คำพูดนี้ จางเจี้ยนเซ่อยอมเชื่อ

น้ำชาแก้วละห้าหยวน ขายตัวเองในราคาหนึ่งแสนหยวน

นั่นไม่ใช่ของธรรมดา มันเป็นสินค้าฟุ่มเฟือยอย่างแท้จริง

"หากภายในห้าวันไม่เห็นผล คืนเงินได้เต็มจำนวน"

เฉินหยูมองออกถึงความลังเลในใจของจางเจี้ยนเซ่อ

ดังนั้น เขาจึงให้ความมั่นใจ

"หากลูกชายของฉันสามารถหายได้ด้วยการดื่มชา ฉันจะขอบคุณอย่างยิ่ง"

คิดไปคิดมา จางเจี้ยนเซ่อยังเลือกเชื่อมั่นในเฉินหยู

เพราะเฉินหยูขายภาพวาดที่ช่วยชีวิตครอบครัวทั้งสามคนได้

และยังบอกอาการของลูกชายและสาเหตุได้อย่างแม่นยำ

เพียงเท่านี้ จางเจี้ยนเซ่อก็ไม่มีอะไรจะพูดอีก

เมื่อส่งจางชิงซานและลูกหลานออกไปขอบคุณแล้ว เฉินหยูก็รีบวิ่งออกไปกินข้าว

เช้าวันรุ่งขึ้น

เฉินหยูกำลังยืนหน้าชั้นวางสินค้า ใช้นิ้ววาดยันต์อย่างต่อเนื่อง

เพื่อให้สิ่งของบนชั้นวางมีพลังและความสามารถพิเศษ

สินค้าบนชั้นวางกว่าครึ่ง ได้รับพลังยันต์จากเฉินหยู

เฉินหยูที่มีพลังวิญญาณมากพอสมควร

หากเป็นนักบวชหรือนักเวทย์คนอื่นๆ ที่ทำงานหนักถึงขนาดนี้ คงหมดแรงและพลังวิญญาณไปแล้ว

และไม่มีใครที่จริงจังขนาดนี้ในยุคปัจจุบันที่พลังวิญญาณน้อยลง

สำหรับพวกเขา พลังวิญญาณมีค่ามากกว่าชีวิตของพวกเขาเอง

แม้แต่เสียไปเล็กน้อยก็ยังทำให้พวกเขาเจ็บปวดจนร้องไห้

“ก๊อก ก๊อก ก๊อก”

เสียงเคาะประตูดังมาจากข้างนอก

เฉินหยูหยุดวาดยันต์และเดินไปเปิดประตู

“ผู้ป่วยสองท่าน ยินดีต้อนรับ เชิญเข้ามา”

มีชายสองคนยืนอยู่หน้าประตู

คนหนึ่งอายุประมาณยี่สิบกว่า อีกคนอายุประมาณสามสิบกว่า

เฉินหยูยิ้มให้และเชิญพวกเขาเข้ามา

เมื่อได้ยินคำว่าผู้ป่วย ชายหนุ่มก็ยิ้มเล็กน้อย

ชายวัยกลางคนก็ยิ้มแบบไม่มีทางเลือก

“หมอเฉิน สวัสดีครับ เราไม่ได้มาหาคุณเพื่อตรวจสุขภาพ เรามาสอบถามเรื่องคดี”

เมื่อเข้ามาในร้าน ชายวัยกลางคนยื่นบัตรประจำตัว

หัวหน้าทีมคดีอาชญากรรมหนัก เมืองหางโจว หลี่ฉางจวิน

“นี่คือบัตรประจำตัวของผม”

ชายหนุ่มยื่นบัตรประจำตัวอีกใบ

นักสืบฝ่ายคดีอาชญากรรมหนัก เมืองจินเฉิง เฝิงหลาง

“ที่แท้ศิษย์น้องของฉันเอง เชิญนั่งเลย”

เฉินหยูนำเก้าอี้มาสองตัวและวางไว้ข้างชายทั้งสอง

หลี่ฉางจวินมองเฝิงหลางอย่างสงสัย

“เสี่ยวเฝิง คุณเรียนมหาวิทยาลัยที่หางโจวหรือ?”

เฝิงหลางยิ้มแห้ง “หัวหน้าหลี่ คุณเข้าใจผิดแล้ว”

“ผมคิดว่าหมอเฉินได้มองเห็นตัวตนอีกด้านของผมและเล่นมุกกับผม”

“ตัวตนอีกด้าน? คุณมีตัวตนอื่นด้วยหรือ?”

หลี่ฉางจวินฟังแล้วงง

“ผมยังเป็นแฟนคลับของหมอเฉินในห้องถ่ายทอดสดด้วย”

เฝิงหลางที่มีความคิดเร็วเข้าใจเจตนาของเฉินหยูทันที

เขาคือผู้ใช้ชื่อ “นักจับคนชั่วที่ชอบความยุติธรรม” ในห้องถ่ายทอดสดของเฉินหยู

ผู้นำจึงส่งเขามา เนื่องจากเฝิงหลางได้ดูการถ่ายทอดสดของเฉินหยูที่เปิดโปงความจริงเรื่องปีศาจจินเฉิงทั้งหมด

“อ้อ เข้าใจแล้ว”

หลี่ฉางจวินพยักหน้า

“หัวหน้าหลี่ นักสืบเฝิง คุณต้องการถามอะไรก็ได้ ผมจะตอบอย่างจริงจัง”

เฉินหยูไม่แปลกใจที่เจ้าหน้าที่จะมาถาม เขารู้ว่าจะเกิดขึ้นแน่

เมื่อเห็นเฉินหยูท่าทีเป็นกันเอง ทั้งสองจึงรู้สึกโล่งใจ

กลัวว่าหากเฉินหยูไม่ยอมร่วมมือ ก็จะเป็นปัญหาใหญ่

“หมอเฉิน เราต้องการทราบว่าคุณเริ่มสืบสวนเกี่ยวกับเกาต้าเฉวียนตั้งแต่เมื่อไหร่”

เกาต้าเฉวียนคือชื่อจริงของหางโจวที่หนึ่งนักสืบ

การสืบสวนของเฉินหยูออนไลน์ไม่สามารถอธิบายได้ว่าทำไมผู้ถ่ายทอดสดถึงสามารถบอกรายละเอียดของอาชญากรได้อย่างชัดเจน

รวมถึงรายละเอียดของเหยื่อที่ตำรวจเก็บเป็นความลับ

ตำรวจจินเฉิงและหางโจวไม่สามารถเมินเฉินหยูได้

“ผมไม่เคยสืบสวนเขา แม้แต่ก่อนการสตรีม ผมก็ไม่รู้จักเขาเลย”

คราวนี้เฉินหยูพูดความจริง

เมื่อได้ยินเช่นนี้ หลี่ฉางจวินและเฝิงหลางสบตากัน

เฝิงหลางพยักหน้า เขาเป็นนักศึกษาสาขาจิตวิทยาอาชญากรรม

สามารถยืนยันจากการสังเกตพฤติกรรมว่าเฉินหยูไม่ได้โกหก

หลี่ฉางจวินกล่าว “ผมสามารถเข้าใจได้แบบนี้หรือเปล่า?”

“คุณไม่รู้จักเขาและสามารถบอกได้ว่าเขาเป็นปีศาจจินเฉิงจากประสบการณ์ทางวิชาชีพ?”

“ใช่”

เฉินหยูหัวเราะ

“ช่วยอธิบายหน่อยว่ามีเนื้อหาใดในจิตวิทยาอาชญากรรมที่ทำให้คุณสามารถระบุตัวเขาได้และอธิบายการก่ออาชญากรรม?”

ต่างจากเฝิงหลางที่มีความเชี่ยวชาญทางจิตวิทยา

หลี่ฉางจวินถนัดในการนำทางให้ผู้ให้ข้อมูลตอบตามที่เขาต้องการ

เรียกว่า “การนำทาง”

“เรื่องนี้ซับซ้อนมาก เอาล่ะ ผมจะเริ่มจากต้น”

เฉินหยูเปิดเรื่อง

หลังจากฟังยี่สิบนาที เฝิงหลางก็เริ่มรู้สึกไม่ถูกต้อง

อีกสักครู่ เฝิงหลางทำหน้าตาไม่พอใจ

เฉินหยูบอกว่าจะเริ่มจากต้น

แต่จริงๆ เขาเริ่มจากหลักสูตรจิตวิทยาอาชญากรรม

การวิเคราะห์ทางจิตวิทยา การศึกษาบุคลิกภาพอาชญากร

จิตวิทยาการก่ออาชญากรรม จิตวิทยาการก่ออาชญากรรมเป็นกลุ่ม

และจิตวิทยาการก่ออาชญากรรมอย่างวิปริต

เฝิงหลางรู้สึกเหมือนกลับไปที่มหาวิทยาลัย

ยืนอยู่หน้าชั้นเรียนคืออาจารย์ผู้เข้มงวด

นักเรียนที่นั่งฟังกลั้นหายใจ

หลี่ฉางจวินเริ่มรู้สึกไม่ถูกต้อง

มองไปที่เฝิงหลาง

เฝิงหลางถอนหายใจ เปิดโทรศัพท์เพื่อค้นหาหลักสูตร

ดูไปสองบรรทัด หลี่ฉางจวินโกรธมาก

หลังจากใช้เวลานาน เฉินหยูกำลังสอนพวกเขา

“หมอเฉิน หยุดก่อน”

หลี่ฉางจวินกลั้นความหงุดหงิด

“ผมถามว่าคุณระบุตัวเกาเต้าเฉวียนได้อย่างไร ไม่ได้ให้คุณบอกเราเกี่ยวกับบทเรียน”

“ผมก็ตอบคำถามของคุณแล้ว”

เฉินหยูพูดอย่างจริงจัง

“ผ่านการวิเคราะห์บุคลิกภาพทางจิตวิทยา จิตวิทยาการก่ออาชญากรรม จิตวิทยาการก่ออาชญากรรมเป็นกลุ่ม และจิตวิทยาการก่ออาชญากรรมอย่างวิปริต ผมวิเคราะห์ว่าเขาเป็นอาชญากร”

“มีปัญหาอะไรไหม?”

ดูท่าทางของเฉินหยูที่คิดว่าสมเหตุสมผล หลี่ฉางจวินก็ยอมแพ้

เฝิงหลางกล่าวอย่างหมดหวัง “ตำรวจสามารถรับประกันได้ว่าจะไม่เผยแพร่คำให้การของคุณ”

“หวังว่าหมอเฉินจะพูดอย่างตรงไปตรงมา”

“เพราะคดียังมีหลายจุดที่ตำรวจยังไม่ทราบ”

“ติ๊ด ติ๊ด ติ๊ด...”

ยังไม่ทันจบคำพูด โทรศัพท์ของเฝิงหลางก็ดังขึ้น

“นักสืบเฝิง ผมแนะนำว่าอย่ารับสายนี้”

เฝิงหลางเพิ่งหยิบโทรศัพท์ออกมา ก็ได้ยินเฉินหยูกล่าว

“ทำไม?”

เฝิงหลางถามโดยไม่ตั้งใจ

เฉินหยูมองหลี่ฉางจวินด้วยความหมายลึกซึ้ง

หลี่ฉางจวินกล่าว “หมอเฉิน คุณมองมาทำไม?”

“น้องสาวของหัวหน้าหลี่ยังไม่มีแฟนใช่ไหม?”

“ใช่ คุณรู้เรื่องนี้ได้ยังไง?”

หลี่ฉางจวินงง

“เธอจะมีแฟนเร็วๆ นี้ และจะไปแต่งงานที่ต่างจังหวัด”

เมื่อได้ยินคำนี้ หลี่ฉางจวินก็ลุกขึ้นยืนทันที

อีกด้านหนึ่ง เฝิงหลางเริ่มมีเหงื่อออก

เห็นท่าทางของเฝิงหลาง หลี่ฉางจวินขมวดคิ้ว มองเขาด้วยสายตาเย็นชา