ตีห้า 30 นาที

โกฮุนกำลังเคลิ้มหลับสบายอยู่ในเตียงอุ่นนุ่มราวอ้อมกอดมารดา ซุกตัวอยู่ใต้ผ้าห่มที่อบอวลด้วยแสงแดดยามเช้า

อ็องรี มาร์โซไม่ชอบใจที่เห็นโกฮุนเป็นแบบนั้น

เขารับไม่ได้ที่จะปล่อยให้มนุษย์ผู้จะร่วมเปิดฉากยุคสมัยใหม่กับเขามาเกียจคร้านให้เห็นต่อหน้า

“ตื่น”

อ็องรีปลุกโกฮุน แต่เด็กหนุ่มที่หลับสนิทไม่ตอบสนอง

“ตื่น”

เรียกซ้ำอีกหลายครั้งจนความอดทนหมด อ็องรี มาร์โซจึงเขย่าโกฮุน

“หืออ?”

โกฮุนที่ยังงัวเงียสะดุ้งโหยง เงยหน้าขึ้นมา

“ลืมตา”

“ฮา—”

พอรู้ตัวว่าคนที่ปลุกกะทันหันคืออ็องรี โกฮุนก็ถอนหายใจ ก่อนจะซุกหน้าลงหมอนอีกครั้ง

คิ้วของอ็องรีกระตุก

“ตื่น”

“ขออีก 5 นาที…….”

ลมหายใจของโกฮุนกลับมาเป็นจังหวะสม่ำเสมออีกครั้ง

อ็องรี มาร์โซดึงผ้าห่มออกแล้วรูดผ้าม่านออก แม้รอบๆ ยังสลัวอยู่ แต่พอแง้มหน้าต่างลมเย็นก็พัดรอดเข้ามา

โกฮุนขดตัวฝืนอยู่นิด ก่อนจะลุกขึ้นมาควานหาผ้าห่ม

ในสายตาของเด็กหนุ่มปรากฏอ็องรี มาร์โซที่ถือผ้าห่มอยู่ หันไปมองนอกหน้าต่างก็ยังมืดอยู่ดี

“เช้าๆ นี่มีอะไร”

“จะออกไปจ็อกกิง ใส่เสื้อผ้า”

“จ็อกกิงอะไรกัน”

โกฮุนทำหน้าบูดบึ้งใส่เสียเต็มที่

แม้ตอนใช้ชีวิตเป็นวินเซนต์ แวนโก๊ะก็ใช้ชีวิตเป็นระเบียบมาตลอด แต่ให้ไปจ็อกกิงตอนที่ดวงอาทิตย์ยังไม่ขึ้นอย่างที่อ็องรี มาร์โซว่า เขารับไม่ไหวจริงๆ

“อ๊ะ?”

พอโกฮุนจะฉวยผ้าห่มคืน อ็องรีก็ยกตัวเด็กหนุ่มขึ้นวางแหมะหน้ากระจกที่อ่างล้างหน้า

“ล้างหน้าแปรงฟัน”

“ไม่เอา ตอนนี้กี่โมงกันครับ”

“ตีห้า 40”

โกฮุนผ่อนลมหายใจยาว

ไม่มีแรงจะต่อปากต่อคำหรือขัดขืน สิ่งเดียวที่อยากทำคือขอหลับต่ออีกหน่อย

“ค่อยทำทีหลังนะ ขออีกชั่วโมง… ไม่สิ สองชั่วโมง”

อ็องรี มาร์โซจับสีข้างของโกฮุน

“ทำอะไรของคุณ!”

สัมผัสที่ไม่ทันตั้งตัวทำโกฮุนสะดุ้งกระโดด

“ดูไขมันนี่สิ กินซะอย่างกับหมู จะไม่บวมได้ไง”

“พูดอะไรของคุณ จะอ้วนจะผอมมันเกี่ยวอะไรกับคุณ”

“ร่างกายงดงามย่อมจิตใจแข็งแรง เด็กอยู่แล้ว ถ้าใช้ร่างกายพร่ำเพรื่อ เดี๋ยวก็พังเร็ว”

“ไม่เอา”

“อยากตายเร็วเหรอ ไม่อยากวาดรูปต่อแล้วหรือไง”

“……ไม่ออกกำลังกายนิดหน่อยถึงกับตายเร็วไปหน่อยไหมครับ พูดเว่อร์แล้ว”

“สุขภาพมันหายไปเพราะเผลอเล็กๆ นั่นแหละ ไม่รู้หรือว่า ความเผลอกลายเป็นนิสัย นิสัยกลายเป็นวิถีชีวิต และวิถีชีวิตก็กำหนดชะตากรรม”

“…….”

“ถ้ากินอย่างที่ทำอยู่แล้วไม่ออกกำลังกาย เดี๋ยวก็อ้วนเอาง่ายๆ ความอ้วนทำให้เกิดโรคเรื้อรัง พอมีโรคพื้นฐานอยู่แล้วเกิดภาวะแทรกซ้อนขึ้นมา ทีนั้นก็สายไปแล้ว”

“งั้นขอนอนอีกชั่วโมงเดียวเถอะ”

“มองในแง่สุนทรียะด้วยนะ มีหน้าตาแบบนั้นแต่ไม่ดูแลตัวเอง ถือว่าละทิ้งหน้าที่ อาบน้ำล้างหน้าแล้วออกมา ให้เวลา 5 นาที”

โกฮุนจ้องประตูที่อ็องรี มาร์โซเพิ่งออกไปอย่างหมดอาลัยตายอยาก

คำสั่งกร้าวๆ ของเขาน่าหงุดหงิดมาก แต่ความทรงจำเรื่องที่เคยเสียสุขภาพจนตัดสินใจสุดโต่งก็ผุดขึ้นมา

เด็กหนุ่มข่มความคับแค้นใจ แล้วเริ่มล้างหน้า

* * *

“แฮ่ก แฮ่ก แฮ่ก”

พอมาถึงหน้าประตูก็ล้มพับทันที

ไม่ต้องพูดถึงแรงจะยืน แม้แต่นิ้วก็ขยับไม่ออก นอนแผ่หมดแรงอยู่อย่างนั้น แล้วมาร์โซก็เดินเข้ามา

“ช้า”

ถ้ายังพอมีแรงเหลืออยู่นิดเดียวล่ะก็ จะไม่ปล่อยไว้แบบนี้หรอก

“5 กม. 50 นาที”

นี่ผมวิ่งตั้ง 5 กิโลเมตรเชียวเหรอ?

“สภาพแย่”

“ฮ้า ฮ้า”

“วิ่งให้เข้ามาใน 30 นาที วิ่งทุกวัน ห้ามขาดแม้แต่วันเดียว”

“ตลกละ ใครอนุญาตกัน”

พอนอนพักหายใจให้เข้าที่ สติดีขึ้นทีละนิด แต่ให้ลุกขึ้นตอนนี้ยังไม่มีแรงเลยสักนิด

“ลุกขึ้น”

“ได้โปรด เลิกพูดคำว่าลุกขึ้นสักที”

“อาร์แซง อธิบายตารางสิ”

คำของผมเหมือนลมผ่านหูเขา

“เหนื่อยหน่อยนะครับ”

อาร์แซงยื่นผ้าเช็ดตัวให้ แต่แม้แต่จะเช็ดเหงื่อก็ยังขี้เกียจ

“หลังอาหารเช้า จะเริ่มการทดสอบพลิกโลกจนถึงเที่ยงครับ”

ผมส่ายหน้า

“วันนี้ ทำไม่ได้”

ต่อให้เอามีดมาจ่อคอก็ยังทำไม่ได้

ตอนเช้ามืดผมแค่เผลอฟังไป แต่รอบสองไม่เวิร์กหรอก จะพูดอะไรก็ช่าง วันนี้ผมจะไม่ทำอะไรทั้งนั้น

“ก็บอกแล้วไง งานเยอะ”

“งั้นก็อย่ามาบังคับให้วิ่งแบบนี้สิ”

“แค่นั้นเองยังโอดโอย?”

“จะโอดโอยจะอะไรก็เถอะ บอกว่าทำไม่ได้ไง จะทำอะไรก็ต้องมีแรงก่อน”

ออกกำลังกายมันต้องพอดีๆ สิ

อยู่ๆ ให้มาวิ่ง 5 กม. แรงจะเหลือที่ไหน วันนี้ผมทำอะไรไม่ได้จริงๆ

“บอกว่าหมดแรงเลยทำไม่ได้งั้นสิ?”

“ใช่”

“อาร์แซง เอาเจ้านั่นใส่แคปซูลฟื้นฟู”

“รับทราบครับ”

“ไม่เอา”

“บอกว่าไม่มีแรงไม่ใช่เหรอ อีกหนึ่งชั่วโมงค่อยป้อนอาหารเช้า แล้วพาไปที่ห้องทำงาน”

“จะจัดการตามนั้นครับ”

“…….”

แคปซูลฟื้นฟูที่คุณปู่ซื้อให้เป็นของขวัญวันเกิด ผมยังใช้ไม่บ่อยเท่าเขาเลย เคยถึงขั้นเบื่อที่เห็นเขาเข้าไปนอนในนั้นเพื่อจะได้ออกกำลังกายให้หนักขึ้น

ก็เข้าใจแหละ ว่ามีความทุ่มเทขนาดนั้นจึงรักษากล้ามเนื้อระดับนั้นไว้ได้ในวัยอย่างเขา แต่พอได้รู้ว่าการถูกบังคับให้ฟื้นตัวจากความเหนื่อยล้าโดยไม่ใช่ความสมัครใจมันน่ากลัวแค่ไหน ผมก็เริ่มจะเข้าใจจริงๆ แล้ว

“อ้อ แล้วนี่ด้วย”

ไม่มีแรงจะขัดขืน ถูกพาไปถึงแคปซูลฟื้นฟู อาร์แซงก็ยื่นขวดเครื่องดื่มมาให้

“มาดามเชรี กาโดทำเครื่องดื่มสูตรพิเศษไว้ให้ครับ ช่วยคลายความเหนื่อยล้าได้”

หรือจะเป็นพวกเกลือแร่?

คาบหลอดดูดรวดเดียว กลิ่นเลมอนหอมสดชื่นก็อบอวลเต็มปาก

หวานดี

“นี่อะไรเหรอครับ?”

“ฮันนีเลมอนเอเดครับ ทำจากน้ำผึ้งที่เก็บจากเทือกเขาฮัดรามาวต์ในซาอุดีอาระเบีย และเลมอนที่ปลูกในฟาร์มของตระกูลมาร์โซ”

นี่เขาเรียกเอฟเฟกต์ยาหลอกหรือเปล่านะ?

พอได้ยินว่าใช้วัตถุดิบดีๆ ทั้งที่เพิ่งดื่มไปเมื่อกี้ ก็เหมือนแรงเริ่มกลับมา

“ขอบคุณครับ”

“มื้อเช้า วันนี้เตรียมเป็นสไตล์เกาหลีเป็นพิเศษครับ”

คงกะล่อใจด้วยอาหารแล้วจะยัดงานให้ แต่รอบนี้ผมไม่หลงกลหรอก

ถึงจะชอบอาหารเกาหลีก็จริง แต่ที่ผมชอบไม่ใช่อาหารหรูแบบฮันชิกชุดเต็ม หากเป็นของกินทั่วไปอย่างพิซซ่าแบบเกาหลี ไก่ทอดเกาหลี จาจังมยอนมากกว่า

“เป็นสเต๊กเนื้อสไตล์เกาหลีครับ”

มื้อเช้าก็เนื้อวัวแล้วสิ

โดนโจมตีแบบคาดไม่ถึงเข้าให้

“คัดมาเป็นชั้นเลิศจากชาโรเลส์ ซึ่งขึ้นชื่อว่าเป็นเนื้อวัวตัวแทนฝรั่งเศสครับ”

รู้ทั้งรู้แต่เกือบจะตกหลุมเล่ห์เพทุบายของมาร์โซอยู่แล้ว โชคดีที่ยังทัน

หมากนี้คมใช้ได้

ฝรั่งเศสเลี้ยงสัตว์รุ่งเรืองมาตั้งแต่โบราณด้วยทุ่งกว้าง แต่ดูเหมือนอาร์แซงจะมองข้ามว่าเนื้อที่ชาวฝรั่งเศสชอบ กับที่คนบ้านเราโปรด ไม่เหมือนกัน

ถ้าบอกว่าเป็นเกรดสูงสุดในฝรั่งเศส ก็อาจหมายถึงเนื้อแดงล้วนไร้มัน ไม่มีลายมันหรือมาร์เบลลิงให้เห็นสักนิด

แน่นอนว่าคงดีกว่าเนื้อเมื่อศตวรรษก่อนที่ผมเคยกินมาก แต่เนื้อวัวที่ไม่มีไขมันเลยก็ไม่ค่อยดึงดูดใจเท่าไร

“เนื้อวัวที่เลี้ยงมา 84 เดือน กลิ่นรสจะถูกอัดแน่นเหมือนนมข้น เคี้ยวแล้วจะยิ่งหอมมัน ยิ่งเคี้ยวยิ่งกลมกล่อม เนื้อสัมผัสนุ่มเด้งจนแทบละลายในปากครับ”

“…….”

แต่ถ้าไม่มีน้ำมันงาให้จิ้มล่ะก็

“นอกจากนี้ยังเตรียมเกลือเซลติกกับเกลือทะเลอลาเออาไว้ให้ครับ”

“เซลติก?”

“เป็นเกลือทะเลตากแดดจากฝั่งมหาสมุทรแอตแลนติก ทางภาคกลางตะวันตกของฝรั่งเศส อุดมด้วยแร่ธาตุ ดึงรสสเต๊กให้เด่นขึ้น ส่วนเกลือทะเลอลาเออาเป็นเกลือพื้นถิ่นฮาวาย โดดเด่นเรื่องอูมามิครับ”

“อูมามิ”

“จิ้มกับน้ำมันมะกอกกินคู่กับสเต๊ก รับรองอร่อยกว่านั้นไม่มีแล้วครับ”

“…….”

“ออกกำลังกายมา ก็ต้องเติมสารอาหารให้เหมาะสมด้วยนะครับ งั้นพักให้เต็มที่เถอะครับ”

เหมือนฉันกำลังจะเผลอคล้อยตามคำพูดของอาร์แซงอยู่เหมือนกัน

ถึงอย่างนั้นจะให้ทิ้งเนื้อวัวรสเข้มข้นก็ใช่เรื่อง เลยยอมเข้าไปนอนในแคปซูลฟื้นฟูอย่างว่าง่าย

* * *

พอรับคอร์สฟื้นฟูแบบเข้มข้นเสร็จ แถมกินมื้อเช้าที่เลิศหรูเรียบร้อย น่าช้ำใจอยู่เหมือนกันที่ร่างกายกลับสดชื่นขึ้นมาก

สภาพนี้น่าจะวาดได้สักสองภาพ

“ไปตรงนั้นแล้วเขียนดู”

ฉันรับอุปกรณ์ VR ที่มาร์โซยื่นให้ เดินไปยังกลางพื้นที่ทดสอบ

“ต้องให้ชินก่อน ลองใช้ตามใจดู”

วาดด้วยแท่งแทนพู่กัน น่าจะต้องใช้เวลาปรับตัว

“เปลี่ยนคอนโทรลเลอร์ให้เป็นรูปพู่กันไม่ได้เหรอครับ?”

“ยาก เพราะตำแหน่งปุ่ม”

“ถ้าให้สั่งงานด้วยเสียงล่ะครับ?”

“จะพิจารณา”

ผมเริ่มลงมือสเก็ตช์แบบที่คิดไว้ก่อนนอนเมื่อวาน

พอเลิกวาดบนระนาบแล้วจะใช้พื้นที่สามมิติให้เต็มที่ กลับมีปัญหาที่คาดไม่ถึงโผล่มา

ถ้ายังใช้วิธีเดิม อยู่ดีๆ ก็แค่ลอยอยู่ในอากาศ ไม่ได้ใช้พลิกโลกให้เกิดประโยชน์จริง

“เรื่องโรงเรียนล่ะ”

“ผมตั้งใจจะไปโรงเรียนมัธยมอ็องรีที่ 4 ครับ”

“อ็องรีที่ 4?”

“ทำไมเหรอครับ?”

พอถามออกไป จู่ๆ ก็เกิดลางไม่ดีวาบขึ้นมา

“อย่าบอกนะว่าเป็นประธานมูลนิธิหรือผู้สนับสนุนอะไรที่นั่น?”

“ไม่ใช่”

ค่อยยังชั่ว

ถ้าเป็นอ็องรีที่ 4 ก็คือกษัตริย์พระองค์แรกของราชวงศ์บูร์บง และใช้ตราดอกลิลลี่เหมือนมาร์โซ

พอเขาบอกว่าเคยเป็นเจ้านาย ผมเลยกลัวว่าจะเกี่ยวข้องกัน แต่ดูท่าจะคิดมากไปเอง

“แล้วเรื่องสอบ”

“ต้องเตรียมสิครับ เข้าเรียนกันยายนปีหน้า งั้นต้องเริ่มตั้งแต่ตอนนี้ สอบเมื่อไหร่นะ”

“มิถุนายน”

เดิมทีก็ไม่ได้ใช้เส้นอยู่แล้ว แต่ถ้าจะใช้พลิกโลก ก็ต้องใช้ “พื้น” ให้ทำหน้าที่เหมือน “เส้น”

ถ้ายังไม่ชินกับแนวคิดนี้ ภาพที่ใช้พลิกโลกก็แค่เพิ่มมวลให้ภาพแบบเดิมเท่านั้นเอง

“คงไม่ยากหรอก”

“ทำไมพูดเหมือนรู้ดีนักล่ะครับ?”

“รู้สิ ลองกดปุ่มไกดู เป็นคีย์ลัดเปลี่ยนพู่กัน”

พอกดปุ่มทรงไกปืน รูปพู่กันก็เปลี่ยน ทุกครั้งที่กดจะไล่ไปเป็นแบบพู่กันยอดนิยมทั่วไป

“ตั้งค่ารูปพู่กันให้ตายตัวได้ไหมครับ?”

“เปลี่ยนในแท็บการตั้งค่าได้”

ความสะดวกพวกนี้ไม่เลว แต่ฟังก์ชันมันเยอะเกิน เลยทำให้ชำนาญได้ยาก น่าเสียดายอยู่

“ฟังก์ชันเยอะไปนะครับ น่าจะทำให้ใช้ง่ายขึ้นกว่านี้ แบบสั่งด้วยเสียงอะไรทำนองนั้น”

“ก็เพราะยังไม่ชินกับการกดปุ่มมากกว่า”

“คนเริ่มใช้ครั้งแรกก็น่าจะเป็นกันหมดแหละ ถ้าใช้เสียงได้ เราก็ออกแบบคอนโทรลเลอร์ให้เป็นรูปพู่กันจริงๆ ได้ด้วยนี่ครับ”

“อืม... อาร์แซง จดไว้หน่อย”

“ครับ”

“มีอย่างอื่นที่ไม่สะดวกอีกไหม?”

“ไม่มีครับ แต่คนใส่แว่นใช้เจ้านี่น่าจะลำบากหน่อยนะครับ?”

“มีอุปกรณ์เสริมแยกต่างหาก”

ดูท่าว่าพัฒนาไว้ให้คนใส่แว่นใช้เครื่อง VR ได้สะดวกด้วย

ผมไม่ค่อยเล่นเกมเลยไม่ค่อยรู้รายละเอียด แต่ที่แน่ๆ คือทุ่มเททำออกมามาก

“อ่า แปรงนี่ตอบสนองช้าไปนิดครับ”

“จริงด้วย อาร์แซง”

“ครับ จดไว้แล้วครับ”

แปรงที่เพิ่งใช้เมื่อกี้ถูกไฮไลต์เป็นสีแดง

“จะเตรียมสอบยังไง?”

“อืม... เขาขายพวกแบบฝึกหัดข้อสอบไหมครับ?”

“ทั้งที่เกรดไม่ดียังทำเป็นสบายๆ นะ”

“มาร์โซไปรู้อะไรว่าเกรดผมไม่ดี”

“...ก็ดูออกน่า”

ตั้งแต่เกิดใหม่มา แม้จะเป็นภาษาเดียวกัน แต่คำที่ใช้กับรูปแบบการพูดต่างไปเยอะจนลำบากอยู่เหมือนกัน

ตอนเด็กกว่านี้ผลการเรียนไม่ดีเพราะมัวแต่ปรับตัว แต่ตอนนี้ก็ไม่ได้แย่ขนาดนั้น

ที่ยากผิดปกติน่ะ คือระดับข้อสอบของนักเรียนประถมศึกษาในเกาหลีใต้ต่างหาก

“อาร์แซง ไปหาข้อสอบคอร์ส CM1 มา”

“ครับ”

“จะซื้อทำไมล่ะครับ”

“ปล่อยให้เธอดูเองคงอึดอัดใจเกิน บ่ายนี้อ่านหนังสือเตรียมสอบซะ”