“งั้นก็ดี!”

“เดี๋ยวฉันกลับไปจะให้ข้างบนส่งจดหมายเชิญมาให้คุณเลย!”

พอเสี่ยวซาได้ยินคำรับปากของลวี่หมิง ก็เหมือนยกภูเขาออกจากอก ในที่สุดก็โล่งใจ จึงพูดกับลวี่หมิงแค่นั้นก่อนจะพาคนจากทีมงานกลับไป

ถึงแม้พูดกันตามตรง รายการใหม่ของเขาก็ถือเป็นรายการของสถานีโทรทัศน์จวงเอ๋อร์เหมือนกัน เวลาจะเชิญดาราหรือคนดังมาร่วมรายการก็ไม่ใช่เรื่องยากอะไรนัก แต่พอเป็นคนที่กำลังฮอตระดับลวี่หมิง แถมยังเป็นคนที่ถูกผู้ใหญ่ให้ความสำคัญมากแบบนี้ เสี่ยวซาเองก็อดกังวลไม่ได้ว่าจะเชิญตัวมาร่วมรายการได้จริงไหม

เมื่อครู่ตอนกำลังให้สัมภาษณ์ เสี่ยวซาเลยถือโอกาสระหว่างรายการนั่นแหละเชิญลวี่หมิงต่อหน้ากล้อง ติดสินใจชวนให้ลวี่หมิงหาเวลามาร่วมรายการใหม่ที่ตัวเองเป็นพิธีกรอยู่

สำหรับคำเชิญของเสี่ยวซา ลวี่หมิงย่อมไม่คิดจะปฏิเสธอยู่แล้ว เขาตอบรับเสี่ยวซาทันที บอกว่าแค่พอมีเวลาเมื่อไร ยังไงก็จะไปออกรายการแน่นอน

“สถานีโทรทัศน์จวงเอ๋อร์สัมภาษณ์นายเมื่อกี้ เขาถามอะไรบ้างเหรอ?”

“แล้วเมื่อกี้พวกนายหัวเราะอะไรกันนักหนา?”

พอเสี่ยวซากับทีมงานกลับไปเรียบร้อยแล้ว นาจากับคนอื่น ๆ ก็รีบกรูเข้ามาล้อมหน้า เต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็น ถามลวี่หมิงกันเป็นพรวน

“ก็ไม่มีอะไรหรอก อีกไม่กี่วันวิดีโอสัมภาษณ์ออนแอร์ พวกเธอก็รู้เองแหละ!”

เห็นสายตาอยากรู้อยากเห็นของทุกคน ลวี่หมิงก็แกล้งยั่วให้อยาก รักษาฟีลลึกลับเอาไว้ แล้วก็พูดแค่นั้น ก่อนจะพานาจากับคนอื่น ๆ กลับเข้าไปลุยการถ่ายทำ คนขุดสุสาน: เมืองโบราณจิงเจวี๋ย กันต่อ ท่ามกลางสีหน้าเซ็ง ๆ ของทุกคนที่ยังคาใจ

เมื่อเวลาผ่านไป การถ่ายทำทั้งเรื่อง คนขุดสุสาน: เมืองโบราณจิงเจวี๋ย ก็เดินทางมาถึงช่วงท้ายแล้ว เนื้อเรื่องก็มาถึงจุดสุดท้ายเช่นกัน นั่นคือฉากที่หูปาอี เชอร์ลี่ หยาง และพวกเดินทางมาถึงเมืองโบราณจิงเจวี๋ย

“สวยไหม?”

พอมาถึงกองถ่าย ขณะที่ลวี่หมิงกำลังก้มหน้าอ่านบทละครอยู่ ก็เงยหน้าขึ้นมาพอดีเห็นนาจาโผล่หน้ามาตรงหน้า แล้วยืนหมุนตัวโชว์ชุดราชินีแห่งจิงเจวี๋ยที่ตัวเองสวมอยู่ให้เขาดู

ฉากถัดไปที่จะถ่ายทำ คือฉากที่หูปาอีและพรรคพวกได้รับผลกระทบจากถ้ำโบราณจนหลงเข้าไปในภาพลวงตา แล้วมองเห็นราชินีแห่งจิงเจวี๋ยที่มีหน้าตาเหมือนเชอร์ลี่ หยาง สวมมงกุฎและชุดราชินีสุดหรู

ด้วยความที่มีสปอนเซอร์รายใหญ่คอยหนุนหลังอยู่ เรื่องงบด้านเสื้อผ้าและงานแต่งหน้าทำผมของกองถ่ายเลยจัดเต็มไม่มีกั๊ก

อย่างชุดราชินีแห่งจิงเจวี๋ยกับมงกุฎที่ใช้ในฉากนี้ ก็ลงทุนไปไม่น้อย แถมยังเป็นเงินที่ลวี่หมิงควักกระเป๋าตัวเองออกจ่ายอีกต่างหาก

ตอนแรกพอได้ยินว่าลวี่หมิงจะควักเงินส่วนตัวออกมาจ่ายค่าชุดกับเครื่องประดับหัวให้เอง กังจื่อกับพวกก็พากันคิดว่ากองถ่ายคงถังแตกแล้ว เลยโอนไปให้อีกยี่สิบล้านทันที

จนกระทั่งลวี่หมิงออกตัวอธิบายทีหลังว่า ไม่ใช่ว่าไม่มีเงินอะไรทั้งนั้น แค่เขาอยากจ่ายเองเพราะตั้งใจจะเก็บชุดนี้ไว้สะสมหลังถ่ายจบต่างหาก ความสงสัยในใจของทั้งสองคนถึงได้หายไป แล้วก็เผยสีหน้าที่ผู้ชายทุกคนเข้าใจกันดีออกมา

ทุกคนก็เป็นผู้ใหญ่กันหมดแล้ว จะไม่เข้าใจว่าการที่ลวี่หมิงอยากสะสมชุดนี้มันหมายถึงอะไรได้ยังไงกัน

ลวี่หมิงไม่ใช่คนเฉิงตู จะให้มาบ้าชุดผู้หญิงก็ไม่ใช่แนวของเขาอยู่แล้ว

ตัดทางเลือกอื่นทิ้งไป ก็เหลือความเป็นไปได้อยู่แค่ข้อเดียวเท่านั้น!

ไม่ต้องพูดอะไรมาก พวกเขาก็ตอบตกลงทันที แถมยังรับปากอีกว่าต่อไปถ้าลวี่หมิงชอบชุดไหน ก็ดึงเอาไปเก็บได้เลย ไม่ต้องเกรงใจอะไรทั้งนั้น

“โอเค สวยมาก!”

ลวี่หมิงมองนาจาที่กำลังยืนอยู่ตรงหน้า สวมมงกุฎบนศีรษะ ชุดราชินีลวดลายหรูหราพาดบนเรือนร่าง เขาก็เอ่ยชมออกมาจากใจจริง

ถ้าเทียบกับราชินีแห่งจิงเจวี๋ยที่เฉินปากโป้งเล่นในชาติที่แล้วแล้วล่ะก็ ราชินีแห่งจิงเจวี๋ยที่นาจาแสดงในตอนนี้ดูอ่อนเยาว์สดใสกว่าอย่างเห็นได้ชัด แถมยังมีเสน่ห์แบบสาวต่างถิ่น กลิ่นอายอารยธรรมแบบอื่นชัดเจน ทำให้ภาพรวมดีกว่าชาติที่แล้วเยอะมาก

“จริงเหรอ?”

ผู้หญิงย่อมแต่งสวยเพื่อชายที่ตนพึงใจ!

พอได้ยินลวี่หมิงชม นาจาก็เหมือนดอกไม้บานบนใบหน้า ยิ้มกว้างสดใสราวกับแสงอาทิตย์ จนลวี่หมิงที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ยังพลอยเผลอใจล่องลอยไปด้วยเล็กน้อย

“คืนนี้อย่าลืมใส่ชุดนี้มาที่ห้องผมนะ!”

ได้ยินเสียงลู่ฮ่าวตะโกนบอกว่า “เตรียมพร้อมแล้ว!” มาจากไม่ไกล ลวี่หมิงถึงได้ดึงสติกลับมา เขาเดินเข้าไปใกล้นาจา แล้วก้มลงกระซิบเบา ๆ ที่ข้างหูของเธอ

“ไม่อายบ้างหรือไง!”

นาจาเห็นสายตาของลวี่หมิง ก็จะไม่รู้ความหมายแฝงในคำพูดของเขาได้ยังไง ใบหน้าก็ขึ้นสีแดงระเรื่อทันที มือบีบเหน็บเอวลวี่หมิงเบา ๆ หนึ่งที แล้วค่อยพยักหน้าอย่างเขิน ๆ ตอบตกลงไปอย่างแผ่วเบา

เมื่อเวลาการถ่ายทำยิ่งยืดออกไปนานขึ้นเรื่อย ๆ การแสดงของนาจาก็พัฒนาจนสามารถตอบโจทย์ที่กองถ่ายต้องการได้อย่างเต็มที่ ช่วงนี้แทบไม่มีหลุดคิวหรือเอ็นจีให้เห็นเท่าไร จนลวี่หมิงยังอดมองใหม่อีกครั้งไม่ได้ ไม่คิดเลยว่านาจาจะเล่นออกมาได้ถึงระดับนี้ด้วย

ถ้าจะให้ให้คะแนนการแสดงของนาจาแล้วล่ะก็ แต่ก่อนเก่งสุดก็ไม่เกินห้าคะแนน ทว่าเดี๋ยวนี้อย่างน้อย ๆ ก็ต้องให้ห้าสิบคะแนน!

ใช่แล้ว ระบบร้อยคะแนน ไม่ใช่เต็มสิบ!

เพราะถ้าพูดกันตามตรง ฝีมือการแสดงก่อนหน้านี้ของนาจาไม่ได้ดีกว่าคนธรรมดาทั่วไปสักเท่าไร แทบจะเรียกได้ว่าไม่มีทักษะการแสดงเลยด้วยซ้ำ

ถ้าเจอบทที่ภาพลักษณ์ใกล้เคียงกับตัวเองก็ยังพอเล่นให้ผ่าน ๆ ตาไปได้อยู่ แต่พอเจอบทที่ไม่เข้ากับภาพลักษณ์ตัวเองเลย ก็ถึงกับไปไม่เป็นโดยสิ้นเชิง

แต่ตอนนี้ไม่เหมือนเดิมแล้ว นาจาในตอนนี้อย่างน้อยก็เรียกได้ว่ามีทักษะการแสดงอยู่บ้าง ถึงจะยังไม่ถึงขั้นว่าเล่นดีเลิศอะไร แต่ให้รับบททั่ว ๆ ไปก็ไม่มีปัญหาอะไรแล้ว

การถ่ายทำวันนี้ดำเนินไปอย่างราบรื่น พอถ่ายฉากนี้เสร็จ กองถ่ายก็ประกาศปิดกล้องสำหรับวันนี้ทันที

อีกไม่นาน หลังจากลวี่หมิงกินข้าวเสร็จแล้วก็อาบน้ำเรียบร้อย ก็ได้ยินเสียงเคาะประตูดังมาจากด้านนอกห้อง

ลวี่หมิงนึกว่าเป็นนาจามาหาเลยรีบไปเปิดประตู แต่พอประตูแง้มออกกลับไม่ใช่นาจาตามที่คิดไว้ คนที่ยืนอยู่หน้าประตูคือพี่เมิ่งต่างหาก

อาจเพราะเพิ่งอาบน้ำเสร็จ หรือไม่ก็เพราะเครื่องปรับอากาศในห้องลวี่หมิงเปิดค่อนข้างอุ่น ใบหน้าของเมิ่งจื่ออี้ที่สวมเสื้อคอเต่าหนาหน่อยเลยขึ้นสีชมพูแดงระเรื่อ ดูแล้วเหมือนแอปเปิลแดงสุกได้ที่ แถมบนใบหน้ายังมีแววเขินอายจาง ๆ อยู่ด้วย

ส่วนโค้งสูงที่พาดผ่านอกด้านหน้า ทำเอาลวี่หมิงเผลอมองซ้ำอยู่หลายครั้งโดยไม่รู้ตัว

พอเห็นลวี่หมิงเปิดประตูออกมา เมิ่งจื่ออี้ก็มีท่าทางเก้อเขินเล็กน้อย ลากเสียงยาวอ้อนใส่เขาเบา ๆ ว่า

“พี่ชาย~~”

ลวี่หมิงมองพี่เมิ่งที่กำลังยืนเก้ ๆ กัง ๆ อยู่ตรงหน้า แล้วก็รีบยกมือกอดอกตัวเองทันที ทำหน้าเหมือนเจออันธพาลหญิงคนหนึ่ง สายตาเต็มไปด้วยความระแวดระวัง พลางพูดว่า “พี่เมิ่ง จะมาทำผิดแบบนี้ไม่ได้นะ!”

ไม่ใช่ว่าทำผิดไม่ได้เสียหน่อย แต่ต้องดูจังหวะเวลาด้วย!

ตอนนี้ในโลกยังไม่มีคำว่า ‘จอมยุทธบริหารเวลา’ อะไรพวกนั้นโผล่มาให้ใช้กันหรอก แล้วลวี่หมิงเองก็ไม่ได้คิดว่าตัวเองมีความสามารถระดับจอมบริหารเวลาแบบนั้น อย่างน้อยตอนนี้ยังไม่มีแน่ ๆ

ไหนนาจาก็กำลังจะมาหาในอีกไม่นาน ลวี่หมิงเลยคิดว่านี่ไม่ใช่เวลาจะมาทำผิดแน่นอน

จะว่าไงดีล่ะ?

ก็เวลากระชั้นเกินไปน่ะสิ!

ด้วยระดับความ “เอาจริง” ของลวี่หมิงแล้ว อย่างต่ำต้องเริ่มต้นที่หนึ่งชั่วโมงขึ้นไป สองชั่วโมงก็ไม่ถือว่าเกินเลยอะไร

“ไม่ใช่แบบนั้นสักหน่อย นายคิดอะไรอยู่เนี่ย” เมิ่งจื่ออี้พูดขึ้นมา

พอเห็นท่าทางกลัวเกินเหตุของลวี่หมิง เมิ่งจื่ออี้ถึงจะรู้ว่าเขาตั้งใจแกล้งทำ แต่ก็อดหงุดหงิดนิด ๆ ไม่ได้ เลยจงใจเชิดหน้าเชิดอก ยืดอกขึ้นเน้นให้เห็น “ทรัพย์สิน” ของตัวเองแบบเต็มตา

พอเห็นสองกระต่ายน้อยที่กระเด้งกระดอนอยู่อย่างนั้น ลวี่หมิงก็อดเบิกตากว้างไม่ได้

โอ้โห!

สมแล้วที่ชื่อเสียงไม่เกินจริง!

คุณหนูใหญ่เมิ่งแท้ ๆ!

“ฉันมีเรื่องจริงจังจะมาคุยกับนายต่างหาก!” พี่เมิ่งพูดขึ้น

พอเห็นสายตาเบิกกว้างของลวี่หมิง พี่เมิ่งก็เหมือนได้รับการยืนยันในใจจนพอใจแล้ว ถึงค่อยเริ่มเข้าเรื่องหลักที่ตั้งใจมาหาเขา

ที่เมิ่งจื่ออี้มาหาลวี่หมิงครั้งนี้ไม่เกี่ยวอะไรกับการ “ทำผิด” เลย เธอแค่มาปฏิบัติตาม “พระบัญชา” ของเสด็จแม่ก็เท่านั้น

ไม่รู้ทำไมเหมือนกัน ตั้งแต่ครั้งที่แล้วที่ลวี่หมิงไปร้องเพลง “จีนที่เยาว์วัย” ในรายการ 《ราชาแห่งเอเชีย》 เขาก็กลายเป็นไอดอลในใจของบรรดาสาววัยกลางคนจำนวนมากขึ้นมาทันที แม้แต่เสด็จแม่ของพี่เมิ่งเองก็ไม่เว้น ถึงขั้นสั่งพี่เมิ่งว่าต้องหาทางเอารูปพร้อมลายเซ็นของลวี่หมิงมาให้ตัวเองให้ได้ใบหนึ่ง

ตอนแรกเมิ่งจื่ออี้ตั้งใจจะปฏิเสธคำขอของเสด็จแม่อยู่หรอก แต่พอโดน “รับสั่ง” กดดันอย่างแข็งกร้าว ในที่สุดก็ได้แต่ยอมจำนนอย่างช่วยไม่ได้ เลยต้องมาหาลวี่หมิงด้วยท่าทางเก้ ๆ กัง ๆ ตั้งใจจะขอถ่ายรูปคู่แล้วให้เขาเซ็นให้ใบหนึ่งอย่างระมัดระวัง

“แค่เรื่องแค่นี้เอง ทำไมไม่บอกล่ะ ผมคุยวิดีโอกับคุณป้าตรง ๆ เลยก็ได้!” ลวี่หมิงพูด

พอได้ฟังที่เมิ่งจื่ออี้เล่า ลวี่หมิงก็ไม่ทำตัวเป็นดาราใหญ่ให้ยุ่งยากอะไร เขาหยิบโทรศัพท์มือถือของเมิ่งจื่ออี้ขึ้นมากดต่อสายวิดีโอหาคุณแม่ของเธอ แล้วก็คุยด้วยทันที ไม่นานนัก เสด็จแม่ของพี่เมิ่งก็แทบจะละลายไปกับเสียงเรียก “พี่สาว ๆ” ของลวี่หมิงที่หลุดออกมารัว ๆ สายตาที่มองเขาในจอวิดีโอนั้นราวกับมองลูกชายแท้ ๆ ของตัวเองก็ไม่ปาน

“ขอบคุณนะ!”

หลังจากจัดการเรื่องของเสด็จแม่ตัวเองเรียบร้อยแล้ว เมิ่งจื่ออี้ก็เอ่ยขอบคุณลวี่หมิงด้วยสีหน้าซาบซึ้งใจเต็มที่

“ไม่เป็นไร เรื่องเล็กน้อยเอง พวกเราก็คนกันเองทั้งนั้น!”

ลวี่หมิงไม่ได้เอาเรื่องนี้มาใส่ใจอะไรเลย สำหรับเขามันก็แค่คุยเล่นคุยแก้เหงาไปแป๊บหนึ่งเท่านั้นเอง ถือซะว่าเป็นการช่วยปลอบขวัญสมาชิกกองถ่ายก็แล้วกัน

“หืม?”

“นาจายังไม่มาอีกเหรอ?”

เมิ่งจื่ออี้พยักหน้า จากนั้นก็อดไม่ได้ที่จะยื่นคอชะโงกหน้ามองเข้าไปในห้องทีหนึ่ง ก่อนจะถามลวี่หมิงด้วยท่าทางดูลับ ๆ ล่อ ๆ นิดหน่อยว่า

“ยังไม่มา แต่เดี๋ยวก็น่าจะถึงแล้ว!”

พอได้ยินเมิ่งจื่ออี้ถามแบบนี้ ลวี่หมิงก็ไม่ได้รู้สึกกระดากอายอะไรเป็นพิเศษ

สำหรับเรื่องที่เมิ่งจื่ออี้รู้เรื่องระหว่างเขากับนาจา ลวี่หมิงไม่ได้แปลกใจเลย ถ้าจะบอกว่าเมิ่งจื่ออี้ไม่รู้นั่นแหละสิที่น่าแปลกกว่า

ต้องไม่ลืมว่านาจาตอนนี้สนิทกับเมิ่งจื่ออี้มาก ถึงขั้นเป็นเพื่อนสาวสนิทแบบตัวติดกัน แถมห้องพักของทั้งคู่ยังอยู่ห้องเดียวกันอีก เข้าออกห้องด้วยกันทุกวัน จะให้ปิดบังยังไงก็คงปิดไม่มิดอยู่ดี

“อ้อ…”

“งั้นฉันไม่รบกวนพวกเธอสองคนก็แล้วกันนะ”

พอได้ยินลวี่หมิงพูดแบบนั้น เมิ่งจื่ออี้ก็พูดอะไรต่อไม่ถูกเหมือนกัน แววตาแอบมีสีหน้าเสียดายนิด ๆ ก่อนจะหมุนตัวออกจากห้องของลวี่หมิงไป

“พี่เมิ่งมาทำอะไรเหรอ?”

แค่เมิ่งจื่ออี้เดินออกไปได้ไม่ถึงสองนาที นาจาก็โผล่มาถึงห้องลวี่หมิงแล้ว เธอสวมมงกุฎกับชุดของราชินีแห่งจิงเจวี๋ยมาทั้งเซ็ต ทิ้งตัวนั่งลงบนตักลวี่หมิงอย่างไม่เกรงใจ ก่อนจะถามเขาด้วยความสงสัยเล็กน้อยว่า

“ไม่มีอะไรหรอก แค่มาขอให้ผมถ่ายรูปคู่แล้วเซ็นให้แม่ของเธอน่ะ”

ลวี่หมิงอธิบายแบบคร่าว ๆ ให้ฟัง

“ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า นายกลายเป็นขวัญใจแม่บ้านสมชื่อเลยนะ!”

“ฉันได้ยินมานะว่า ตอนนี้ดาราหญิงรุ่นใหญ่ในวงการทั้งหลายมองนายเป็นเหมือนเนื้อชิ้นงาม อยากจะงาบกลืนลงท้องกันให้เรียบ!”

พอได้ฟังคำอธิบายของลวี่หมิง นาจาก็หัวเราะออกมาเสียงดังลั่น แต่ในดวงตากลับแฝงแววภาคภูมิใจเอาไว้ชัดเจน

สำหรับนาจาแล้ว เรื่องที่เธอภูมิใจที่สุดในชีวิต ก็คือการได้พบกับลวี่หมิง และที่สำคัญคือเธอคว้าตัวเขาเอาไว้ได้อย่างแน่นหนาโดยไม่ยอมปล่อยมือ

“ราชินีครับ อย่าเสียเวลาเลย ปล่อยให้ข้ารับใช้คนนี้ได้ถวายงานรับใช้ท่านให้เต็มที่เถอะ!”

ลวี่หมิงมองราชินีน้อยที่กำลังทำหน้าอมยิ้มอย่างภูมิใจอยู่ตรงหน้า จากนั้นก็อุ้มเธอขึ้นมากอดแนบอก แล้วเหวี่ยงตัวเธอลงไปบนเตียงทันที

“มาเลย ราชินีกำลังรอเจ้าอยู่…”

พร้อมกับเสียงครางเบา ๆ ของนาจา ความมืดยามราตรีก็ยิ่งเข้มข้นขึ้นเรื่อย ๆ ~~~

ระหว่างที่ลวี่หมิงกับนาจากำลังหวานกันอยู่ เสียงกระซิบกระซาบของคนสองคนดังคลอไปกับค่ำคืน ทางฝั่งสถานีโทรทัศน์จวงเอ๋อร์ก็ได้ปล่อยทีเซอร์สั้น ๆ ออกมา ประกาศว่าจะออกอากาศวิดีโอสัมภาษณ์ลวี่หมิงในคืนนี้

ทันทีที่ข่าวนี้แพร่ออกไป ชาวเน็ตทั้งหลายบนโลกออนไลน์ก็พลันตื่นเต้นดีใจกันขึ้นมาอีกครั้ง กระแสสังคมที่เพิ่งจะเริ่มสงบลงไปไม่ทันไร ก็เดือดพล่านขึ้นมาอีกรอบในพริบตาเดียว

ไม่มีใครคาดคิดเลยว่าจะมีข่าวแรง ๆ ทะลุเพดานแบบนี้โผล่มาได้

【โห แม่หยางสัมภาษณ์เลยเหรอ? โคตรมีหน้ามีตาเลย!】

【ฉันไม่ได้เห็นแม่หยางสัมภาษณ์ศิลปินมานานมากแล้วนะ ยิ่งเป็นสัมภาษณ์เดี่ยวแบบนี้ยิ่งแล้วใหญ่!】

【นั่นน่ะสิ ตลอดหลายปีมานี้ ศิลปินที่ได้แม่หยางสัมภาษณ์เดี่ยว นับนิ้วมือยังเหลือ ยิ่งเป็นคนวัยเดียวกับดาราตกกระแสแบบเขานี่ยิ่งไม่ต้องพูด ถึงขั้นเป็นคนแรกเลยมั้ง!】

【เขาสมควรได้แล้วแหละ แค่จากสิ่งที่เขาพูดไว้ในรายการครั้งก่อน ก็คุ้มกับการที่แม่หยางจะให้สัมภาษณ์หนึ่งครั้งแล้ว!】

【นั่นแหละ ใช่เลย ตั้งแต่ครั้งก่อนที่สื่อทางการออกโรง ฉันก็เดาได้อยู่แล้ว รู้ว่าไง ๆ ก็ต้องมีสื่อทางการเรียกไปสัมภาษณ์ แต่ไม่คิดเลยว่าจะได้ถึงขั้นสัมภาษณ์โดยแม่หยาง?】

【ขอประกาศเลยนะว่าวันนี้แฟนคลับดาราตกกระแสเข้าสู่โหมดเฉลิมฉลองเต็มรูปแบบ!】

【เพื่อนสาวทั้งหลาย ฉลองกัน!!】

แล้วในเวลาไม่นาน คืนวันเดียวกันตอนสี่ทุ่มตรง เว็บไซต์ทางการของสถานีโทรทัศน์จวงเอ๋อร์ก็ปล่อยวิดีโอสัมภาษณ์ลวี่หมิงที่ก่อนหน้านี้เสี่ยวซาเป็นคนดำเนินรายการออกมาให้ชมกัน

ด้วยความที่รายการนี้ถูกใช้เป็นการอุ่นเครื่องสำหรับรายการใหม่ของสถานีโทรทัศน์จวงเอ๋อร์ กลุ่มผู้ชมเป้าหมายหลักจึงเป็นคนรุ่นใหม่ ทำให้สัมภาษณ์ของเสี่ยวซาครั้งนี้ ถ้าจะให้พูดกันตามตรง เรียกว่าเป็นการ “สัมภาษณ์” ก็ยังไม่ค่อยตรงนัก จะบอกว่าเป็นการ “นั่งคุยกัน” ระหว่างคนสองคนเสียมากกว่า ทั้งคู่คุยอะไรกันหลายเรื่องมาก

นอกจากประเด็นสำคัญ ๆ เกี่ยวกับสถานการณ์ของแฟนคลับในวงการบันเทิง ปรากฏการณ์การติดดาราแบบผิด ๆ แล้ว ยังมีส่วนที่พูดคุยกันเรื่องชีวิตทั่ว ๆ ไป เรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ ในครอบครัวเสียมากกว่าอีกด้วย

ก็แค่พอถึงตรงนี้แล้ว กลับกลายเป็นว่าช่วงหนึ่งของบทสนทนาในรายการ ทำเอาทุกคนหัวเราะท้องแข็งกันไปตาม ๆ กัน

“คุณมองยังไงกับความเห็นของทุกคนที่มีต่อหน้าตาของคุณล่ะ?”

เสี่ยวซาถามลวี่หมิง

“ผมมีฉายาอยู่อันหนึ่ง เรียกว่า ‘ผู้ลอบจุดไฟเผาหัวใจสาวๆ’ น่ะครับ!”

ลวี่หมิงตอบ

“หมายความว่ายังไง? คุณไปลอบวางเพลิงเหรอ?”

เสี่ยวซาทำหน้าไม่เข้าใจ

“ใช่ครับ ผมเข้ามาจุดไฟในใจของสาว ๆ ทั้งหลายนั่นแหละ!”

ลวี่หมิงตอบกลับไป

【ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า!】

【ไม่ไหวแล้วนะ ฉันนึกว่าดาราตกกระแสเคยก่อคดีอาชญากรรมอะไรเอาไว้ ที่แท้มันเป็นแบบนี้นี่เอง!】

【ผู้ลอบจุดไฟเผาหัวใจสาวๆ ฉายานี้โคตรสุด!】

【ดาราตกกระแส นายก่ออาชญากรรมแล้ว นายเข้ามาจุดไฟในใจฉัน นายต้องรับผิดชอบ!】

【สายตาเสี่ยวซาตอนนั้นคือที่สุด】

【นั่นมันสายตาแบบสิ้นหวัง งงงวย แล้วก็โดนความหล่อกระแทกเข้าเต็ม ๆ!】

【สายตาแบบ “ชีวิตไม่เหลืออะไรให้รักแล้ว โดนย่ำยีจนแหลกสลาย”!】

【ดาราตกกระแส ฉันรักนาย! ip：เฉิงตู!】

พอวิดีโอช่วงนี้ถูกปล่อยออกไป ลวี่หมิงก็เลยมีฉายาเพิ่มขึ้นมาอีกอันบนโลกออนไลน์ นอกจากฉายา “ดาราตกกระแส” ที่คนเรียกกันอยู่ก่อนแล้ว ก็มี “ผู้ลอบจุดไฟเผาหัวใจสาวๆ” เพิ่มเข้ามาอีกชื่อหนึ่ง

จริง ๆ แล้วกับฉายานี้ ลวี่หมิงเองก็แอบปลื้มอยู่เงียบ ๆ เหมือนกัน

การสัมภาษณ์ในครั้งนี้ก็ทำให้ทุกคนรู้จักลวี่หมิงมากขึ้นกว่าเดิมอีกเล็กน้อยด้วย

ต้องเข้าใจก่อนว่า ก่อนหน้านี้เพราะพวกวาไรตี้โชว์ต่าง ๆ ถึงแม้จะมีผู้ชมจำนวนไม่น้อยที่ชอบลวี่หมิง แต่ในขณะเดียวกันก็มีอีกไม่น้อยที่ไม่ถูกจริตกับพฤติกรรมเพี้ยน ๆ บ้า ๆ บอ ๆ ของเขาเท่าไหร่

แต่รอบนี้กลับทำให้ทุกคนได้เห็นตัวตนที่แท้จริงของลวี่หมิง ว่าเป็นคนแบบไหนกันแน่ ปากก็ยังจัดเหมือนเดิม ยังมีอาการเพี้ยน ๆ อยู่บ้างเหมือนเคย ทว่าในเรื่องความถูกผิดใหญ่ ๆ เรื่องระดับความตื่นตัวทางความคิด และในแง่มุมของระบบคุณค่าแล้ว เขาไม่มีปัญหาอะไรเลยจริง ๆ

“ไอ้เด็กคนนี้นี่ มันไม่รู้จะเอาอะไรไปติแล้วจริง ๆ!”

พี่มี่ที่กำลังนั่งดูวิดีโอสัมภาษณ์อยู่ด้วยกันกับเร่อปา มองลวี่หมิงที่กำลังพูดจาฉะฉานแบบมั่นใจเต็มจอ แล้วก็อดไม่ได้ที่จะเอ่ยชมออกมาทันที

ถึงจะบอกว่าตัวเองมีความสัมพันธ์ที่ค่อนข้างโอเคกับลวี่หมิงอยู่แล้วก็จริง แต่พี่มี่กลับไม่ได้รู้จักลวี่หมิงในชีวิตจริงมากขนาดนั้น ไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าลวี่หมิงในชีวิตจริงจะเป็นคนแบบนี้ เมื่อเทียบกับภาพลักษณ์ที่ดูเพี้ยน ๆ ปากเก่ง ปล่อยมุกพร่ำเพรื่อในปกติแล้ว เวอร์ชันในวิดีโอนี้กลับดูเป็นตัวตนที่จริงมากกว่า และยังมีเสน่ห์เพิ่มขึ้นไปอีกหลายส่วน

จนแม้แต่พี่มี่เองยังอดรู้สึกอิจฉาเร่อปากับพวกเขาไม่น้อย ที่สามารถได้เจอลวี่หมิงซึ่งเป็นคนจริงใจแบบนี้ในวงการบันเทิงที่เปรียบเหมือนอ่างย้อมสีใบใหญ่ได้ แบบนี้มันหายากสุด ๆ แล้วจริง ๆ