หลังจากได้พบปะกับแฟนๆ อย่างสนุกสนาน อ็องรี มาร์โซก็ต้องนอนแผ่อยู่บนเตียงโรงพยาบาล

แม้ในขณะที่กำลังให้น้ำเกลือ เขาก็ยังขบเขี้ยวเคี้ยวฟันไปพลาง หวนคิดถึงช่วงบ่ายที่ผ่านมาด้วยความเจ็บใจ

“บ้าชะมัด”

มิเชล พลาตินีเอ่ยขึ้น ขณะดื่มน้ำส้มอยู่

“เห็นไหมล่ะ ทำไมถึงต้องหาเรื่องใส่ตัว? ก็บอกแล้วว่าเดี๋ยวต้องลงเอยแบบนี้”

อ็องรี มาร์โซหันหน้ามามอง

“ไอ้หมอนั่นมันดูถูกฉัน”

“เธออาจจะคิดไปเองก็ได้นะ”

“ไม่เห็นเหรอว่า ทั้งที่รู้ว่าฉันลำบากแค่ไหนก็ยังมาเชียร์ให้ฉันทำต่อ? มันตั้งใจจะแกล้งกันชัดๆ”

“แต่ฉันว่ามันเป็นห่วงเธอมากกว่านะ”

“ไม่รู้เรื่องน่า ที่อัมสเตอร์ดัมก็เหมือนกัน ที่แกลเลอรีก็เหมือนกัน มันแกล้งฉันชัดๆ”

มิเชลส่ายหัว

เพราะจากประสบการณ์ที่ผ่านมาหลายปี เธอรู้ดีว่าความดื้อรั้นแบบนี้ของเขาแก้ไม่หายแน่นอน

และเธอก็รู้เหมือนกัน ว่าต้องจัดการเขายังไง

“แต่ก็กลายเป็นกระแสไปแล้วนะ ตอนนี้มีแต่ข่าวของนายกับโกฮุนเต็มไปหมด”

มิเชลเชื่อมต่อหน้าจอโทรศัพท์เข้ากับทีวีในห้อง

ในหมวดข่าวของเว็บไซต์พอร์ทัลต่างๆ เต็มไปด้วยเรื่องราวของอ็องรี มาร์โซกับโกฮุน

อ็องรีที่กำลังหงุดหงิดสุดขีด ค่อยๆ สงบลงเมื่อเห็นข่าวและคอมเมนต์ชื่นชมตนเอง

“อยากรู้จริงๆ เลยนะ”

มิเชลถามขึ้นขณะเก็บกระเป๋า

“ทำไมถึงหมกมุ่นขนาดนั้น?”

“กับอะไร?”

“โกฮุนน่ะ จริงอย่างที่แคโรไลน์ สตริกพูดหรือเปล่า?”

มิเชลสงสัยว่าอย่างที่แคโรไลน์ สตริก นักประวัติศาสตร์ศิลป์เคยพูดไว้ อ็องรี มาร์โซอาจจะมองโกฮุนเป็นเหมือนตัวเขาเองในอดีตหรือเปล่า

“ไร้สาระ”

แม้ผู้ทรงคุณวุฒิทางวิชาการจะว่าอย่างไร

แต่อ็องรี มาร์โซไม่คิดเช่นนั้นเลย

ช่วงวัยเด็กที่ยังไร้เดียงสา เขาเคยคิดถึงพ่อแม่ที่ไม่มีอยู่ในชีวิต และคุณปู่ที่หากไม่มีรูปหรือวิดีโอก็จำหน้าไม่ได้

แต่นั่นมันก็แค่ช่วงวัยเด็กเท่านั้น

“แล้วจริงๆ มันเพราะอะไร?”

เมื่อมิเชลเร่งถาม อ็องรีก็ลังเล ก่อนจะเอ่ยความในใจออกมาเป็นครั้งแรก

“เพราะมันไม่ยุติธรรม”

“หือ?”

มิเชลไม่เข้าใจในสิ่งที่เขาพูด

“ทุกคนมันต้องมีช่วงเริ่มต้นทั้งนั้นแหละ ฉันเองก็เริ่มตอนเข้ามัธยม โกซูยอลก็เริ่มมีคนยอมรับตอนเป็นนักศึกษาปีหนึ่ง แม้แต่ปิกัสโซก็เถอะ”

อ็องรี มาร์โซเองก็ไม่ได้รับความรักหรือการยอมรับตั้งแต่แรก

ตอนที่เขาเป็นลูกเศรษฐีที่วาดภาพ ก็เคยเป็นกระแสอยู่พักหนึ่ง แต่ก็ไม่ยาวนาน

เขาเริ่มมีชื่อเสียงในฐานะจิตรกรอัจฉริยะจริงๆ ก็เมื่อตอนมัธยม

ไม่มีใครยอมรับพรสวรรค์ของเขา จนเขาโมโหและเอาภาพเหมือนตนเองไปติดทั่วสถานีปารีส แล้วค่อยเริ่มได้รับความสนใจ

แม้ว่าช่วงที่ทำให้มีชื่อเสียงของแต่ละคนจะแตกต่างกัน แต่จิตรกรทุกคนล้วนมีช่วงที่ไม่มีใครรู้จักมาก่อน

แม้แต่ปิกัสโซก็ยังเคยต้องแบ่งไส้กรอกหมดอายุที่แมวคาบมาให้กินเพื่อประทังชีวิต

แต่โกฮุนไม่ใช่แบบนั้น

ผลงานชิ้นแรกของเขา "ทานตะวัน" ที่จัดแสดงในแกลเลอรีธรรมดาแห่งหนึ่งในกรุงโซล กลับมีความสมบูรณ์แบบในระดับปรมาจารย์

และที่สำคัญ

จิตรกรหลายคนที่ไม่ดัง ไม่ใช่เพราะงานไม่ดีเสมอไป

แต่เพราะไม่มีใครมองเห็นต่างหาก

แต่โกฮุนกลับรู้ชัดเจนว่า ‘ต้องทำอย่างไรถึงจะได้รับการยอมรับ’ และเขาก็ท้าทายอ็องรีอย่างตรงไปตรงมา

หลังจากพูดคุยกับโกฮุนแค่ไม่กี่คำ อ็องรีก็มั่นใจว่าเด็กคนนี้จะได้ขึ้นเวทีโลกในเวลาไม่นาน

ไม่เกี่ยวกับการเป็นหลานของโกซูยอลเลยแม้แต่น้อย

แต่มันเป็นเพราะงานของเขาสะกดใจคน และเขารู้วิธีทำงานในวงการศิลปะอย่างชัดเจน

และก็เป็นอย่างที่อ็องรีคาดไว้ โกฮุนสร้างเรื่องราวมากมายและโด่งดังอย่างรวดเร็ว

“ฉันลองสืบดูแล้วนะ”

“ใคร? โกฮุนเหรอ?”

“ใช่”

อ็องรีนึกถึงข้อมูลที่ให้เลขา อาร์แซง ไปสืบเกี่ยวกับโกฮุน

“...ตอนสี่ขวบยังอยู่เกาหลี แต่พอพ่อแม่ย้ายไปอเมริกา เขาก็ไปด้วย แล้วอยู่ที่นั่นปีนึง จากนั้นก็ไปปารีสอีกสามปี แล้วก็ไปอยู่เยอรมนีอีกสองปี”

“โห เธอนี่น่ากลัวนะ ถึงขั้นสืบเลยเหรอ?”

มิเชลขมวดคิ้ว

แต่อ็องรี มาร์โซไม่สนใจว่าเธอจะคิดยังไง เขากำมือที่ชาแน่นแล้วคลายออก ก่อนจะพูดต่อด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

“ไม่มีข้อมูลว่าเด็กคนนั้นเคยวาดรูปเลยสักนิด”

มิเชลเบิกตากว้าง

“ตอนเด็กเป็นเด็กธรรมดาคนหนึ่ง ชอบดูการ์ตูนชื่อสป็อนจ์บ๊อบ และเพราะต้องย้ายโรงเรียนบ่อยก็เลยเข้ากับเพื่อนไม่ได้ เรียนก็แย่ ภาษาเกาหลีก็ยังพูดไม่ชัดจนเข้าโรงเรียนแล้ว”

“เดี๋ยวนะ มันไม่เมกเซนส์เลย”

มิเชลไม่อยากเชื่อสิ่งที่ได้ยิน

โกฮุนในความทรงจำของเธอ ตั้งแต่เจอกันครั้งแรกก็พูดฝรั่งเศสกับอังกฤษคล่องมาก

แม้จะใช้สำนวนโบราณไปบ้าง แต่ก็เป็นภาษาที่พวกชนชั้นสูงนิยมใช้

“ใช่ มันไม่เมกเซนส์เลย”

อ็องรีขบฟันแน่น

เหมือนที่มิเชลไม่เข้าใจ อ็องรีเองก็ไม่อยากเชื่อข้อมูลที่ได้มา

เพราะได้ข้อมูลจากเพื่อนบ้านที่เคยอยู่ใกล้บ้านของโกแฮซองและอีซูจินพ่อแม่ของโกฮุน จึงพอเชื่อถือได้

แม้จะมีโอกาสคลาดเคลื่อนบ้าง แต่หลังจากตรวจสอบหลายครั้ง ข้อมูลก็ยังเหมือนเดิม อ็องรีจึงจำใจยอมรับว่าเป็นความจริง

“แต่ที่ไม่น่าเชื่อยิ่งกว่าก็คือ เด็กที่ไม่เคยเรียนศิลปะมาก่อน กลับวาดภาพแบบนั้นได้ภายใน 3-4 เดือนหลังฟื้นจากอุบัติเหตุ”

เขาหมายถึงภาพ “ทานตะวัน” ผลงานชิ้นแรกของโกฮุน

“แล้วตอนนี้เขาก็ได้รับการปฏิบัติเทียบเท่าฉัน”

อ็องรีไม่ได้สนใจว่าโกฮุนจะพูดได้หลายภาษายังไง

ในเมื่อตอนเด็กต้องย้ายเมืองบ่อยๆ ก็ไม่แปลกที่ภาษาจะไม่ดี

แต่ตอนนี้เขากลับพูดได้หลายภาษาอย่างคล่องแคล่ว จนเรื่องของโกฮุนล้วนเต็มไปด้วยสิ่งที่เข้าใจไม่ได้ทั้งนั้น

เมื่อไม่อาจเข้าใจได้ อ็องรีก็เริ่มละทิ้งข้อมูลที่ไม่จำเป็นออกไปจากความคิดของตนเอง

แน่นอนว่าสิ่งที่เหลืออยู่ก็มีเพียงแค่ศิลปะเท่านั้น

อ็องรี มาร์โซ ไม่พอใจที่ศิลปินผู้ทำให้เขารู้สึกหวั่นไหวเป็นเพียงเด็กชายอายุ 9 ขวบ

แม้จะกระหายผลงานของโกฮุนอย่างรุนแรง แต่เขาก็ต้องปฏิเสธมันในเวลาเดียวกัน

เพราะเขาเองก็เติบโตมากับภาพวาดมาตั้งแต่รู้ความ จึงไม่อาจยอมรับได้ว่าสิ่งเหล่านี้เกิดขึ้นได้โดยไม่ต้องพยายาม

“ถ้าเจ้าเด็กนั่นเริ่มวาดภาพหลังจากฟื้นคืนสติจริงๆ งั้นมันก็เป็นอัจฉริยะน่ะสิ”

“เดี๋ยวสิ พูดแบบนั้นมันเร็วเกินไปแล้วล่ะ ถึงจะไม่ได้ไปเรียนที่สถาบันศิลปะ ก็ยังสามารถเรียนรู้จากที่บ้านได้นี่นา พ่อแม่เขาก็เป็นศิลปินชื่อดังระดับโลกอยู่แล้วด้วย”

มิเชล พลาตินีพูดขึ้นด้วยเหตุผล

แค่ไม่ได้เรียนในสถาบันศิลปะก็ไม่ได้แปลว่าโกฮุนไม่ได้เรียนรู้ศิลปะเลย

พ่อแม่ของเขาอย่างโกแฮซองกับอีซูจิน ต่างก็เป็นผู้กำกับศิลป์ที่มีชื่อเสียงระดับโลก ถ้าเป็นลูกของทั้งคู่ การศึกษาศิลปะจากที่บ้านก็ไม่ใช่เรื่องแปลก

“เด็กเก้าขวบจะทำอะไรได้มากนักเชียว”

อ็องรี มาร์โซโต้กลับ

“จะเรียนหรือไม่เรียนก็ไม่สำคัญหรอก ยังไงมันก็เป็นไปไม่ได้อยู่ดีในแง่ของเวลา”

“……”

“ที่สำคัญคือ… ไม่มีทางที่ฉันจะพ่ายแพ้แค่กับพรสวรรค์แต่กำเนิดหรอก มันไม่ควรเป็นแบบนั้นต่างหาก”

ในที่สุดมิเชลก็เข้าใจแล้วว่าทำไมอ็องรีถึงหมกมุ่นขนาดนั้น

เขาเป็นคนที่เต็มไปด้วยปมด้อย และได้หล่อหลอมอารมณ์ทั้งหมดผ่านการวาดภาพมาโดยตลอด

ตั้งแต่ก่อนที่จะถูกเรียกว่าอัจฉริยะ

แม้กระทั่งตอนนี้ที่เขาคือหนึ่งในศิลปินผู้ทรงอิทธิพลมากที่สุดของโลก เขาก็ยังทุ่มเทกับการสร้างผลงานศิลปะมากกว่าใคร

ด้วยเหตุนี้ เขาจึงไม่อาจยอมรับโกฮุนที่โผล่มาอย่างฉับพลัน

หรือจะพูดให้ชัดคือ เขาไม่สามารถยอมรับได้

เขารู้สึกสะเทือนใจจากผลงานของโกฮุน แต่ก็ไม่อาจยอมรับมันได้เพราะความภาคภูมิใจของตัวเอง ซึ่งความย้อนแย้งนี้เองที่ผลักดันให้เขาทำสิ่งผิดปกติ

‘ถึงว่าล่ะ’

มิเชลเหมือนได้คำตอบของคำถามที่ติดอยู่ในใจมาตลอด

ว่าทำไมอ็องรีถึงไม่หมกมุ่นกับศิลปินวัยใกล้เคียงอย่างจางมีแร หรือแม้แต่คนที่อายุมากกว่านิดหน่อยอย่าง เฟอร์ดินานโด กอนซาเลซ

แต่กลับมีท่าทีเป็นศัตรูกับโกฮุนเพียงคนเดียว

...

ไม่กี่ชั่วโมงก่อนหน้านี้

ในขณะที่โกฮุนกับอ็องรี มาร์โซ กำลังร่วมงานแจกลายเซ็นและแสดงความสนิทสนมอีกครั้ง

โกซูยอลเดินทางไปหาเพื่อนเก่า

“เฟอร์ดินานโด”

เฟอร์ดินานโด กอนซาเลซ ต้อนรับโกซูยอลที่มาหาถึงห้องพักโรงแรมด้วยความยินดี

“เชิญเลยครับ”

รอยยิ้มที่ดูฝืน ๆ ของเขา ทำให้โกซูยอลรู้สึกเป็นห่วงมากกว่าเดิม

“เกิดอะไรขึ้น?”

“ก็แค่ไม่ค่อยสบายครับ เชิญนั่งก่อน”

เฟอร์ดินานโดเชิญให้นั่ง

“เตรียมงานนิทรรศการเดี่ยวอยู่หลายวัน รู้สึกเหมือนจะเป็นไข้น่ะครับ”

แต่โกซูยอลไม่คิดว่าเรื่องนี้จะเล็กน้อย เพราะเฟอร์ดินานโดให้ความสำคัญกับแฟนคลับมากจนไม่ปฏิเสธงานแจกลายเซ็นโดยง่าย

“น่าจะไปหาหมอนะ”

“ไม่เป็นไรครับ จริงๆ แค่เหนื่อยนิดหน่อย ผมตั้งใจจะพักสักระยะอยู่แล้ว”

เฟอร์ดินานโดพยายามปลอบใจ พร้อมกับยื่นเครื่องดื่มบำรุงให้

“แน่ใจนะว่าไม่เป็นไรมาก?”

“แน่นอนครับ ว่าแต่… การแสดง ‘หน้ากาก’ นั่นสุดยอดเลยนะครับ เป็นการแสดงที่สมบูรณ์แบบจริงๆ”

เฟอร์ดินานโดนึกถึงภาพโกฮุนขณะถอดหน้ากากต่อหน้าทุกคน

โกฮุนวาดกลีบดอกทานตะวันด้วยสีเดียว และใช้เพียงการถูพาสเทลน้ำมันเพื่อสร้างแสงเงา

ไม่รู้ว่าเขาผสมสีอย่างไร

ทานตะวันที่รายล้อมด้วยใบสีเขียวและกลีบสีทองดูเหมือนได้ดูดซับแสงแดดไว้

การที่เขาฉีกภาพแนวแวนโก๊ะ ออก แล้วเผยให้เห็นภาพนั้น ทำให้ทุกคนตกตะลึง

บางคนบอกว่าเขาพยายามประกาศความแตกต่างจากแวนโก๊ะ อย่างกล้าหาญ บางคนก็วิจารณ์ว่าการกระทำนั้นคือความหยิ่งผยองที่มองว่าตนเหนือกว่าศิลปินในตำนาน

“ตอนแรกเขาไม่ได้ตั้งใจฉีกภาพนะ แต่พยายามจะวาดทับลงไปแล้วค่อยๆ ลอกออก”

เฟอร์ดินานโดลืมตาโพลง โน้มตัวมาข้างหน้า

เขาอยากรู้ว่าจากเทคนิคสกราฟฟิโตที่เริ่มต้นจากการขูดสีออก กลายมาเป็นการฉีกภาพได้อย่างไร

“แต่พอลองทำดู เขาก็รู้ว่ามันไม่ได้ผล สีที่ลอกออกมามันไม่คงรูป”

“แน่นอนล่ะ มันทำยากมาก”

“จากนั้นเขาก็หาวิธีใหม่อยู่สองสัปดาห์ แล้วสุดท้ายก็ตัดสินใจซ้อนผ้าใบเข้าไป ใช้กระดาษแทนผ้าใบด้านหน้าเพราะฉีกง่ายกว่า”

ยิ่งฟังเฟอร์ดินานโดก็ยิ่งทึ่ง

ถ้าโกฮุนมีพรสวรรค์จนได้รับแรงบันดาลใจจากพระเจ้ามาวาดภาพ ‘หน้ากาก’ ได้ทันที ก็คงจะยอมรับได้ง่ายกว่า

แต่กระบวนการทำงานของโกฮุนกลับเป็นไปตามแบบฉบับตำราเรียน

เขามีภาพในใจชัดเจนว่าอยาก “ลอกความทรงจำที่กลายเป็นภาพถาวร” ออก

และตั้งเป้าหมายไว้ว่าจะเผยภาพวาดที่ซ่อนอยู่ข้างใต้ พร้อมพยายามอย่างต่อเนื่องเพื่อบรรลุสิ่งนั้น

ระหว่างทางมีล้มเหลว จึงค่อยๆ ปรับวิธีและเป้าหมาย กระทั่งผลงานเสร็จสมบูรณ์

โกฮุนจึงเป็นศิลปินในอุดมคติอย่างแท้จริง

ไม่ใช่แค่ “ไอเดียแว้บเดียวจากอัจฉริยะ” แบบที่คนมักเข้าใจ

“น่าทึ่งจริงๆ”

เฟอร์ดินานโด กอนซาเลซเอ่ยด้วยความชื่นชม

ผู้คนมักคิดว่าศิลปินมีวิธีทำงานที่พิเศษ แต่นั่นหาใช่เรื่องจริงเสมอไป

ศิลปินที่แท้จริงจะไม่โทษว่าทำผลงานไม่ได้เพราะ “ไร้ความคิดสร้างสรรค์” หรือ “ไม่มีพรสวรรค์”

แรงผลักดันในการสร้างผลงานนั้น มักไม่ได้มาจากพรสวรรค์ แต่เป็นสิ่งที่ยากจะฝึกฝน

นั่นคือ “ความรักในศิลปะ” ที่ไม่สิ้นสุด

แม้ในยามตื่นหรือตอนจะหลับ ก็ยังคิดถึงแต่งานศิลป์

แม้เส้นทางจะยาวและลำบาก แต่เมื่อได้คำตอบในที่สุด ผลงานก็จะเสร็จสมบูรณ์

เฟอร์ดินานโด กอนซาเลซเชื่อว่าความพยายามนั้นสำคัญกว่าพรสวรรค์

เขายกย่องการกระทำเหล่านี้ว่าสูงส่งและทรงคุณค่าจนพรสวรรค์ยังเทียบไม่ได้

ด้วยเหตุนี้ เขาจึงรู้สึกว่าโกฮุนซึ่งสนุกกับกระบวนการเหล่านั้น น่าทึ่งกว่าการเป็นเพียงอัจฉริยะเสียอีก

“คุณสอนเขาได้ยอดเยี่ยมจริงๆ นะครับ”

เมื่อเฟอร์ดินานโดพูดเช่นนั้น โกซูยอลก็หัวเราะเบาๆ

“ว่าแต่… คุณก็เตรียมจัดนิทรรศการเดี่ยวอยู่สินะ?”

“ครับ ผมก็ส่งผลงานไปแล้ว ตั้งใจจะรออีกหน่อย แต่พอเห็นงานที่วิตนีย์เบียนนาเล่แล้วจะอยู่เฉยได้ยังไง”

“เข้าใจเลย งานเขาดีจริงๆ”

“ว่าแต่คุณก็ถึงเวลาจัดนิทรรศการแล้วไม่ใช่เหรอครับ? ผมรออยู่ตั้งนานแล้วนะ”

“ฮ่าๆๆ! ฉันมาตรวจเยี่ยมนะเนี่ย ไม่ได้มาโดนดุ!”

เพื่อนสนิทที่อายุห่างกันถึง 25 ปีหัวเราะด้วยกันอย่างสนุกสนาน