[โกฮุน เซ็นสัญญาบริหารกับซันฟลาวเวอร์!]

[ภัณฑารักษ์บังแทโฮ ก่อตั้งบริษัทบริหารศิลปิน]

[ทิศทางต่อไปของโกฮุน ผู้พลิกโฉมวงการประมูลศิลปะในเกาหลี?]

เมื่อเดือนมีนาคมที่ผ่านมา

โกฮุน ศิลปินผู้สร้างแรงสั่นสะเทือนด้วยผลงาน <ทุ่งข้าวสาลีเยือกแข็ง> ซึ่งถูกประมูลไปในราคา 14 ล้านดอลลาร์ ได้เซ็นสัญญากับบริษัทบริหารศิลปินน้องใหม่ชื่อซันฟลาวเวอร์

ซันฟลาวเวอร์ ก่อตั้งโดยบังแทโฮ (อายุ 39 ปี) ซึ่งได้รับการยกย่องว่าเป็นหนึ่งในภัณฑารักษ์แถวหน้าของเกาหลี

มีรายงานว่าโกฮุนยังลงทุนในซันฟลาวเวอร์ด้วยตัวเองอีกด้วย

ผู้เชี่ยวชาญวิเคราะห์ว่า เหตุผลที่โกฮุนไม่เลือกสังกัดกับบริษัทที่มีชื่อเสียงอย่าง Raison Academia หรือบริษัทบริหารศิลปินต่างประเทศ อาจเป็นเพราะต้องการมีอำนาจในการแบ่งผลกำไรมากขึ้น

โกฮุนจะได้รับการสนับสนุนจากซันฟลาวเวอร์ ในเรื่องการจัดนิทรรศการ การประชาสัมพันธ์ ภาษี ทรัพย์สินทางปัญญา รวมถึงกิจกรรมทั้งในและต่างประเทศ

แน่นอนว่ามีเสียงกังวลเกี่ยวกับการที่บังแทโฮ ซึ่งไม่มีประสบการณ์ด้านการบริหาร เข้าสู่ธุรกิจนี้

แวดวงศิลปะและแฟนคลับบางส่วนตั้งคำถามว่า ความสามารถด้านการจัดแสดงของบังแทโฮจะไปไกลได้แค่ไหนในเวทีต่างประเทศ

แต่เมื่อวานนี้ 5 เม.ย.

ซันฟลาวเวอร์ได้ประกาศอย่างเป็นทางการว่า พวกเขาเซ็นสัญญาโฆษณากับ Schmincke ผู้ผลิตสีรายใหญ่จากเยอรมนี คิดเป็นมูลค่า 600,000 ยูโร (ประมาณ 8 ร้อยล้านวอน)

นอกจากนี้ ยังเผยว่าโกฮุนได้รับเชิญเข้าร่วมวิตนีย์เบียนนาเล่ นิทรรศการศิลปะระดับโลกที่จะเริ่มในวันที่ 21 นี้ ซึ่งเป็นสัญญาณแห่งการออกเดินทางครั้งใหม่

ความคาดหวังต่อผลงานของโกฮุนภายใต้พันธมิตรใหม่นี้ จึงสูงขึ้นเป็นเท่าตัว

— อีอินโฮ (แทฮันอิลโบ)

ข่าวการได้รับการสนับสนุนจากบริษัทสีคุณภาพสูง และการเข้าร่วมวิตนีย์เบียนนาเล่ของโกฮุน ผู้สร้างความฮือฮาในเกาหลีเมื่อเดือนที่แล้ว ได้รับความสนใจอย่างมากจากทั้งแวดวงศิลปะ นักสะสม และผู้ใช้อินเทอร์เน็ต

คอมเมนต์จากโซเชียล:

└ ศิลปินมีผู้จัดการด้วยเหรอ?

└ ปกติทำเองหมด แต่ระดับโกฮุนแล้วก็ควรมีคนช่วยแหละ

└ จำเป็นมากสำหรับโกฮุน ถ้าไปอยู่ในแกลเลอรี่ใหญ่ก็อาจจัดนิทรรศการยากเพราะมีศิลปินเยอะ สู้มีผู้จัดการส่วนตัวดีกว่า

└ แปลกดีนะที่ไม่ไป Raison Academia แล้วลงทุนให้บังแทโฮดูแลแทน

└ ตามบทความที่อีอินโฮเขียน ดูเหมือนเพราะเงื่อนไขแบ่งรายได้ดีกว่า

└ ทำงานนอกได้ดีด้วย ดูแล้วจัดการสัญญาต่างๆ ได้เก่ง

└ ใช่ๆ แค่สัญญาโฆษณา 1 ปี 600,000 ยูโรก็สุดยอดแล้ว

└ เกือบพลาดวิตนีย์เบียนนาเล่ไปแล้ว แต่สุดท้ายก็ได้ไปร่วม

└ อินสตาแกรมของโกฮุนก็มีแล้วนะ

└ อัปโหลดรูปสตูดิโอด้วย

└ เพื่อนน่ารักดี

└ เข้าไปดูรูปวาด ดันมีแต่รูปของกิน ฮาาา

└ ทำหน้าเอร็ดอร่อยกับขนมปัง น่ารักตะมุตะมิสุดๆ

└ ฉันว่าหมอนี่เป็นศิลปินที่ถูกปั้นขึ้นมาอะ เด็กอายุ 10-11 ปี ราคางานร้อยกว่าล้าน มันใช่เหรอ?

└ ศิลปินทุกคนก็ถูกปั้นทั้งนั้น ถ้าไม่มีคนสนับสนุนก็ไม่มีอะไรเกิดขึ้น

└ เข้าใจแหละ แต่มันดูเกินไปจริงๆ ฉันยังไม่แน่ใจเลยว่าชอบงานของโกฮุนรึเปล่า

└ แล้วแต่ความคิดคุณ แต่ก็อย่าดูแคลนคนที่ชอบงานของเขา

└ แล้วฉันจะคิดไม่ได้เหรอ?

└ ได้สิ แต่ฉันก็อยากบอกว่าฉันรู้สึกยังไงกับงานทุ่งข้าวสาลีเยือกแข็งบ้าง มันเป็นเรื่องของเสรีภาพทางความคิด ไม่ใช่การปฏิเสธความรู้สึกคนอื่น

└ โอเค ฉันก็แค่บอกว่าฉันไม่ชอบงานเขาเองอะ ทำไมจะพูดไม่ได้ล่ะ? ถ้าทำงานแบบนี้ก็ต้องยอมรับคำวิจารณ์ป่ะ?

└ เพราะคุณแตะความรู้สึกของฉันไง แล้วทำไมคุณถึงรับไม่ได้กับการโต้กลับ? หรือเพราะคุณไม่ชอบถูกปฏิเสธความคิดของตัวเอง?

...

จากการค้นหาข่าวทางอินเทอร์เน็ต ดูเหมือนว่าภาพลักษณ์ของผมเริ่มชัดเจนในสายตาผู้คนแล้ว

เพราะผลงานอย่าง ทานตะวัน, แขกผู้มาเยือน, ทุ่งข้าวสาลีเยือกแข็ง หลายคนเรียกผมว่าเป็น "แวนโก๊ะน้อยแห่งยุคสมัยใหม่"

บางคนด่าผมว่าเลียนแบบแวนโก๊ะ

บางคนสนับสนุน

บางคนก็บอกว่างานผมเป็น “ผลงานชีวิต”

ไม่ว่าจะเป็นด้านไหนก็ตาม ผมดีใจที่ผู้คนรู้สึกถึง "วินเซนต์" ที่อยู่ในตัวผม

แม้จะยังรู้สึกว่ายังต้องพัฒนาอีกมาก

ผมคิดว่าการได้สัมผัสวัฒนธรรมสมัยใหม่ ภาพวาดแบบเกาหลี ความรู้สึกระหว่างเดินทางในยุโรปช่วยหล่อหลอมผมมาไม่น้อย

แต่ผมยังไม่ถึงเป้าหมาย

สำหรับวิตนีย์เบียนนาเล่ครั้งนี้ ผมอยากแสดงสิ่งที่ต่างออกไป

การใช้ออยล์พาสเทล คือการแสดงความตั้งใจเช่นนั้น

มันเป็นอุปกรณ์ที่ยอดเยี่ยมมาก

สามารถลงสี ถูๆ เหมือนระบายสีน้ำมัน

ใช้นิ้วปาดก็ได้ หรือใช้พู่กันก็ให้เนื้อสัมผัสต่างกัน

สิ่งที่ผมชอบที่สุดคือไม่ต้องรอให้แห้ง

เมื่อลงพื้นหลังด้วยสีที่พอเหมาะ แล้วใช้ดินสอสีระบายทับ สีจะจับได้ง่าย เพราะพื้นผิวขูดได้ง่าย

การผสมสียังไม่ถึงขั้นเท่ากับสีน้ำมัน แต่ถ้าใช้ออยล์พาสเทลที่ละลายแล้วเหมือนใช้สี ก็ได้อารมณ์แปลกใหม่

มันหนืดน้อยกว่าสีน้ำมัน ทำให้วาดรายละเอียดได้ง่ายกว่า

ผมลองละลายด้วยไดร์เป่าผม แต่สุดท้ายใช้ไมโครเวฟง่ายที่สุด

ระหว่างพยายามเรียนรู้และคุ้นเคยกับออยล์พาสเทล ผมก็ค่อยๆ คิดถึงผลงานที่จะส่งไปเบียนนาเล่

ช่วงสุดสัปดาห์ ผมอยากลองใช้คุณสมบัติ “ขูดง่าย” ของมันดู เลยนั่งคิดต่อไป แต่ก็พักสมองด้วยการเปิดยูทูป

ขณะที่หาอะไรทำเล่น กำลังคิดว่าจะกินอะไรเป็นของว่างพรุ่งนี้ ผมก็สะดุดกับวิดีโอหนึ่ง

เป็นคลิปทำแพนเค้กที่มียอดวิวเกินล้าน

ตอนแรกนึกว่าแค่ทำแพนเค้กธรรมดา แต่พอเขากลับด้านเท่านั้นแหละ… กลายเป็นรูปแมวเฉย!

ถึงจะเป็นลายแบบการ์ตูนง่ายๆ แต่มันก็น่าทึ่งมากที่ทำภาพแบบนี้จากอาหารได้

ขณะที่กำลังตื่นตาตื่นใจอยู่นั้น ชาชีฮยอนก็แวะมาหา

“สวัสดีครับ!”

“เชิญเลย โกฮุนอยู่ในห้องทำงาน”

“ครับ!”

ได้ยินเสียงเขาคุยกับคุณปู่ในห้องนั่งเล่น

พอหันไป ก็เห็นหน้าแจ่มใสเข้ามาในห้อง

“ไง!”

ความเข้าใจผิดกับพ่อเขาก็คลี่คลายแล้ว

หลังจากขอโทษกับพัคฮยอนอู ชาชีฮยอนก็ดูสดใสกว่าที่เคย

“หวัดดี”

“ดูนี่สิ!”

เขาหยิบกล่องสองใบจากกระเป๋าออกมา

พอเข้าไปดูใกล้ๆ ก็เห็นว่าเป็นออยล์พาสเทลที่ชื่อ Cray-Pas

“มีตั้งหกสิบสีแน่ะ!”

“โอ้”

พอเขาย่อตัวลงนั่งก็เปิดกล่องพลาสติกออกมาอวด และก็สมกับที่อยากอวดจริง ๆ

ออยล์พาสเทลที่เรียงตัวอย่างสวยงามราวสายรุ้งนั้น มีชื่อสีแปลก ๆ อย่าง “สีทอง” กับ “สีเงิน” ด้วย

แม้ว่าจะไม่ใช่สีทองหรือเงินแบบที่เรานึกถึงจริง ๆ แต่คงเพราะหาชื่ออื่นไม่ได้ก็เลยตั้งชื่อนั้น

“นี่ไง!”

ชาชีฮยอนยื่นกล่องอีกใบมาให้

“อะไรน่ะ?”

“ของขวัญ! เหมือนของฉันเป๊ะเลย”

จู่ ๆ ก็ได้ของขวัญล้ำค่าแบบไม่ทันตั้งตัว พอไม่มีอะไรจะให้ตอบแทน เลยหยิบพายช็อกโกแลตที่เพิ่งซื้อเมื่อเช้ามาให้

แม้จะยังไม่ได้กินเลยสักชิ้น แต่มารับไว้เฉย ๆ ก็คงไม่ได้

“…จะกินไหม?”

ผมยื่นช็อกโกแลตพายให้ด้วยใจเสียดายนิด ๆ

“ฉันกินอันนั้นบ่อยแล้ว กินอย่างอื่นเถอะ”

“อย่างอื่น?”

“อืม ฉันบอกพ่อว่าฉันอยากกินขนม แล้วบอกว่าพี่ก็น่าจะได้กินวันละชิ้นเหมือนกัน พ่อก็เลยอนุญาตให้กินได้แค่วันละชิ้น”

“กลัวฟันผุเหรอ?”

“อืม แต่ต้องแปรงฟันให้ดีนะ”

ทั้งคุณปู่และคุณพ่อของเขาก็คิดเหมือนกันเลย

ชาชีฮยอนเริ่มรื้อกระเป๋าเหมือนหาอะไรไม่เจอ แล้วก็เทกระเป๋าออกมาหมดเลย

ขนมหล่นมากองเป็นพะเนิน

“ก็บอกว่ากินได้วันละชิ้นไม่ใช่เหรอ”

“ฮิ”

เขาหัวเราะแบบเจ้าเล่ห์ แล้วเอานิ้วแตะที่ปากเป็นสัญญาณว่า “ความลับนะ”

“บริษัทพ่อฉันผลิตขนมน่ะ ถ้าขอจากพนักงานก็ได้เยอะเลย แต่ห้ามบอกใครนะ”

“…”

“อันนี้! ดูน่าอร่อยใช่มะ!”

ชาชีฮยอนชูชั้นกล่องกระดาษเล็ก ๆ ให้ดู

เขียนว่า “ปลาวาฬชิพ”

“ปลาวาฬ?”

“อื้ม ฉันอยากลองกินดู”

เขาเปิดกล่อง เทขนมออกมา

ขนมเป็นรูปร่างเหมือนปลาฉลาม ปู ปลาวาฬ และปลาดาว

“อันนี้รสฉลามเหรอ?”

“เอ่อ...ข้างกล่องเขียนว่ารสบุลโกกิ”

ว่าไปแล้ว ถึงกินฉลามหรือปลาวาฬได้ แต่คงไม่มีใครอยากกินขนมรสปลาดาวแน่ ๆ

ช่วงเช้าผมวาดรูปทั้งวัน

อีกอย่างก็อยากแอบกินขนมเกินโควต้านิดหน่อย เลยล้างมือแล้วนั่งลง

กลิ่นบุลโกกิแรงยิ่งกว่ารสบูลโกกิจริง ๆ อีก

“เมื่อกี้ทำอะไรอยู่เหรอ?”

“เตรียมงานที่จะส่งไปแสดงที่วิตนีย์เบียนนาเล่น่ะ”

“วิตนีย์เบียนนาเล่คืออะไรเหรอ?”

“เทศกาลศิลปะที่จัดทุกสองปีที่นิวยอร์ก เริ่มวันที่ 21 เมษายนนี้”

“เป็นนิทรรศการใช่ไหม?”

ผมพยักหน้า

‘อร่อยแฮะ’

ความกรอบก็ดีอยู่แล้ว แต่รสชาติที่ชวนรู้สึก “บาป” นี่มันทำได้ยังไงนะ

รูปร่างก็หลากหลาย แบบนี้น่าจะขายดี

ชาชีฮยอนกำลังค้นข้อมูลเกี่ยวกับวิตนีย์เบียนนาเล่อยู่

“ฉันจะไปวันที่ 1 พฤษภาคมนี้แหละ”

“หือ?”

ชาชีฮยอนตกใจ

“จะไปนานแค่ไหนน่ะ?”

“ประมาณสองอาทิตย์ พอไปแล้วก็จะได้เจอผู้กำกับคริสติน นอร์แมนด้วย”

อเมริกาอยู่ไกล เลยคิดว่าควรจัดการธุระทั้งหมดให้เสร็จในทริปเดียวจะดีที่สุด

“งั้นเราจะไม่ได้เจอกันตั้งสองอาทิตย์เลยเหรอ?”

“ไม่หรอก”

สีหน้าที่เศร้าหมองของชาชีฮยอนกลับสดใสขึ้นทันที

“จริงเหรอ?”

“วันนี้เล่นได้ แต่พรุ่งนี้ต้องวาดรูปแล้ว งานที่จะส่งแสดงน่ะ จะยุ่งมากเลย”

แม้ชาชีฮยอนจะอยู่ด้วย แต่ก็ไม่ได้รบกวนอะไรเลย

จริง ๆ ผมก็อยากตั้งกลุ่มกับศิลปินที่มีแนวคิดคล้าย ๆ กันอยู่แล้ว

การได้ทำงานร่วมกันทำให้ไม่เหงาด้วย

แต่ในเมื่อจะส่งงานไปแสดงที่หนึ่งในเทศกาลศิลปะที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในโลก ก็อยากจะโฟกัสให้เต็มที่

ชาชีฮยอนหน้าเศร้าลงเล็กน้อยแล้วพึมพำ

“อืม… ต้องเหนื่อยแน่เลย สู้ ๆ นะ”

เขาพยายามจะหักห้ามใจไม่ให้เล่น

นับวันด้วยนิ้วมือ แล้วตกใจเมื่อรู้ว่าจะไม่ได้เจอกันตั้ง 4 สัปดาห์ ถึงกับวางปลาวาฬชิพเลย

“แต่เราเจอกันที่โรงเรียนได้นี่นา”

“อื้ม…”

ชาชีฮยอนหาข่าวภาษาอังกฤษเกี่ยวกับวิตนีย์เบียนนาเล่ แล้วตาวาวขึ้นมา

“มีคนไปตั้ง 3 ล้านคนเลยเหรอ?”

“เขาว่ากันแบบนั้นแหละ”

ถึงจะจัดยาวสี่เดือนก็เถอะ แต่ก็เป็นตัวเลขที่มหาศาลจริง ๆ

“เทศกาลศิลปะที่ใหญ่ที่สุดในโลกเลยนะ”

ชาชีฮยอนที่กำลังดูรูปเกี่ยวกับงานอยู่ ก็ตีพื้นดัง ตับ แล้วเงยหน้าขึ้นมาพูด

“ฉันก็อยากไปบ้างล่ะ! ถ้าไปแค่เสาร์-อาทิตย์ พ่อก็น่าจะอนุญาต”

“แค่ไปดูวันเดียวมันไม่คุ้มนะ”

“แต่ฉันก็อยากรู้นี่นา”

อยู่ ๆ ก็พลันนึกถึงสิ่งที่คุณปู่เคยถามกับครูใหญ่ขึ้นมา

“เขาว่ามีระบบเรียนรู้จากที่บ้านอยู่ ลองถามดูสิ ถ้าใช้ระบบนี้ได้ก็ถือว่าเข้าเรียนตามปกตินะ”

“จริงเหรอ?”

การได้ชมงานศิลปะหลายแบบก็สำคัญไม่แพ้การวาดภาพให้มาก ๆ

เพราะนี่คืองานที่รวมเอาศิลปินระดับโลกไว้ด้วยกัน ยังไงก็ต้องเป็นประสบการณ์ที่ดีสำหรับชาชีฮยอนแน่ ๆ

ผมไม่รู้ว่าเขาจะเดินเส้นทางศิลปะในอนาคตหรือเปล่า แต่ถ้าได้เจองานสักชิ้นที่สะเทือนใจ

แค่นั้นก็อาจเปลี่ยนชีวิตเขาได้แล้ว

“เขามีแนะนำรายชื่อศิลปินด้วยล่ะ”

ชาชีฮยอนเปิดช่องยูทูบช่องหนึ่งแล้วโชว์คลิปวิดีโอให้ดู

ชื่อช่องว่า Alex Factory

เป็นวิดีโอที่จัดอันดับศิลปินที่เขาคิดว่าสำคัญในงานวิตนีย์เบียนนาเล่รอบนี้

“วิตนีย์เบียนนาเล่ไม่มีการตัดสินนะ ไม่ให้คะแนน”

“ทำไมล่ะ?”

“เพราะศิลปะไม่มีสูงหรือต่ำไงล่ะ”

“แต่พี่เคยบอกว่าภาพฉันวาดไม่สวยนี่”

“ก็มันไม่สวยจริง ๆ”

ผมพูดหยอกไปแบบนั้น แล้วชาชีฮยอนก็ตีผมเบา ๆ ด้วยหมัดเล็ก ๆ อย่างไม่พอใจ

หลังจากหัวเราะด้วยกัน ผมก็อธิบายเพิ่ม

“คลิปพวกนี้แค่เอาไว้ดูว่าใครมาแสดงบ้างก็พอนะ”

“อืม”

ผมเองก็อยากรู้เหมือนกันว่าใครจะมาร่วมแสดง เลยเปิดดูคลิปต่อ

-สัปดาห์หน้า งานใหญ่ระดับโลกกำลังจะเริ่มขึ้น! วิตนีย์เบียนนาเล่ นั่นเองครับ!

เสียงพากย์สดใสกระฉับกระเฉง

-วิตนีย์เบียนนาเล่ คืองานนิทรรศการศิลปะนานาชาติที่มีศิลปินเข้าร่วมมากที่สุดในปัจจุบันครับ

ในคลิปอธิบายว่าเดิมทีวิตนีย์เบียนนาเล่เริ่มต้นจากความตั้งใจจะค้นหาและแนะนำศิลปินหน้าใหม่ในอเมริกา

แต่ต่อมาก็พัฒนาเป็นเทศกาลศิลปะระดับโลก

-ตอนนี้ไม่ได้มีแค่หน้าใหม่เท่านั้น แต่ศิลปินระดับปรมาจารย์ก็เข้าร่วมด้วย แล้วแบบนี้หน้าใหม่จะถูกกลบกระแสไหม? ไม่เลยครับ เพราะทุกคนได้รับโอกาสอย่างเท่าเทียม หน้าใหม่จะได้จัดแสดงผลงานเคียงข้างกับศิลปินระดับโลกเลยทีเดียว

“ดูเหมือนไม่ได้ให้พื้นที่พิเศษกับคนดังเลยนะ”

“จริงด้วย”

-แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าเราต้องเมินคนที่เราชอบนะครับ เพราะงั้นวันนี้ผมจะพาไปรู้จัก 10 ศิลปินที่น่าจับตามองที่สุด จากผู้เข้าร่วมทั้งหมด 254 คนในวิตนีย์เบียนนาเล่ครั้งนี้!

แล้วภาพของผมกับชื่อก็ปรากฏขึ้นมา

TOP 10

Hoon Go

(Republic of Korea, Age 9)

-คนแรกที่จะแนะนำคือ เด็กชายผู้ได้รับฉายาว่า แวนโก๊ะตัวน้อยจากเกาหลี โกฮุนครับ! เขาไม่ใช่โกซูยอลนะครับ แต่เป็นหลานชายของโกซูยอลต่างหาก และผลงานของเขาก็เพิ่งถูกนักสะสมชื่อดัง อ็องรี มาร์โซ ซื้อไปในราคา 14 ล้านดอลลาร์ เมื่อเดือนที่แล้วที่งานประมูลในเกาหลี!