลย”

“ไม่ต้องห่วง เดี๋ยวจัดการให้เอง”

แบบนี้แหละบังแทโฮ น่าเชื่อถือสุดๆ

“ยังมีเวลาเหลือนะ ฮุนอา ไปดูพิพิธภัณฑ์กันไหม?”

“มีพิพิธภัณฑ์ด้วยเหรอครับ?”

“แน่นอนสิ เยอะเลย”

“ทั้ง Kunstpalast, K20 พิพิธภัณฑ์ศิลปะสมัยใหม่ของดึสเซลดอร์ฟ แล้วก็ Insel Hombroich ที่เงียบสงบ บรรยากาศดีมาก”

มีอะไรให้ดูเยอะเลยแฮะ

พรุ่งนี้ก็ต้องไปปารีสแล้ว แต่รอบนี้มีเวลาแค่วันเดียว ต้องเลือกให้ดี

“ที่ไหนดีครับ?”

“ที่ Kunstpalast น่าจะมีผลงานของรุ่นพี่ดงจุนอยู่นะ?”

คุณปู่เอียงคอเหมือนพยายามนึกออก แต่ยังไม่แน่ใจนัก

“ใช่แล้ว ฮุนอา รู้จักอาจารย์แพคดงจุนไหม?”

“ไม่รู้ครับ เขาเป็นจิตรกรเหรอครับ?”

“คำว่า ‘ศิลปิน’ จะตรงกว่านะ เขาเป็นคนบุกเบิกแนววิดีโออาร์ตคนแรกๆ เลย ที่เกาหลีเรานี่แหละ เขายังเคยจัดงานวิตนีย์เบียนนาเล่ที่ประเทศเราด้วยนะ แล้วก็เอาแนวคิดนั้นไปต่อยอดสร้างกวางจูเบียนนาเล่ด้วย”

“วิตนีย์เบียนนาเล่ ไม่ใช่จัดโดยพิพิธภัณฑ์ศิลปะวิตนีย์เหรอครับ? ทำไมถึงจัดที่เกาหลีได้ล่ะ?”

ฟังแล้วงง เพราะงานวิตนีย์เบียนนาเล่เป็นนิทรรศการใหญ่ที่จัดโดยพิพิธภัณฑ์ศิลปะวิตนีย์ในอเมริกา จะมาจัดที่เกาหลีได้ยังไง

“ตอนนั้นวิตนีย์ยังเน้นแสดงงานเฉพาะศิลปินในอเมริกาอยู่น่ะ”

คุณปู่ถอนหายใจแล้วอธิบายต่อ

“พอดีทางพิพิธภัณฑ์ศิลปะวิตนีย์กำลังวางแผนจัดนิทรรศการต่างประเทศอยู่พอดี แล้วอาจารย์แพคดงจุนเสนอว่าให้จัดที่โซล เพราะธีมของงานตอนนั้นคือ ขอบเขต และเขาเสนอว่าบริบทของคาบสมุทรเกาหลีซึ่งถูกแบ่งแยกด้วยเส้นแบ่งเขตสงบศึกน่ะ เหมาะมาก”

“ประเทศเรายังอยู่ในภาวะสงบศึกอยู่เหรอครับ?”

ทั้งคุณปู่กับบังแทโฮพยักหน้า

เมืองใหญ่ที่สวยงามขนาดนั้น กลับยังเป็นเมืองหลวงของประเทศที่อยู่ในภาวะสงคราม… ฟังดูไม่น่าเชื่อเลย

ว่าแต่ อาจารย์แพคดงจุนก็น่าทึ่งจริงๆ

“เขาเคยเป็นอาจารย์ที่นี่ด้วยนะ”

คุณปู่พูดเหมือนนึกถึงอดีต แถมเรียกว่ารุ่นพี่ ก็คงเคยสนิทกันมาก่อน

“นอกจากผลงานของอาจารย์แพคดงจุน ก็มีของรูเบนส์ด้วยนะ”

ถ้าเป็นรูเบนส์ ก็คือจิตรกรระดับตำนานที่รัฐบาลฝรั่งเศสหนุนหลังสุดตัว จนถึงขั้นให้จิตรกรราชสำนักทุกคนต้องฝึกวาดตามงานของเขา

“แล้วที่อื่นล่ะครับ?”

“K20 กับ K21 ไง”

พอผมทำหน้างง คุณปู่เลยอธิบายว่า K20 คือพิพิธภัณฑ์ศิลปะแห่งรัฐที่จัดแสดงผลงานศิลปะในศตวรรษที่ 20

ส่วน K21 ก็คือพิพิธภัณฑ์ศิลปะร่วมสมัย ที่รวบรวมผลงานจากศตวรรษที่ 21 ไว้

“K20 ก็น่าจะมีงานของอาจารย์แพคดงจุนเหมือนกันนะ ท่านเป็นบุคคลสำคัญมากเลย มีความเกี่ยวข้องกับเมืองดึสเซลดอร์ฟเยอะด้วย”

“K20 น่าจะเหมาะนะ มีงานยุคโพสต์อิมเพรสชันนิสม์ด้วย คิวบิสม์ก็มี คันดินสกี้กับมองเดรียนก็น่าจะมี”

วันนี้เจอศัพท์แปลกใหม่เยอะมาก จนเริ่มปวดหัวแล้ว

แต่คิดว่าครั้งหน้าก็ยังมีโอกาสมาอีก วันนี้เลยอยากใช้เวลาไปกับการทำความรู้จักอาจารย์แพคดงจุนที่คุณปู่กับบังแทโฮชื่นชมเป็นพิเศษ

“งั้นผมขอดูแค่ผลงานของอาจารย์แพคดงจุนก็พอครับ เวลาไม่ค่อยมี”

“ดีเลย บางทีอาจช่วยให้ฮุนอาได้คำตอบกับสิ่งที่กำลังลังเลอยู่ก็ได้นะ”

คุณปู่ลูบหัวผมเบาๆ อย่างอ่อนโยน