ท้ายที่สุดแล้ว เขาก็ไม่อาจหาคำตอบจากสิ่งใดได้นอกจากตัวของเขาเอง

เว้นเสียแต่ว่าเขาจะควักดวงตาของตัวเองออกมาแล้วสตัฟฟ์เอาไว้ เขาคงไม่มีวันพอใจได้

เพราะเขามีความหลงตัวเองสูง สิ่งรอบตัวจึงไม่มีวันถูกใจเขา นั่นจึงเป็นเหตุผลที่เขาวาดภาพเหมือนตัวเองมากมายขนาดนั้น

ภาพเหมือนตัวเองหลายสิบชิ้นที่จัดแสดงอยู่ที่นี่คือหลักฐาน

การที่เขาประกาศเผยแพร่ภาพเหมือนตัวเองถึง 766 ชิ้นโดยติดชื่อของตัวเองไว้อย่างภาคภูมิ ก็บอกชัดถึงความมั่นใจในฝีมือของเขา

ดังนั้น สิ่งที่ควรมองหาจึงไม่ใช่อัญมณีสวยงามหรือหายาก

แต่เป็นตัวเขาเอง อ็องรี มาร์โซ อัญมณีแห่งตระกูลมาร์โซ ที่ต้องลงมือวาดภาพนั้นด้วยตัวเอง

นั่นคือหนทางเดียวที่เขาจะสามารถ “เติมเต็ม” สิ่งนี้ได้

แน่นอนว่าการวาดดวงตาสีเขียวมรกตโปร่งใสลงบนหินอ่อน ไม่ใช่เรื่องง่าย

แต่ถ้าเป็นอ็องรี มาร์โซ ผู้ที่วาดภาพเหมือนตัวเองซ้ำแล้วซ้ำเล่ามานานนับสิบปี เขาย่อมทำได้

“จริงด้วย…”

อ็องรี มาร์โซละสายตาไป

เขาเหมือนกำลังครุ่นคิด ขบกัดริมฝีปากอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยปากในที่สุด

“เธอพูดถูก”

เขาลุกขึ้นจากเก้าอี้

พอเงยหน้ามอง “มัน” แล้วเหมือนตัดสินใจแน่วแน่ เขาก็เรียกพนักงานมา

ดูเหมือนเขาจะตระหนักได้แล้วว่า ไม่มีอัญมณีใดจะน่าพึงพอใจไปกว่ามือที่ผ่านการฝึกฝนด้วยเลือด หยาดเหงื่อ และน้ำตามาตลอดชีวิต

“เอาลงมา”

พนักงานแกลเลอรีถึงกับงง

“คะ? อยู่ๆ ทำไม…”

“เอาลงมา”

ปีนบันไดขึ้นไปวาดน่าจะง่ายกว่า แต่เขาก็เป็นคนที่เรื่องมากได้เสมอ

ถึงแม้ฐานกับรูปปั้นจะแยกออกจากกันได้ แต่หินอ่อนขนาดนั้นก็ไม่มีทางใช้แรงคนยกได้ง่ายๆ

ผู้ชมที่อยู่ในที่เกิดเหตุก็เริ่มเอะอะด้วยความสงสัย

“เกิดอะไรขึ้นน่ะ?”

ดูเหมือนมิเชล พลาตินีจะรู้สึกถึงความผิดปกติ จึงเดินเข้ามา

“ท่านประธานบอกให้เอาลงน่ะค่ะ…”

มิเชล พลาตินีจ้องอ็องรี มาร์โซ ก่อนจะหยิบสมาร์ตโฟนขึ้นมา

“ค่ะ ที่นี่แกลเลอรีมาร์โซ ส่งรถยกมาด้วยนะคะ ใช่ค่ะ แบบคราวก่อนนั่นแหละค่ะ”

คำพูดของเธอเรียกฝูงนักข่าวให้กรูเข้ามา

พวกเขารุมถามทั้งอ็องรี มาร์โซ มิเชล พลาตินี และตัวผม

“เกิดอะไรขึ้นครับ?”

“ทำไมถึงจะยกเอารูปปั้นลงครับ?”

“จะไม่จัดแสดงอัญมณีของมาร์โซแล้วหรือครับ?”

“เพราะยังไม่เสร็จใช่ไหมครับ?”

“คุณพูดอะไรกับอ็องรี มาร์โซกันแน่?”

ในความวุ่นวายนั้น ผู้ชมก็เริ่มกระซิบกระซาบกัน

“อะไรกัน? เกิดอะไรขึ้นน่ะ?”

“มีปัญหาอะไรรึเปล่า?”

“เหมือนกำลังคุยอะไรกับโกฮุนอยู่นะ”

“กำลังดูเพลินๆ เลยนะเนี่ย”

“ยังทำไม่เสร็จแท้ๆ แล้วจะเปิดนิทรรศการทำไม? เลื่อนมาแล้วสองรอบด้วยซ้ำ”

“ความทุกข์ทรมานของศิลปินระหว่างกระบวนการสร้างสรรค์ แล้วก็ล้มเลิกในที่สุด… ทั้งที่สร้างรูปปั้นขนาดนั้นได้ แต่ก็ยังไม่พอใจตัวเอง สุดโต่งจริงๆ สมกับเป็นอ็องรี มาร์โซ”

มีทั้งคนที่พยายามทำความเข้าใจกับสิ่งที่เกิดขึ้น คนที่บ่นไม่พอใจ และคนที่ตีความในมุมแปลกๆ หลากหลายทั้งภาษาและความเห็น

“อะไรของเขาเนี่ย?”

คิมจีอูเอียงคอมองอย่างงุนงง

“เขาเจอวิธีแล้วล่ะ”

“ว่าไงนะ?”

ดูเหมือนเธอจะฟังไม่เข้าใจเพราะเป็นภาษาฝรั่งเศส

“ผมบอกเขาว่า เขามีมันอยู่แล้วไม่ใช่เหรอ”

“หืม?”

คิมจีอูเลิกคิ้วข้างหนึ่งอย่างไม่เข้าใจ

แต่พออ็องรี มาร์โซจับพู่กันเมื่อไร เธอก็จะรู้เอง และผมไม่อยากบอกล่วงหน้า เพราะไม่อยากพรากความตื่นเต้นในตอนนั้นไปจากเธอ

หลังจากนั้นไม่นาน

พนักงานของแกลเลอรีขอความร่วมมือจากผู้เข้าชม

เครื่องจักรขนาดเล็กคันหนึ่งถูกนำเข้ามา ลักษณะดูคล้ายรถยนต์แต่ไม่ใช่ น่าจะเป็นยานพาหนะพิเศษที่ใช้ยกของหนักโดยเฉพาะ

ท่ามกลางสายตาของผู้คนที่จับจ้องอยู่

มัน ถูกแยกออกจากแท่นรอง

เมื่อรวมความสูงของแท่นกับรูปปั้นแล้ว คาดว่าสูงประมาณ 2 เมตร 80 เซนติเมตร ถึง 3 เมตร ทั้งขนาดและน้ำหนักต่างก็ยากจะเคลื่อนย้ายได้ง่าย

ดูเหมือนว่าตั้งแต่แรกก็ได้แยกรูปปั้นออกจากแท่นเพื่อให้เคลื่อนย้ายสะดวก

คนงานวาง มัน ไว้ข้างแท่น

สิ่งที่เหลืออยู่ตอนนี้คือฝีแปรงของอ็องรี มาร์โซ

ในวินาทีที่เขาวาดดวงตาลงไป มัน จะได้รับชีวิต

“หืม? ไม่ได้เอาไปเหรอ?”

“ดูเหมือนเขาตัดสินใจแล้วล่ะ”

“พระเจ้า...ของพวกนั้นมูลค่าเท่าไหร่กันนะ?”

ทุกคนดูตึงเครียด

คิมจีอูก็อดกลั้นความตื่นเต้นไม่ไหว จนถึงกับกระทืบเท้าอยู่กับที่

ทุกสายตาต่างจับจ้องอ็องรี มาร์โซที่เดินไปยังแท่นรอง

เขามองรูปปั้นหินอ่อนสีทองแล้วขึ้นไปยืนบนแท่น เตรียมท่าเหมือนจะทำอะไรบางอย่าง

‘เขาจะทำอะไรของเขาอีก?’

เมื่อไม่เข้าใจพฤติกรรมประหลาดนั้น ผมจึงมองไปรอบๆ ก็พบว่าทุกคนตกตะลึงเช่นกัน

“………”

“………”

แม้แต่คนงานที่ยก มัน ลงมา พนักงานของแกลเลอรีหรือแม้แต่ภัณฑารักษ์อย่างมิเชล พลาตินี ต่างก็มองเขาอย่างงุนงัน โดยไม่กระพริบตา

ในขณะที่ความเงียบปกคลุมไปทั่วนั้น

จู่ๆ ก็มีคนหนึ่งพูดขึ้นมา

“ความทรมานแห่งการสร้างสรรค์! ความสิ้นหวัง! การหลงทางและความพ่ายแพ้ กระทั่งเขาตระหนักได้ว่าตัวเองคือศูนย์กลางแห่งความงาม!”

ทุกคนหันไปมอง

เป็นชายคนเดียวกับที่เริ่มเพ้อเจ้อมาตั้งแต่ก่อนหน้านี้

“พระพุทธเจ้า! ฉันได้เห็นกระบวนการก่อนที่พระนามอันศักดิ์สิทธิ์จะบังเกิดขึ้นต่อหน้าต่อตา!”

ผมฟังไม่เข้าใจเลยแม้แต่น้อย

หรือว่านี่เป็นสัญลักษณ์อะไรที่ผมไม่รู้?

เพราะพูดเป็นภาษาอังกฤษ ผมเลยคิดว่าคิมจีอูน่าจะเข้าใจ เลยเงยหน้ามองเธอ

เธอพึมพำเบาๆ

“เพ้อเจ้ออะไรของเขาเนี่ย…”

เมื่อแม้แต่เธอ ผู้มีความรู้ด้านศิลปะยังบอกว่าไร้สาระ ผมก็โล่งใจที่ไม่ได้สับสนอยู่คนเดียว

แปะ

เสียงตบมือดังขึ้น

แปะ แปะ แปะ แปะ

“เป็นผลงานทางศาสนานี่เอง!”

“คงอยากจะสื่อถึงความว้าวุ่นในจิตใจ… ฉันไม่เคยนึกถึงแบบนี้เลย”

นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?

ผู้คนกำลังปรบมือให้กับถ้อยคำเพ้อเจ้อพวกนั้น

“ไม่หรอก มันอาจจะไม่ใช่งานศาสนาโดยตรงก็ได้ ศิลปินที่ทรมานตัวเองเพื่อสร้างสรรค์งานศิลป์ นั่นอาจเป็นศิลปะเองต่างหาก”

และไม่ใช่แค่คนเดียวที่คิดแบบนี้ด้วย

ถึงผมจะไม่รู้เรื่องศิลปะร่วมสมัยมากนัก แต่ก็อดสงสัยไม่ได้ว่าสิ่งที่เกิดขึ้นตรงหน้าควรได้รับการเข้าใจและปรบมือจริงหรือ?

ที่น่ากลัวกว่านั้นคือ อ็องรี มาร์โซบนแท่นดูจะพึงพอใจเสียเหลือเกิน ถึงขั้นแสยะยิ้มเล็กๆ

ผมจึงก้าวไปข้างหน้า

“ลงมาเดี๋ยวนี้นะ!”

แต่อ็องรี มาร์โซไม่ไหวติงเลยแม้แต่น้อย

นี่มันคือการดูหมิ่น

เขากำลังเย้ยหยันผู้ชมที่เดินทางมาไกลเพื่อเขา และกำลังหักหลังตัวเองที่ฝึกฝนฝีมือมาเป็นสิบๆ ปี

สร้างรูปปั้นที่ทั้งงดงามและสมบูรณ์แบบขนาดนั้น แล้วจะมาทำอะไรไร้สาระแบบนี้ได้ยังไง!

“สร้างของแบบนั้นมาแล้วจะมาทำบ้าอะไรอีก!”

ความโกรธพุ่งทะลักออกมาจนผมควบคุมตัวเองไม่ได้

เขาขยับปาก พึมพำเบาๆ

“อย่างที่เธอพูด อัญมณีของตระกูลมาร์โซก็คือฉันเอง ไม่มีอะไรจะสมบูรณ์ไปกว่านี้อีกแล้ว”

“หยุดเพ้อได้แล้ว ลงมา! ลงมือวาดสิ! นี่มันคือสิ่งที่นายพยายามมาตลอดไม่ใช่เหรอ!”

“ไม่มีเงาใดจะสมบูรณ์กว่ารูปอุดมคติได้อีกแล้ว”

การนำเอาแนวคิดมาห่อหุ้มด้วยถ้อยคำสวยหรูเป็นหน้าที่ของนักปรัชญา

แต่งานของศิลปิน คือการจินตนาการและแสดงออก

ขณะที่ผมกำลังก้าวไปลากเจ้าคนโง่นั่นลงมา ก็มีใครบางคนจับไหล่ผมไว้จากด้านหลัง

“พอได้แล้ว”

เป็นคุณปู่

“ไม่มีประโยชน์ที่จะถกเถียงกับคนขี้เกียจที่ละทิ้งการสร้างสรรค์ แล้วอ้างแค่แนวคิดลอยๆ แบบนั้น”

เมื่อได้ฟังคำของคุณปู่ ผมก็เริ่มเข้าใจสิ่งที่ท่านกับจางมีแรเคยเป็นห่วงไว้

ทุกอย่างผิดพลาดไปหมดแล้ว

อย่างน้อย…สิ่งที่อ็องรี มาร์โซทำอยู่ตอนนี้ ไม่อาจเรียกได้ว่าเป็นศิลปะ

ศิลปะคือการถ่ายทอดอารมณ์ที่เดือดพล่านในอก กับแนวคิดที่หล่อหลอมอย่างหนักในหัว ผ่านการแสดงออกที่ยึดตามความงามเฉพาะตน

และเมื่อผู้อื่นยอมรับสิ่งนั้นว่างดงาม นั่นแหละคือ “ศิลปะ” อย่างแท้จริง

ศิลปะนั้น...

ไม่ใช่สิ่งที่ศิลปินสร้างขึ้น

แต่คือสิ่งที่ผู้ชมสัมผัสและยอมรับด้วยความรู้สึกลึกซึ้ง

การที่มีคนพยายามเติมความหมายไร้สาระให้กับการกระทำของเขาในตอนนี้ ก็แปลว่าสิ่งแบบนี้กำลังกลายเป็นเรื่องธรรมดา

แต่มันเป็น “ศิลปะ” จริงๆ หรือ?

หรือว่าผมต่างหากที่คิดผิด หรือไม่ก็ศิลปะในยุคปัจจุบันที่มันบิดเบี้ยวไปหมดแล้ว?

ผมไม่รู้

แต่มีสิ่งหนึ่งที่แน่นอน

“เกิดอะไรขึ้นเหรอ?”

“โกฮุนนี่นา? น่ารักจัง”

“เขากำลังโกรธอยู่นะ?”

“ไม่ชอบผลงานของอังรีรึเปล่า?”

สิ่งที่ผมรับไม่ได้คือ…

ชายที่ขัดเกลาตัวเองจนวาดภาพงดงามได้ถึงเพียงนั้น

ชายที่สร้างสรรค์รูปปั้นสมบูรณ์แบบขนาดนั้นกลับหนี เพียงเพราะไม่อยากยอมรับขีดจำกัดของตัวเอง

“……กลัวล่ะสิ?”

คิ้วของอ็องรี มาร์โซกระตุก

“ก็เพราะรู้ว่าตัวเองไม่มีวันทำให้เสร็จได้ เลยหาเหตุผลบ้าบออะไรสักอย่างเพื่อจะได้หนีไปให้พ้นใช่ไหมล่ะ?”

“ฮุน อย่าพูดแบบนั้น!”

คุณปู่ตาโตด้วยความตกใจ

ผมเองก็เพิ่งรู้ตัวว่าพูดแบบเมื่อก่อนออกไปโดยไม่ตั้งใจ เพราะอารมณ์พาไป

ผมหันกลับมาแล้วพูดอย่างจริงจัง

“คุณไม่อายบ้างเหรอ? สิ่งที่คุณควรละอายไม่ใช่การที่ยังวาดไม่เสร็จ…แต่คือการที่คุณ ‘หลอกตัวเอง’ ต่างหาก”

“ฉันนี่แหละคืออัญมณีของตระกูลมาร์โซ แล้วจะวาดของเลียนแบบตัวเองไปทำไม?”

“มีความหมายนะ อย่างน้อยในระหว่างที่คุณวาดภาพเหมือนตัวเอง คุณก็ได้รู้ว่าคุณเป็นใครจริงๆ”

“ใช่ ฉันรู้แล้ว… ว่าไม่มีของเลียนแบบไหนมาแทนที่ฉันได้”

“เลิกพูดเพ้อเจ้อเถอะ! คุณก็รู้ว่าต้องสร้างมัน! คุณก็อยากสร้างมันไม่ใช่เหรอ!”

อ็องรี มาร์โซคลายท่าทาง ยืนมองผมจากบนแท่น

“เธอรู้อะไรนักหนาถึงได้ทำเป็นสอนคนอื่น”

“ผมรู้…แค่ดูภาพเหมือนตัวเองที่อยู่ในห้องนั่น ผมก็รู้แล้วว่าคุณรักตัวเองแค่ไหน รู้ว่าคุณทุ่มเทแค่ไหนเพื่อถ่ายทอดมันออกมา แต่… แล้วสุดท้ายจะจบลงด้วยแค่ไปยืนบนมันอย่างนั้นเหรอ?”

สายตาของอ็องรี มาร์โซเริ่มเต็มไปด้วยความโกรธ

ชายคนนี้…หัวแข็งจนไม่อาจพูดรู้เรื่อง

“อะไรล่ะ? จะยืนอยู่บนแท่นนั่นไปตลอดชีวิตเลยไหม? งั้นให้ผมสตัฟฟ์คุณไว้เลยดีมั้ย?”

“ว่าไงนะ?”

เขามองมาด้วยความตกใจ แต่ผมไม่สน

ผมลากเก้าอี้ที่เขานั่งอยู่มาวางไว้ข้างหน้า

“ฮุน! จะทำอะไรน่ะ!”

คุณปู่พยายามห้าม แต่ผมจะปล่อยคนโง่นี่ไว้ไม่ได้อีกต่อไป

ผมคว้าแปรงจากโต๊ะทำงาน แล้วบีบสีที่เขาเคยใช้หาสีของอัญมณีออกมา

“นักเรียน!”

เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยกำลังจะเข้ามา แต่มิเชล พลาตินียกมือห้ามไว้

เธอกลับพยักหน้าให้ผมราวกับจะบอกว่า "ทำในสิ่งที่อยากทำเถอะ"

อ็องรี มาร์โซยังไม่มีทีท่าว่าจะลงมาจากแท่น

ผมชูแปรงขึ้นหันหน้าไปทางเขา

“ลงมาวาดสิ คุณไม่วาดแล้วใครจะวาด?”

“ตราบใดที่ผมยังอยู่ รูปปั้นนั่นก็ไม่มีค่าอะไร”

“……จะทิ้งมันงั้นเหรอ?”

“ใช่ แค่หินก้อนหนึ่งเท่านั้นเอง”

จะมองผลงานประติมากรรมอันงดงามนี้ ผลลัพธ์แห่งความงามที่ขัดเกลามานับสิบปี เป็นเหมือนเงาสะท้อนของตัวเขาเอง ว่าเป็นแค่ "หินก้อนหนึ่ง" งั้นเหรอ?

ชายคนนี้…หลงทางไปไกลมากแล้ว ผิดทางอย่างมหันต์

ผมปีนขึ้นไปบนเก้าอี้

“จะทำอะไรน่ะ?”

“อย่าบอกนะว่า...”

“ต้องห้ามแล้วไหม?”

“แต่ภัณฑารักษ์ก็ยังนิ่งอยู่…”

ดวงตาสีมรกตที่เต็มไปด้วยความดื้อรั้นและความเศร้า

“ฮุนอา!”

ทันทีที่ผมแตะแปรงลงบนรูปปั้น เสียงหวีดร้องก็ดังไปทั่วแกลเลอรี

ผมไม่สนใจ บีบสีออกมาแล้วเริ่มลงสีในส่วนของม่านตา

คุณปู่รีบเข้ามา จับเอวผมไว้

“ทำอะไรของแกน่ะ! หืม?”

“คนไร้ค่าคนนั้นควรได้สติบ้าง!”

ทั้งทรัพย์สินและฝีมือ เขามีทุกอย่าง

แต่เขากลับใช้ชื่อเสียงมาสร้างแค่กระแส แล้วหลบหนีไปยังเงาลวงที่ไม่มีตัวตน ผมให้อภัยเขาไม่ได้

ผมจ้องเขาเขม็ง

อ็องรี มาร์โซในที่สุดก็ลงมาจากแท่น

เขาหันสายตาจากผมไปยัง มัน แล้วกัดฟันกรอด

“แกทำอะไรลงไป…”

“ทำไมล่ะ? ตอนแรกก็ว่าไม่มีค่าไม่ใช่เหรอ? หรือพอเป็นฝีมือคนอื่นแตะ มันถึงกลับมามีค่าขึ้นมา?”

เขาไม่ตอบ

เขาจ้องอยู่นาน ก่อนจะคว้าแปรงจากมือผม แล้วหันไปทางดวงตาของรูปปั้น

เขาลังเลอยู่หลายครั้ง

ก่อนจะสบถออกมาเบาๆ

“บัดซบ…”

เขาทำแปรงตก

ผมเก็บแปรงขึ้นมาแล้วยื่นคืนให้เขา

เป็นสีน้ำมัน วาดทับได้ง่าย และยังไม่แห้ง ถ้าอยากลบออกก็ยังทัน

สิ่งสำคัญคือเจตจำนงของชายคนนี้

มีเพียงเขาเท่านั้นที่สามารถ “เติมเต็ม” ได้

“ฟังผมนะ…ลงมือวาดเถอะ ไม่มีใครวาดดวงตาคุณได้ดีกว่าคุณเองหรอก คุณวาดมันมาแล้วนับพันครั้ง”

มีเพียง “อัญมณีของตระกูลมาร์โซ” อย่างอ็องรี มาร์โซเท่านั้น ที่จะทำให้ มัน สมบูรณ์ได้

“...ใช่”

เสียงเขาสั่นจนผมฟังไม่ทัน

“ว่าไงนะ?”

“แกวาดได้ดี! ไอ้เด็กบ้าเอ๊ย!”

อ็องรี มาร์โซกระชากคอเสื้อผมขึ้น

ดูเหมือนเขาคิดว่าผมจะอยู่เฉยๆ

ผัวะ!

ผมใช้หัวโขกเขาเต็มแรง