แม้จะบอกว่าไปดูรอบปฐมทัศน์ของ “เปาบุ้นจิ้นหน้าขาว” แต่จริงๆ แล้วหลินจือไป๋ก็อยากดูปฏิกิริยาคนดูชาวฉีโจวที่มีต่อหนังเรื่องนี้ด้วย เพราะเป็นหนังทุนต่ำ ตอนเปิดเรื่องเลยแทบไม่มีโลโก้บริษัทสักเท่าไหร่ มีแค่หยุมหยิมไม่กี่เจ้า

ช่วงแรกของเรื่องเป็นการปูพื้น

แนะนำตัวเอก เปาหลงซิง แล้วก็เล่าเหตุการณ์ช่วงต้นๆ ที่เกิดกับเขา

อย่างเช่น เขาจ่ายเงินซื้อสิทธิ์ลงทะเบียนเป็นนายอำเภอสำรอง พอได้เป็นข้าราชการแล้วก็โดนยัดสินบนให้ตัดสินคดีแบบไม่เป็นธรรมจนชาวบ้านรังเกียจ หรือเรื่องความเกี่ยวพันกับตระกูลชีของเปาหลงซิง ระหว่างทางก็มีมุกตลกอยู่เรื่อยๆ

“ฮ่าๆ”

“หนังสนุกใช้ได้เลยนะเนี่ย”

“ท่านเศรษฐีไม่ได้หลอก พอได้ดูแล้วก็ฮาจริง แถมไม่รู้สึกว่าเป็นมุกฝืดๆ เลย”

“เปาหลงซิงนี่น่าสนใจดีนะ”

“ฉีฉินซื่อสวยมาก!”

เพราะเนื้อเรื่องจริงๆ ยังไม่เริ่มเข้มข้น คนดูเลยเห็นไปแค่น้ำจิ้มของหนังเรื่องนี้

จนกระทั่งตัวละครเหลยเป้าปรากฏตัว!

หลินจือไป๋ตั้งใจคัดเลือกนักแสดงรูปลักษณ์ดิบเถื่อนสุดๆ มารับบทเหลยเป้า

ดูไปจะคล้ายๆ สไตล์สวีจิ่นเจียง

เหลยเป้าเป็นมือปราบแห่งเมืองหลวง ออกไล่ล่าโจรจนบุกเข้ามาในงานแต่งที่บ้านตระกูลชี

บังเอิญว่าเปาหลงซิงก็อยู่ในจวนด้วย หลังต่อสู้กันดุเดือด เหลยเป้าก็กดทุกคนในงานอยู่หมัด!

เปาหลงซิงจนใจ เลยลองต่อรองกับเหลยเป้าว่าไหนๆ ก็ข้าราชการเหมือนกันแล้ว สินบนที่ได้ก็แบ่งกันคนละหน่อย เขาจะเอาเยอะหน่อย อีกฝ่ายเอาน้อยหน่อย

เหลยเป้ากำหมัดแน่นจนได้ยินเสียงกระดูกลั่น พูดช้าๆ ชัดๆ ว่า

“ข้าจะเอาหมด!”

คนดูทั้งโรงระเบิดหัวเราะดังลั่น

ฉากนี้นับเป็นซีนเด็ดใน “เปาบุ้นจิ้นหน้าขาว” ที่หลินจือไป๋ยกมาจากโลกเก่าแบบแทบไม่เปลี่ยน อารมณ์ขันก็ไม่ลดลงเลย

และหลังจากฉากนี้

เนื้อเรื่องก็โคตรเข้มข้นเรื่อยมา

มีฉากคลาสสิกที่คนโลกก่อนของหลินจือไป๋คุ้นเคยออกมาเพียบ

อย่างตอนเปาหลงซิงไปหาเจ้านายเก่าของพ่อ หวังพึ่งใบบุญ แต่กลับโดนไล่ออกมาอย่างไม่ไยดี แถมบังคับให้กินหมั่นโถวอีก

หรือฉากเปาหลงซิงไปทำงานในหอนางโลม แล้วก็ได้ฝึกปรือสกิลปาก เอะอะก็ชวนเขาทะเลาะ พูดเก่งจนเหล็กแท่งยังแทบงอ ประกอบกับดนตรีประกอบสนุกๆ ยิ่งฮาแบบไร้เหตุผลเข้าไปใหญ่

หรือไม่ก็…

ฉากที่เปาหลงซิงกับหรูเยียนเริ่มมีใจกัน แต่ดันเจอฮ่องเต้มาหาหรูเยียน แล้วยังมีเป้าถัวมาหาหรูเยียนอีก จนสามคนเข้าไปแออัดอยู่ใต้เตียง เป้าถัวยังปล่อยประโยคฮาๆ “ข้าเล่นเสร็จแล้วไม่จ่ายเงินก็ไม่ถือว่าซื้อขายนะ” อะไรแบบนี้

แน่นอน

ไฮไลท์ที่สุดต้องยกให้ช่วงท้าย ตอนเปาหลงซิงสอบสวนฉางเวยและเผชิญหน้ากับฟางถางจิ้ง ประมาณยี่สิบนาที จัดเต็มฉากเด็ดรัวๆ

เรื่องของฉางเวย

เรื่องของฟางถางจิ้ง

เรื่องของท่านขันทีผู้เป็นพ่อทูนหัวฉางเวย

“ข้าเข้ามาแล้ว ข้าออกไปแล้ว ข้าเข้ามาแล้ว ข้าออกไปแล้ว เจ้าจะตีข้าไหมล่ะ…”

“ท่านเปาผู้ยิ่งใหญ่ อำนาจใหญ่โตดีจังนะ!”

“พอข้าเข้ามาในห้องก็เห็นฉางเวยกำลังตีไหลฝู!”

บทอาจไม่ได้เป๊ะจริงจัง เปาหลงซิงถึงกับกลืนกระบี่ประจำราชวงศ์เก่าโชว์ต่อหน้าขันทีใหญ่เลยก็มี

แต่พอฉางเวยโดนตัดกลางงาน คนดูก็สะใจลั่นโรง!

นี่แหละสไตล์หนังของโจวซิง ฉากตลกเพี้ยนๆ ที่สุดท้ายก็หาทางลงจบให้คนดูรู้สึกสะใจสุดๆ

หลินจือไป๋เองก็ดูเพลินแบบเดียวกัน

เขานั่งดูในโรงภาพยนตร์จนไม่รู้กี่ครั้งแล้วที่รอบข้างมีเสียงหัวเราะดังขึ้น แปลว่าหนังเรื่องนี้ถ้าดูจากความตลกอย่างเดียว ยังไงก็ประสบความสำเร็จด้านรายได้แน่นอน

จากนั้น

พอดูหนังจบ หลินจือไป๋ก็กลับบริษัท เปิดไลฟ์ต่อ โปรโมตหนังให้คนดูอีกนิด

แต่ไม่คิดว่าพอเริ่มสตรีมปุ๊บ คอมเมนต์ก็ดังพรึบพรับ

“เพิ่งดูหนังจบมาเลย!”

“หนังที่ท่านเศรษฐีแนะนำ สนุกมาก!”

“ท่านโหวนี่สุดยอด ประโยคจิกกัดกันในหนังอย่างฮา!”

“ทั้งโรงหัวเราะนับครั้งไม่ถ้วน ขำจนรู้สึกว่าท้องจะเป็นลอนแล้วเนี่ย”

“หนังที่บริษัทท่านเศรษฐีทำ น่าเชื่อถือจริงๆ!”

“เคยดูหนังตลกมาหลายเรื่องเหมือนกัน แต่ไม่เคยเจอสไตล์แบบนี้ มันดูล้นๆ ยังไงไม่รู้แต่กลับขำเป็นบ้า”

“เป็นแนวตลกแบบใหม่เลยนะเนี่ย!”

“คล้ายกับสไตล์ใน ‘Unexpextedness’ เลย สงสัยเป็นผู้กำกับกับคนเขียนบทเดียวกันแน่นอน!”

“ฮ่าๆ หนังตลกมาก เตรียมไปดูรอบสอง!”

ดูจากคอมเมนต์แล้ว คนที่ได้ไปดูรอบแรกก็ดูไม่น้อย

หลินจือไป๋เลยพูดยิ้มๆ ว่า “หนังเรื่องนี้ใช้มุกตลกที่ต่างจากหนังตลกแบบฉีโจวสมัยก่อน ที่ฝั่งฉินโจวเราเรียกกันว่า ‘ไร้เหตุผล’ หรือ ‘อู๋หลี่โถว’ ประมาณนั้นครับ”

ในโลกบลูสตาร์

คอนเซ็ปต์ “อู๋หลี่โถว” เพิ่งถูกเสนอโดยปู๋เย่โหวได้ไม่นาน ที่ฉินโจวคนก็เริ่มรับกันได้แพร่หลาย และมีบางคนเริ่มลอกเลียนสไตล์นี้

แต่ฝั่งฉีโจว หนังตลกเขายังเป็นแนวเดิมๆ ที่ค่อนข้างสมจริง

ไม่ล้นแบบนั้น

แต่ “เปาบุ้นจิ้นหน้าขาว” ของหลินจือไป๋ก็มอบประสบการณ์ใหม่ให้คนดูที่นี่ไม่เคยเจอมาก่อน

ต่อจากนี้ก็ต้องดูแล้วล่ะว่ากระแสจะไปทางไหน

หรืออีกนัยหนึ่งก็คือ ดูว่าคนฉีโจวจะเปิดใจรับ “อู๋หลี่โถว” แค่ไหน

หลินจือไป๋ก็เฝ้ารอเหมือนกัน

…

คืนเดียวกันนั้น ยอดรายได้ยังไม่ออก

หลินจือไป๋เลยทำได้แค่เช็กคอมเมนต์ในไลฟ์ กับคะแนนในเว็บวิจารณ์หนัง ที่ดูรวมๆ แล้วก็ดีทีเดียว

แต่ในเวลาเดียวกันก็มีข่าวดีอีกอย่าง

นั่นคือเมื่อ “เปาบุ้นจิ้นหน้าขาว” เข้าโรงได้ไม่นาน ปู๋เย่โหวก็ก้าวจากระดับสาม ขึ้นมาเป็นระดับสองในฝั่งฉีโจวได้เรียบร้อย!

พูดถึงโซนศิลปินระดับสองของฉีโจว ช่วงนี้คึกคักอยู่เหมือนกัน

เพราะโจวหานจิ้นกับจางซีหยางก็เพิ่งเข้าสู่ระดับสองเหมือนกันในช่วงนี้!

ถึงแม้อันดับสองของฉีโจว พอเทียบกับชื่อเสียงของพวกเขาที่ฉินโจวมันเทียบกันไม่ค่อยได้ แต่ก็เป็นสัญญาณว่าอีกไม่นานอาจเป็นศิลปินระดับทวีปได้

โจวหานจิ้นกับจางซีหยางก็ตระหนักดี

ที่พวกเขาไต่ขึ้นมาได้เร็วขนาดนี้ เป็นเพราะหลินจือไป๋ช่วยอยู่ไม่น้อย

แน่นอนว่าการเขียนเพลง ก็ต้องแบ่งๆ ให้ทั่วถึงกัน

เพราะนอกจากสองคนนั้น ตอนมาก็ยังมีฉินเลี่ยนกับหลี่เซียวด้วย

หลินจือไป๋เคยบอกในไลฟ์ว่าจะปล่อยเพลงให้หลี่เซียวในฤดูกาลนี้ แน่นอนว่าพอปิดไลฟ์วันนั้น

หลี่เซียวก็โทรมาหา บอกว่า “อาจารย์ไป๋ตี้คะ ฉันอยากจะปล่อยเพลงพรุ่งนี้เลย ได้ไหมคะ?”

“ได้สิ”

หลินจือไป๋ตอบกลับ

เพลงที่เตรียมไว้ให้หลี่เซียวคือ “ผู้หญิงอกหัก”

ในอดีตโลกก่อนของหลินจือไป๋ หลายคนรุ่นใหม่อาจไม่คุ้น แต่ถ้าย้อนกลับไปคนยุคหนึ่ง นี่คือเพลงอมตะแห่งความทรงจำในวันวาน

มันดังขนาดไหน?

อธิบายง่ายๆ ว่าตอนหวังเฟยออกอัลบั้ม อัลบั้มนี้ดังเป็นพลุแตก ตั้งแต่เริ่มขายก็เกลี้ยงสต็อก ยอดขายถล่มทลาย ในอัลบั้มมีเพลงนี้ที่กวาดรางวัลแทบทุกเวทีในเกาะฮ่องกง

และเพลงนั้นก็คือ “ผู้หญิงอกหัก”

หลังจากนั้น เพลงนี้ก็ถูกเอาไปร้องซ้ำตามงานประกาศรางวัลหลายรายการ คว้ารางวัลมากมาย เหมยเยี่ยนฟางเองก็ยังเคยเอาไปร้องอีกเหมือนกัน

ที่สำคัญ เพราะเพลงนี้เป็นตัวแจ้งเกิดให้หวังเฟยขึ้นสู่ระดับซูเปอร์สตาร์ชั้นนำของเกาะฮ่องกง

ถ้าไม่ติดว่าต้องชิงตำแหน่งท็อป 10 ในชาร์ตเพลงใหม่ของฉีโจว หลินจือไป๋คงไม่อยากให้เพลงนี้หลุดมือ

แต่มันก็ช่วยไม่ได้ เพราะถ้าจะไล่ให้ “ปู่เก้า” กับ “ปู่เจ็ดปู่แปด” กระเด็นจากท็อป 10 ให้หมด เพลงใหม่ที่เอามาปล่อยต้องเหนือกว่าเพลง “ดวงอาทิตย์” ของพวกนั้นแน่ๆ

“งั้นก็ตามนั้นเลยนะ พรุ่งนี้ฉันจะปล่อยเพลงเลย”

พอได้ยินหลินจือไป๋ตอบโอเค น้ำเสียงหลี่เซียวก็ดูโล่งอกดีใจ เพราะเธอถูกใจเพลง “ผู้หญิงอกหัก” มาก

ได้เพลงปุ๊บ เธอก็อยากปล่อยทันที

แต่เพื่อให้การออกเสียงฉีโจวมันเป๊ะที่สุด เธอเลยฝึกอยู่นาน ถึงได้เลื่อนมาถึงวันนี้

“จริงสิ”

ตอนที่หลินจือไป๋กำลังจะวางสาย หลี่เซียวก็ถามขึ้นมา “อาจารย์ไป๋ตี้ก็มีเพลงไว้ให้พี่ฉินใช่ไหม?”

“มีแล้ว ทำไมเหรอ”

“เปล่า แค่อยากรู้ว่าพี่ฉินจะได้เพลงอะไรน่ะ”

หลินจือไป๋แค่หัวเราะ แต่ไม่ตอบชัดๆ

เขาเตรียมเพลงของ “ดรุณีหยก” ในตำนานให้ฉินเลี่ยน

คงไม่มีใครไม่รู้จักโจวฮุ่ยหมิ่นมั้ง?

แล้วถ้าพูดถึงโจวฮุ่ยหมิ่น จะไม่เอ่ยถึงเพลงกวางตุ้งคลาสสิก “รักที่สุด” ก็คงไม่ได้

ฉินเลี่ยนน่าจะร้องเพลงนี้ได้สบาย

แต่เธออาจปล่อยเพลงทีหลังอีกไม่กี่วัน ซึ่งไม่ใช่ประเด็นหลักเลย จุดที่ทำให้หลินจือไป๋ปวดหัว คือจะวางเพลงให้สองราชีนีแห่งฉีโจวยังไงต่างหาก

หลินจือไป๋ยังไม่ลืมนะ

เมื่อตอนอยู่ในรายการ ทั้งฉีเจียนเจียกับเย่อิงแทบจะเปิดศึกแย่งเพลงกันต่อหน้า

แล้วเร็วๆ นี้ ตัวเขาเองก็ดันไปรับปากว่าจะให้เพลงคนละหนึ่งเพลงไว้แล้วทั้งคู่

คำถามคือ

จะทำยังไงให้สมดุล?

…

หลังจากคิดทั้งคืนว่าจะให้เพลงอะไรดี ทั้งฉีเจียนเจียและเย่อิงก็ยังไม่ลงตัว

เรื่องนี้มันช่างหาทางลงลำบากจริงๆ

แล้วดันมีเรื่องมาซ้ำอีก พอรุ่งขึ้น เย่อิงไปออกสัมภาษณ์กับสื่อ มีคนถามเรื่องเพลง “วันฝนตก” ที่ร่วงจากท็อป 10

“ก็ปกติ คนส่วนใหญ่ที่นี่เขาชอบเพลงฉีโจวกันมากกว่า”

เธอหัวเราะแล้วตอบนักข่าว “ถึงเพลง ‘วันฝนตก’ จะหลุดท็อป 10 แต่หลินจือไป๋ก็สัญญาแล้วว่าจะเขียนเพลงให้ฉันอีก ถ้าเขาส่งมาแล้ว ฉันคงรีบปล่อยเลย หวังว่าทุกคนจะช่วยสนับสนุนด้วยนะคะ”

ช่วงนี้กระแสหลินจือไป๋แรงจัด

บวกกับท่าทีของเย่อิงที่ดูจะ “มีอะไร” กับเขาอยู่ ทำเอาสื่อยิ่งกระพือเข้าไปอีก

โดยเฉพาะแฟนๆ เย่อิง

“เยี่ยมเลย ที่แท้ท่านเศรษฐีก็ยังไม่ลืมเย่อิงของเรา จะเขียนเพลงให้อีกแล้ว!”

“ถ้าท่านเศรษฐีแต่งเพลงฉีโจวให้เย่อิงล่ะก็ รางวัลชาร์ตเพลงใหม่คงตกเป็นของเธอแหงๆ!”

“แต่ก่อนหน้านี้ท่านเศรษฐีไม่ใช่บอกเหรอว่าฤดูกาลนี้หมดมุกแล้ว เพลงที่ให้หลี่เซียวเป็นเพลงสุดท้าย?”

“คงหมายถึงหลังฤดูกาลนี้ถึงจะได้เขียนให้เย่อิงต่อแหละ”

“ท่านเศรษฐีก็ต้องพักบ้างสิ ดูสิปล่อยเพลงรัวๆ ขนาดนั้น ลากวัวลากลาในฟาร์มยังพักไม่ถี่ขนาดนี้เลย”

“หรือว่าท่านเศรษฐีกับเย่อิงแอบคบกันจริงๆ?”

“พวกเธอนี่ก็ช่างมโนกันเก่งนะ มีหลักฐานว่าท่านเศรษฐีชอบเจ้านายของพวกเธอเหรอ เขาชอบฉีเจียนเจียต่างหาก!”

“เหอะ!”

“ถ้าชอบฉีเจียนเจีย ทำไมไม่เห็นแต่งเพลงใหม่ให้เธอล่ะ?”

น่าตลกดี

ตอนรู้จักกันจากรายการ “เดินทางสู่ลี่ซาน” ใหม่ๆ แฟนคลับทั้งฉีเจียนเจียและเย่อิงต่างก็ไม่ยอมรับให้ไอดอลตัวเองมีแฟน

เวลานั้น

พอเห็นหลินจือไป๋กับสองสาวดูมีซัมติง ทั้งสองฝ่ายก็เดือด บ่นกันจ้าละหวั่น

แต่ตอนนี้

ไม่ใช่แค่ไม่เดือด แต่แฟนๆ ทั้งสองฝ่ายกลับทำท่าว่าอยากให้หลินจือไป๋กับราชินีของตัวเองได้ลงเอยด้วยซ้ำ

ถึงกับ…

แฟนคลับฉีเจียนเจียกับเย่อิงยังไปคอมเมนต์ตีกันเองว่าจะแย่งหลินจือไป๋มาเป็นแฟนของเจ้านาย ดีไม่ดี คนดูข้างนอกยังขำ พวกคุณไม่ใช่บอกว่าไม่ยอมเห็นไอดอลเดตใครทั้งนั้นเหรอไง?

ทำไมคราวนี้มองข้ามไปหมด?

หรือความหล่อของหลินจือไป๋เป็นข้อยกเว้น?

ดูดิ คราวนี้แค่มีข่าวว่าหลินจือไป๋จะเขียนเพลงให้เย่อิง แฟนๆ เย่อิงก็เอามาอวด จนแฟนคลับฉีเจียนเจียต้องมานั่งแอบเคือง

อีกด้านหนึ่ง

ไม่รู้ว่าเป็นการโต้กลับหรือเปล่า

ฉีเจียนเจียก็ให้สัมภาษณ์เหมือนกัน นักข่าวถามว่า “คิดยังไงกับที่หลินจือไป๋จะเขียนเพลงให้เย่อิงอีก?”

ฉีเจียนเจียตอบแบบทีเล่นทีจริงว่า “ก็ไม่เห็นแปลกอะไรนะคะ หลินจือไป๋ก็รับปากจะเขียนเพลงให้ฉันเหมือนกัน แต่ฉันไม่คิดว่าเขาจะทำแบบนั้นเพราะแอบชอบฉันหรอกนะ…”

โอ้โห

ฝีปากเธอนี่ไม่ธรรมดาเลย

เหมือนพูดกระทบว่าเย่อิงคิดไปเอง ว่าหลินจือไป๋แต่งเพลงให้เป็นพิเศษเพราะมีใจให้ ทั้งๆ ที่เย่อิงก็ไม่เคยพูดแบบนั้นสักหน่อย

แต่เพราะแฟนเย่อิงเอาไปอวดอ้างกันเอง

ยังไงก็ตาม กฎวงการก็มีอยู่ แฟนคลับทำตัวแทนไอดอล ถ้าโดนแขวะเข้าหน่อย ก็เหมือนโดนกันหมด

ฝั่งแฟนฉีเจียนเจียเลยสะใจ

“ฮ่าๆ สมน้ำหน้า จะอวดอะไรนักหนา แค่หลินจือไป๋เขียนเพลงให้ ต้องป่าวประกาศไปทั่วเลยเรอะ?”

“หลินจือไป๋ก็รับปากเขียนให้ฉีเจียนเจียเหมือนกัน แต่เขาไม่เห็นอวดเลย ฮ่าๆ!”

“เชื่อเลยว่าเพลงที่หลินจือไป๋แต่งให้ฉีเจียนเจียน่าจะตั้งใจทำมากๆ เหมือนตอนแต่ง ‘รองเท้าส้นสูงสีแดง’ ให้เมื่อก่อน”

“แต่ที่แต่งให้เย่อิงน่ะ คงไม่พ้นสไตล์ใช้ไอเดียปุบปับแบบ ‘วันฝนตก’ แหงๆ”

“จริง เพลง ‘รองเท้าส้นสูงสีแดง’ นั่นเห็นว่าหลินจือไป๋ตั้งใจทำสุดๆ ดูดีกว่า ‘วันฝนตก’ อีกนะ”

“พวกเธอนี่ก็จินตนาการเก่งดีนี่”

“โอ๊ะ มีแฟนเย่อิงโผล่มาเถียงแล้วเหรอ”

“งั้นเอางี้ รอบนี้มารอดูกันดีกว่า ว่าใครจะได้เพลงที่ดีกว่า!”

“จะได้รู้กันไปเลยว่าหลินจือไป๋จะเลือกข้างใคร!”

การปะทะคารมระหว่างสองฝ่ายเป็นเรื่องปกติ จนประเด็นนี้ติดเทรนด์ร้อนแรงไป เรียกว่าทั้งฉีโจวจับตาดูว่า หลินจือไป๋จะแบ่งเพลงให้สองสาวยังไง

เหมือนคิดว่าแค่ดูเพลงที่ให้ ก็จะรู้ได้ว่าใจเขาอยู่กับใครจริงๆ

คนที่ลำบากใจคงเป็นหลินจือไป๋

แต่ไหนแต่ไรเขาก็ปวดหัวเรื่อง “ความสมดุล” พอสมควรแล้ว พอเจอเหตุการณ์นี้ยิ่งเครียดหนัก ถึงขั้นคิดว่ารู้งี้ไม่น่ารับปากทั้งสองเลย

แยกๆ กันไปไม่ดีกว่าเหรอ?

แต่แล้ว!

ระหว่างที่กำลังกลุ้มอยู่ จู่ๆ หลินจือไป๋ก็ปิ๊งไอเดียหนึ่งขึ้นมา

“เรียกข้าว่าเจ้าพ่อการแบ่งน้ำให้เท่ากัน!”

เขาพึมพำแล้วเปิดคอมขึ้นมาแต่งเพลง

แต่งเพลงเดียว

แต่จริงๆ มันคือสองเพลง

ทำนองเดียวกัน

แต่คนละเนื้อร้อง แถมต้องร้องเป็นภาษาเฉพาะของฉีโจวทั้งคู่…

เหมยเยี่ยนฟาง “หอบฝัน”

เฉินฮุ่ยเสียน “เพลงนับพัน”

โครงดนตรีเดียวกัน

โดย “หอบฝัน” แต่งคำร้องโดยเฉินเส่าฉี ต้นฉบับคือนักร้องตัวแม่อย่างเหมยเยี่ยนฟาง

ส่วน “เพลงนับพัน” แต่งคำร้องโดยหลินเจิ้นเฉียง ต้นฉบับคือเฉินฮุ่ยเสียน ที่เป็นเหมือนน้องสาวน่าเอ็นดูในตอนนั้น

ย้อนกลับไปในปี 1989 เหมยเยี่ยนฟางกับเฉินฮุ่ยเสียนเคยปะทะกันด้วยเพลงที่มีทำนองเดียวกัน เปรียบเหมือนประลองร้องเพลงกันกลายๆ

ปลายปีนั้น

ทั้งคู่แข่งกันสุดฤทธิ์

เพลงสองเวอร์ชันติดโผ 10 เพลงทองคำไปพร้อมๆ กัน

สุดท้าย “หอบฝัน” คว้ารางวัลเพลงทองคำ

ส่วน “เพลงนับพัน” ได้รางวัลเพลงยอดนิยมที่สุด

และรางวัลใหญ่ที่สุดอย่าง “นักร้องหญิงยอดนิยม” ก็ตกเป็นของเหมยเยี่ยนฟาง

แต่ว่ารางวัลยอดขายอัลบั้มสูงสุดของปีกลับตกเป็นของ “เพลงนับพัน” เพราะขายได้มากกว่าเหมยเยี่ยนฟางเป็นครั้งแรก

ที่น่าขมขื่นกว่านั้น…

หลังศึก “เฉิน-เหมย” ในปี 1989 เฉินฮุ่ยเสียนก็ไปเรียนต่ออเมริกา เหมยเยี่ยนฟางเองก็เลยประกาศขอไม่ลงแข่งประกวดใดๆ ต่อ

กลายเป็นว่าเจ็บด้วยกันทั้งสองฝ่าย

ทีนี้หลินจือไป๋กะว่าจะเอาทำนองเดียวแต่ต่างเนื้อร้องนี้ ให้เย่อิงกับฉีเจียนเจียคนละเพลง

ใครจะชนะหรือแพ้ ก็ต้องดูเอาเอง

หลินจือไป๋ดีใจสุดๆ กับความฉลาดของตัวเอง

แบบว่าถ้าไม่ใช่ขั้นเทพเรื่อง “ความสมดุล” จริงๆ คงคิดไม่ออกหรอก!