เมื่อเห็นหลินจือไป๋เดินขึ้นไปบนเวที ทันใดนั้นก็มีคุณลุงคนหนึ่งตะโกนเสียงดัง พร้อมกับพาชาวบ้านทุกคนปรบมืออย่างแรง

หลินจือไป๋เหลือบมองไปก็พบว่าคุณลุงคนนั้นคือคนที่เขาไปตกปลาด้วยกันเมื่อวันก่อน เขาจึงยิ้มและโบกมือให้ ก่อนจะส่งสัญญาณให้ทีมงานช่วยเปิดดนตรีประกอบที่เขาเพิ่งทำเสร็จเมื่อคืน

เพื่อการแข่งขันครั้งนี้

หลินจือไป๋อดหลับอดนอนจนถึงเที่ยงคืน

เย่อิงมองเขาด้วยความสงสัย เมื่อเสียงดนตรีอินโทรเริ่มดังขึ้น

ฉีเจียนเจียได้ยินท่วงทำนองของอินโทรก็มีสีหน้าครุ่นคิด ดนตรีนี้เธอไม่คุ้นเคยเลย

ขณะที่แขกรับเชิญจากฉีโจวส่วนใหญ่กลับไม่ได้สนใจนัก พวกเขาคุยกันไปพลางและแค่หันไปมองหลินจือไป๋เป็นระยะ ๆ

ในสายตาของชาวฉีโจวส่วนใหญ่

การแข่งขันครั้งนี้ หลินจือไป๋ซึ่งเป็นคนจากฉินโจวคงได้แค่รางวัลปลอบใจ "ขอบคุณที่เข้าร่วม" เท่านั้น

เพราะชาวบ้านในพื้นที่ห่างไกลของฉีโจว มักจะชื่นชอบเพลงรักคลาสสิกที่ต้องร้องด้วยภาษาถิ่นของฉีโจวเท่านั้นถึงจะมีเสน่ห์

ซึ่งเรื่องนี้ ศิลปินจากฉินโจวคงไม่ถนัดแน่นอน

โดยเฉพาะเมื่อต้องเทียบกับเหล่าศิลปินชื่อดังของฉีโจวที่ขึ้นแสดงด้วยกัน

มีเพียงเย่จวินจี๋คนเดียวเท่านั้นที่รู้ว่าหลินจือไป๋ร้องเพลงภาษาฉีได้ดีมาก แต่ด้วยเหตุผลบางอย่างเขาไม่ได้บอกใคร แน่นอนว่าคู่หูอย่างหรงอีหลางก็ไม่คิดจะพูดให้ใครฟัง

เขาไม่อยากชมเชยหลินจือไป๋

ด้วยเหตุนี้ แม้แต่ในห้องแชทของรายการก็เต็มไปด้วยข้อความว่า

"มหาเศรษฐีคนนี้ซวยแล้ว"

แต่เหล่าคนดังจากฉินโจวแต่ละคนกลับเต็มไปด้วยความคาดหวัง ใครบ้างที่ไม่รู้ว่าหลินจือไป๋มีพรสวรรค์ด้านดนตรีระดับโหดแค่ไหน?

และในขณะที่ทุกคนคิดไปต่าง ๆ นานา

เสียงร้องของหลินจือไป๋ก็ดังขึ้นในโสตประสาทของทุกคน

"หากไร้ซึ่งดอกไม้ ชั่วพริบตานี้จะถูกทำลายหรือไม่?

หากไร้ซึ่งไฟป่า ยังจะมีความอบอุ่นหรือไม่?

หากไร้ซึ่งดอกไม้ไฟ เราจะฉลองด้วยกันได้หรือไม่?"

ทันทีที่เขาร้องออกมา

ซู่มมม!!

เหล่าศิลปินจากฉีโจวทั้งหมดเงยหน้าขึ้นพร้อมกัน พวกเขามองหลินจือไป๋ด้วยสีหน้าตกตะลึง!

เขาร้องออกมาเป็นสำเนียงฉีโจวที่สมบูรณ์แบบอย่างเหลือเชื่อ!

ผู้ชมก็ตกตะลึงเช่นกัน!

【สำเนียงภาษาฉีของเขาสมบูรณ์แบบมาก!】

【มหาเศรษฐีคนนี้พูดภาษาฉีได้ด้วยเหรอ!?】

【เซอร์ไพรส์สุด ๆ รายการอัดมาตั้งนาน เขาไม่พูดภาษาฉีเลยสักคำ แต่พอร้องเพลงกลับเป๊ะสุด ๆ!】

【แอบเก่งเงียบ ๆ นะเนี่ย!】

【แทบไม่เคยเห็นคนนอกฉีโจว ร้องเพลงภาษาฉีได้ชัดขนาดนี้เลย!】

【กรี๊ดดดดดด!】

【ฉันเริ่มชอบมหาเศรษฐีคนนี้ขึ้นมาแล้ว!】

【โหดมาก!】

【ว่าแต่… เพลงนี้เพราะมากเลยนะ!】

ในขณะที่ผู้ชมกำลังตื่นเต้นกับสำเนียงของเขา

หลินจือไป๋ก็ร้องท่อนฮุคที่สองขึ้นมา

"หากความรักเป็นเพียงฉากหนึ่งในละคร

จะมีฉากหลังที่สวยงามเหมือนจริงได้หรือไม่?

แม้แต่การโอบกอดกัน ก็ต้องทำตามบทบาทของตัวเอกหรือเปล่า?"

ตอนที่ร้องท่อนแรก ทุกคนให้ความสนใจกับสำเนียงของหลินจือไป๋

แต่เมื่อถึงตอนนี้ พอท่วงทำนองเริ่มเผยเสน่ห์ของมัน

ผู้ชมจำนวนมากก็เริ่มตกหลุมรักในเพลงนี้เข้าแล้ว!

ทันใดนั้น

ทุกคนตั้งใจฟังมากขึ้น สีหน้าของแขกรับเชิญจากฉีโจวก็ยิ่งเคร่งขรึม มีเพียงโจวหานจิ้นและเหล่าคนจากฉินโจวเท่านั้นที่ยังคงยิ้มอยู่ได้

“เธอบอกว่าฉันไม่สามารถทำให้เธอยิ้มได้ทุกวัน”

“ฉันไม่เคยพูดประโยคที่งดงามสักครั้ง”

“เป็นเธอเองที่ใช้ความบกพร่องในใจมาตัดสิน”

“และมันก็ไหลเข้ามาเป็นเศษหนามในดวงตาของเธอ”

เพลงนี้มีชื่อว่า 《ข้อกล่าวหาแห่งความไม่โรแมนติก》

ต้นฉบับมาจากศิลปินหวังเจี๋ยแห่งเซียงกังในโลกก่อน ซึ่งถือเป็นหนึ่งในเพลงที่โดดเด่นที่สุดของเขา

ในช่วงที่หวังเจี๋ยอยู่บนจุดสูงสุดของวงการเพลง เขาสามารถกวาดทุกเวทีดนตรี ทั้งรุ่นพี่และรุ่นน้อง และเพลงนี้ก็เคยฮิตไปทั่วทั้ง สองฝั่งช่องแคบและสามดินแดน

หลินจือไป๋เชื่อว่าในโลกนี้ที่ฉีโจว เพลงนี้ก็สามารถทำให้ผู้ฟังรู้สึกประทับใจได้เช่นกัน

และความจริงก็เป็นเช่นนั้น

เมื่อร้องมาถึงท่อนนี้ ชาวบ้านทุกคนต่างก็ฟังอย่างตั้งใจ

เพลงนี้มีกลิ่นอายของเพลงภาษาฉีคลาสสิกอย่างชัดเจน และมันตรงกับรสนิยมการฟังเพลงของพวกเขาอย่างสมบูรณ์แบบ

โดยเฉพาะช่วงการเปลี่ยนผ่านระหว่างท่อนเวิร์สไปสู่คอรัสที่เต็มไปด้วยความรู้สึกทวีคูณ ซึ่งสามารถดึงอารมณ์ของผู้ฟังให้เข้าถึงเนื้อหาของเพลงได้โดยง่าย

สิ่งนี้เองที่ทำให้ทุกคนเริ่มตั้งตารอคอยท่อนฮุคของเพลงอย่างใจจดใจจ่อ!

และแล้ว

หลินจือไป๋ยกไมโครโฟนขึ้นสูงและร้องเข้าสู่ท่อนฮุคของเพลง!

อารมณ์อันเข้มข้นที่พุ่งทะลุขีดจำกัด กระแทกเข้าไปในจิตใจของทุกคน

มันสามารถจุดระเบิดอารมณ์ของผู้ฟังในทันที

นี่แหละคือเพลงที่พวกเขาอยากฟัง!

นี่แหละคือความรู้สึกที่พวกเขาหลงรัก!

“ทำไมไม่โรแมนติกจึงกลายเป็นข้อกล่าวหา?”

“ทำไมความรักที่ไม่เร่าร้อนจึงเป็นสิ่งเลวร้าย?”

“เธอไม่เคยสังเกตเลยว่าทุกการกระทำของฉัน”

“แม้จะไม่มีเสียง แต่มันก็คือหลักฐานของความรักที่ฉันมีต่อเธอ”

ทันใดนั้น

คุณลุงนักตกปลา ลุกขึ้นยืนและตะโกนเสียงดัง

“ยอดเยี่ยม!”

หลังจากที่เสียงของเขาดังขึ้น

ชาวบ้านจำนวนมากก็ไม่สามารถระงับความตื่นเต้นได้ ต่างพากันเปล่งเสียงตะโกนชื่นชมและปรบมือกันอย่างกึกก้อง!

เพลงนี้มันเพราะจริง ๆ!

ขณะที่แขกรับเชิญจากฉีโจวนั้นกลับตะลึงงัน!

โดยเฉพาะเหล่านักร้อง พวกเขาถึงกับอึ้งจนทำอะไรไม่ถูก!

“นี่มันเพลงอะไร?”

“ไม่ใช่เพลงที่พวกเราคนฉีโจวแต่งแน่ ๆ ใช่ไหม?”

“แน่นอนว่าไม่ใช่!”

“หรือว่าเป็นเพลงที่หลินจือไป๋แต่งเอง!?”

“เวรเอ๊ย!!”

“เขาไม่ใช่คนฉินโจวหรอกเหรอ!?”

“ทำไมคนฉินโจวถึงแต่งเพลงภาษาฉีได้!?”

เสียงอุทานด้วยความตกตะลึงดังขึ้นจากเหล่าคนดังของฉีโจว

ขณะที่โจวหานจิ้นฟังพวกเขาตื่นตระหนก เขากลับรู้สึกภาคภูมิใจเล็กน้อย และพูดด้วยรอยยิ้มอย่างภาคภูมิใจว่า

“แค่นี้เองก็เป็นแค่เรื่องปกติของอาจารย์ไป๋ตี้”

“เขาไม่ได้เชี่ยวชาญแค่ภาษาฉีของพวกคุณเท่านั้นนะ”

“แต่เขายังเชี่ยวชาญภาษาฉู่อีกด้วย”

“เขาเคยแต่งเพลงภาษาฉู่ที่โด่งดังสุด ๆ มาแล้วด้วยนะ!”

"นี่เขาแต่งเองจริง ๆ เหรอ?"

เย่อิงมองเขาด้วยแววตาเป็นประกาย

เย่จวินจี๋อดไม่ได้ที่จะพูดขึ้นมา "แน่นอนว่าเขาแต่งเอง"

เพราะหลินจือไป๋มีความสามารถขนาดนี้จริง ๆ

ในรายการ 《หน้ากากนักร้อง》 เขาเคยแต่งเพลงภาษาฉีมาแล้ว แถมยังเคยเอาชนะเขามาได้อีก

แม้ตอนนี้จะผ่านมาแล้ว แต่เย่จวินจี๋ก็ยังอดหงุดหงิดไม่ได้

แม้แต่ในความฝัน เขายังมักจะได้ยินเพลงนั้นอยู่เลย...

เพลงนั้นก็คือ 《รักเธอจริง ๆ》

ฉีเจียนเจียไม่ได้พูดอะไร แต่เมื่อมองไปยังหลินจือไป๋บนเวที แววตาของเธอกลับมีความเปลี่ยนแปลงบางอย่าง

เธอตั้งใจฟังเสียงร้องของเขา

“ทำไมถึงต้องเจ็บปวดกับข้อกล่าวหาที่ว่าไม่โรแมนติก?”

“ทำไมต้องรอคอยช่วงเวลาพิเศษเสมอ?”

“เธอไม่เคยสังเกตเลยว่าน้ำเสียงของฉันช่างไพเราะ”

“แค่เสียงลมหายใจของฉัน ก็เป็นคำบอกรักแล้ว”

เนื้อเพลงของเพลงนี้มีความหมายที่เข้าใจง่ายมาก

ง่ายเสียจนทำให้หลายคนอดคิดไม่ได้ว่า...

"หรือคนที่ถูกกล่าวหาว่า 'ไม่โรแมนติก' คือหลินจือไป๋เอง?"

แต่แน่นอนว่า...

นอกจากการจินตนาการไปเองแล้ว สิ่งที่ทุกคนสัมผัสได้มากที่สุดก็คือ "ความตกตะลึง"

โดยเฉพาะผู้ชมจากฉีโจวที่กำลังรับชมการถ่ายทอดสดอยู่!

【เพราะมากกกกกกกก!!!】

【เพลงนี้สุดยอดไปเลย!】

【ชื่อเพลงนี้คืออะไร? ฉันจะไปดาวน์โหลด!】

【เดี๋ยวสิ แปลกจัง ทำไมพอฉันลองเสิร์ชเนื้อเพลงนี้ในเน็ต กลับหาไม่เจอล่ะ!?】

【นี่มันไม่ใช่เพลงของฉีโจวเหรอ!?】

【แม้แต่ระบบค้นหาเพลงจากเสียงก็ยังตรวจไม่พบ!】

【หรือว่า...นี่เป็นเพลงที่หลินจือไป๋แต่งขึ้นมาเอง!?】

【จริงดิ!?】

【หลินจือไป๋ไม่ใช่คนฉินโจวหรอกเหรอ!? เขาแต่งเพลงภาษาฉีได้ด้วย!?】

【ทั้งสไตล์เพลงและเนื้อร้องมันเต็มไปด้วยกลิ่นอายของเพลงฉีโจวชัด ๆ!】

ผู้ชมชอบเพลงนี้มาก!

คุณภาพของเพลงนี้สูงมาก!

ถึงแม้ว่าก่อนหน้านี้ หลินจือไป๋ก็เคยร้องเพลงอื่น ๆ มาก่อน แต่ถ้าพูดถึงแรงกระแทกทางอารมณ์ เพลงนี้ถือเป็นเพลงที่สร้างแรงสั่นสะเทือนให้กับทุกคนมากที่สุด!

เพราะนี่คือ "เพลงภาษาฉีเพลงแรก" ที่หลินจือไป๋นำออกมาแสดง

และนี่เป็น "ครั้งแรก" ที่เขาร้องเพลงด้วยภาษาฉี!

เมื่อหลินจือไป๋ร้องด้วยสำเนียงฉีที่สมบูรณ์แบบ ระยะห่างระหว่างเขากับผู้ชมจากฉีโจวก็ลดลงทันที!

ก่อนหน้านี้ถึงแม้จะมีหลายคนที่ชอบเขาแต่ก็ยังรู้สึกแปลก ๆ อยู่บ้าง

เพราะสุดท้ายแล้วเขาก็ยังเป็น "นักร้องจากต่างดินแดน"

โดยธรรมชาติแล้ว คนเรามักจะอยากสนับสนุนศิลปินจากบ้านเกิดตัวเองก่อน

แต่พอทุกคนรู้ว่าหลินจือไป๋พูดภาษาฉีได้อย่างคล่องแคล่ว

ความรู้สึกแปลกแยกนั้นก็หายไปทันที!

จากที่เคยมองเขาเป็น "ศิลปินต่างถิ่น"

ตอนนี้กลับรู้สึก "คุ้นเคย" ขึ้นมาแทน!

อย่างน้อย...

มันพิสูจน์ได้ว่า

หลินจือไป๋มาเยือนฉีโจว ไม่ใช่แค่มาหาเงิน

แต่เขารักวัฒนธรรมของฉีโจวจริง ๆ

ไม่อย่างนั้นเขาจะพูดภาษาฉีได้คล่องแคล่วขนาดนี้ได้ยังไง?

แถมยังสามารถแต่งเพลงภาษาฉีเองได้อีก!?

แน่นอนว่า...

การที่เพลงนี้เป็นเพลงที่เขาแต่งเอง มันยังเป็นเพียง "การคาดเดา" ของทุกคน

แต่เมื่อดูจากปฏิกิริยาของศิลปินฉินโจวแล้ว...

ก็ไม่น่าจะผิดจากความจริงเท่าไหร่!

และเมื่อหลินจือไป๋ร้องจบลง

ผู้กำกับรายการก็รีบถามขึ้นมาทันที

"ช่วยแนะนำเพลงนี้ให้พวกเราฟังหน่อยได้ไหม?"

"เพลงนี้มีชื่อว่า 《ข้อกล่าวหาแห่งความไม่โรแมนติก》"

หลินจือไป๋ตอบแบบขอไปทีว่า

"เพราะตั้งแต่รายการเริ่มมา หลายคนชอบเรียกฉันว่า 'มหาเศรษฐี' แล้วก็หาว่าฉันเป็นผู้ชายหัวแข็งที่ไม่เข้าใจความโรแมนติก เอาแต่สนใจเงิน"

"เมื่อคืน ฉันก็เลยเอาความรู้สึกมั่ว ๆ นั่นแหละ มารวมกัน แล้วแต่งเพลงนี้ขึ้นมา"

แม้ว่าจะเป็นการมั่วแต่งเรื่องขึ้นมา

แต่ก็ยังฟังดูสมเหตุสมผล

ที่สำคัญที่สุดคือทุกคนมั่นใจแล้วว่าเพลงนี้เป็นเพลงที่หลินจือไป๋แต่งเอง!

แถมยังเป็นเพลงที่เขาเพิ่งแต่งเมื่อคืนนี้!

"แล้วนายไปเรียนภาษาฉีมาตั้งแต่เมื่อไหร่?"

"ฉันเริ่มเรียนตั้งแต่เด็ก ๆ แล้ว เพราะฉันชอบวัฒนธรรมของฉีโจวมาก เลยสนใจภาษาฉีเป็นพิเศษ"

นี่ก็เป็นเรื่องที่แต่งขึ้นมาล้วน ๆ

แต่ก็ไม่ถือว่าโกหกทั้งหมดหรอก...

อย่างน้อยในชาติก่อนของหลินจือไป๋ เขาก็เคยชอบดูหนังและซีรีส์ของเซียงกังตอนเด็ก ๆ จริง ๆ

เชื่อว่าคนที่เกิดช่วงยุค 80 - 90 คงเข้าใจความรู้สึกนี้ดี

และแน่นอนว่าชาวฉีโจวต่างก็รู้สึกดีใจมากเมื่อได้ยินแบบนี้!

【อ๊าาาาา!】

【มหาเศรษฐีของพวกเราช่างมีพรสวรรค์!】

【ในที่สุดฉันก็เข้าใจแล้วว่าทำไมเขาถึงมีฉายาว่าไป๋ตี้!】

【ก่อนหน้านี้ฉันคิดว่ามันดูอวดดีเกินไป แต่ตอนนี้ฉันกลับคิดว่ามันคู่ควรแล้ว!】

【ฉันตกหลุมรักมหาเศรษฐีเข้าแล้ว!】

【ตอนนี้ฉันคือแฟนคลับตัวยงของเขา!】

【เขาคือศิลปินต่างแดนเพียงคนเดียวที่ฉันชื่นชอบ!】

【เมื่อก่อนฉันไม่เข้าใจว่าทำไมบางคนถึงคลั่งไคล้ศิลปินต่างแดน แต่ตอนนี้ฉันเข้าใจแล้ว!】

【เพราะไป๋ตี้ไม่ใช่ศิลปินต่างแดนธรรมดา ๆ!】

และตั้งแต่ช่วงเวลานี้เป็นต้นไป

กำแพงในใจของผู้ชมฉีโจวหลายคนได้ถูกทำลายลง

พวกเขาไม่ได้มองว่าหลินจือไป๋เป็น "ศิลปินจากต่างแดน" อีกต่อไป

พวกเขาเริ่มเปิดใจยอมรับเขาจริง ๆ

ทำไมถึงมี "ซูเปอร์สตาร์ข้ามทวีป" น้อยนัก?

ก็เพราะว่าแต่ละทวีปต่างก็มีแนวโน้มที่จะให้ความสำคัญกับศิลปินของตัวเองก่อนเสมอ

หากต้องการเป็น "ซูเปอร์สตาร์ข้ามทวีป"

คุณต้องหาทางทำลายกำแพงนี้ลงให้ได้

และหลินจือไป๋กำลังเริ่มต้นทำสิ่งนั้นผ่านรายการวาไรตี้ 《เดินทางสู่ลี่ซาน》

และแล้ว...

การแสดงของหลินจือไป๋จบลง

เสียงปรบมือดังสนั่นไปทั่วหมู่บ้าน

ชาวบ้านต่างตื่นเต้นสุด ๆ และพากันลงคะแนนให้เขาอย่างล้นหลาม!

เมื่อภาพนี้ปรากฏขึ้นต่อหน้าทีมอื่น ๆ

สีหน้าของพวกเขาก็เริ่มประหลาดใจ

วันนี้แชมป์ของการแข่งขันครั้งนี้จะเป็นทีมสีน้ำเงินอีกแล้วงั้นเหรอ!?

การแข่งขันยังคงดำเนินต่อไป

แต่ละทีมทยอยขึ้นเวทีเพื่อแสดงโชว์ที่พวกเขาเตรียมมา

ขณะที่หลินจือไป๋ซึ่งจบการแสดงของตัวเองไปแล้ว ก็นั่งอยู่ด้านล่างเวทีอย่างสง่างามราวกับเจ้าพ่อ

เขาหยิบเหรียญดอกท้อออกมาเหรียญหนึ่ง ใช้เป็นค่า "วิ่งซื้อของ" แล้วสั่งให้ฉู่ฉู่ไปที่ศูนย์กิจกรรมเพื่อซื้อน้ำอัดลมให้เขาขวดหนึ่ง

“น้ำอัดลมของคุณได้แล้วค่ะ”

“ช่วยเปิดฝาขวดให้ฉันด้วย”

“ได้ค่ะ”

ฉู่ฉู่ทำตามคำสั่งอย่างว่าง่าย

ทุกคนรอบข้างจ้องมองภาพนี้ตาค้าง เต็มไปด้วยความอิจฉาและความอับอาย

พวกเขายังเสียดายน้ำอัดลมเกินกว่าจะซื้อ นับประสาอะไรกับการใช้เหรียญดอกท้อให้คนอื่นไปซื้อให้ แถมยังให้ฉู่ฉู่ช่วยเปิดฝาขวดให้อีก

นี่สินะ ความสุขของมหาเศรษฐี!?

อย่าลืมว่า...

แม้แต่ทีมที่ชนะการแข่งขันก็ยังได้รับเหรียญดอกท้อเพียง 5 เหรียญต่อคน เท่านั้น!

แต่หลินจือไป๋กลับใช้ไป 2 เหรียญ แค่ซื้อน้ำอัดลมกับค่าแรงซื้อของ!

นี่มันมาแข่งขันจริงเหรอ!?

มันมาเที่ยวเล่นชัด ๆ!!!

ที่น่าหงุดหงิดคือ...

การแสดงของหมอนี่ดันออกมาดีมากซะด้วย!

มีโอกาสสูงที่ทีมสีน้ำเงินจะได้ที่หนึ่งอีกครั้ง!

อึก อีก อีก...

หลังจากดื่มอึกใหญ่ หลินจือไป๋ก็ยิ้มอย่างพึงพอใจแล้วกล่าวว่า

"น้ำอัดลมขวดนี้ราคา 3 เหรียญ แค่คำแรกก็คุ้มไปแล้ว 2.9 เหรียญ"

【พูดอะไรของนาย!?】

【แค่คำแรกก็คุ้ม 2.9 เหรียญเนี่ยนะ!?】

【แต่อย่าพูดเลย...】

【ฉันว่ามันก็มีเหตุผลอยู่เหมือนกัน】

【ใช่เลย! ฉันดื่มน้ำอัดลมก็เพื่อรสสัมผัสแรกเท่านั้น! หลังจากนั้นมันไม่ฟินเท่าตอนแรกเลย บางทียังดื่มไม่หมดขวดด้วยซ้ำ】

【พวกนายไม่คิดเหรอว่าประโยคของมหาเศรษฐีมีความหมายลึกซึ้ง?】

【ฟังดูเหมือนพูดถึงน้ำอัดลม แต่จริง ๆ แล้วมันไม่ใช่แค่เรื่องของน้ำอัดลมแน่ ๆ】

【ฉันหวังว่าพวกนายจะไม่มีวันเข้าใจความหมายของประโยคนี้】

【มหาเศรษฐีสุดยอด!】

【อยู่ดี ๆ คำพูดนี้ก็กลายเป็นอะไรที่มีความหมายลึกซึ้งซะงั้น!】

หลินจือไป๋แค่พูดถึงน้ำอัดลมแบบง่าย ๆ แต่ด้วยความที่ผู้ชมหลายคนเคยผ่านเหตุการณ์ต่าง ๆ ในชีวิตมาแล้ว...

พวกเขาจึงตีความหมายของคำพูดนี้ไปไกลกว่าเดิม

ข้าง ๆ

เย่อิงได้ยินประโยคนั้นเข้า ตาเธอเป็นประกายขึ้นมาทันทีแล้วพูดว่า

"งั้นขอคำสุดท้ายที่เหลือให้ฉันดื่มต่อได้ไหม!?"

อากาศร้อนมาก และนี่เป็นการถ่ายทำกลางแจ้ง

แม้ว่าทีมงานจะติดตั้งพัดลมขนาดใหญ่ แต่มันก็ไม่ช่วยดับความอบอ้าวในใจได้เลย

ดังนั้นน้ำอัดลมเย็น ๆ ที่เพิ่งออกจากตู้แช่จึงเป็นสิ่งล้ำค่ามากที่สุดในตอนนี้!

...

“เอ้า”

หลินจือไป๋ไม่ได้อยากดื่มต่ออยู่แล้ว เลยส่งขวดน้ำอัดลมให้เย่อิง

เธอรับไปแล้วยกดื่มอย่างไม่ลังเล

“อ๊ายย! พวกเธอนี่มันจูบทางอ้อมกันนี่นา!”

ฉู่ฉู่หน้าแดงแจ๋ ไม่แน่ใจว่าเป็นเพราะอากาศร้อน หรือเพราะความคิดของตัวเองกันแน่

เย่อิงชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะตอบด้วยท่าทางจริงจัง

“ฉู่ฉู่ เธอไม่เข้าใจอะไรเลย! ฉันทำแบบนี้เพื่อเวทีล้วน ๆ นะ! อากาศร้อนขนาดนี้ ถ้าคอฉันแห้งจนร้องเพลงไม่ไหวล่ะจะทำยังไง!?”

ฟังดูเหมือนมีเหตุผลอยู่เหมือนกัน

ฉู่ฉู่เกาหัวเล็กน้อย ก่อนจะกัดฟันแล้วพูดว่า

“งั้นฉันก็ขอดื่มบ้าง!”

“เอ้า”

เย่อิงยื่นขวดให้

ฉู่ฉู่ไม่ลังเลเลย เธอรับขวดมาแล้วยกดื่มทันที จากนั้นก็หันไปเห็นหานเยว่ซวงที่กำลังแอบมองเธออยู่

“เธออยากดื่มด้วยไหม?”

“อืม... เพื่อเวที!”

หานเยว่ซวงทำหน้าจริงจังแล้วก็กระดกน้ำอัดลมต่อทันที

สุดท้ายน้ำอัดลมขวดเดียวถูกแบ่งกันดื่มหมดทั้งสี่คน!

แน่นอนว่าเหตุผล “เพื่อเวที”

แม้แต่พวกเธอเองก็ไม่เชื่อ...

ที่พวกเธอกล้าดื่มขวดเดียวกันได้แบบนี้ ก็เพราะพวกเธอสนิทกันมากพอ

ลองคิดดูสิ ถ้าหลินจือไป๋ไม่ใช่คนที่ดื่มก่อน มีหรือที่พวกเธอจะยอมดื่มน้ำขวดเดียวกันแบบนี้?

แน่นอนว่ากล้องถ่ายทอดสดจับภาพทั้งหมดนี้ไว้ได้!

【ทีมสีน้ำเงินสนิทกันดีจัง!】

【ไม่รังเกียจน้ำลายกันเลยนะ 555】

【ฉันอยากดื่มน้ำอัดลมที่มหาเศรษฐีดื่มแล้ว!】

【ฉันอยากดื่มขวดที่เย่อิงดื่ม!】

【ฉันอยากดื่มขวดที่ฉู่ฉู่ดื่ม!】

【ฉันขอขวดที่หานเยว่ซวงดื่มก็พอ!】

【พวกแกมันโรคจิต! แค่ขวดเปล่าก็พอแล้ว!】

【ฉู่ฉู่ดูซื่อมาก เย่อิงแค่ทำให้เธอร่วมดื่มน้ำขวดเดียวกัน เพื่อจะได้ไม่ถูกล้อว่าเธอจูบทางอ้อมกับมหาเศรษฐี 555】

【อีกอย่างนะ ถ้าเพื่อรักษาคอและเสียงจริง ๆ ก็ควรดื่มน้ำเปล่า ไม่ใช่น้ำอัดลม! นี่มันโกหกกันชัด ๆ!】

ขณะที่ผู้ชมกำลังพูดคุยกัน

ทันใดนั้น

เสียงเพลงก็ดังขึ้นจากเวที

ทุกคนเงียบลงในพริบตา

ปรากฏว่าเป็นการแสดงของจางซีหยาง!

และเมื่อเขาเริ่มร้อง

บรรยากาศทั้งงานก็ถูกตรึงเอาไว้!

“มือคู่นี้ที่ไม่มีสิ่งใดประดับประดา กลับมอบความอบอุ่นให้ฉันเสมอ แม้บางครั้งเธอจะพร่ำบ่นมากมาย แต่เธอก็ยังคอยดูแลฉันอย่างไม่เคยเปลี่ยนแปลง”

“ฉันหลงอยู่ในท่วงทำนองของดนตรี เธอไม่เคยชื่นชม แต่ความรักของแม่ไม่เคยถดถอยลง”

“ฉันตัดสินใจแล้ว! ถึงเวลาต้องตอบแทนพระคุณนี้!”

...

ในงานนี้มีศิลปินมืออาชีพอยู่หลายคน

และเพียงแค่ฟังท่อนแรกก็รู้แล้วว่า นี่คือของจริง!

หลินจือไป๋หันไปมองบนเวทีแล้วอดยิ้มออกมาไม่ได้

“จางซีหยางนี่ กล้าร้องเพลง 《รักเธอจริง ๆ》 เลยเหรอเนี่ย”

“สายลมแห่งฤดูใบไม้ผลิชโลมจิตใจฉัน”

“เธอปกป้องและดูแลฉันเสมอมา”

จางซีหยางชี้นิ้วลงไปยังกลุ่มผู้ชมด้วยสายตามุ่งมั่นและร้องออกมาเป็นภาษาฉีที่ชัดเจนมาก

“สายตาของเธอช่างอ่อนโยนยิ่งนัก!”

“เธอสอนให้ฉันมองไปข้างหน้าอย่างมั่นคง!”

“เธอบอกฉันว่า แม้จะล้มลง ก็ไม่ควรยอมแพ้!”

เมื่อเพลงเข้าสู่ท่อนฮุค

ทั้งงานถึงกับเดือดพล่าน!

แม้แต่ชาวบ้านในหมู่บ้านก็ยังรู้สึกเลือดสูบฉีดไปทั่วร่าง!

พวกเขาสัมผัสได้ถึงพลังทางอารมณ์ที่แรงกล้าของเพลงนี้

กระทั่งมากกว่า 《ข้อกล่าวหาแห่งความไม่โรแมนติก》 ของหลินจือไป๋เสียอีก!

“เพลงนี้คืออะไร!?”

“ใครเป็นคนแต่ง!?”

เหล่าแขกรับเชิญจากฉีโจวต่างตกตะลึงราวกับเห็นผี!

เพราะถึงแม้จะเป็นเพลงภาษาฉี แต่พวกเขาไม่เคยได้ยินเพลงนี้มาก่อนเลย!

ก่อนหน้านี้ 《ข้อกล่าวหาแห่งความไม่โรแมนติก》 ของหลินจือไป๋ ก็ทำให้ทุกคนช็อกไปแล้ว

แต่ตอนนี้เพลงนี้กลับสามารถทำได้ดีเทียบเท่ากันทุกประการ!

แน่นอนว่าเย่จวินจี๋และหรงอีหลางเคยได้ยินเพลงนี้มาก่อน

แต่นั่นไม่ได้หมายความว่าพวกเขาจะไม่ตกใจ

เพราะสำหรับพวกเขาแล้ว ความรู้สึกที่มีต่อเพลงนี้มันซับซ้อนมาก

โดยเฉพาะเย่จวินจี๋

เพราะเมื่อครั้งหนึ่งบนเวที 《หน้ากากนักร้อง》

หลินจือไป๋เคยใช้เพลงนี้สั่งสอนเขาอย่างเจ็บแสบ!

และตอนนี้เมื่อได้ยินมันอีกครั้ง เย่จวินจี๋ยังรู้สึกเจ็บจี๊ดในอกอยู่เลย!

แชทสดในไลฟ์เต็มไปด้วยข้อความเด้งรัว ๆ

【เพลงนี้มาจากไหนอีกแล้ว!?】

【ไม่เคยได้ยินมาก่อน!】

【นี่มันไม่ใช่เพลงของฉีโจว!】

【แต่มันร้องเป็นภาษาฉีชัด ๆ! หรือว่านี่ก็เป็นผลงานของชาวฉินโจวอีก!?】

【เวรเอ๊ย!】

【หรือว่านี่เป็นเพลงที่จางซีหยางแต่งเอง!?】

【ทำไมชาวฉินโจวถึงแต่งเพลงภาษาฉีเก่งกันนัก!?】

【เพราะมาก! เทียบชั้นกับเพลงของมหาเศรษฐีได้เลย!】

【เพลงนี้คลาสสิกสุด ๆ!】

แน่นอนว่า...

เพลงนี้คลาสสิกมาก ถึงขนาดที่สามารถถูกจัดให้เป็นหนึ่งในเพลงภาษากวางตุ้งระดับตำนานได้เลย

และมันก็ทรงพลัง ไม่น้อยไปกว่า《ข้อกล่าวหาแห่งความไม่โรแมนติก》 ของหลินจือไป๋เลยแม้แต่น้อย

ทุกคนต่างรับรู้ถึงพลังของมัน

บางคนถึงกับน้ำตาคลอเลยทีเดียว

ฉีเจียนเจียพึมพำขึ้นมาเบา ๆ

“นี่ไม่ใช่เพลงที่แต่งโดยชาวฉีโจว”

เพราะหากมันเป็นเพลงของฉีโจวจริง ๆ เธอไม่มีทางไม่คุ้นกับท่วงทำนองระดับตำนานแบบนี้แน่นอน!

"แน่นอนว่าไม่ใช่"

โจวหานจิ้นซึ่งอยู่ในทีมสีแดงเช่นกัน ยิ้มอย่างมีเลศนัย

“นี่คือเพลงภาษาฉีที่ถูกแต่งขึ้นโดยชาวฉินโจว”

หลี่เซียวซึ่งอยู่ทีมเดียวกันและสนิทกับฉีเจียนเจียอดไม่ได้ที่จะพูดขึ้นมา

“เจียนเจีย คนที่แต่งเพลงนี้ เธอก็รู้จักดีนะ”

ฉีเจียนเจียชะงักไป ก่อนจะเบิกตากว้างขึ้นมาทันที

เธอรีบหันไปมองไปยังใครบางคน

ขณะเดียวกัน

เย่อิงก็พูดด้วยน้ำเสียงสับสนปนหนักใจ

"บางทีนี่อาจเป็นการแสดงเดียวที่สามารถชนะเพลงของหลินจือไป๋ได้ในวันนี้"

"เอ่อ..."

หานเยว่ซวง พูดขึ้นมาเบา ๆ

"เย่อิง แต่คราวนี้เธอพูดผิดแล้วล่ะ"

"หมายความว่าไง?" เย่อิงเกาหัว

"ถึงฉันเองก็อยากให้หลินจือไป๋ชนะ แต่ก็ต้องยอมรับว่าเพลงของจางซีหยางสุดยอดจริง ๆ"

"สิ่งที่เยว่ซวงหมายถึงคือ..." ฉู่ฉู่ พูดอย่างระมัดระวัง

"เย่อิง เธอควรเว้นหน้าตาของมหาเศรษฐีของเราบ้างนะ"

"ไม่ใช่เรื่องนั้น"

หานเยว่ซวงถอนหายใจเบา ๆ ก่อนจะเฉลยความจริง

"เพลงที่อาจารย์จางร้องเมื่อกี้ มีชื่อว่า 《รักเธอจริง ๆ》"

"และคนที่แต่งทั้งเนื้อร้องและทำนองก็นั่งอยู่ตรงหน้าเธอพอดี"

"คนแต่งเพลงอยู่ตรงหน้าเรา!?"

ฉู่ฉู่และเย่อิงอึ้งไป

พวกเธอใช้เวลาหลายวินาทีถึงจะเข้าใจสิ่งที่หานเยว่ซวงพูด

ซู่มมม!

เย่อิง หน้าเหวอทันที!

ฉู่ฉู่ ก็ตัวแข็งไปเลย!

พวกเธอจ้องไปที่หลินจือไป๋ด้วยสีหน้าตะลึงสุดขีด!

ขณะเดียวกัน

บนเวที

จางซีหยางที่เพิ่งร้องจบ ยิ้มออกมาแล้วกล่าวว่า

"เพลงนี้มีชื่อว่า 《รักเธอจริง ๆ》"

"ทั้งเนื้อร้อง ทำนอง และต้นฉบับดั้งเดิมของเพลงนี้"

"เจ้าของตัวจริงก็นั่งอยู่ตรงนั้นเอง!"

"ใช่แล้ว! เขาคืออาจารย์ไป๋ตี้ของพวกเรา!"

"วันนี้ที่ผมร้องเพลงนี้ ก็ถือว่าเป็นการยืมดอกไม้มาบูชาพระละกันนะครับ~"

โครมมม!

แชทไลฟ์สดระเบิดทันที!

【หาาาา!?】

【นี่มหาเศรษฐีเป็นคนแต่งเพลงนี้เองเหรอ!?】

【ต้นฉบับเพลงนี้คือเขา!?】

【งั้นที่เขาไม่ร้องเพลงนี้วันนี้ เพราะเขาเลือกที่จะแสดงเพลงใหม่แทน!?】

【ตาค้างสุดขีด!】

【ฉันดีดตัวลุกจากเตียงเลยโว้ย!】

ขณะเดียวกัน

หลินจือไป๋ยกมือขึ้นจัดผมตัวเองให้เข้าที่ ก่อนจะพูดกับกล้องไลฟ์สดด้วยท่าทางโอ้อวดสุดขีด

"พอ ๆ ไม่ต้องลุกขึ้นปรบมือกันให้ยุ่งยาก นั่งลงให้หมดเถอะ"

แม้ว่าเขาอาจจะแพ้ในเกมการแข่งขันวันนี้

แต่หลินจือไป๋ไม่ได้แพ้เลยแม้แต่น้อย!

เหรียญดอกท้อสำหรับเขาแล้วก็แค่ตัวเลข

แต่ความหล่อและการได้โชว์เหนือนั้น เป็นเรื่องที่ต้องจริงจังไปตลอดชีวิต!

"ป๊าาาาาา!!!"

ผู้ชมในไลฟ์สดนอกจากจะตกตะลึง ก็ยังขำกันจนน้ำตาไหล!

มหาเศรษฐีของพวกเขานี่มันโอ้อวดได้หน้าด้านจริง ๆ!

【5555555 ไอ้คนอวดดี! น่ารักเกินไปแล้ว!】

【ฉันจะขำตาย 55555】

【โอ้ย! แทนที่จะทำเท่ ๆ หน่อย ก็เล่นแบบนี้เลยเหรอ!】

【งั้นฉันนั่งลงดีไหม?】

【ไม่ ๆ! ทั้งหมดลุกขึ้นยืน!!!】

【โคตรสุด! ฉันนึกว่าเพลงนี้เป็นของฉีโจวแท้ ๆ ดันเป็นของเขาซะงั้น!】

【พีคในพีค!】

【ขอทิชชู่ด่วน! น้ำตาฉันไหลไปหมดแล้ว!!!】

พูดง่าย ๆ คือ

พอรู้ความจริงเกี่ยวกับเพลงนี้ ทุกคนมองหลินจือไป๋ไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป!

พวกเขารู้สึกว่า "ออร่าความเป็นตำนาน" ของเขาสูงขึ้นในพริบตา

แต่แล้ว

แค่คำพูดกวน ๆ ของเขาเพียงประโยคเดียว

กลับทำให้ระยะห่างระหว่างเขากับผู้ชมลดลงทันที!

ไม่ว่าเขาจะแสดงท่าทางไม่จริงจังแค่ไหน

แต่ไม่มีใครสามารถปฏิเสธได้ว่าเพลง 《รักเธอจริง ๆ》 และ 《ข้อกล่าวหาแห่งความไม่โรแมนติก》 ของเขา

เป็นผลงานระดับมาสเตอร์พีซ!

พรสวรรค์ทางดนตรีของเขานั้นไร้เทียมทาน

และที่สำคัญ

เพราะเขามีบุคลิกแบบนี้

แทนที่คนจะมองว่าเขาเป็นศิลปินจอมอวดดีที่จับต้องไม่ได้

กลับทำให้พวกเขารู้สึกว่า

"หมอนี่มันเป็นคนที่มีเสน่ห์แบบไม่เหมือนใคร!"

และไม่ใช่แค่ผู้ชมเท่านั้น!

แม้แต่แขกรับเชิญจากฉีโจวหลายคนที่เคยคิดว่าหลินจือไป๋เป็นแค่เชฟเก่ง ๆ หรือคนขี้โกงเจ้าเล่ห์

สายตาของพวกเขาที่มองเขาในตอนนี้ ได้เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง!