สถานที่ถ่ายทำรายการ

เถียนเหว่ยมองโค้ชทั้งสี่คนด้วยความไม่อยากเชื่อ เขารู้สึกตื่นเต้นและประหม่าเล็กน้อย ก่อนจะถามด้วยน้ำเสียงไม่มั่นใจว่า

"ผม...ผ่านเข้ารอบแล้วเหรอครับ?"

"ใช่แล้ว คุณผ่านเข้ารอบ!"

หลี่เซียวที่เพิ่งได้สติจากความตกตะลึงในเสียงร้องของเถียนเหว่ยตอนหันกลับมามอง ก็พูดพร้อมรอยยิ้ม

เถียนเหว่ยพยายามเก็บซ่อนความตื่นเต้นเอาไว้

"ขอบคุณครับอาจารย์หลี่เซียว! ขอบคุณมากครับ!"

"ขอบคุณแค่อาจารย์หลี่เซียวคนเดียวเหรอ?"

ฉินเลี่ยนทำท่าทางไม่พอใจและพูดแซวว่า

"พวกเราทั้งสี่คนกดปุ่มหันมาหาคุณเลยนะ"

เถียนเหว่ยรีบตอบ

"ขอบคุณอาจารย์ทั้งสี่ท่านมากครับ!"

จางซีหยางยิ้มพร้อมพูดว่า

"แนะนำตัวหน่อยสิ"

เถียนเหว่ยที่มีเหงื่อออกเต็มมือพูดว่า

"ผมชื่อเถียนเหว่ย เป็นคนเมืองซูเฉิง ทำงานเป็นครูที่โรงเรียนมัธยมอวี้ไฉ"

หลี่เซียวหัวเราะ

"ตอนที่หันกลับมามองคุณ ผมตกใจเลยนะ! ฟังแค่เสียงนึกว่าคุณเป็นหนุ่มนักศึกษาขี้อาย เพราะเพลงที่คุณร้องเป็นเพลงโทนเสียงผู้หญิง แต่เสียงของคุณทั้งอ่อนโยนและละเอียดอ่อน แถมยังมีอารมณ์เศร้าเล็กน้อย ถ่ายทอดอารมณ์ได้ดีมาก และมีเอกลักษณ์ที่ชัดเจนจนไม่แพ้นักร้องหญิงเลย แต่พอเห็นตัวจริง...รูปลักษณ์ของคุณช่างตรงข้ามกับเสียงจริง ๆ!"

ไม่ผิดเลย!

ผู้ชมที่ได้ยินก็เห็นด้วยอย่างมาก อาจารย์ทั้งสามคนที่เหลือก็พยักหน้ารัว ๆ ใครจะคิดว่าเสียงนุ่มลึกแบบนั้นจะมาจากชายร่างใหญ่ขนาดนี้!

"ทุกคนพูดเหมือนกันหมด"

เถียนเหว่ยเกาหัวอย่างเขินอาย

"แม่ผมบอกว่า ผมหน้าเหมือนเสือ แต่เสียงเหมือนแมว"

ฉินเลี่ยนถาม

"คุณเคยเรียนดนตรีมาก่อนไหม?"

เถียนเหว่ยส่ายหัว

"ผมฝึกเองครับ ไม่เคยเรียนดนตรีอย่างจริงจังเลย"

ฉินเลี่ยนพูดทันที

"บนเวทีนี้เราไม่สนว่าคุณเป็นเสือหรือแมว เสียงของคุณดีขนาดนี้ การเป็นแค่ครูในโรงเรียนมัธยมนี่ถือว่าเสียของมากเลยนะ..."

"อะไรนะ?"

เถียนเหว่ยอึ้งไปเล็กน้อย

"อาจารย์ฉินเลี่ยนเข้าใจผิดแล้วครับ ผมไม่ได้เป็นครูสอนดนตรี ผมเป็นครูสอนพละครับ"

โค้ชทั้งสี่คน: "อะไรนะ?"

ผู้ชมในห้องส่ง: "หา!?"

แม้ว่าเสียงกับรูปลักษณ์จะขัดแย้งกัน แต่ตำแหน่งงานกลับดูเหมาะกับรูปลักษณ์สุด ๆ แต่ใครจะไปคิดว่าครูพละที่ไม่เคยเรียนดนตรีอย่างจริงจัง จะร้องเพลงได้ดีขนาดนี้!

"คนเราดูแค่ภายนอกไม่ได้จริง ๆ!"

"ยอดฝีมือมักซ่อนตัวอยู่ในที่ไม่คาดคิด!"

ผู้ชมฮาลั่น สงสัยกันว่าทีมงานไปเจอคนแบบนี้มาจากไหน แค่รอบแรกก็ดราม่าสุด ๆ แล้ว!

"ไม่ว่าคุณจะเป็นเสือหรือแมว หรือเป็นครูพละหรือครูดนตรี ขอแค่คุณจำไว้ว่า ฉันเป็นคนแรกที่กดปุ่มหันมา ฉันเร็วกว่าคนอื่น ๆ เพราะทีมของฉันต้องการคนเก่งแบบคุณ!"

หลี่เซียวมองเถียนเหว่ยอย่างจริงจัง

ฉินเลี่ยนได้ยินก็ไม่พอใจทันที กำลังคุยกันดี ๆ ดันมาชิงตัวคนแบบนี้ได้ยังไง!

"ยอมไม่ได้!"

ฉินเลี่ยนพูดแย้งทันที

"ใครกดปุ่มก่อนมันไม่สำคัญ ฉันกดช้ากว่าแปลว่าฉันคิดเยอะกว่า การตัดสินใจนี้มาจากการไตร่ตรองอย่างถี่ถ้วน! และที่สำคัญ ฉันสนิทกับจี้อิ๋งอิ๋ง 《เสียดายไม่ใช่เธอ》 เพลงนี้เป็นเพลงที่ฉู่ฉือแต่งให้จี้อิ๋งอิ๋ง ถ้าคุณเลือกทีมฉัน ฉันจะแนะนำให้คุณได้รู้จักกับจี้อิ๋งอิ๋งเลยดีไหม?"

ผู้ชม: "โอโห! หยอกแรงมาก!"

หลี่เซียวขมวดคิ้ว

"ฉันก็แนะนำให้เขารู้จักจี้อิ๋งอิ๋งได้เหมือนกัน ในวงการเพลง ใคร ๆ ก็มีเพื่อนทั้งนั้นแหละ!"

จางซีหยางที่นิ่งอยู่นานเริ่มพูด

"เถียนเหว่ย ผมอายุมากกว่าคุณ งั้นเรียกคุณว่า ‘เสี่ยวเถียน’ ละกันนะ ผู้ชายด้วยกันย่อมเข้าใจกันดี ถ้าคุณไปทีมอาจารย์ฉินเลี่ยนหรืออาจารย์หลี่เซียว ถึงพวกเธอจะเก่งแต่ก็เป็นผู้หญิง ผมในฐานะอาจารย์ผู้ชาย เข้าใจดีว่าจะดึงศักยภาพคุณออกมาได้ยังไง..."

"เฮ้ย!"

โจวหานจิ้นอดพูดไม่ได้

จางซีหยางหันไปมอง

"นายจะเฮ้ยอะไร?"

"ก็ฉันจะเฮ้ยไม่ได้หรือไง?"

โจวหานจิ้นจ้องกลับ

"นายพูดจบหรือยัง? ถ้าจบแล้วฉันจะพูดบ้าง!"

จางซีหยางอดหัวเราะไม่ได้

"เอาเลย ๆ นายพูดเลย!"

ผู้ชมระเบิดเสียงหัวเราะ ทั้งสองคนเป็นถึงราชาเพลง แต่กลับมาทะเลาะกันแบบเด็ก ๆ จะเกินไปไหมเนี่ย!

หลังจากเสียงหัวเราะเบาลง โจวหานจิ้นถามเถียนเหว่ยด้วยน้ำเสียงจริงจัง

"ความฝันของคุณคืออะไร?"

ความฝัน?

เถียนเหว่ยคิดครู่หนึ่งก่อนตอบ

"จริง ๆ ผมไม่เคยคิดเรื่องนี้อย่างจริงจัง แต่สิ่งที่ผมมั่นใจคือผมรักเสียงเพลง และผมอยากเดินในเส้นทางนี้ต่อไป"

"นั่นแหละ! ถูกต้องแล้ว!"

โจวหานจิ้นพูด

"คุณร้องเพลงได้ดีมาก แต่ผมสามารถทำให้คุณเก่งขึ้นไปอีก เพราะคุณใช้เทคนิคการร้องแบบ ‘ทางลัด’ ซึ่งมีทั้งข้อดีและข้อเสีย ผมเองก็เคยใช้ทางนี้มาก่อน ผมสามารถช่วยคุณลดข้อผิดพลาดและพัฒนาตัวเองได้ และอีกอย่าง ปีนี้ผมมีคอนเสิร์ตที่ฉินโจว 32 รอบ ถ้าคุณอยู่ทีมผม ผมจะให้คุณขึ้นเป็นแขกรับเชิญในคอนเสิร์ต โอกาสแบบนี้หาไม่ได้ง่าย ๆ นะ"

"เหมือนคนอื่นไม่มีคอนเสิร์ต!"

หลี่เซียวพูดแทรกทันที

"ถ้าคุณอยู่ทีมฉัน คุณไม่เพียงได้ขึ้นคอนเสิร์ตของฉัน แต่ยังได้ไปเป็นแขกรับเชิญในคอนเสิร์ตของเขาด้วย! ถ้าเขาไม่ยอม ฉันจะไปลากเขามาเอง!"

โจวหานจิ้น: "เฮ้ย!"

หลี่เซียวหันไปมอง

"คราวนี้นายจะเฮ้ยอะไรอีก?"

โจวหานจิ้นยอมแพ้

"ฉันก็แค่เฮ้ยเฉย ๆ..."

ครืน!

ผู้ชมฮาทั้งฮอลล์!

เมื่อกี้โจวหานจิ้นยังทำตัวแข็งกร้าวใส่จางซีหยางอยู่เลย แล้วทำไมพอหันมาเจอหลี่เซียวถึงกลายเป็นคนอ่อนน้อมไปหมด นี่ไม่ใช่โจวหานจิ้นที่ชอบพูด "เฮ้ย" หรอกเหรอ?

ทำไมถึงไม่พูด "เฮ้ย" ต่อไปล่ะ?

ดูเหมือนข่าวลือบนอินเทอร์เน็ตจะเป็นความจริง!

โจวหานจิ้นกับหลี่เซียวเป็นคู่รักกันจริง ๆ!

แม้แต่ฉินเลี่ยนก็ยังอดขำไม่ได้ พูดกึ่งจริงกึ่งเล่นว่า:

“พวกเธอสองคนมีอะไรหรือเปล่า? ฉันเห็นข่าวลือเยอะเลยนะว่าพวกเธอเป็นคู่รักกัน”

ที่จริงแล้วฉินเลี่ยนรู้อยู่แล้วว่าทั้งคู่เป็นแฟนกัน

ทั้งสองยังได้ตกลงกันล่วงหน้าว่าจะเปิดเผยเรื่องนี้ในรายการ

เพราะก่อนหน้านี้มีปาปารัซซี่ชื่อดังของฉินโจวออกมาเปิดโปงข่าว พร้อมหลักฐานที่ชัดเจนจนปฏิเสธไม่ได้

จางซีหยางพูดขึ้นมาดื้อ ๆ ว่า:

“บางทีหลังอัดรายการตอนนี้จบ ทั้งคู่ก็อาจจะไม่ได้เป็นแฟนกันแล้วล่ะ”

“ฮ่า ๆ ๆ ๆ ๆ!”

ผู้ชมพากันหัวเราะลั่น นี่เหล่าราชาและราชินีเพลงจริงเหรอ? ทำไมถึงธรรมดาและเข้าถึงง่ายขนาดนี้!

ต่างจากรายการอื่นที่กรรมการและโค้ชมักวางตัวสูงส่ง พูดคุยกันอย่างสุภาพมากจนดูห่างเหิน เหมือนการทักทายเชิงธุรกิจเสียมากกว่า หากต้องมีช่วงแย่งชิงตัวผู้เข้าแข่งขัน ส่วนใหญ่ก็ดูเหมือนจะแย่งกันพอเป็นพิธี พูดหยอกล้อกันเล็กน้อย แล้วจบไป

แต่ในรายการ 《เดอะวอยซ์》 นี้ พวกเขาแย่งกันจริงจังมาก! ถึงขั้นเปิดสงครามแย่งตัวผู้เข้าแข่งขันเลยทีเดียว แต่ละคนแสดงอารมณ์อย่างจัดเต็ม ทั้งโกรธเคือง ทั้งฮา บรรยากาศตลกโปกฮาสุด ๆ!

นี่คือสิ่งที่รายการอื่นทำไม่ได้!

สิ่งที่ผู้ชมชอบก็คือบรรยากาศแบบนี้ ไม่เพียงแต่ทำให้รายการดูสนุกขึ้นอย่างมาก แต่ยังทำให้คนดูรู้สึกอยากรู้อยากเห็นและลุ้นว่าผู้เข้าแข่งขันจะเลือกโค้ชคนไหน!

“สนุกเกินไปแล้ว!”

“ตีกันเลย!”

“นี่มันสงครามชิงตัวชัด ๆ!”

“คำว่า ‘เฮ้ย’ ของโจวหานจิ้นทำฉันหัวเราะจนน้ำตาไหล!”

“โจวหานจิ้นกับหลี่เซียวไม่ปิดแล้ว เปิดตัวคู่รักเลย!”

“ดูออกเลยว่าโจวหานจิ้นกลัวแฟนมาก!”

“โค้ชทั้งสี่สนิทกันมาก ถ้าไม่สนิทจริงคงไม่กล้าเล่นกันแบบนี้!”

ขณะเดียวกัน หลินจือไป๋ที่เฝ้าดูสถานการณ์อยู่หลังเวทีก็ยิ้มออกมา

“ผลลัพธ์ดีมาก”

ความพยายามในการจับทั้งสี่คนมาซ้อมด้วยกันจนสนิทสนมได้ผลดีเกินคาด ถ้าทั้งสี่คนไม่สนิทกันจริง ๆ คงเล่นมุกและปล่อยตัวขนาดนี้ไม่ได้ เพราะพวกเขาคือราชาและราชินีเพลงที่มีภาพลักษณ์สูงส่ง!

แต่เถียนเหว่ย ผู้เป็นเป้าหมายในการแย่งชิงของเหล่าราชาและราชินี กลับรู้สึกงุนงง ไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าวันหนึ่งเขาจะกลายเป็นตัวเลือกที่เหล่าซุปเปอร์สตาร์ต้องการมากที่สุด!

“เลือกได้เลย เถียนเหว่ย”

จางซีหยาง ที่ดูจะเป็นผู้ใหญ่และสุขุมที่สุดในบรรดาโค้ชทั้งสี่กล่าวขึ้น

“เลือกฉันสิ!”

หลี่เซียวถึงขั้นลุกขึ้นยืน!

ฉินเลี่ยนรีบตามขึ้นมา “เธอบอกว่าเป็นคนเมืองซูใช่ไหม? เราเป็นคนบ้านเดียวกันนะ ฉันก็คนเมืองซูเหมือนกัน เข้ามาอยู่ในทีมฉันสิ เดี๋ยวพาไปกินของอร่อย!”

โจวหานจิ้นถกแขนเสื้อ โชว์กล้าม พร้อมพูดว่า:

“เธอเป็นครูพละใช่ไหม? เธอต้องชอบฟิตเนสแน่ ๆ ฉันก็ชอบเหมือนกัน มาเข้าทีมฉันแล้วไปออกกำลังด้วยกัน!”

จางซีหยางพูดเรียบ ๆ ว่า:

“เลือกใครก็ได้ ตามใจเธอเลย”

เถียนเหว่ยลังเลไปสามวินาที ก่อนตอบว่า:

“ผมเลือก… อาจารย์หลี่เซียวครับ!”

เพราะหลี่เซียวเป็นคนแรกที่กดปุ่มให้เขา!

ทันทีที่พูดจบ ดนตรีบรรเลง หลี่เซียววิ่งขึ้นเวทีด้วยความดีใจ พร้อมกับกอดเถียนเหว่ยเบา ๆ

“เฮ้!”

ฉินเลี่ยนทำหน้าบูดเหมือนเสียพนัน ส่วนโจวหานจิ้นก็พึมพำว่า

“เขาไม่ชอบฟิตเนสเหรอ?”

จางซีหยางหัวเราะเสียงดัง

ผู้เข้าแข่งขันคนแรกที่ผ่านเข้าสู่ทีมของหลี่เซียวได้สำเร็จ!

“นี่คือไพ่ใบแรกของฉัน!”

หลี่เซียวพูดพลางหันไปยิ้มเยาะใส่โค้ชคนอื่น

ผู้ชมต่างปรบมืออย่างตื่นเต้น:

“สนุกกว่าที่คิดเยอะ!”

“ใครบอกว่าคุณภาพผู้เข้าแข่งขันไม่ดี?”

“เสียงของเถียนเหว่ยนี่สุดยอดมาก!”

ผู้เข้าแข่งขันคนต่อไปก้าวขึ้นเวทีพร้อมเสียงเชียร์จากผู้ชม...