“หมอเฉินกำลังยุ่งอยู่ครับ”

หลี่ชางจวินพูดด้วยสีหน้าที่อึดอัดและเริ่มทักทายเฉินหยู

หลังจากพูดคุยสัพเพเหระสองสามคำ หลี่ชางจวินเริ่มแนะนำชายชราที่มากับเขา

“หมอเฉิน ผมขอแนะนำท่านนี้”

“นี่คือพรตไป๋เฮ่อ จากวัดซวีหยุนบนเขาชิงเฟิง”

“ปีนี้ท่านอายุครบ 100 ปีแล้ว เป็นผู้มีวิชาความรู้ไม่ธรรมดา”

พรตไป๋เฮ่อมีท่าทางหยิ่งยโส มองเฉินหยูด้วยสายตาเหยียดหยามยิ่งขึ้น

เฉินหยูยิ้มบางๆ และพูดว่า “ท่านหัวหน้าหลี่ ที่มาครั้งนี้คงไม่ใช่แค่จะแนะนำชายชราท่านนี้ใช่ไหม?”

ได้ยินดังนั้น หลี่ชางจวินจึงหยิบหนังสือเชิญสีแดงออกจากกระเป๋า

“หมอเฉินช่างรู้ทุกเรื่องจริงๆ หัวหน้าของเราผ่านการพิจารณาแล้ว และต้องการเชิญคุณมาเป็นที่ปรึกษาหน่วยภารกิจพิเศษ”

ทางการสูงสุดได้จัดตั้งหน่วยงานพิเศษขึ้นมา เนื่องจากจำนวนเหตุการณ์ลี้ลับในแต่ละพื้นที่มีจำนวนเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ

หน่วยงานนี้คือ “หน่วยภารกิจพิเศษ”

ในแต่ละจังหวัดได้จัดตั้งหน่วยย่อยขึ้นมา เรียกว่า “หน่วยภารกิจพิเศษในแต่ละจังหวัด”

หลี่ชางจวินที่ต้องจัดการกับเหตุการณ์ลี้ลับบ่อยๆ จึงได้รับหน้าที่เป็นรองหัวหน้าหน่วย

หัวหน้าหน่วยเป็นผู้บัญชาการตำรวจทั้งหมด

“ที่ปรึกษาเหมือนกับผู้เชี่ยวชาญที่ได้รับการว่าจ้างจากภายนอก เมื่อเราเจอเรื่องที่จัดการไม่ได้ เราก็ขอความช่วยเหลือจากคุณ ค่าตอบแทนจะทำให้คุณพอใจแน่นอน”

เฉินหยูพูดพร้อมยิ้มว่า “ก็ได้นะ แต่ผมจะช่วยได้แค่เดือนละครั้งเท่านั้น”

“หึ!”

เสียงเย้ยหยันที่ไม่เข้ากับบรรยากาศ ทำลายคำพูดของหลี่ชางจวิน

“หัวหน้าหลี่ คุณถูกหลอกแล้ว”

ชายชราพูดขึ้น

“ผมถูกหลอก?”

หลี่ชางจวินพูดด้วยความสับสน “ท่านพรตไป๋เฮ่อ คำพูดของท่านหมายความว่าอย่างไร? ใครหลอกผม?”

“คนตรงหน้าคุณนี่ไง ไม่ใช่ผู้มีวิชาความรู้จริงๆ”

“เป็นแค่นักต้มตุ๋นที่ชอบขายลมปากเท่านั้น”

หน่วยภารกิจพิเศษสามารถสั่งการหน่วยงานต่างๆ ในจังหวัดได้

อยู่ภายใต้การควบคุมของหน่วยภารกิจพิเศษที่เป็นหน่วยใหญ่

เหมือนกับมีอำนาจหนึ่งเดียวในใต้หล้า

พรตไป๋เฮ่อเป็นสมาชิกคนแรกของหน่วยนี้

เมื่อทราบว่าหลี่ชางจวินจะเชิญผู้มีวิชาความรู้จริงๆ มาเป็นที่ปรึกษา พรตไป๋เฮ่อรู้สึกประหลาดใจ

ท่านเป็นผู้มีวิชาอาคมชั้นนำของจังหวัด แล้วจะมีใครที่เก่งกว่าได้?

คิดไม่ถึงว่าจะเป็นแค่เด็กหนุ่ม

“ท่านพรต หมอเฉินไม่ใช่นักต้มตุ๋น แต่เป็นผู้มีวิชาความรู้จริงๆ”

หลี่ชางจวินเดาว่าพรตไป๋เฮ่ออาจจะตัดสินคนจากภายนอก จึงรีบเข้าไปอธิบาย

“ข้าบำเพ็ญตบะมากว่า 90 ปี ข้าสามารถบอกได้ในพริบตาว่าคนนี้มีวิชาความรู้จริงหรือไม่”

พรตไป๋เฮ่อพูดอย่างดูถูกว่าตัวเองก็มองออก

พรตที่มีตบะจะมีพลังปราณบางส่วนในตัว แต่ในตัวเฉินหยูไม่มีพลังปราณเลย เหมือนกับคนธรรมดาทั่วไป

“สำหรับการไลฟ์สดก่อนหน้านี้ น่าจะใช้การทำนายชะตา”

พรตไป๋เฮ่อพูดด้วยน้ำเสียงที่ดูเหมือนรู้ทุกอย่าง บอกว่าตัวเองก็ทำได้ และทำได้ดีกว่าเฉินหยูเสียอีก

“คนนี้เรียนรู้การทำนายชะตาแบบผิวเผิน หลอกคนทั่วไปได้ แต่สำหรับข้า ความสามารถของเขาไม่ได้ดีไปกว่าคนธรรมดาเท่าไรนัก”

พรตไป๋เฮ่อสั่งสอนว่า “หนุ่มน้อย ข้าขอเตือนเจ้า”

“หนทางแห่งการบำเพ็ญเพียรเต็มไปด้วยอุปสรรค อย่าได้คิดว่าเรียนรู้วิชาผิวเผินมาแล้วจะกลายเป็นผู้มีวิชาความรู้ได้”

เฉินหยูยิ้มบางๆ และพูดว่า “ท่านอาจารย์ ท่านดูเหมือนเข้าใจผิด”

“ข้าเป็นแค่หมอจิตวิทยาธรรมดา ไม่เคยบอกว่าตัวเองเป็นผู้มีวิชาความรู้”

พรตไป๋เฮ่อหัวเราะเย้ยหยัน “ความสามารถเจ้าไม่เท่าไร แต่ปากเจ้าดีนัก”

ในตอนนี้ พรตไป๋เฮ่อมั่นใจว่าเฉินหยูเป็นแค่คนที่มีชื่อเสียงแต่ไร้ความสามารถ

ใช้การทำนายชะตาเพื่อดูโชคเคราะห์ของคนอื่น และกลัวว่าคนอื่นจะจับได้

จึงแสร้งเป็นหมอจิตวิทยา

“ท่านพรต ไปคุยข้างนอกกันเถอะ”

พรตไป๋เฮ่อไม่เชื่อเฉินหยู แต่หลี่ชางจวินเชื่ออย่างแน่นอน

เพราะถ้าไม่มีเฉินหยูให้สติ๊กเกอร์รูปแมวดำ เขาคงไม่รอดมาอยู่ตรงนี้

แต่คงถูกแขวนไว้บนผนังแล้ว

พรตไป๋เฮ่อผลักหลี่ชางจวินออกไป และพูดอย่างจริงจังว่า “ข้าได้รับเชิญให้เข้าร่วมหน่วยภารกิจพิเศษ เพื่อกำจัดสิ่งชั่วร้าย”

“ถ้าท่านยังคงยืนยันที่จะจ้างคนนี้เป็นที่ปรึกษา”

“หึ! หน่วยภารกิจพิเศษนี้ ข้าไม่อยู่แล้วกัน!”

พรตไป๋เฮ่อเป็นผู้มีวิชาอาคมชั้นนำของจังหวัด เขามักจะหยิ่งผยอง

“ให้ข้าอยู่ร่วมกับนักต้มตุ๋น ถือเป็นความอัปยศอย่างยิ่ง”

เฉินหยูหัวเราะเบาๆ คิดว่าชายชราคนนี้น่าสนใจ

เขาเป็นเพียงนักบำเพ็ญเพียรขั้นกลางเท่านั้น แล้วจะมองไม่เห็นระดับการบำเพ็ญของตัวเองได้อย่างไร?

มองดูเฉินหยูที่ยิ้มเบาๆ พรตไป๋เฮ่อยิ่งโกรธ

นักต้มตุ๋นตัวน้อยช่างกล้า ทำตัวเสแสร้งอยู่ที่นี่

“ท่านพรต อย่าโกรธไปเลย มีบางเรื่องที่ท่านไม่ทราบ”

หลี่ชางจวินกลัวว่าจะเกิดการทะเลาะวิวาท จึงรีบขัดขวางพรตไป๋เฮ่อ

พร้อมกับเล่าถึงเรื่องราวของสติ๊กเกอร์รูปแมวดำอย่างรวดเร็ว

“ท่านเห็นไหม นั่นคือสิ่งที่ช่วยชีวิตผมไว้”

หลี่ฉางจวินยกมือชี้ไปที่ชั้นวางของ

พรตไป๋เฮ่อมองอย่างดูถูก

แต่ในวินาทีต่อมา พรตไป๋เฮ่อกลับตาเบิกกว้าง!

เขาก้าวสามก้าวไปเป็นสองก้าว วิ่งไปที่ชั้นวางของอย่างรวดเร็ว

“ทำแบบนี้จะทำให้เขาสูญเสียพลังปราณจำนวนมาก!”

“หรือว่าเขาจะยอมสละพลังปราณ ละทิ้งการบำเพ็ญเพียร?”

พรตไป๋เฮ่อมองดู “ยา” และ “อุปกรณ์” บนชั้นวางของด้วยความตะลึง

ทุกอย่างบนชั้นวางมีพลังปราณอยู่บ้าง

โดยเฉพาะของตรงกลาง พลังปราณมากจนทำให้พรตไป๋เฮ่อน้ำลายไหล

พลังปราณในธรรมชาติหายากยิ่งกว่าแพนด้า

การบำเพ็ญเพียร พลังปราณคือชีวิตที่สองของผู้บำเพ็ญ

ต้องค้นหาและดูดซับอย่างเต็มที่

ไม่มีผู้บำเพ็ญคนไหนยอมปล่อยพลังปราณออกจากตัว

แต่สิ่งที่อยู่ตรงหน้าทำให้ความเชื่อที่พรตไป๋เฮ่อมีพังทลาย

ไม่เก็บพลังปราณไว้ในตัวเพื่อการบำเพ็ญ

แต่กลับใช้พลังปราณสร้างเครื่องราง

นี่คือคนสิ้นเปลือง หรือว่า...

เฉินหยูไม่มีพลังปราณเลย

แต่ทำไมสามารถสร้างเครื่องรางได้?

พรตไป๋เฮ่อยิ่งคิดยิ่งงุนงง

ครั้งแรกในชีวิตที่เจอเรื่องที่ไม่เข้าใจและมองไม่ออก

พรตไป๋เฮ่อที่มีท่าทางตกตะลึงเดินไปหาเฉินหยู

“หนุ่มน้อย ไม่ๆ ท่านผู้มีวิชา ข้ามีคำถามไม่ทราบว่าถามได้ไหม?”

พรตไป๋เฮ่อพูดอย่างสุภาพ

“ถามมาได้เลย”

เฉินหยูกล่าว

เมื่อได้รับอนุญาต พรตไป๋เฮ่อถามอย่างระมัดระวังว่า “ท่านผู้มีวิชา ระดับการบำเพ็ญของท่านอยู่ที่ใด?”

“ท่านหมายถึงระดับใช่ไหม”

เฉินหยูถามกลับ

พรตไป๋เฮ่อพยักหน้า

“ผมได้รับการรับรองเป็นที่ปรึกษาจิตวิทยาขั้นหนึ่งจากรัฐ”

เฉินหยูเปิดลิ้นชักและหยิบหนังสือรับรองวิชาชีพออกมา