เว่ยป๋อเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะลั่น ขณะที่สามคนชุดนี้จากบ้านเห็ด พ่ายยับในศึก #รวมพลถล่มลวี่# คราวนี้อย่างสิ้นท่า

เห็นอาจารย์หวงถูกลวี่หมิงเล่นคำประชดจนเงียบกริบ สองเกอเกอก็ดูท่าว่าจะ ‘คืนดีกัน’ กับลวี่หมิง ผู้คนพากันทึ่งในพรสวรรค์ของลวี่หมิง แล้วย้ายสายตาไปจับจ้องที่เจิ้งเจี่ย

ขณะเดียวกัน หลังหน้าจอ

เจิ้งเจี่ยกับผู้จัดการส่วนตัวเพิ่งทำแผลจากโรงพยาบาลเสร็จ กลับถึงคฤหาสน์ก็ยังมึนงง

ผู้จัดการส่วนตัวตกใจ “แฟนเก่าพี่แซะเก่งขนาดนี้เลยเหรอ พี่รู้เรื่องพวกนี้มาก่อนมั้ย?”

“ฉันไม่เคยโดนเขาแซะ แล้วฉันจะไปรู้ได้ยังไง” เจิ้งเจี่ยจนคำ ก่อนจะเริ่มหวั่นๆ “อาจารย์หวงพวกนั้นเงียบไปแล้ว เขา…จะไม่ตามมาทวงหนี้ต่อใช่ไหม?”

ระหว่างที่คุยกัน เสียงแจ้งเตือน ‘ห่วงใยเป็นพิเศษ’ บนมือถือของเจิ้งเจี่ยก็ดังขึ้น

หมอนั่น…ก็มาอีกจนได้!

ทว่า สิ่งที่ทำให้สองคน รวมถึงทุกคนคาดไม่ถึงคือ คราวนี้ลวี่หมิงไม่ได้ลงเรียงความ แต่ปล่อยวิดีโอมาเลยตรงๆ

ผู้คนกดเข้าไปดูด้วยความอยากรู้อยากเห็น

ลวี่หมิงปรากฏตัวในวิดีโอ สีหน้าหม่นหมอง ตาแดงก่ำ แก้มขาวๆ ยังมีรอยน้ำตาเลือนราง เห็นชัดว่าเพิ่งร้องไห้มา

พร้อมกับเพลงประกอบคลาสสิก “ขอพรพระ” ดังขึ้น ลวี่หมิงก็เริ่มร้องคลอตามแบบใสๆ:

“เมื่อเงินกู้ โอนเข้าบัตรของเธอ~”

“ฉันว่าฉันคงใกล้เปลี่ยนไปอีกคน~”

“มีความเจ็บปวดแบบฉีกอกสลายใจ กู้สักทีแล้วเธอจะเข้าใจ~”

“แค่หลับตา ก็เห็นโคล่า ชีวิตหนึ่งไร้เดียงสาอยู่ตรงนั้น~”

“ฉันวางสายโทรทวงหนี้นับไม่ถ้วน ไล่ความเศร้าที่มาพร้อมเงินกู้ให้พ้นไป~”

เจิ้งเจี่ย: “???”

ผู้จัดการส่วนตัว: “!!!”

ทั้งคู่รู้ตัวทันทีว่าเนื้อร้องมีปัญหาใหญ่ แต่ยังไม่ทันได้ทำอะไร ลวี่หมิงก็เปลี่ยนอารมณ์ร้องเป็นโทนแหกปอดสะเทือนใจ แตกเสียงขึ้นสูง

“เพื่อเธอ——ฉันยอมเป็นหนี้เน่าหน้าตาเฉย!”

“เพื่อเธอ——ฉันติดกู้ยืม!”

“เพื่อเธอ——ฉันติดหนี้แบงก์เป็นฟ่อน!”

“เพื่อเธอ——ฉันถูกยึดบ้านขายทอดตลาด!”

เจิ้งเจี่ยมองผู้ชายในจอที่ร้องโอเวอร์สุดชีวิต แนวรับทางใจพังครืน ถึงเป็นผู้หญิงก็ยังกลั้นไม่ไหว หลุดปล่อยของขึ้นมา “แม่งเอ๊ย!”

“หมอนี่มีพรสวรรค์ขนาดนี้ ถ้ารีบเอาไปใช้ทางอื่นตั้งแต่ก่อนหน้านี้ จะได้ไม่เกิดคดีฉาวดินถล่มวงการไหม!” ผู้จัดการส่วนตัวหลุดด่า

เสียงลวี่หมิงยิ่งโหนสูง น้ำตาก็ไหลเป็นสาย ตะโกนลากเสียงด้วยโทนสะอื้นหนาๆ:

“เรายังพอจะได้พบกันไหม ฉันไปบริษัทปล่อยกู้กราบขออยู่หลายเดือน!”

“ยอมแลกดอกเบี้ย ขอคืนต้นทุนของฉัน หวังจะซึ้งใจ——เบบี๋~~~”

“เรายังพอจะได้พบกันไหม ฉันเฝ้าขออยู่นานที่หน้าธนาคาร!”

“ก่อนที่เงินกู้ฉันจะค้างชำระ ปล่อยให้ฉันได้มอง ที่รักของฉันอีกสักครั้ง!”

“ให้ฉันได้มอง ที่รักของฉันอีกสักครั้ง~~~”

อกเจิ้งเจี่ยแน่นตื้อ รู้สึกเหมือนมีมดไต่ทั่วร่าง ขยะแขยงจนแทบคลั่ง “ไอ้…เวร!”

ผู้จัดการส่วนตัวกลั้นไม่ไหว “พรืด” หลุดขำพ่นออกมา!

แล้วก็รู้ตัวว่าไม่เข้าท่า รีบเม้มปาก หันไปมองเจิ้งเจี่ยที่ข้างๆ “พี่…ทำไมไม่ขำอะ?”

“ตลกมากไหม?” เจิ้งเจี่ยหน้าดำเป็นถ่าน “ถ้าเธออยากเปลี่ยนงานล่ะก็ เชิญขำต่อให้เต็มที่!”

ผู้จัดการสาวรีบเงียบกริบ แต่คลิปในมือถือยังเล่นต่อไป ลวี่หมิงเข้าสู่ท่อนฮุคของพาร์ตที่สองแล้ว กำลังฉีกคอร้องด้วยเสียงแหกอกแหกใจ…

เธอกัดริมฝีปากแน่น พลางไล่เรียงเรื่องที่ทำให้เธอเสียใจที่สุดทั้งชีวิตในหัวอย่างรวดเร็ว แต่พอฟังเสียงร้องสุดล่อตาล่อใจของลวี่หมิงที่ไร้เทคนิค มีแต่ความรู้สึกล้วนๆ เธอก็กลั้นไม่อยู่ อีกครั้ง ‘พรืด’ หลุดขำพ่นออกมา!

เจิ้งเจี่ย: “……”

เธอกดล็อกหน้าจอ แล้วเปิดหน้าต่าง ปล่อยโทรศัพท์ง้างแขนเหวี่ยงออกไปแรงๆ!

จากนั้น เจิ้งเจี่ยก็เดินกึ่งวิ่งไปยังสระว่ายน้ำส่วนตัว พุ่งตัวกระโดดตูมลงน้ำไปทันที

ผู้จัดการส่วนตัวตอนแรกยังดื่มด่ำกับความฮาของเพลงคลาสสิกเวอร์ชันดัดแปลงโดยลวี่หมิง ก้มตัวหัวเราะพรืดๆ ราวกับเสียงบาร์เบลกระทบกัน แต่พอเธอเดินไปถึงขอบสระก้มลงดู อยู่ตั้งนานก็ไม่เห็นเจิ้งเจี่ยโผล่ขึ้นมา สัญชาตญาณก็ตีขึ้นมาทันทีว่ามีเรื่องไม่ดีแล้ว

“พะ…พี่?”

“พี่ดำน้ำอยู่เหรอคะ? สระมันใหญ่มาก ฉันมองไม่เห็นว่าพี่อยู่ตรงไหนเลย!”

“เวรเอ๊ย! พี่ อย่าหลอกฉันเล่นนะ!”

ต่อหน้าสายตาตื่นตระหนกของผู้จัดการส่วนตัว ตรงโซนลึกของสระ เจิ้งเจี่ยคว่ำตัวแนบผิวน้ำ ค่อยๆ ลอยขึ้นมา ทั้งคนยังทำเสียง ‘ก็อกๆ แก็กๆ’ สำลักน้ำไม่หยุด

“ว้อก แXก!”

“ไอ้ดาราตกกระแสบ้าน่า เอ็งฆ่าเจิ้งเจี่ยแล้ว!”

……

……

บนโลกออนไลน์

เมื่อคลิปของลวี่หมิงเข้าสู่ ‘เฟสที่สาม’ ชาวเน็ตที่ดูจบต่างหัวเราะจนแทบหายใจไม่ทัน ยอดคอมเมนต์พุ่งขึ้นเหมือนติดจรวด

[โอ๊ย ไม่ไหวแล้ว ขำจนจะตาย!]

[เพิ่งเคยเห็นดาราร้องเพลงออกมาเป็นแบบนี้ ทุกประโยคหลุดคีย์ ไม่มีสักเสี้ยวของเทคนิคมืออาชีพ มีแต่ความรู้สึกที่โคตรจริงใจ!]

[พี่ชาย นี่มันบ้านๆ โคตรๆ เลย!]

[เพลงคลาสสิกที่ดัดแปลง “ขอพรพระ” ความยาวสามนาที แต่เสียงแตกไป 2 นาที 42 วินาที ขำจนท้องแข็ง…]

[แกตะโกนคำว่า ‘เบบี๋’ แบบฉีกอกฉีกใจทีเดียว พี่ขำจนฉี่แทบราด ชดใช้กางเกงฉันมา!]

[ใครบอกวงการเพลงไม่มีนักร้องดีๆ?]

[@หัวเยว่ มาดูศิลปินค่ายคุณหน่อย!]

[เขานี่มันอัจฉริยะด้านเรียบเรียงโดยแท้! ปากไม่เอ่ยถึงเจิ้งเจี่ยสักคำ แต่ทุกประโยคคือเจิ้งเจี่ยทั้งนั้น แซะเนียนจนชามือชาไปเลย!]

[คำสาบาน: ตอนขึ้นศาลอย่าลืมเอาวิดีโอห่วยนี่ไปด้วย!]

[ไม่ไหวแล้ว โดน “ขอกู้” ล้างสมองไปเรียบร้อย อัปลง QiuQiu Music ได้ไหม จะฟังวนสิบรอบ!]

[โคตรจะ “ขอกู้”!]

[เอาตรงๆ นะ พอเขาเอาความสามารถมาลงแบบนี้ ฉันจำใจต้องเทใจเชียร์ละ]

[@เจิ้งเจี่ย: RNM คืนเงิน!]

[@เจิ้งเจี่ย ดูสิว่าคุณบีบพี่ชายฉันจนสภาพเป็นยังไงแล้ว ถ้ายังไม่คืนเงินอีก ด้วยสภาพจิตใจแบบนี้ ฉันเริ่มเชื่อแล้วว่าเขาอาจทำเรื่องโง่ๆ ขึ้นมาจริงๆ]

[เล่นมุกก็ส่วนเล่นมุก แต่เจิ้งเจี่ยนี่มันไม่เห็นหัวคนไปหน่อยไหม ดาวดับหมิงพยายามใช้ภาพลักษณ์ที่ยังพอดูดีที่สุด มามอบเสียงหัวเราะให้พวกเราพร้อมทั้งเปล่งเสียงแทนตัวเอง ชีวิตเละเทะขนาดนี้ เขายังต้องเอาชะตากรรมอันน่าสังเวชของตัวเองมาทำคอนเทนต์ให้ครอบครัวแฟนๆ ฉันพูดได้คำเดียวว่า งานศิลป์ของเพลงนี้มันสูงจริง!]

[เขานี่แหละ ฉันร้องไห้ตาย!]

[…]

นอกจากจิกกัดกันแล้ว ชาวเน็ตยังไม่ลืมออกมาช่วยส่งเสียงแทนลวี่หมิงด้วย

บรรดา “ผึ้ง” และ “เมแกนี” พอเห็นลวี่หมิงร้องเพลงทั้งน้ำตา ต่างก็อินกับชะตากรรมที่เจอคนไม่ดีเข้าอย่างจัง ยิ่งคิดว่าอีกฝ่ายเป็น ‘ฝ่ายเดียวกัน’ ยิ่งอินและเห็นใจมากขึ้นไปอีก

สาวๆ ทั้งหลายพากันคอมเมนต์ปลอบลวี่หมิง แล้วพร้อมกันนั้นก็พากันไปคอมเมนต์ใต้โพสต์เจิ้งเจี่ยช่วยทวงหนี้ บางกลุ่มแฟนคลับถึงขั้นให้แอดมินระดมสมาชิก ช่วยกันรีพอร์ตและร้องเรียนเจิ้งเจี่ยอย่างเป็นขบวนใหญ่

ไม่นาน เว่ยป๋อส่วนตัวของเจิ้งเจี่ยก็โดนระงับการใช้งาน เพราะถูกรายงานถล่มเกินจำนวน!

ทิศทางกระแสบนเน็ตพลิกกลับหนึ่งร้อยแปดสิบองศาอย่างสิ้นเชิง!

ตอนเว่ยป๋อเคยล่มแล้วทีมงานยังแอบลุ้นใจหายใจคว่ำแทนลวี่หมิงอยู่เลย แต่พอเห็นสถานการณ์ตอนนี้ ทุกคนถึงกับตะลึงงัน

เหตุการณ์ทัวร์ลงออนไลน์ขนาดมหึมาแบบที่ไม่เคยมีมาก่อนนี้ แน่ชัดว่าเป็นเคสที่โหดที่สุดตั้งแต่พวกเขาทำงานมา แม้แค่มองผ่านจอพวกเขายังรู้สึกขนลุกซู่ แต่ความยากระดับนี้ กลับถูกไอ้หนุ่มนี่ใช้เรียงความสามโพสต์…คลี่คลายได้สบายๆ?

ไม่สิ ไม่ควรเรียกว่าคลี่คลาย ต้องเรียกว่าพลิกเกม!

“ผมทำงานมาสิบปี ไม่เคยเห็นเคสพีอาร์เทพๆ แบบนี้มาก่อน ดาราตกกระแสคนนี้ คือมือพีอาร์ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดเท่าที่ผมเคยเห็น!” ซีอีโอเว่ยป๋อจ้องตัวเลขผู้ใช้งานรายวันของแพลตฟอร์มที่ทุบสถิติประวัติศาสตร์อีกครั้ง แล้วอุทานจากใจจริงว่า “สามวีรบุรุษพิชิตลิโป้ ที่แพ้น่ะคือ อู๋ หลี่ หวง ต่างหาก!”

……

……

กีวี สำนักงานใหญ่กลุ่มบริษัท

ซีอีโอหวังกังดูดราม่าตั้งแต่ต้นจนจบแบบเข้มข้น พอได้เห็นกับตาว่างานเลี้ยงทัวร์ลงสิ้นสุดอย่างไร เขาก็เผลอตบโต๊ะร้องดังลั่น “ไอ้หนุ่มนี่ นี่มันเกิดมาเพื่อวาไรตี้ชัดๆ!”

พออารมณ์ดี ซีอีโอหวังกังก็ยกหูโทรศัพท์โต๊ะทำงานโทรออกไปสายหนึ่ง

ไม่นาน ผู้จัดการแผนกการตลาดของแพลตฟอร์มก็มาเคาะประตู “ซีอีโอหวังกัง เรียกผมหรือครับ”

ซีอีโอหวังกังพยักหน้า “ได้ยินมาว่าวันนี้คุณไปปิดดีลลิขสิทธิ์ไลฟ์สดวาไรตี้ที่เจียงเจ๋อไถดึงเข้ามาใช่ไหม?”

“ใช่ครับซีอีโอหวังกัง เซ็นสัญญาเรียบร้อยแล้ว” ชายวัยกลางคนรีบรายงาน “รายการนี้ดัดแปลงมาจาก Running Man ของคาบสมุทร เดิมทีก็เป็นวาไรตี้ระดับปรากฏการณ์อยู่แล้ว ทางเจียงเจ๋อไถเปลี่ยนชื่อเป็น ‘Hurry Up, Brother’ ไลน์อัปที่เขาเตรียมไว้ผมก็เช็กแล้ว ยังไงก็ปังแน่นอน!”

“ถึงไม่กล้าพูดว่าจะฟันกำไรเท่าไร แต่ชัวร์ๆ คือคุ้มทุน แถมยังมีกำไรติดปลายนวม!”

“อืม ฉันก็เคยได้ยิน” ซีอีโอหวังกังพยักหน้า “แขกรับเชิญพิเศษตอนแรกเขาลงตัวหรือยัง?”

“ยังครับ แต่คนแย่งคิวกันไม่ขาด ตอนนี้เกือบครึ่งวงการบันเทิงจีนจ้องชิ้นปลามันชิ้นนี้อยู่ บางดาราเบอร์สองยอมทุ่มเงินตัวเองเพื่อจะได้ออกเทปแรกด้วยซ้ำ”

“งั้น เอาแบบนี้ แขกรับเชิญพิเศษตอนแรก ให้ล็อกเป็นทีมสี่คนสายดีเบต ฉันจะดึงกระแสให้แตกตั้งแต่ไลฟ์!”

ชายวัยกลางคนอึ้ง “ทีมสี่คนสายดีเบต?”

ซีอีโอหวังกังคิดแป๊บหนึ่ง ก่อนแก้คำ “ดาราตกกระแส อู๋เชียน แล้วก็อาจารย์หวง”

“หลี่ชางเฟิงตัดไปเถอะ ช่วงนี้ในวงเริ่มลือกันแล้วว่าคลิปเที่ยวผู้หญิงของเขาถูกค่ายฝั่งตรงข้ามได้ไป อยู่ระหว่างดึงเชือก ถ้าคุยกันไม่ลงตัว มีอันพังแน่!”

“คุณชัวร์เหรอ ให้สามคนนั้นมารวมทีมกัน แถมไปโผล่รายการของคนอื่น แบบนี้จะไม่ตีกันหรือครับ?” ชายวัยกลางคนถึงกับเหงื่อตก “แล้วอีกอย่างนะครับ อุบัติเหตุไลฟ์ใหญ่ขนาดนั้นที่บ้านเห็ด เจียงเจ๋อไถคงไม่ยอมแน่?”

“ก็น่า…จะไม่ตีกันมั้ง?” ซีอีโอหวังกังก็เริ่มลังเลเล็กน้อย

ตอนนี้ฝั่งเพนกวินวิดีโอกำลังพุ่งไม่หยุด ทุกสองเดือนก็มีวาไรตี้กับซีรีส์ระเบิดเกิดขึ้น ส่วนแบ่งตลาดของกีวีในวงการยิ่งถูกเบียด แม้ยังนั่งเก้าอี้พี่รองในกลุ่มสามยักษ์ใหญ่ได้มั่น แต่ในฐานะซีอีโอกลุ่มบริษัท ที่ยืนสูงมองไกล สัญชาตญาณทางธุรกิจของเขาไวเป็นกรด

ถ้าไม่รีบลงมือ ต่อให้ไม่พูดถึงอนาคต ไตรมาสสิ้นปีของปีนี้ก็คงหดอย่างน้อย 20%!

ช่วงนี้เพราะ #เหตุการณ์บ้านเห็ด# ทำให้ผู้ใช้งานรายวันของแพลตฟอร์มพุ่งกระฉูด แถมยังดูดผู้ใช้จากพี่ใหญ่เพนกวินมาได้ไม่น้อย พอจำนวน VIP ทะยาน เขาก็ได้รับคำชมจากบอร์ดบริหารด้วย

ได้ชิมลางแล้ว ซีอีโอหวังกังอยากฉวยจังหวะก่อนเพนกวินจะตั้งตัวทัน รุกเดียวให้สุด ดึงกระแสก้อนนี้ให้แตกกระจุย!

คิดถึงแผนยักษ์ของตัวเอง สายตาซีอีโอหวังกังก็พลันแน่วแน่ “ชัวร์ๆ ว่าไม่ตีกัน ต่อให้ตีก็ไม่เป็นไร ตอนนี้ชาวเน็ตชอบดูเลือดสาดที่สุด!”

“ไม่ต้องไปแคร์ทางเจียงเจ๋อไถ ไลฟ์สดพัง ก็ให้เขาตัดตอนออกตอนออกอากาศทีวีสิ จบ!”

เมื่อแพลตฟอร์มวิดีโอออนไลน์เข้าสู่ยุคสามยักษ์ใหญ่ สามแพลตฟอร์มแย่งชิงผู้ใช้ใหม่กันแบบไม่ไว้หน้าใคร ไลฟ์สดวาไรตี้จึงกลายเป็นหมวดที่ฮ็อตที่สุด ณ ตอนนี้ เมื่อเทียบกับวาไรตี้ของสถานีทีวีแบบเดิมที่ต้องตัดต่อก่อนค่อยออกอากาศ พวกเขาเลือกบุกจอทำไลฟ์กันตั้งแต่ตอนอัดรายการเลย!

เล่นเอาของจริงกันไปตรงๆ!

แม้วิธีนี้จะกระทบเรตติ้งตอนออกอากาศทางทีวีภายหลังบ้าง แต่ก็สู้ตัวเลขค่าลิขสิทธิ์สุดโหดที่สามยักษ์ใหญ่ยื่นมาให้ไม่ไหว

“งั้นซีอีโอหวังกัง เรื่องค่าตัวของดาราตกกระแส…”

“จ่ายตามเพดานสูงสุดระดับแถวหน้า!”

“หา?”

“เขาก็แค่จานน้ำส้มสายชู ที่เชิญอาจารย์หวงกับอู๋เชียนมาก็เพื่อจะห่อเกี๊ยวให้จานน้ำส้มสายชูจานนี้ เข้าใจไหม?”

“ผมพอจะเข้าใจแล้วครับ”

“งั้นรีบไปจัดการ ถ้ามีแรงต้าน รายงานฉันทันที!”

ผู้จัดการแผนกการตลาดออกไปแล้ว หวังกังก็นั่งเหม่ออยู่หน้าโต๊ะทำงานคนเดียว: “หวังว่าฉันจะไม่เดิมพันพลาดนะ”

……

ในอพาร์ตเมนต์

เสี่ยวหย่ากำลังกระวนกระวายเดินวนไปมาอยู่ในห้อง จู่ๆ เสียงเคาะประตูถี่รัวก็ดังขึ้น ทำให้สีหน้าของเธอเปลี่ยนไปเล็กน้อย

นอกประตูมีเสียงผู้ชายตะโกนด่ามา: “เปิดประตู ไอ้สัดดาราตกกระแส เปิดประตูให้กูเดี๋ยวนี้!”

เสี่ยวหย่าไม่รู้จะทำอย่างไรดีจึงเปิดประตูออก

ซ่งเจ๋อเห็นหน้าเสี่ยวหย่าก็เปิดฉากด่าใส่ทันที: “นี่เรียกว่าขอโทษของเธอเหรอ? เขาขอโทษคนอื่นแบบนี้เนี่ยนะ? รู้ไหมว่าดาราตกกระแสตัวนี้ก่อเรื่องใหญ่ขนาดไหน!”

“เขาจบแล้ว เธอก็จบ พวกเธอทั้งหมดนั่นแหละจบ!”

เสี่ยวหย่า: “……”

ลวี่หมิงเดินออกมาจากในห้อง ตอนนี้สายตาพร่ามัว หน้าแดงจัด เมาหนักไปแล้ว

“ดีจริงนะ มึงก่อเรื่องใหญ่ขนาดนี้ ยังมีหน้ามาหลบอยู่บ้านกระดกเหล้า เมาจนสภาพเป็นแบบนี้ ในสายตายังมีกูกับบริษัทอยู่ไหม!?”

เพียะ!!!

เสียงตบดังสนั่น ตัดขาดเสียงด่าของคนวัยกลางคนไปในพริบตา

เสี่ยวหย่าร้อง “ว้า!” ออกมาแล้วรีบยกมือปิดปาก ดวงตากลมใสเบิกกว้างเต็มไปด้วยความเหลือเชื่อ

บนหน้าของซ่งเจ๋อมีรอยฝ่ามือแดงเถือกชัดเจน เขาอึ้งไม่อยากเชื่อ: “มะ…มึงกล้าตบกู?!”

“มึงเห่าอีกคำ กูตบให้ดับ เชื่อไหม?” ลวี่หมิงพูดด้วยสีหน้านิ่งเฉย

คราวนี้กลายเป็นซ่งเจ๋อที่มึนงง

เขาโตมาจนป่านนี้ ยังไม่เคยโดนใครตบหน้าแบบนี้มาก่อน แล้วยังไม่เคยถูกลูกน้องล่วงเกินด้วย แต่ตอนนี้ดาราตกกระแสตัวเล็กๆ ใต้มือกลับกล้าตบหน้าเขากลางอากาศ?

ซ่งเจ๋อโกรธจนจะกระโจนขึ้นไปเอาคืนอยู่แล้ว แต่พอเห็นลวี่หมิงที่สูงกว่าเขาเต็มๆ หนึ่งหัวยกแขนขึ้นอีกครั้ง เขาก็ได้แค่กระโดดอยู่กับที่ทีหนึ่ง: “กูจะไม่ถือสากับคนเมา!”

“แต่มึงต้องออกมาขอโทษอาจารย์หวง อู๋เชียน แล้วก็หลี่ชางเฟิงเดี๋ยวนี้!”

ลวี่หมิง: “ตอนมึงคลอด มึงอยู่ในตู้อบเด็กนานเท่าไรนะ?”

ซ่งเจ๋อ: “?!”

“กูไม่เคยอยู่ตู้อบ!”

“ไม่ใช่นะ” ลวี่หมิงทำท่าฉงน แล้วก็เหมือนเพิ่งปิ๊งขึ้นมา: “อ้อ กูเข้าใจละ แสดงว่าแม่มึงคลอดตอนหกเดือนชัวร์!”

“มึง…มึง…มึง TM…” ซ่งเจ๋อถึงกับติดอ่างไปเลยด้วยความโมโห

ไอ้ดาราตกกระแสคนนี้ด่าคนหยาบฉิบหาย!

ก่อนหน้านี้ด่าใส่ทางโทรศัพท์ก็ว่าไปอย่าง แต่นี่ซัดต่อหน้า แถมไม่สนความเป็นหัวหน้า-ลูกน้องสักนิด ความก้าวร้าวไม่ปิดบังของมันเล่นงานเขาจนไปไม่เป็น

“พี่เจ๋อ อย่าโกรธเลยค่ะ พี่หมิงเขาดื่มเยอะไป…” เสี่ยวหย่ารีบเข้ามาห้ามทัพ

ซ่งเจ๋อพอได้ยินยิ่งเดือด: “เมาแล้วไง? เมาแล้วก็ดูหมิ่นหัวหน้าได้เหรอ เมาแล้วก็ด่าคนหยาบๆ ได้เหรอ? เอาจริงนะ ถ้ามึงไม่เสียสติอยู่ แบบนี้ฉันสั่งแบนมึงไปนานแล้ว!”

ลวี่หมิงทำหน้าหงุดหงิด ตั้งท่าจะเดินไปครัว

ซ่งเจ๋อมองปราดเดียวก็เห็นมีดหั่นผักวางอยู่บนเขียง รีบตะโกนขึ้นมา: “หยุดอยู่ตรงนั้น!”

“ฉันจะคุยกับนายดีๆ อาจารย์หวงกับพวกเขาน่ะ ไม่มีใครที่ดาราตกกระแสกระจอกๆ แบบนายจะไปล่วงเกินได้ รีบออกไปขอโทษเขาเดี๋ยวนี้ ฉันยังพออุ้มให้รอดได้ ไม่งั้นในวงการบันเทิงจีนไม่มีใครช่วยนายได้หรอก!”

ลวี่หมิงพูดอย่างเห็นเป็นเรื่องธรรมดา:

“มึงไม่เล่นเน็ตเหรอ? กูเพิ่งขอโทษพวกเขาไปเมื่อกี้เอง แล้วพวกเขาก็ยินดีรับด้วย ทุกคนชื่นมื่น ต่างฝ่ายต่างได้ประโยชน์ ผลลัพธ์ดีจะตาย”

ซ่งเจ๋อ: “……”

“ไอ้ TM บทความแซะๆ เสียดสีแบบนั้น มึงเรียกว่าขอโทษ?”

“ไหนวะแซะเสียดสี คนใจสกปรกเห็นอะไรก็สกปรก มึงอยากตีความเกินจริงเอง อันนี้กูช่วยไม่ได้” ลวี่หมิงไม่ใส่ใจ: “อาจารย์หวงกับคนเกี่ยวข้องจนตอนนี้ก็ยังไม่ออกมาโวยวายอีก นี่มันยังชี้ไม่ได้เหรอว่าเข้าใจผิดกันจบแล้ว?”

“ไอ้-แม่-มึง…”

เพียะ!!!

ฝ่ามือหนักหน่วงหนึ่งฉาก ฟาดใส่ซ่งเจ๋อที่กำลังจะหลุดคำหยาบจนมึนงงไปเลย

เสี่ยวหย่าก็อึ้งไปเหมือนกัน

พี่หมิงนี่…ดุเดือดเกินไปแล้ว!

“ซ่งเจ๋อ กูเตือนนะ อย่ามา ‘ไอ้แม่มึง’ ต่อหน้ากู ‘ไอ้แม่มึง’! กูไม่ชอบยุ่งกับคนที่ไม่มีชั้นเชิง!” ลวี่หมิงมองตาเย็นชา: “แล้วก็ อย่าใช้น้ำเสียงสั่งให้กูทำอะไรทั้งนั้น กูไม่ติดหนี้มึง ตรงกันข้าม บริษัทติดค่าตัวกูหนึ่งปีแล้วยังไม่เคลียร์!”

ซ่งเจ๋อตาลายเป็นประกาย ดาวแทบกระจาย แก้มซ้ายมีรอยฝ่ามือ แก้มขวาก็มีอีกรอย แดงเป็นปื้นทั้งสองฝั่ง แถมดันสมมาตรอย่างน่าพิกล

“มึงจบแล้ว ไอ้ดาราตกกระแส มึงจบแล้ว!”

“ตั้งแต่นี้ไป มึงโดนแบน!”

“ต่อไปนี้มึงจะไม่มีแม้แต่งานเดียวเข้ามา สักหยวนเดียวก็จะไม่ได้ กูบอกไว้เลย เส้นทางดาราของมึงถึงจุดจบแล้ว!”

“รอจ่ายค่าปรับผิดสัญญาได้เลย!”

ซ่งเจ๋อคำรามต่ำด้วยความเดือดดาล จากนั้นก็หันหลังกลับโดยไม่ลังเล ในมุมที่ลวี่หมิงกับเสี่ยวหย่ามองไม่เห็น น้ำตาสองสายก็ไหลลงตามหางตา

เขาสาบาน ชีวิตนี้ไม่เคยโดนกดขี่ข่มเหงขนาดนี้มาก่อน

อัปยศ!

อัปยศถึงขีดสุด!

พอซ่งเจ๋อไปแล้ว เสี่ยวหย่าก็แสดงสีหน้ากังวล: “พี่หมิง ดูเหมือนพวกเราจะจบจริงๆ แล้วนะ…”

“ต่อไปเจอซ่งเจ๋อ ไม่ต้องไปเกรงใจมาก คนแบบนั้นไม่คู่ควรกับความเคารพจากเรา” ลวี่หมิงยิ้มแฉ่ง

คิ้วสวยๆ ของเสี่ยวหย่าขมวดเป็นปม: “พวกเรายังมี ‘ต่อไป’ อยู่เหรอคะ?”

“เธอรู้ไหม อะไรสำคัญที่สุดในวงการบันเทิง?”

เสี่ยวหย่าไม่รู้ว่าทำไมลวี่หมิงถึงถามขึ้นมากะทันหัน แต่ก็ตอบตามตรง: “ระดับความดัง?”

“ไม่ใช่ คือกระแส! ต่อให้เป็นเจ้าของรางวัลนักแสดงนำชาย ถ้าไร้กระแส ออกงานดีๆ ไม่ได้ ก็ไม่มีใครสนใจ”

“แต่นั่นมันเกี่ยวอะไรกับพวกเรา?”

“เดี๋ยวนะ พี่หมายถึง?!”

ดวงตากลมใสของเสี่ยวหย่าเป็นประกายด้วยความตื่นเต้น: “ตอนนี้พี่หมิงฮอตขนาดนี้ ถึงพี่จะไม่มีฝีมือการแสดง ร้องเพลงก็ห่วย ไม่น่าจะได้ไปวงการเพลงหรือวงการละคร แต่ยังมีวาไรตี้อีกเยอะที่ต้องพึ่งพี่ไปปั่นกระแส!”

ลวี่หมิงเคาะลงบนหัวเสี่ยวหย่าทีหนึ่ง: “ปากเธอนี่ก็แรงใช่ย่อยนะ!”

“ฮิฮิ คบคนพาลพาลพาไปหาผิด ทั้งหมดนี้พี่หมิงสอนมาดีเอง!” เสี่ยวหย่าแลบลิ้น

ไม่นาน ซ่งเจ๋อที่เมื่อครู่ยังด่ากราด ลั่นวาจาว่าจะแบนตลอดชีวิต ก็เดินกลับมาด้วยสีหน้าเซ็งๆ

คราวนี้เขาหิ้วตะกร้าผลไม้หลากสีสันสองใบ เคาะประตูอีกครั้ง ไม่มีตะโกน ไม่มีด่า พอเข้ามาก็ยืนเรียบร้อย ท่าทีสุภาพเกินคาด

“ไม่เจอกันแป๊บเดียว ไปแปลงเพศมารึไง?”