อร่อย

น้ำซุปเนื้อที่เคี่ยวเข้มข้นไม่น่าเชื่อว่าจะลื่นคอโดยไม่มีความมันเลยสักนิด

ครั้งนี้ผมคนสาหร่ายและซอสปรุงรสลงไป คลุกเคล้าให้เข้ากันดี

จะเผ็ดไหมนะ

กล้าหาญตักเข้าปากเต็มคำ แล้วก็เหมือนจะเข้าใจว่าทำไมผู้คนถึงชอบอาหารจานนี้

ในชามนี้มีทั้งรสเผ็ด รสหวาน รสเค็ม และรสเปรี้ยวรวมกันอยู่

โดยปกติแล้วจะมีรสพื้นฐานหนึ่ง และรสอื่น ๆ มีไว้เพื่อขับเน้นรสนั้นให้เด่นขึ้น แต่กับอาหารจานนี้ รสชาติที่มีเอกลักษณ์ทั้งหลายกลับผสมผสานกันอย่างสมบูรณ์ราวกับว่าทุกอย่างควรอยู่ตรงนั้นตั้งแต่แรก

ทั้งที่มีความหลากหลายแต่กลับกลมกลืน ช่างน่าพิศวงจริง ๆ

เหมือนกับเทคนิคจุดสีในภาพวาดของฌอร์ฌ เซอรา เรื่อง บ่ายวันอาทิตย์บนเกาะลากร็องด์ฌัต

รสชาติที่มีเอกลักษณ์เฉพาะตัวร้อยเรียงกันแน่นหนาเพื่อสร้างรสชาติอีกระดับขึ้นมา

รสอูมามิที่ลึกซึ้งของน้ำซุปเนื้อที่ตักไขมันออกแล้ว ความเค็มที่ปรุงอย่างพอดี รสเปรี้ยวและเผ็ดของซอสปรุงรส และรสหวานที่หยุดไม่ได้

รสชาติที่เรียบง่ายเหล่านี้ยังคงรักษาเอกลักษณ์ไว้ได้ แต่ก็สร้างความเปรียบต่างกันอย่างลงตัว จนกลายเป็นรสชาติใหม่อีกแบบที่สัมผัสได้ น่าทึ่งจริง ๆ

สัมผัสของอาหารก็ดีเยี่ยม

เส้นบะหมี่เย็นเคี้ยวยากเพราะเหนียว แต่เส้นมักกุกซูนั้นเคี้ยวง่าย ตัดขาดง่าย

เมื่อรสชาติอร่อย ๆ ตรงเข้ามาอย่างตรงไปตรงมาและเส้นก็ไม่เหนียว จึงรับประทานได้อย่างสบาย

ถ้าเป็นซุปมักกุกซูจานนี้ ผมคงกินได้สองชาม

คงเพราะกินได้ไม่ฝืนแบบนี้ เลยมีคำว่า “막” (ตามใจ) นำหน้าคำว่า “กุกซู” (บะหมี่) ก็เป็นได้

“กินได้ไหม?”

คุณปู่ถาม

“ครับ อร่อยมากเลยครับ เหมือนภาพของเซอราเลยครับ”

พอพูดจบ คุณปู่กับชาชีฮยอนก็มองผมเขม็ง

“ทำไมครับ?”

“เซอรา?”

“เซอราคืออะไร?”

“ฌอร์ฌ เซอราครับ”

ชาชีฮยอนอาจไม่รู้ก็ไม่แปลก แต่คุณปู่ไม่น่าจะไม่รู้ กลับถามซ้ำมาแบบนี้มันแปลก

“ก็รสมันมีทั้งหวาน เค็ม เปรี้ยว อูมามิ เผ็ด ทั้งหมดรวมกันแล้วรู้สึกหลากหลายมากเลยครับ ไม่เหมือนเทคนิคจุดสีเหรอครับ?”

คุณปู่ขมวดคิ้ว

เหมือนจะยังสื่อสารไม่ถึง ผมเลยจะอธิบายอีกครั้ง แต่ชาชีฮยอนยื่นกิมจิเย็นมาให้ก่อน

กรุบกรอบ เย็นสดชื่น อร่อยอีกแล้ว

“อร่อยครับ”

ชาชีฮยอนพูดพลางมองคุณปู่

ดูเหมือนจะถูกใจ

เพราะใส่เครื่องปรุงหลากหลายแบบไม่ยั้งเลยจะไม่อร่อยได้ยังไง

เป็นอาหารที่มีเสน่ห์มากจริง ๆ

คงคิดถึงขึ้นมาอีกแน่ ๆ

“ลองกินเกี๊ยวบ้างสิ”

“ครับ”

เกี๊ยวไก่ฟ้านั้นต่างจากเกี๊ยวที่ผมรู้จักเล็กน้อย ดูคล้ำ ๆ หน่อย

พอเห็นว่าเป็นสีเดียวกับเส้นก็น่าจะใช้แป้งบัควีท

อยากใส่เข้าปากคำเดียวแต่เกี๊ยวใหญ่เกินไป เลยกัดแค่ครึ่งเดียว

“อั่ม”

แป้งเกี๊ยวหลุดออกพร้อมน้ำซุปภายในที่ไหลทะลักออกมา ไส้เกี๊ยวที่เข้มข้นเติมเต็มปากในพริบตา

ปากและท้องที่เย็นชาจากน้ำมักกุกซูต้องตกใจเมื่อพบกับเกี๊ยวร้อน ๆ

ดีมาก

ถึงจะไม่รู้สึกถึงรสเนื้อไก่ฟ้าอย่างที่คาดหวังไว้ แต่ความอุ่นที่แผ่ซ่าน กลิ่นเนื้อ และกลิ่นกุ้ยช่ายก็ทำให้พอใจมาก

ในวันที่อากาศร้อนแบบนี้ การได้กินเกี๊ยวร้อน ๆ แล้วอร่อยได้ขนาดนี้ช่างน่าแปลกใจ

ทั้งหมดนี้ก็เพราะน้ำมักกุกซูที่เย็นสดชื่นนั่นเอง

“กินเสร็จแล้วครับ!”

“กินเสร็จแล้วครับ”

หลังจากขึ้นรถได้ประมาณห้านาที คุณปู่ก็จอดรถ

ที่นี่เรียกว่า “ฮันซ็อม”

จอดรถเสร็จก็เดินลงไปข้างล่าง เห็นชายหาดเงียบสงบอยู่ในสายตา

เป็นฤดูร้อนและเป็นชายหาด เลยนึกว่าจะมีคนเยอะ แต่กลับเงียบสงบ ให้บรรยากาศดีมาก

ชาชีฮยอนวิ่งปราดออกไป

“ไม่มีคนเลยนะครับ?”

“ปกติคนจะไปแถวมังซังหรือคังนึงมากกว่า ปู่ชอบที่เงียบ ๆ แบบนี้น่ะ”

ผมก็คิดเหมือนกัน

แสงแดดร้อนแรงส่องกระทบคลื่นสงบและเม็ดทรายจนแสบตา

คุณปู่บีบครีมกันแดดให้

ผมทาครีมเหมือนทาโลชั่นลงบนใบหน้า

“ทาคอด้วยนะ แล้วก็บอกให้ชีฮยอนทาด้วย”

“ครับ”

ผมทาคอและแขนอย่างละเอียด แล้วเดินไปหาชาชีฮยอน

“ทาครีมกันแดดสิ”

“อื้อ ฮิฮิ”

พอเห็นหน้าผมก็หัวเราะ

“ทำไม?”

ชาชีฮยอนหยิบสมาร์ตโฟนขึ้นมาส่องหน้าผม ใบหน้าน่ะไม่เท่าไหร่ แต่คิ้วกับริมฝีปากก็กลายเป็นสีขาวไปหมด

ดูวิธีทาที่เขาใช้แล้ว คือแตะที่แก้ม หน้าผาก และจมูกนิดหน่อยแล้วเกลี่ย

“คุณปู่ครับ เล่นตรงนี้ได้ไหมครับ?”

“ได้สิ แต่อย่าออกไปไกลนะ?”

พอได้อนุญาต ชาชีฮยอนก็ยกมือทั้งสองข้างขึ้นแล้ววิ่งลงทะเล

ผมไม่อยากลงทะเลเลยยืนมองทะเลที่คลื่นพัดเบา ๆ ก็รู้สึกจั๊กจี้ในใจ

“ลงมาสิ!”

“ไม่เอา ไม่อยากเปียก”

“น้ำเย็นมากเลย!”

“ถึงร้อนก็ไม่เป็นไร”

“อาฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า!”

“เฮ้ย!”

ชาชีฮยอนที่ตัวเปียกชุ่มจากน้ำทะเลวิ่งเข้าหาผม ผมเลยวิ่งหนี เขาหัวเราะพลางวิ่งตามมา

สองชั่วโมงต่อมา

เมื่อไปถึงบ้านพักฤดูร้อนที่ซัมช็อก ผมจัดของและอาบน้ำออกมา ก็มีข้อความจากบังแทโฮส่งมา

ดูเหมือนว่าคริสติน นอร์แมนจะส่งวิดีโอโฆษณาของปราสาทปริศนามา

เธอบอกว่าจะใช้เป็นวิดีโอทีเซอร์ พอไม่รู้ความหมายก็ลองหาดู พบว่าเป็นวิธีโฆษณาเพื่อกระตุ้นความสนใจ

“คุณปู่ครับ”

ผมกดลิงก์แล้วไปหาคุณปู่กับชาชีฮยอน

“นอร์แมนส่งวิดีโอโฆษณามาให้ครับ”

“เปิดเลยสิ”

ผมเชื่อมต่อกับทีวีแล้วเปิดวิดีโอ

ภาพสเก็ตช์คาแรกเตอร์ของอาร์แซน ลูแปงที่ผมวาด ค่อย ๆ เลื่อนไปตั้งแต่เส้นร่างพื้นฐาน การร่างภาพ ไปจนถึงการลงสีอย่างรวดเร็ว จากนั้นก็ปรากฏชายที่หน้าตาเหมือนกันอย่างน่าทึ่ง ยกหมวกทรงสูงขึ้นแล้วยิ้มแย้ม

ฉากที่แสดงกระบวนการวาดภาพจนเสร็จแล้วจู่ ๆ ก็มีคนที่หน้าตาเหมือนกับในภาพปรากฏออกมานั้น ช่างน่าประทับใจ

รอยยิ้มสบาย ๆ ที่ค่อย ๆ จางหายไปในความมืดราวกับว่าอาร์แซน ลูแปงมีชีวิตอยู่จริง

คริสติน นอร์แมนเลือกนักแสดงได้ดีมาก

“โทบี ชาลาเม่”

“รู้จักเหรอ?”

“ดังมากเลยครับ”

ชาชีฮยอนเริ่มพูดชื่อภาพยนตร์ที่โทบี ชาลาเม่แสดงนำออกมา แต่ผมไม่เคยได้ยินชื่อเลยสักเรื่อง

ไม่รู้ว่าเป็นนักแสดงแบบไหน แต่ในเมื่อผู้กำกับนอร์แมนเป็นคนตัดสินใจก็วางใจได้

อีกทั้งหน้าตาและบรรยากาศของเขาก็ช่างเข้ากับภาพที่ผมกับเขาจินตนาการไว้ อย่างน่าประหลาดใจ

คุณปู่กรอวิดีโอไปจนถึงตอนจบ

มีข้อความระบุว่าเป็นผลงานจากนอร์แมนโปรดักชัน และยังระบุว่าผมมีส่วนร่วมด้วย

“ออกมาดีเลยนี่นา”

คุณปู่ดูจะพอใจ ยิ้มอย่างเอ็นดู

“ขอให้หนังประสบความสำเร็จเถอะครับ”

ไม่ว่าจะทำออกมาดีแค่ไหน แต่ก็ใช่ว่าทุกผลงานจะขายได้เสมอไป

“มันต้องไปได้สวยแน่ ๆ”

ชาชีฮยอนพูดพลางเอามือแตะโต๊ะ

“Year One ก็กำลังไปได้สวยเลยนี่ครับ”

หมายถึงภาพยนตร์ Black Knight: Year One ของผู้กำกับคริสติน นอร์แมนที่เข้าฉายปีนี้

ผมเองก็สงสัยอยากรู้ว่านอร์แมนทำหนังแบบไหน เลยได้ดูพร้อมกับคุณปู่ และรู้สึกประทับใจกับการเล่าเรื่องอย่างละเอียดและทรงพลังของตัวละครที่สูญเสียพ่อแม่ให้กับอาชญากร แล้วค่อย ๆ เติบโตเป็นฮีโร่

ยิ่งทำให้คาดหวังว่าปราสาทปริศนาจะออกมาในรูปแบบไหน

“อันนี้จะลงวันไหนครับ?”

“มะรืนนี้”

“อยากดูเร็ว ๆ จังเลย”

“เพราะถ่ายทำเร็วขึ้นนิดหน่อย ปีหน้าเราน่าจะได้ดูแล้วครับ”

“เร็วขนาดนั้นเลยเหรอ?”

“พฤศจิกายนหรือไม่ก็ธันวาคมปีหน้า?”

“ไม่เห็นจะเร็วเลยสักนิด”

...

ก่อนนอน ผมนอนอยู่บนเตียงแล้วค้นหาข้อมูลของจิตรกรชื่อกุสตาฟ คลิมต์ที่คิมจีอูแนะนำ

สารานุกรมอธิบายว่าเขาเป็นจิตรกรผู้แทนของศิลปะแบบนวศิลป์

คำว่า “นวศิลป์” ทำให้ใจผมเต้นแรง

ถึงขั้นที่คิมจีอูยอมใช้เงินที่เก็บอย่างตั้งใจไปเพื่อชมภาพวาดของเขาเลยทีเดียว ผมเองก็อยากจะหาภาพดูในอินเทอร์เน็ตทันที

แต่คิมจีอูบอกว่าภาพ <จูบ> ของกุสตาฟ คลิมต์ต้องดูด้วยตาตัวเองเท่านั้น และก่อนจะถึงตอนนั้นให้ศึกษาข้อมูลเกี่ยวกับเขาไว้บ้าง

แน่นอนว่าแค่เสิร์ชชื่อกุสตาฟ คลิมต์ก็มีภาพ <จูบ> กับ <ยูดิธ> โผล่ขึ้นมาทันที แต่ผมก็พยายามละสายตา

ระหว่างปิดเทอม ผมจะเตรียมตัวสำหรับการประกวดที่นี่ และเมื่อถึงพฤศจิกายนก็จะไปยุโรป ดังนั้นค่อยไปเพลิดเพลินทีหลังก็ได้

“……”

ไม่รู้ว่าจะส่งผลงานอะไรดี

ถึงจะมีสิ่งที่อยากวาดมากมายจนท่วมท้น วาดวันละภาพ แต่ก็ยังไม่มีผลงานไหนที่เหมาะจะส่งเข้าประกวด

การเรียนรู้วิธีใช้พาสเทลน้ำมันกับหมึกมันสนุกมากจนมัวแต่หลงไปฝึกเทคนิค แทนที่จะโฟกัสกับการวางแผนผลงาน

งานแสดงศิลปะแห่งชาติฝรั่งเศสซาลง ถือเป็นงานแสดงที่มีความหมายสำหรับผมเช่นกัน

เป็นนิทรรศการที่ผู้คนที่ผมเคารพรักรวมใจกันก่อตั้งขึ้น และคนรุ่นหลังที่สืบทอดเจตนารมณ์ก็ได้ฟื้นฟูให้ยิ่งใหญ่

สำหรับผมที่ประสบความสำเร็จอย่างต่อเนื่องจากความสนใจในหลาย ๆ เรื่องที่ผ่านมา นี่เป็นโอกาสที่จะประเมินตำแหน่งของตัวเองในปัจจุบันอย่างเป็นกลาง

จึงไม่อาจลงมืออย่างลวก ๆ ได้

ผมวาดสเก็ตช์บนแท็บเล็ต แล้วลบแล้ววาดใหม่ซ้ำไปมา จนพบว่าคืนนี้ล่วงเลยไปจนดึก

ได้ยินเสียงจิ้งหรีดร้องเป็นระยะจากทุ่งหญ้าใกล้บ้านพัก มองออกไปนอกหน้าต่างก็เห็นพระจันทร์เผยโฉมเพียงครึ่ง

นอนไม่หลับ และรู้สึกดึงดูดกับบรรยากาศอันสงบ เลยออกไปข้างนอกเงียบ ๆ เพื่อไม่ให้คุณปู่กับชาชีฮยอนตื่น

ต่างจากช่วงกลางวัน อากาศยามรุ่งสางค่อนข้างเย็น

ท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยดาวพราวระยับ กลิ่นหญ้า และเสียงจิ้งหรีดที่ได้ยินอย่างแผ่วเบา เป็นสิ่งที่หาไม่ได้ในกรุงโซล

ซู่— ซู่—

เสียงคลื่นกระทบหินอย่างแผ่วเบาทำให้ใจสงบลง

เพียงแค่สามวันก่อน นิทรรศการของคุณปู่ก็ประสบความสำเร็จอย่างยิ่งใหญ่ และเมื่อเดือนก่อนก็ยังวุ่นวายกับเรื่องของเฟร์ดินันโด กอนซาเลซ ทั้งหมดนี้กลับรู้สึกราวกับเป็นเรื่องในอดีตแสนไกล

‘ดีจัง’

พ่อครับ แม่ครับ ถ้าทั้งสองคนได้มาด้วยกันก็คงจะดีไม่น้อยเลย

ถ้าพวกท่านยอมวางศักดิ์ศรีลง แล้วเปิดใจคุยกับคุณปู่ตรงๆ พวกท่านคงเข้าใจกันได้ดีกว่าใครทั้งหมด

แม่ที่เป็นห่วงว่าผมไม่มีเพื่อนวัยเดียวกัน ถ้าได้เห็นชีฮยอนก็คงจะดีใจมากแน่ ๆ

ในวันที่เงียบสงบแบบนี้ พ่อคงจะแต่งเป็นผีมาหลอกผมแน่ๆ แล้วสุดท้ายก็โดนผมกับแม่ดุกลับไปตามเคย

คิดถึงจัง

เพราะตอนนี้มันมีความสุขเหลือเกิน

เพราะเวลาที่ได้อยู่กับคุณปู่มันช่างอบอุ่นและมีความสุขเหลือเกิน เลยยิ่งทำให้ผมคิดถึงพ่อกับแม่เข้าไปใหญ่

ซู่— ซู่—

ทะเลกำลังซัดกระเพื่อม

ซัดเข้ามาอย่างแผ่วเบา และอ่อนไหว