"พี่เซี่ยว ได้รับข่าวว่าที่บ้านลูกพี่เกิดเรื่องครับ!" เหวินหัวโตเดินไปที่ข้างรถจี๊ป แล้วพูดกับตู้หย่งเซี่ยวที่อยู่ข้างใน
"น้องชายลูกพี่ได้รับบาดเจ็บ ส่วนโบตั๋นขาวถูกเหยียนจิ่วจับตัวไป!"
สีหน้าของตู้หย่งเซี่ยวไม่เปลี่ยนไปเลย จนกระทั่งเหวินหัวโตพูดจบ ตู้หย่งเซี่ยวถึงล้วงเอาบุหรี่ออกมาจุด
ลมแรง ฝนตกหนัก เขาต้องจุดบุหรี่อยู่หลายครั้งกว่าจะติด
"น้องชายฉันเจ็บหนักไหม?"
"ไม่เป็นอะไรมากครับ แค่เจ็บที่แขน ลุงเผ้า พี่เหลียน แล้วก็คนอื่นๆ ล้วนปลอดภัยดี มีแค่โบตั๋นขาว..." เหวินหัวโตอึกอักไม่กล้าพูดต่อ
ตู้หย่งเซี่ยวพ่นควันบุหรี่ "เหยียนจิ่วใช่ไหม หลานชายของเหยียนสยง?"
"ใช่ครับ ฉายานกเก้าหัว เป็นหัวหน้าแก๊งเหอเหลียนเซิ่งสาขาเกาลูน นิสัยเหี้ยมโหดอำมหิต ว่ากันว่าการที่แก๊งต่างๆ ปิดล้อมสถานีตำรวจเกาลูนในครั้งนี้ เขาก็เป็นคนชักใยอยู่เบื้องหลังครับ"
"เหยียนสยงมีหลานชายที่ดีจริงๆ"
"แล้วคุณไป๋..."
"ไม่ต้องไปสนใจ"
เป็นครั้งแรกที่เหวินหัวโตสัมผัสได้ถึงความเย็นชาของตู้หย่งเซี่ยว
แม้โบตั๋นขาวจะไม่ใช่หญิงสาวบริสุทธิ์ผุดผ่อง แต่ตกอยู่ในมือของเหยียนจิ่วก็คงมีอันตรายมากกว่าปลอดภัย
"ฟังคำสั่งฉัน ตอนนี้แบ่งคนออกเป็นสองทาง!" ตู้หย่งเซี่ยวออกคำสั่ง "ทีมหนึ่งรีบไปที่โหยวเจียนวังทั้งสามเขต ประกาศเคอร์ฟิวทั้งถนน ใครที่ออกมาเดินเพ่นพ่าน จับให้หมด!"
"ครับ!"
"อีกทีมไปสมทบกับตำรวจในเครื่องแบบ รับผิดชอบสกัดกั้นพวกแก๊งใหญ่ต่างๆ ต้องปิดทางพวกมันไว้กลางถนนให้ได้"
"ครับ!"
ตู้หย่งเซี่ยวสูบบุหรี่เข้าปอดลึกๆ แล้วโยนบุหรี่ครึ่งมวนทิ้งออกไปนอกหน้าต่าง "ออกเดินทาง!"
...
ถนนอาร์ไกล์ เกาลูน ฮ่องกง
ล้อรถบดทับไปบนผิวน้ำ ทำให้น้ำโคลนสาดกระเซ็น!
ท่ามกลางสายฝนที่ตกลงมาอย่างหนัก จวงติ้งเสียนยืนอยู่บนรถบรรทุกทหารสีเขียวด้วยสีหน้าเคร่งเครียด
ข้างกายของเขาก็มีเพื่อนร่วมงานที่สีหน้าเคร่งเครียดไม่ต่างกัน รถบรรทุกคันหนึ่งสามารถบรรทุกคนได้สามสิบกว่าคน ทุกคนสวมเสื้อกันฝนสีเขียวทับเครื่องแบบทหารสีเขียวเข้มด้านใน
หยาดฝนตกกระทบหมวกตำรวจ ไหลไปตามปีกหมวกหยดลงบนหน้าผากของจวงติ้งเสียน คนข้างๆ ล้วนใช้มือลูบหน้าเพื่อสลัดน้ำฝนออก มีเพียงจวงติ้งเสียนที่ยืนนิ่งไม่ไหวติง เพียงแค่จับกระบองตำรวจที่เหน็บอยู่ตรงเอวให้แน่นขึ้น
นี่เป็นสิ่งเดียวที่เขาพึ่งพาได้!
"อาเสียน ไม่ต้องกลัวขนาดนั้นหรอก! ลุงได้ข่าวมาว่าพวกที่มาจากโหยวเจียนวังทั้งสามกลุ่มนั่นเป็นแค่พวกลูกกระจ๊อกเท่านั้น!" ตำรวจในเครื่องแบบรุ่นเก๋าอย่างหม่าเปี้ยวตบไหล่จวงติ้งเสียน สำหรับลูกน้องที่มีใบหน้าซีดเผือดแต่กลับมีเค้าโครงหน้างดงามราวกับเด็กผู้หญิงคนนี้ เขาเป็นห่วงจากใจจริง "ยังไงซะลุงกับพ่อของนายก็เป็นคนบ้านเดียวกัน เขาฝากฝังให้ลุงดูแลนาย ลุงรับรองความปลอดภัยของนายแน่นอน!"
"ขอบคุณครับ ลุงเปี้ยว!" จวงติ้งเสียนฝืนยิ้มออกมา "ตอนอยู่บ้านพ่อก็มักจะพูดถึงลุงบ่อยๆ บอกว่าลุงเป็นคนรักเพื่อนพ้องที่สุด!"
"แหงล่ะสิ!" หม่าเปี้ยวดีใจมาก "ถ้าตอนนั้นพ่อของนายไม่ไปโดนซุ่มโจมตีเข้าละก็ ป่านนี้อย่างน้อยๆ ก็คงได้เป็นหัวหน้าหน่วยเล็กๆ เหมือนกับลุงไปแล้ว!"
"น่าเสียดายจริงๆ... แต่แบบนี้ก็ดีเหมือนกัน ตอนนี้นายก็ได้เป็นตำรวจแล้ว สามารถสานต่อความตั้งใจของพ่อแทนเขาได้สบายเลย!"
"จะรอดพ้นคืนนี้ไปได้หรือเปล่าก็ยังไม่แน่เลยครับ..."
"อย่าพูดจาบั่นทอนกำลังใจสิ! ลุงบอกแล้วไงว่าคืนนี้พวกนั้นเป็นแค่ลูกกระจ๊อก!"
หากไม่ได้รับข่าวมาตั้งแต่แรก จวงติ้งเสียนคงจะเชื่อคำพูดของหม่าเปี้ยวไปแล้ว
แต่เขากลับรู้ดีว่า พวกที่มาจับกลุ่มกันอยู่ที่เกาลูนในคืนนี้ไม่ใช่ลูกกระจ๊อกอย่างที่หม่าเปี้ยวบอก แต่เป็นแก๊งในฮ่องกงอย่างแก๊งเหอเหลียนเซิ่ง เหอเซิ่งเหอ ซินจี้ และ 14K!
ซึ่งคนที่ร้ายกาจที่สุดก็คือเหยียนจิ่ว หัวหน้าแก๊งเหอเหลียนเซิ่ง และเป็นคนบ้าดีเดือดที่มีชื่อเสียงของเกาลูน
คืนนี้พวกเขาได้รับการร้องขอความช่วยเหลือจากสารวัตรตู้หย่งเซี่ยวแห่งถนนนาธานในเกาลูน ฝรั่งเก่อไป๋ออกคำสั่งเดียว ให้ตำรวจในเครื่องแบบทั้งสถานีออกปฏิบัติการทั้งหมด แม้แต่คนที่ลาพักร้อนก็ถูกเรียกตัวกลับมา ตำรวจสามร้อยนายโดยสารรถบรรทุกขนาดใหญ่ไปสกัดกั้นพวกแก๊งเหล่านั้น
ตู้หย่งเซี่ยวเป็นดั่งตำนาน และเป็นไอดอลของจวงติ้งเสียน จากตำรวจในเครื่องแบบกลายมาเป็นตำรวจนอกเครื่องแบบ และเลื่อนขั้นเป็นสารวัตร ชีวิตของตู้หย่งเซี่ยวช่างยอดเยี่ยมราวกับใช้สูตรโกง และยังทำให้ชายหนุ่มผู้มีความมุ่งมั่นแต่ยังไม่ประสบความสำเร็จอย่างจวงติ้งเสียนได้มีความหวังใหม่
'คืนนี้ฉันก็จะได้เจอไอดอลของตัวเองแล้ว!' จวงติ้งเสียนกำกระบองตำรวจแน่นพร้อมกับท่องไว้ในใจ
...
บนถนนห่างจากสถานีตำรวจเกาลูนแปดร้อยเมตร
"ขอโทษทีนะ อาเสียน! ลุงขอถอนคำพูดที่บอกไปเมื่อกี้!"
หม่าเปี้ยวมองภาพตรงหน้าแล้วกลืนน้ำลายเอื้อกใหญ่
ฝนตกหนัก ผู้คนเบื้องหน้าขวักไขว่ เมื่อมองออกไปต่อให้ไม่ถึงพันก็มีแปดร้อยคนเป็นอย่างต่ำ!
ในตอนนั้นเอง เหล่านักเลงแปดร้อยคนก็หันมามองตำรวจในเครื่องแบบสามร้อยนายที่โผล่มาอย่างกะทันหัน
รถบรรทุกขนาดใหญ่สิบคันจอดขวางอยู่ด้านหน้า ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าสะดุดตาแค่ไหน
จวงติ้งเสียนที่ยืนอยู่บนรถบรรทุกหางตากระตุกเล็กน้อย น้ำฝนไหลเข้าตาทำให้รู้สึกเคือง
หม่าเปี้ยวยิ่งตื่นตระหนกจนแทบจะหยุดหายใจ
"ทำยังไงดีครับ ลุงเปี้ยว พวกเขามีตั้งเยอะ!" ตำรวจหนุ่มนายหนึ่งที่อยู่ข้างๆ พูดด้วยริมฝีปากสั่นระริก
ตำรวจในเครื่องแบบสามร้อยนายถือกระบองตำรวจไว้ในมือ
ฝั่งตรงข้ามคือนักเลงแปดร้อยคน ในมือถือค้อนเหล็ก ท่อนเหล็ก มีดเดินป่า หรือกระทั่งจอบและเสียม...
ล้วนแต่เป็นอาวุธหนักทั้งนั้น!
หม่าเปี้ยวกลืนน้ำลายอีกครั้ง "ไม่มีอะไรน่ากลัวเลย! เราเป็นตำรวจ พวกมันเป็นโจร! พวกมันต่างหากที่ต้องกลัวเรา!"
พูดจบแล้ว แม้แต่หม่าเปี้ยวเองก็ยังไม่เชื่อ นับประสาอะไรกับคนที่อยู่ข้างๆ เขา
...
ชายหนุ่มหน้าตาเหี้ยมโหดคนหนึ่งเดินออกมาจากกลุ่มนักเลง ใบหน้าเต็มไปด้วยความดื้อรั้น ไม่สนใจสายฝนที่ตกลงมาใส่หัวเลยแม้แต่น้อย
"เฮ้ย ตำรวจมาแล้ว! เราจัดการกับไอ้พวกกระจอกนี่ก่อนดีไหม?" ชายหน้าตาดื้อรั้นหันกลับไปพูด
"ฮวาใจดำ คืนนี้คำพูดของแกมีเหตุผลที่สุดเลย!"
"พ้นคืนนี้ไป ทุกคนมาแบ่งเขตอิทธิพลกันใหม่!"
ต้าเหล่าล่ายแห่ง 14K และทังเทวดาแห่งซินจี้พูดขึ้น
"ทุกคนรวมพลังกันสู้ศัตรูซะ!"
ฮวาใจดำยิ้มอย่างดุร้าย "พี่น้องทั้งหลาย เลิกเถียงกันได้แล้ว! ไปช่วยพวกคุณตำรวจเขายืดเส้นยืดสายกันหน่อยดีกว่า!" พูดจบก็เอานิ้วสองนิ้วยัดใส่ปาก แล้วผิวปากดังลั่น!
เสียงนกหวีดดังสนั่น!
"ฆ่าพวกมันให้ตาย!"
"ฆ่าเลย!"
นักเลงเหล่านั้นพุ่งตรงมาที่รถบรรทุกทหารอย่างบ้าคลั่ง
หันกลับมามองพวกตำรวจในเครื่องแบบ แต่ละคนตกใจจนแทบสิ้นสติ บางคนเตรียมกระโดดลงจากรถหนี บางคนก็เกาะแขนเพื่อนร่วมงานจนเบียดกันเป็นก้อน
ในยุคที่ไร้ระเบียบแบบนี้ ตำรวจสามารถรังแกคนจนได้ แต่กลับไม่กล้ามีเรื่องกับคนรวย รวมไปถึงพวกแก๊งใหญ่เหล่านั้นด้วย
โดยเฉพาะพวกแก๊งใหญ่เหล่านั้น อาศัยว่ามีพวกพ้องเยอะจึงไม่เคยเห็นหัวตำรวจฮ่องกงที่มีอยู่หมื่นกว่านายเลย
แม้แต่ฝรั่งผู้บัญชาการตำรวจเองก็ยังยอมรับว่า ขอแค่พวกแก๊งเหล่านี้ไม่เป็นฝ่ายหาเรื่องก่อน ก็ถือว่าสวรรค์ทรงโปรดแล้ว
จนกระทั่งเดือนมีนาคม ปี 1973 พระราชบัญญัติการรับสมัครบุคลากรกองกำลังรักษาระเบียบวินัยได้รับการประกาศใช้อย่างเป็นทางการ รัฐบาลฮ่องกงของอังกฤษได้จัดสรรงบประมาณก้อนโตถึงสามสิบล้านเพื่อรับสมัครเจ้าหน้าที่ตำรวจ จนถึงช่วงปลายทศวรรษที่ 70 จำนวนเจ้าหน้าที่ตำรวจทั้งหมดได้เกินสามหมื่นนายเป็นครั้งแรก กลายเป็นแก๊งที่ใหญ่ที่สุดในฮ่องกงอย่างแท้จริง และกดหัวพวกแก๊งเหล่านั้นจนเงยหน้าไม่ขึ้น
"ตายแน่! คราวนี้ตายแน่ๆ!" ตำรวจขี้ขลาดคนหนึ่งมองคลื่นฝูงชนตรงหน้า ตกใจจนแทบจะฉี่ราดกางเกง
"เพียะ!"
จวงติ้งเสียนตบหน้าเขาไปหนึ่งฉาด!
"ตั้งสติหน่อย! ถ้าไม่อยากตายก็ฟังฉัน ลงจากรถไปรับมือศัตรูให้หมด!"
"หา ลงจากรถเนี่ยนะ? นั่นมันหาที่ตายชัดๆ!" หม่าเปี้ยวถามด้วยความประหลาดใจ
"ไอดอลของฉันบอกไว้ว่า การต่อสู้ต้องอาศัยคำว่ากล้าหาญ! หลบอยู่บนรถรังแต่จะตายเร็วขึ้น!" จวงติ้งเสียนพูดพลางเปิดประตูรถ แล้วกระโดดลงไปเป็นคนแรก
"ไอดอลของนายคือใคร?"
"ตู้หย่งเซี่ยว!"
ชื่อ "ตู้หย่งเซี่ยว" เปรียบเสมือนยากระตุ้นที่ฉีดตรงเข้าสู่หัวใจของตำรวจในเครื่องแบบเหล่านี้
จากตำรวจในเครื่องแบบสู่สารวัตร นั่นคือตำนานในหมู่ตำนาน!
"ลงจากรถ! ลงจากรถให้หมด!" หม่าเปี้ยวไม่มีเวลาคิดอะไรมาก "พบกันทางแคบผู้กล้าคือผู้ชนะ!"
หม่าเปี้ยวใช้กระบองตำรวจเคาะประตูรถ ไล่ให้ตำรวจพวกนั้นลงไป
ชั่วขณะหนึ่ง เหล่าตำรวจก็กระโดดลงจากรถกันเป็นแถวราวกับกบสีเขียว
ตำรวจในเครื่องแบบสามร้อยนายเผชิญหน้ากับนักเลงแปดร้อยคน
กำลังรบช่างแตกต่างกันราวฟ้ากับเหว!
ฮวาใจดำ ต้าเหล่าล่าย และทังเทวดามองพวกตำรวจที่พากันกระโดดลงจากรถด้วยความประหลาดใจเล็กน้อย พลางคิดในใจว่า 'หรือว่าไอ้พวกนี้มันจะบ้าไปแล้ว?'
