ผลงานใหม่ของปู๋เย่โหวใช้ชื่อว่า "ความลับ" ซึ่งดัดแปลงมาจากผลงานของฮิงาชิโนะ เคโงะ หลังจากที่หลินจือไป๋เขียนเสร็จก็ได้ส่งต้นฉบับให้เจียงเฉิงดูแลต่อ สำนักพิมพ์น่าเซินบุ๊คเฮาส์บอกว่าเริ่มเตรียมการตีพิมพ์มานานแล้ว แต่จนถึงตอนนี้ยังไม่เสร็จเสียที

“ทางน่าเซินบุ๊คเฮาส์พยายามเต็มที่แล้วครับ”

เจียงเฉิงยิ้มอย่างเหนื่อยใจเมื่อโดนหลินจือไป๋เร่ง “แต่เนื้อหาของ "ความลับ" มีประเด็นเกี่ยวกับจริยธรรมระหว่างพ่อลูกและสามีภรรยาอยู่ ทำให้ขั้นตอนการตรวจสอบจากทางการล่าช้ากว่าปกติ”

หลินจือไป๋: “……”

เกือบลืมไปเลยว่าโลกบลูสตาร์นี้มีระบบการตรวจสอบเนื้อหาอย่างเป็นทางการ ถึงแม้ว่าที่นี่จะมีเสรีภาพในการสร้างสรรค์ที่ค่อนข้างสูง แต่หลินจือไป๋เองก็เพิ่งเจอปัญหาการตรวจสอบเป็นครั้งแรกเลยไม่ได้คิดถึงเรื่องนี้ ทำให้ไม่ทันระวังว่า "ความลับ" อาจจะมีความเสี่ยงที่จะต้องถูกแก้ไข

เมื่อคิดดูแล้วก็พอเข้าใจได้

เพราะตามที่เคยกล่าวถึง "ความลับ" มาก่อน เนื้อเรื่องค่อนข้าง "หลุดกรอบ" อยู่เหมือนกัน โดยเล่าเรื่องราวของชายคนหนึ่งที่ภรรยาและลูกสาวประสบอุบัติเหตุรถชน แม้ภรรยาจะเสียชีวิต แต่จู่ๆ วิญญาณของเธอก็เข้าไปสิงในร่างของลูกสาว ตั้งแต่นั้นมาสามีและภรรยา (ที่อยู่ในร่างลูกสาว) จึงต้องใช้ชีวิตร่วมกันใต้ชายคาเดียวกัน...

มันเกี่ยวกับประเด็นจริยธรรมนี่เอง

จึงไม่แปลกที่การตรวจสอบจะใช้เวลานาน

เจียงเฉิงหัวเราะแล้วกล่าวว่า “ไม่ต้องกังวลนะครับเจ้านาย การตรวจสอบผ่านเรียบร้อยแล้ว หลังจากที่ผมเร่งทางน่าเซินบุ๊คเฮาส์ไป ทางผู้รับผิดชอบบอกว่าคืนนี้จะเริ่มประชาสัมพันธ์ทันที”

“งั้นก็ดี”

ปู๋เย่โหวเป็นนักเขียนที่ทำได้ทั้งนิยายและบทละคร เขาไม่อยากให้ตัวเองลืมบทบาทของการเป็นนักเขียนไปเพียงเพราะเขาประสบความสำเร็จในฐานะนักเขียนบทละคร

คืนนั้น

ตามแผนที่วางไว้ สำนักพิมพ์น่าเซินบุ๊คเฮาส์เริ่มปล่อยข่าวประชาสัมพันธ์เกี่ยวกับผลงานใหม่ของปู๋เย่โหว

เนื่องจากประเภทของหนังสือเล่มนี้ค่อนข้างยากที่จะระบุแน่ชัด ในโฆษณาจึงมีเพียงการเปิดเผยชื่อเรื่อง "ความลับ" และกำหนดวันวางจำหน่ายอย่างชัดเจน:

วันที่ 27 สิงหาคม!

ข่าวนี้ทำให้แฟนๆ ของปู๋เย่โหวที่รอคอยผลงานใหม่ดีใจกันถ้วนหน้า!

“เยี่ยมไปเลย!”

“ในที่สุดผลงานใหม่ของปู๋เย่โหวก็มาแล้ว ฉันเคยกังวลจริงๆ ว่าเขาจะเลิกเขียนนิยายหลังจากประสบความสำเร็จในฐานะนักเขียนบทละคร ถ้าเป็นอย่างนั้นวงการนิยายคงขาดนักเขียนอัจฉริยะไปคนหนึ่ง”

“ปู๋เย่โหวจะเป็นอัจฉริยะได้ยังไง?”

“ผลงาน ‘ปาฎิหาริย์ร้านชำของคุณนามิยะ’ ของเขาน่ะอบอุ่นหัวใจมากนะ”

“แล้วบทละคร ‘พุ่งทะยาน’ ของเขาก็ยอดเยี่ยม ไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกับความ ‘วิปริต’ เลยสักนิด”

“ปู๋เย่โหวกลายเป็นโหวเย่ตั้งแต่ ‘พุ่งทะยาน’ ดังเปรี้ยงไปแล้ว!”

แฟนๆ เริ่มถกเถียงกัน

“ในวงการนิยาย เราเรียกเขาว่าปู๋เย่โหวหรือไม่ก็ไป๋เย่โหว”

“ทำไมล่ะ?”

“สไตล์งานเขียนของปู๋เย่โหว แบ่งได้เป็นสองแบบคือ ‘กลางวัน’ กับ ‘กลางคืน’ หนังสืออย่าง ‘ปาฎิหาริย์ร้านชำของคุณนามิยะ’ คือผลงานในสไตล์กลางวัน ส่วนผลงานก่อนหน้านั้นจะออกแนวดาร์กเป็นสไตล์กลางคืน”

“ไม่เคยอ่านงานสไตล์กลางคืนของเขาเลย”

“แล้วผลงานใหม่ของเขาจะเป็นแบบไหน? กลางวันหรือกลางคืน?”

“น่าจะเป็นสไตล์กลางวันนะ”

“เพราะโฆษณาบอกว่าเป็นนิยายยาว โหวกลางคืนน่าจะโผล่มาแค่ในงานเขียนสั้นๆ”

“ตื่นเต้นมาก!”

“ฉันรอให้ผลงานใหม่ของปู๋เย่โหวมาทำให้หัวใจอบอุ่นอีกครั้งไม่ไหวแล้ว!”

ปู๋เย่โหวเป็นนักเขียนที่มีเอกลักษณ์มาก โดยแฟนๆ ของเขาแบ่งได้เป็นสามกลุ่ม:

กลุ่มแฟนสายกลางคืน

กลุ่มแฟนสายกลางวัน

กลุ่มที่ชื่นชอบเขาจากบทละคร ‘พุ่งทะยาน’

กลุ่มแฟนสายกลางคืนมักจะเป็นแฟนคลับเก่าแก่

แต่ดูเหมือนว่ากลุ่มแฟนใหม่จะมีจำนวนมากกว่าเพราะพุ่งทะยานนั้นโด่งดังมากจริงๆ!

และ ‘ปาฎิหาริย์ร้านชำของคุณนามิยะ’ ก็ได้รับความนิยมมากกว่าผลงานสั้นๆ ในอดีตของเขา ด้วยสไตล์ที่เข้าถึงง่ายและความยาวของเรื่องที่เหมาะสม

ทำให้หลายคนยังไม่เคยสัมผัสพลังของโหวกลางคืน

แฟนๆ ส่วนใหญ่ต่างตั้งตารอคอยให้ผลงานใหม่ของปู๋เย่โหวมาอบอุ่นหัวใจพวกเขาอีกครั้ง

ส่วนความเห็นของแฟนเก่าที่พูดถึงโหวกลางคืน แฟนคลับใหม่หลายคนไม่ได้ใส่ใจนัก

บางคนถึงกับไม่พอใจ

“จะมาว่าปู๋เย่โหวเป็นคนแปลกๆ ได้ยังไง?”

“คนแปลกๆ จะเขียนงานอย่าง ‘ปาฎิหาริย์ร้านชำของคุณนามิยะ’ ได้ยังไงกัน?”

นี่คือความขัดแย้งระหว่างแฟนเก่ากับแฟนใหม่ นักเขียนหลายคนเมื่อประสบความสำเร็จในการเปลี่ยนแนวทาง มักจะได้แฟนใหม่จำนวนมาก ซึ่งเป็นเรื่องที่หลีกเลี่ยงไม่ได้

……

ไม่ว่าความเห็นของแฟนคลับใหม่หรือแฟนคลับเก่าจะแตกต่างกันอย่างไร แต่หนังสือเล่มใหม่ของปู๋เย่โหวก็ได้เปิดตัวในที่สุด

วันที่ 27 สิงหาคม

บรรยากาศในร้านหนังสือต่างๆ ทั่วฉินโจว ดูคึกคักกว่าปกติ หลายคนตั้งใจมาซื้อหนังสือเล่มเดียวกัน

“ขอเล่ม ‘ความลับ’ หนึ่งเล่มครับ”

“ฉันต้องการ ‘ความลับ’ ค่ะ”

“ขอหนังสือ ‘ความลับ’ ของปู๋เย่โหว”

มีแฟนหนังสือบางคนที่รีบจนทนไม่ไหว หลังจากได้หนังสือมาแล้ว ก็หาที่นั่งในร้านเพื่อเริ่มอ่านทันที

เมื่อเปิดหน้าคำนำ

ประโยคแรกที่ปรากฏขึ้นคือ:

“นี่คือครอบครัวสามคนที่มีเพียงสองคน”

คำพูดนี้แปลกมาก

"ครอบครัวสามคนที่มีเพียงสองคน" หมายความว่าอะไร?

แฟนหนังสือคนนั้นเริ่มสงสัย เขาเป็นแฟนคลับใหม่ของปู๋เย่โหว ซึ่งก่อนหน้านี้เคยอ่านแค่ "ปาฎิหาริย์ร้านชำของคุณนามิยะ" และชื่นชอบความอบอุ่นที่เปี่ยมไปด้วยความหวังในเรื่องนั้นเป็นอย่างมาก

“น่าสนใจจริงๆ”

เขายิ้มเล็กน้อยก่อนจะเปิดอ่านหน้าถัดไป

เรื่องราวเริ่มต้นอย่างเรียบง่าย:

อุบัติเหตุทางรถยนต์ครั้งหนึ่งได้ทำลายชีวิตของชายคนหนึ่งที่ชื่อสึกิตะ เฮซึเกะ

ภรรยาของเขาเสียชีวิตในอุบัติเหตุเพื่อปกป้องลูกสาว โดยเศษกระจกได้แทงทะลุหัวใจของเธอ

ส่วนลูกสาวซึ่งถูกแม่กอดปกป้องไว้ได้รับบาดเจ็บจากแรงกดที่ศีรษะ

เมื่อเด็กสาวฟื้นจากอาการโคม่า เธอกลับเอ่ยคำพูดที่ไม่น่าเชื่อออกมา:

“ที่รัก ฉันอยู่นี่”

แฟนหนังสือที่อ่านมาถึงตรงนี้ รอยยิ้มของเขาเริ่มหายไป ใบหน้าเต็มไปด้วยความตกใจ

เขานึกถึงคำโปรยในคำนำที่ว่า "ครอบครัวสามคนที่มีเพียงสองคน" และในหัวก็เกิดสมมติฐานที่น่ากลัวขึ้นมา

หรือว่า...

สมมติฐานนั้นไม่ผิด

หลังจากอุบัติเหตุครั้งนั้น วิญญาณของภรรยาของเฮซึเกะได้ย้ายไปสิงอยู่ในร่างของลูกสาวของเขา!

ในขณะที่หัวใจของเฮย์ซึเกะสั่นคลอนด้วยความเศร้าสลดต่อชะตากรรมที่โหดร้ายของตนเอง เขาพูดกับตัวเองว่า:

“ฉันจะใช้ชีวิตต่อไปได้อย่างไร? ฉันเป็นพ่อ แต่ก็ไม่ใช่ ฉันเป็นสามี แต่ก็ไม่ใช่ ฉันเป็นผู้ชาย แต่ก็ไม่ใช่”

ชะตากรรมเหมือนเล่นตลกครั้งใหญ่กับเขา

เขาจำต้องปิดบังความลับอันน่าประหลาดนี้จากคนภายนอก และพยายามอยู่ร่วมกับลูกสาว (ที่วิญญาณของภรรยาอาศัยอยู่) อย่างระมัดระวัง

ในชีวิตประจำวันที่ดูธรรมดา

แม้แต่เรื่องเล็กๆ ที่สุด ก็เต็มไปด้วยความขัดแย้งและความอึดอัดใจอันเกิดจากความสัมพันธ์ที่แปลกประหลาดนี้

แฟนหนังสือที่กำลังอ่านถึงตรงนี้แสดงสีหน้าเจ็บปวด

เขาทั้งอยากรู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นต่อไป และในขณะเดียวกันก็รู้สึกต่อต้านความโหดร้ายของเรื่องราวนี้!

มันโหดร้ายเกินไป!

ตัวเอกต้องต่อสู้กับจิตใจของตัวเองตลอดเวลา

ไม่ว่าจะเป็นความรักในฐานะสามี ความรักในฐานะพ่อ หรือความสัมพันธ์ในฐานะแม่และลูกสาวที่อยู่ร่างเดียวกัน ความโหดร้ายของเรื่องราวนี้คือ:

"คุณสามารถรักวิญญาณได้ แต่คุณไม่สามารถรักร่างกายได้"

เรื่องนี้ไม่ได้เดินไปในทางของการผิดศีลธรรม หรือพยายามสร้างความแปลกประหลาดแบบฉาบฉวย ตัวเอกเป็นคนซื่อสัตย์ที่ต้องการเพียงแค่รักษาชีวิตที่สงบสุข

แต่ถึงอย่างนั้น

ประเด็นเรื่องความสัมพันธ์ต้องห้ามก็ยังคงเหมือนดาบแห่งดาโมคลีสที่แขวนอยู่เหนือหัวของเขาตลอดเวลา ตัวเอกต้องกัดฟันทนเพื่อรักษาบทบาทของตัวเองไว้

สิ่งที่ตัวเอกกังวลมาตลอดคือ:

ไม่ว่าเธอจะเป็นภรรยาหรือเป็นลูกสาว ถ้าเธอคิดจะฆ่าตัวตายขึ้นมาล่ะจะทำยังไง?

เขาใช้ชีวิตทุกวันอย่างหวาดกลัวสิ่งเหล่านี้ จนกระทั่งในหนังสือ "ความลับ" เต็มไปด้วยบรรยากาศของความปรารถนาดีที่แฝงด้วยความขมขื่น ซึ่งเหมือนเป็นสิ่งที่ไม่อาจตัดขาดออกไปได้

ความปรารถนาดีที่เขามอบให้ทุกคนในเรื่องนี้ ได้ก่อให้เกิดความซับซ้อนที่เหมือนกับเงื่อนงำยุ่งเหยิง และเงื่อนนี้เองได้พันธนาการทุกคนไว้จนแทบขาดอากาศหายใจ

ไม่ใช่แค่ตัวสามีเท่านั้นที่ต้องเผชิญกับการตัดสินใจ

แต่ตัวภรรยาอย่าง “นาโอโกะ” ก็ต้องเผชิญกับการเลือกเช่นกัน

เธอต้องเผชิญกับความเย้ายวนอันมหาศาลของชีวิตใหม่ ในขณะเดียวกันก็ต้องหวาดกลัวว่าเมื่อใดที่วิญญาณของลูกสาวจะกลับมา

ลองนึกดูสิ ถ้าเราวิเคราะห์อย่างมีเหตุผล:

นาโอโกะได้ร่างของลูกสาววัยรุ่นมาโดยไม่คาดคิด เธอสามารถเริ่มต้นชีวิตใหม่ได้ตั้งแต่อายุสิบกว่าปี!

ในวัยกลางคนแต่กลับได้รับโอกาสที่จะเกิดใหม่ ชีวิตข้างหน้าของเธอยังอีกยาวไกล มีทางเลือกอีกมากมาย!

ความเย้ายวนของชีวิตใหม่นี้ และความพยายามที่จะรักษาชีวิตแบบเดิมไว้นั้น กลายเป็นการต่อสู้ที่เธอเองก็ไม่อาจหลีกเลี่ยงได้

แล้วถ้าเป็นคุณ คุณจะเลือกอย่างไร?

“โรคจิต!”

แฟนหนังสือที่อ่านมาถึงประมาณหนึ่งในสามของเรื่อง ก็อดไม่ได้ที่จะเอ่ยคำวิจารณ์เช่นนี้

ทั้งความคิดที่บิดเบี้ยวและฝีมือการเขียนที่ยอดเยี่ยม ความจริงแล้วการอ่านเรื่องนี้ชวนให้รู้สึกขัดแย้งในใจอย่างที่สุด แฟนเก่าที่บอกว่า "ปู๋เย่โหว" เป็นนักเขียนที่ “โรคจิต” นั้นก็ไม่ได้พูดเกินจริงเลย

ทั้งในความหมายเชิงอารมณ์และในเชิงการสร้างสรรค์!

แต่กระนั้น แฟนหนังสือก็ยอมรับว่าเขาถูกเรื่องนี้ดึงดูดเข้าไปจนถอนตัวไม่ขึ้น เขาอยากรู้ว่าเรื่องราวจะจบลงอย่างไร และอยากรู้ชะตากรรมของตัวละครในเรื่อง

เพราะเมื่อเขาจินตนาการว่าเป็นตัวเองที่อยู่ในสถานการณ์เดียวกัน เขาก็ยังไม่รู้ว่าจะตัดสินใจอย่างไรดี

และสิ่งที่ทำให้ "ความลับ" โดดเด่นที่สุด คือจุดไคลแมกซ์ในตอนจบของเรื่อง

วิญญาณของภรรยาในที่สุดก็จากไป เธอกล่าวคำอำลาครั้งสุดท้ายกับสามี เฮซึเกะ

มันเป็นช่วงเวลาที่ทั้งสะเทือนใจและอบอุ่น

นี่คือจุดสูงสุดของอารมณ์ในทั้งเรื่อง

ความรักของทั้งสองที่ต้องระงับไว้เพราะข้อจำกัดของร่างกาย ทำให้แม้แต่การอำลาก็เต็มไปด้วยความเศร้า ความสิ้นหวัง แต่ในขณะเดียวกันก็แฝงด้วยความหวัง

วิญญาณของลูกสาวกลับคืนมาในที่สุด!

หลายปีต่อมา เฮย์ซึเกะได้ใช้ชีวิตอยู่กับลูกสาวอย่างสงบสุข

ความลับนั้น ดูเหมือนจะถูกฝังไปพร้อมกับการจากไปของวิญญาณภรรยา

จนกระทั่งในที่สุด

ลูกสาวเติบโตขึ้น มีคนรัก และได้เข้าสู่ประตูวิวาห์

แต่ก่อนวันแต่งงาน

ในฐานะพ่อ เฮย์ซึเกะกลับค้นพบ "ความลับ" ใหม่อย่างไม่คาดคิด

หรือว่า...!

เป็นไปได้ว่า...!

วิญญาณของลูกสาวอาจไม่เคยกลับมาจริงๆ เลยก็ได้…

จากรายละเอียดบางอย่างที่เขาสังเกตเห็น ความจริงนี้ทำให้เขาคุกเข่าลงในทันที

เฮซึเกะยกมือขึ้นปิดใบหน้าและร้องไห้อย่างสุดเสียง

เรื่องราวจบลงตรงนี้

หนังสือเล่มนี้มีทั้งหมด 410,000 คำ คนที่อ่านเร็วสามารถอ่านจบได้ในวันเดียว

และในคืนนั้นเอง

ไม่ผิดไปจากที่คาด

ในฟอรัมชูหยวน หลายกระทู้ในหลายหมวดหมู่เริ่มเต็มไปด้วยการพูดคุยเกี่ยวกับหนังสือ "ความลับ" เล่มนี้!

……

แฟนคลับเก่า

วันนี้เหมือนวันตรุษจีนของแฟนคลับเก่า ทุกคนดีใจกันสุดๆ เพราะหนังสือเล่มนี้ตอบโจทย์พวกเขาอย่างมาก!

“ปู๋เย่โหว กลับมาแล้ว!”

“ฮ่าฮ่าฮ่า โรคจิตชะมัด! แต่ฉันชอบมาก!”

“นี่แหละ รสชาติที่คุ้นเคย!”

“ตอนแรกคิดว่ามีแค่เรื่องสั้นที่ ปู๋เย่โหว จะเขียนอะไรโรคจิตแบบนี้ แต่ที่ไหนได้ เรื่องยาวเขาก็โรคจิตเหมือนกัน!”

“ปู๋เย่โหว นี่แหละใช่เลย!”

“ฉันว่าแล้ว เขาไม่มีทางเปลี่ยนนิสัยง่ายๆ แบบนั้นได้ ‘ปาฎิหาริย์ร้านชำของคุณนามิยะ’ น่ะเป็นแค่การกลายพันธุ์ชั่วคราวให้กลายเป็น ‘ไป๋เย่โหว’ เท่านั้นเอง”

“นี่มันสไตล์เขาชัดๆ!”

“แฟนใหม่ฝั่งโน้นน่าจะโดนกดดันไปเพียบแล้ว”

...

แฟนใหม่

ทางฝั่งแฟนใหม่ หลายคนถึงกับจิตใจพังทลาย!

“ทรมานใจจนแทบตาย! นี่มันใช่หนังสือที่เขียนโดยคนเดียวกับ ‘ปาฎิหาริย์ร้านชำของคุณนามิยะ’ จริงเหรอ!? ตอนแรกแฟนเก่าบอกว่าปู๋เย่โหวมีสองโหมดคือ ‘ไป๋เย่โหว’ กับ ‘ปู๋เย่โหว’ ฉันยังไม่เชื่อ คิดว่าไม่น่าถึงขนาดนั้น แต่ตอนนี้ฉันเชื่อแล้วว่าเขามีสองด้านจริงๆ!”

“คืนเงินฉันเดี๋ยวนี้!”

“ไม่คืนเงิน? งั้นขอ ‘ไป๋เย่โหว’ ของฉันคืนมา!”

“ปู๋เย่โหวช่างโหดร้าย! ใช้ ‘ไป๋เย่โหว’ และ ‘ปาฎิหาริย์ร้านชำของคุณนามิยะ’ หลอกล่อฉันเข้ามา จากนั้นก็ให้ฉันอ่านงานใหม่ในโหมด ‘ปู๋เย่โหว’ สินะ!”

“อาจารย์อะไร อาจารย์ที่ไหนกัน! นี่มันโจรชัดๆ!”

“อืม… แต่พูดก็พูดนะ แม้หนังสือเล่มนี้จะทำให้ฉันอึดอัดใจมาก แต่ดันดึงดูดใจฉันจนวางไม่ลง ฉันกำลังจะกลายเป็นแฟนคลับ ‘ปู๋เย่โหว’ เข้าแล้วหรือเปล่า…”

“นายกำลังจะโดนเขากลืนกินแล้วน่ะสิ”

“ฉันถึงขั้นถอดกางเกงเตรียมตัวจะอ่านอะไรฟินๆ แล้วผลคือได้เจอเรื่องแบบนี้... แต่ยอมรับว่ามันดีมากจริงๆ!”