อ็องรี มาร์โซ ได้มาเยี่ยมสตูดิโอของผู้กำกับคริสติน นอร์แมน

สถานที่แห่งนี้ตั้งอยู่ระหว่างสวนสาธารณะเซาท์เวดดิงตันในลอสแองเจลิส รัฐแคลิฟอร์เนีย กับแม่น้ำลอสแองเจลิส

เป็นสถานที่ถ่ายทำภาพยนตร์ที่นอร์แมนซื้อกิจการมาในปี 2024 รวมถึงที่พักอาศัยและที่ดินรอบ ๆ วินด์เซอร์ลอฟท์ ยูนิเวอร์แซลซิตี้ และเริ่มดำเนินงานตั้งแต่ปี 2027

สตูดิโอนอร์แมนสามารถจัดการทุกอย่างที่เกี่ยวข้องกับการผลิตและจัดจำหน่ายภาพยนตร์ และการรักษาความปลอดภัยก็เข้มงวดเป็นอย่างมาก

แม้แต่อ็องรี มาร์โซ ก็ไม่ได้รับข้อยกเว้น

เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยเดินเข้ามาที่หน้ารถของอ็องรีเพื่อขอใบผ่านเข้า

อาร์แซน บัตเลอร์ส่วนตัวของเขา ลดกระจกลงอย่างสุภาพและแจ้งว่ามีนัดกับผู้กำกับนอร์แมน

เจ้าหน้าที่จึงตรวจดูชายที่นั่งอยู่ด้านหลัง ไขว้ขาและกอดอกอยู่ จากนั้นก็พยักหน้า

ขณะที่กำลังส่งสัญญาณเพื่อเปิดไม้กั้น หัวหน้าหน่วยรักษาความปลอดภัยที่ได้รับรายงานว่าอ็องรี มาร์โซ มาถึงแล้ว ก็ออกมาต้อนรับเขาด้วยตัวเอง

“ยินดีต้อนรับครับ คุณมาร์โซ ผมชื่อพอล อดัมส์ หัวหน้าหน่วยรักษาความปลอดภัยครับ ผู้กำกับนอร์แมนแจ้งให้ผมมาต้อนรับคุณเป็นพิเศษ”

หัวหน้าทีมพอล อดัมส์ พาอ็องรี มาร์โซเข้าไปในสตูดิโอ

ไม่นานนัก อ็องรีก็เดินทางถึงห้องทำงานของคริสติน นอร์แมน

“เชิญค่ะ”

ผู้กำกับนอร์แมนต้อนรับอ็องรี มาร์โซ

อ็องรีถอดแว่นกันแดดเพื่อแสดงความเคารพในระดับหนึ่ง

เมื่อทั้งสองนั่งลงเรียบร้อยแล้ว นอร์แมนก็ถามจุดประสงค์ของการมาเยือนทันที

เธอเพิ่งกลับมาจากสำรวจพื้นที่รอบ ๆ น้ำตกแม็กเวย์วันนี้ จึงไม่อยากพูดถึงเรื่องงานภาพยนตร์ถ้าไม่จำเป็น

“มีธุระอะไรหรือคะ?”

“ได้ยินว่าโกฮุนทำงานอยู่ที่นี่”

นอร์แมนพยักหน้า

“ผมอยากพบเขา”

เธอไม่เข้าใจว่าทำไม

หากต้องการพบโกฮุน การติดต่อโดยตรงก็น่าจะเร็วกว่า ไม่จำเป็นต้องมาถึงบริษัท

“ขอทราบเหตุผลได้ไหมคะ?”

“ผมไม่มีเบอร์เขา”

“……”

นอร์แมนถึงกับพูดไม่ออก

ท่าทีของเขานั้นมั่นใจและสงบนิ่งจนเธอรู้สึกว่า อาจจะเป็นตัวเธอเองที่เข้าใจผิด

แต่วันนี้เหนื่อยล้าเกินกว่าจะโต้แย้ง เธอจึงกดอินเตอร์คอม

“ช่วยดูให้หน่อยว่าโกฮุนยังอยู่ในสตูดิโอไหม”

– อยู่ค่ะ จะให้ต่อสายไหมคะ?

“อืม”

ไม่นานก็เชื่อมสายกับโกฮุนได้

– สวัสดีครับ?

“โกฮุน คุณมาร์โซมา เจอหน่อยไหม?”

– มาร์โซ? อ็องรี มาร์โซเหรอครับ?

“ใช่”

– คุณปู่ครับ มาร์โซมา

– ทำไมล่ะ?

– ไม่รู้เหมือนกันครับ ทำไมเหรอครับ?

นอร์แมนเลิกคิ้วส่งสัญญาณให้อ็องรีตอบ

“ฉันมาดูว่าเขาทิ้งเวนิสเบียนนาเล่ไปทำอะไรอยู่”

– เขามาดูว่าเราทิ้งเวนิสเบียนนาเล่ไปทำอะไรครับ

– เขาจะทำอะไรมันก็เรื่องของเขาไม่ใช่หรือ?

– ใช่ครับ แล้วมันเกี่ยวอะไรด้วยล่ะครับ?

นอร์แมนเอียงศีรษะเล็กน้อย

“เกี่ยวสิ”

แต่ท่าทีของอ็องรีก็ยังไม่เปลี่ยน

หลังจากโกฮุนพูดคุยกับโกซูยอล ก็กลับมาที่อินเตอร์คอมอีกครั้ง

– ยังไงก็คิดว่าจะเจอเขาสักครั้งอยู่แล้วครับ ไปที่ไหนครับ?

“ที่ออฟฟิศ โอเค งั้นเจอกัน”

หลังจากวางสาย นอร์แมนก็พิจารณาอ็องรีอย่างเงียบ ๆ

ผู้ชายตรงหน้านี้คือทายาทตระกูลมาร์โซ และเป็นหนึ่งในศิลปินชั้นนำของโลก

แม้แต่ก่อนหน้านี้ภาพลักษณ์ของเขาก็ไม่ได้ดีนัก และตอนนี้เธอยิ่งไม่เข้าใจว่าทำไมเขาจึงหมกมุ่นกับโกฮุนถึงเพียงนี้

อาจจะไม่พอใจที่โกฮุนเริ่มทำงานด้านภาพยนตร์หรือเปล่า?

เมื่อคิดถึงคำว่า “ทิ้งเบียนนาเล่” มันก็ดูไม่ใช่เรื่องไกลตัวนัก

ไม่นานหลังจากนั้น

โกซูยอลกับโกฮุนก็มาถึงห้องทำงานของนอร์แมน

อ็องรี มาร์โซก้มศีรษะเคารพโกซูยอล

“ท่านโกซูยอล”

“คุณมาที่นี่ทำไมกันหรือ?”

อ็องรีหันไปมองโกฮุนสั้นๆ ก่อนจะหันกลับมาที่โกซูยอลอย่างจริงจัง

“เด็กคนนี้ควรอยู่ในพิพิธภัณฑ์ศิลปะ”

“ไม่ว่าเขาจะทำอะไรก็เป็นสิ่งที่โกฮุนเลือกเอง”

“ใช่ครับ”

อ็องรี มาร์โซมองลงไปยังโกฮุน

“ไม่ว่าทำงานที่ไหน วาดอะไร มันควรเป็นสิ่งที่เจ้าตัวเลือกเอง ใช่ไหม?”

ในมุมมองของอ็องรี ถ้าโกฮุนจะเข้าร่วมการผลิตภาพยนตร์ ก็ควรเป็นผู้กำกับ

หากเป็นภาพยนตร์แนวเดียวกับภาพสุดท้ายของแวนโก๊ะที่กำกับโดยโดโรทา โคบีเอลา และ ฮิวจ์ เวลชมัน เมื่อสิบปีก่อน เขาก็อาจยอมรับได้

แต่สถานการณ์ตอนนี้แตกต่างออกไป

โกฮุนกำลังพยายามถ่ายทอดโลกของคริสติน นอร์แมน ซึ่งหมายความว่าเขากำลังแทนที่โลกที่คนอื่นสร้างไว้

ในสายตาของอ็องรี ไม่มีเหตุผลที่โกฮุน ผู้ซึ่งมีความเป็นอิสระทางศิลปะแล้ว จะต้องทำเช่นนั้น

และนั่นคือเหตุผลที่เขามา

‘เขาพูดอะไรของเขาเนี่ย?’

‘หมายความว่ายังไงกันแน่’

โกซูยอล โกฮุน และคริสติน นอร์แมน ต่างไม่เข้าใจอ็องรี

“ใช่ครับ ผมทำเพราะอยากทำ”

โกฮุนเอ่ยปากขึ้น

เขาไม่เข้าใจว่าทำไมอ็องรีที่อยู่ที่นิวยอร์กต้องลำบากมาถึงลอสแอนเจลิสเพียงเพื่อจะพูดเรื่องที่เห็นอยู่ชัด ๆ แบบนั้น

“มาที่นี่เพื่อพูดแค่นั้นเหรอครับ?”

“ใช่ ฉันต้องเห็นด้วยตาตัวเอง”

สิ่งที่โกฮุน โกซูยอล และนอร์แมนไม่เข้าใจมันชัดเจนมาก

ทำไมอ็องรี มาร์โซถึงต้องเป็นห่วงที่โกฮุนวาดรูปของเขา?

พวกเขาไม่ได้สนิทกันขนาดนั้น แถมจะว่าไปแล้ว ความสัมพันธ์ของพวกเขาก็ออกจะเป็นความบาดหมางเสียมากกว่า

โกฮุนพูดขึ้น

“คุณชอบผมมากเลยเหรอ?”

“อะไรนะ?”

อ็องรีเบิกตากว้าง

คริสติน นอร์แมนแทบกลั้นหัวเราะไม่อยู่

“ก็มันดูยังไงล่ะ? ทำไมถึงสนใจเรื่องของผมนักล่ะ? กลัวว่าราคาภาพจะตกหรือไง?”

“คิดว่าฉันจะสนใจเศษเงินพวกนั้นหรือ?”

“งั้นคืออะไรล่ะครับ บอกหน่อยสิ มันน่าอึดอัดนะ”

โกฮุนกับโกซูยอลเริ่มจริงจัง กดดันอ็องรี

พวกเขาอยากสะสางความสัมพันธ์ประหลาดที่ยืดเยื้อมาตั้งแต่พิพิธภัณฑ์ศิลปะโซลเมื่อครึ่งปีก่อน

อ็องรี มาร์โซที่เริ่มอึดอัดเอ่ยขึ้น

“ไม่บอก”

“ไม่บอกเพราะไม่อยากพูด? หรือเพราะไม่ชอบผม?”

“ทั้งสองอย่าง”

“งั้นจะมาทำไมครับ?”

“ก็แค่อยากดูว่านายวาดอะไรอยู่”

“แล้วทำไมถึงอยากดูล่ะ? โอ๊ย อึดอัดจะตายอยู่แล้ว”

นอร์แมนที่มองสถานการณ์อยู่เงียบ ๆ แอบยิ้มบาง ๆ

‘เป็นแฟนคลับแน่เลย’

ใครจะซื้อภาพของคนที่ตัวเองไม่ชอบถึง 3 ชิ้นกันล่ะ?

อ็องรีบอกว่าเป็นแค่เศษเงิน แต่เงินที่ใช้ซื้อผลงานของโกฮุนรวม ๆ แล้วก็เกิน 21 ล้านดอลลาร์เข้าไปแล้ว

ถึงจะไม่รู้ว่าอ็องรี มาร์โซมีรายได้ต่อปีเท่าไหร่ แต่ก็ไม่ใช่จำนวนเงินที่เรียกได้ว่าเป็นแค่ “เศษเงิน” อย่างแน่นอน

‘หรือว่าเขาเขิน?’

นอร์แมนมองโกฮุนกับอ็องรีที่เริ่มเถียงกันเสียงดัง แล้วก็ผุดไอเดียดี ๆ ขึ้นมา

“ถ้าทำตัวดี ๆ ก็น่าจะได้ดูแล้วไม่ใช่เหรอ?”

“ผมไม่เข้าใจว่าทำไมผมต้องให้ดูด้วย แล้วถ้าได้ดูล่ะ จะยังไงต่อ?”

“ถ้ามันวาดอะไรไร้สาระ ฉันก็ต้องห้ามสิ”

“แล้วคุณเกี่ยวอะไรด้วยครับ? ปู่ผมยังสนับสนุนผมเลยนะ”

“ถ้ามั่นใจก็โชว์ไปสิ!”

“บอกว่าไม่เอาไง!”

โกซูยอลที่เริ่มหมดความอดทนก็เตรียมจะไล่อ็องรีออกจากที่นั่น

แต่นอร์แมนพูดขึ้นก่อน

“ฉันมีข้อเสนอให้มาร์โซนะคะ”

ทั้งสองคนที่กำลังโต้เถียงกันก็หันมาทางเธอพร้อมกัน

นอร์แมนยักไหล่ ก่อนจะเอนหลังพิงโซฟา

“คอนเซปต์อาร์ตของปราสาทปริศนาเป็นความลับทางธุรกิจค่ะ ต่อให้ฮุนอยากให้ดู ก็ไม่ใช่ว่าจะให้ดูได้ง่าย ๆ นะคะ”

โกซูยอลกับโกฮุนพยักหน้าเห็นด้วย

“แต่ก็ไม่ใช่ว่าจะไม่มีทางได้ดูเลย”

อ็องรีหรี่ตามองนอร์แมนอย่างสงสัยเร่งให้พูดต่อ

“ลองลงทุนในโปรเจกต์ปราสาทปริศนาสิคะ ถ้าคุณเป็นหนึ่งในทีม คุณก็จะมีสิทธิ์ขอดูงานได้อย่างถูกต้องไงล่ะ”

“ไม่ครับ”

โกฮุนรีบค้าน

“ผมทนไม่ได้หรอกครับ ถ้าคนนี้จะมาสั่งนู่นสั่งนี่ใส่ผม ผมไม่เอานะครับ”

อ็องรี มาร์โซเองก็แสดงสีหน้าไม่พอใจอย่างชัดเจน

“ดูถูกฉันมากสินะ นอร์แมน ฉันเนี่ยนะ จะลงทุนแค่เพราะอยากดูภาพวาดของเด็กเมื่อวานซืนเนี่ย?”

ถึงจะพูดด้วยคำศัพท์สุภาพแบบคนที่อยู่จุดสูงสุดของวงการ แต่โทนเสียงของเขานั้นคมกริบและเต็มไปด้วยแรงกดดัน

นอร์แมนเพียงยักไหล่แล้วนิ่งเฉย

...

[มหาเศรษฐีอ็องรี มาร์โซ ลงทุนเล็กน้อยในภาพยนตร์ใหม่ของผู้กำกับนอร์แมน]

[อีกครั้งเพราะโกฮุน? มูลนิธิมาร์โซระบุ “ลงทุนเพื่อฟื้นฟูวรรณกรรมฝรั่งเศส”]

[อ็องรี มาร์โซลงทุน 1 ล้านดอลลาร์ในภาพยนตร์ ปราสาทปริศนา]

เมื่อวันพฤหัสบดีที่ผ่านมา มีคนพบเห็นผู้กำกับคริสติน นอร์แมน, โกฮุน และมหาเศรษฐีอ็องรี มาร์โซ อยู่ด้วยกันบริเวณหน้าผาแอตราตาในฝรั่งเศส

จากการสืบค้นของสตูดิโอนอร์แมน พบว่าอ็องรี มาร์โซได้ลงทุนในภาพยนตร์ ปราสาทปริศนา เป็นจำนวนเงิน 1 ล้านดอลลาร์

ฝ่ายนโยบายต่างประเทศของสตูดิโอเปิดเผยว่ามาร์โซ ซึ่งมีความสนใจในวรรณกรรมฝรั่งเศสอยู่แล้ว ได้แสดงความสนใจในภาพยนตร์เรื่องนี้และตัดสินใจลงทุนหลังจากอ่านบทภาพยนตร์แล้ว

ผู้เชี่ยวชาญรายหนึ่งให้ความเห็นว่า การลงทุนครั้งนี้ของมาร์โซเป็นการตัดสินใจที่รอบคอบมาก

แม้ว่าผู้กำกับคริสติน นอร์แมนจะขึ้นชื่อเรื่องความสำเร็จในบ็อกซ์ออฟฟิศ แต่การเลือกนำเสนอซีรีส์ “อาร์แซน ลูแปง” ซึ่งไม่ค่อยเป็นที่รู้จักนัก ก็ทำให้มาร์โซไม่ทุ่มเงินจนเกินตัว

อีกด้านหนึ่ง ถึงแม้นอร์แมนจะมีงบประมาณเพียงพออยู่แล้ว แต่เขาก็ยอมรับการลงทุนของมาร์โซ เพราะเห็นว่าชื่อของมหาเศรษฐีรายนี้จะส่งผลดีต่อการประชาสัมพันธ์ภาพยนตร์

ทั้งสามกำลังสำรวจสถานที่ถ่ายทำของปราสาทปริศนาอยู่ในขณะนี้

– อันยา สเตรเซมันน์ (เดอะไทมส์)

ข่าวการลงทุนของอ็องรี มาร์โซทำให้แฟนๆ ตกใจไม่น้อย

เพราะเขาไม่เคยมีความเกี่ยวข้องกับวงการภาพยนตร์มาก่อน การที่จู่ๆ มาลงทุนในปราสาทปริศนาก็ทำให้หลายคนสงสัย

แฟนๆ ที่เห็นข่าวจากไทมส์และสำนักข่าวอื่นๆ ต่างก็มีปฏิกิริยาหลากหลาย:

└ บอกว่าเพื่อฟื้นฟูวรรณกรรมฝรั่งเศสเนี่ยนะ 555555 โคตรขำ เอาอะไรมาพูดเนี่ย 555

└ ใช่ๆ พี่เราไม่อ่านหนังสือหรอก~

└ ไม่จริง! อ็องรีฉลาดมากนะ เวลาวิเคราะห์ผลงานทีนี่ลึกสุดๆ ไปเลย

└ อ็องรีจบมหาลัยดีๆ มาเลยนะ ถึงไม่รู้ว่าอ่านหนังสือมั้ย แต่ระดับความรู้เนี่ยอยู่ท็อปๆ แน่นอน

└ แล้วไปลงทุนเพราะอะไรล่ะ?

└ นั่นดิ สงสัยเหมือนกัน

└ หรือเพราะโกฮุน?

└ เอาจริงนะ ฟังไม่ขึ้นเลย ถ้าไม่ใช่ว่าอยากทำงานกับโกฮุนจะไปลงทุนทำไม

└ แบบอยากสั่งงานในฐานะนักลงทุน?

└ อยากคุมโกฮุน?

└ ไม่เวิร์กหรอก ผู้กำกับนอร์แมนไม่ใช่คนที่จะยอมให้ใครมาสั่งง่ายๆ ถ้าทำท่าเหมือนจะใช้อำนาจมากไป เขาน่าจะไล่ออกเลยด้วยซ้ำ

└ เห็นด้วย คนแห่จะลงทุนกับนอร์แมนอยู่แล้ว จะมาหาเรื่องโดนไล่ทำไม

└ แล้วเพราะอะไรล่ะ?

└ ฉันติ่งพี่เขามา 6 ปีแล้ว บอกเลยว่าอย่าพยายามเข้าใจ มันไม่มีทางเข้าใจได้

└ จริง ต้องมองแบบดูการ์ตูนหรือหนัง ไม่ใช่มองว่าเป็นคนธรรมดา

└ 555555 เป็นแฟนจริงรึเปล่า พูดแรงมากอะ 555

└ แต่ดูเหมือนหนังจะน่าสนใจแหละ ถ้าไม่สนุก อ็องรีไม่ควักเงินหรอก

└ คงงั้นแหละ

└ ฉันว่าพี่เขาอยากเป็นคนแรกที่ได้เห็นภาพวาดของโกฮุนนะ ถึงลงทุน

└ ห๊ะ?

└ ห๊ะ???

└ พูดอะไรของนายเนี่ย ใครมันจะบ้าเอาเงินล้านไปแลกกับการดูภาพวาดก่อนคนอื่น

└ พี่เราอาจจะไม่เหมือนคนทั่วไป แต่ก็ไม่โง่นะเพื่อน