เฉินหยูพูดว่า "คุณพูดต่อเถอะ"

“ถ้าเป็นคนอื่นบอกว่าของชิ้นนี้มีปัญหา ผมคงไม่เชื่อ แต่คำนี้มาจากคุณหวัง ผมก็ปฏิเสธไม่ได้”

คนในแวดวงชั้นสูงของหางเฉิงกือบทุกคนรู้ว่า หวังเต๋อเฉวียนเป็นเหมือนนักพยากรณ์ฮวงจุ้ย และหลังจากที่เขาประสบความสำเร็จ เขาก็มีชีวิตที่ราบรื่น คำพูดของเขาย่อมต้องได้รับความสนใจจากหลิว

หวังเต๋อเฉวียนแนะนำให้หลิวรีบไปหาเฉินหยูเพื่อหาทางแก้ไข และสำหรับสิ่งของนี้ ให้หาวัตถุมงคลบางอย่างมาห่อไว้เพื่อป้องกันไม่ให้เกิดภัยร้าย

หลิวไคเองก็กำลังหาทางออกอย่างเร่งด่วน เขาวิ่งไปที่วัดเต๋าแห่งหนึ่งในเขตท่องเที่ยวกลางคืน และซื้อยันต์ที่มองเห็นทั้งหมด จากนั้นก็ไปซื้อจีวรพระมาอีกห้าชิ้น

“คุณหลิว คุณไม่ต้องกลัวขนาดนั้นหรอก”

หลิวไคตัวสั่น เฉินหยูต้องพูดอะไรสักอย่าง ไม่เช่นนั้นเขาคงจะเป็นลมล้มไปเอง

“ผมบอกแล้วว่าโลกนี้ไม่มีผี มีแต่ความกลัวที่คิดไปเอง”

“สุภาษิตบอกว่า ‘ถ้าไม่ทำเรื่องผิด ก็ไม่ต้องกลัวผี’ คุณกำลังทำให้ตัวเองกลัวเอง”

เฉินหยูปลอบใจเขาเล็กน้อยและให้สองทางเลือกแก่หลิวไค

ทางเลือกแรกคือ เอากระจกทองสัมฤทธิ์นี้ไปไว้ในที่ที่มันตกลงมา

ทางเลือกที่สองคือ ให้เฉินหยูนำมันไปเอง

“หมอเฉิน คุณเอามันไปเถอะ”

“ผมไม่กล้าจะเอามันกลับไปที่เดิม และไม่กล้าจะเก็บไว้ในร้าน”

หลิวไคส่ายหัวรัว ๆ เมื่อคนมีสิ่งที่กลัว การนอนหลับก็ยังไม่กล้าหลับตา เขาจึงขอให้เฉินหยูเอากระจกนี้ไปให้ไกลที่สุด

“ในเมื่อคุณยืนยันให้ผมเอามันไป ผมก็จะนำมันไปเอง”

เฉินหยูพูดว่า “ถ้ายังมีเรื่องแปลกๆ เกิดขึ้นที่ร้านอีก ให้โทรหาผมได้”

“อะไรนะ!”

หลิวไคเกือบจะล้มลงขณะยืน

เฉินหยูเอากระจกทองสัมฤทธิ์ไปแล้ว ทำไมร้านถึงยังมีเรื่องแปลก ๆ เกิดขึ้นได้

“หมอเฉิน คุณพูดให้ชัดเจน ถ้าไม่มีมัน ร้านผมยังจะมีเรื่องแปลกๆ เกิดขึ้นอีกเหรอ?”

“อันนี้ไม่สามารถบอกได้แน่นอน”

เฉินหยูมีสีหน้าซับซ้อน

หลิวหยิบโทรศัพท์สั่งการให้ฝ่ายการเงินเอาเงินสดมาหนึ่งหมื่นหยวน เขาถามอย่างระมัดระวังว่า “หมอเฉิน ถ้ามีเรื่องแปลกๆ เกิดขึ้น จะทำให้ผมตายไหม?”

“ตราบใดที่คุณไม่ทำเรื่องผิด ไม่ทำให้ใครเดือดร้อน ชีวิตคุณก็จะไม่เป็นอันตราย”

ไม่กี่นาทีต่อมา ฝ่ายการเงินก็ถือเงินสดเข้ามาในห้องทำงาน ไม่ใช่ว่าหลิวไคขี้เหนียว เขารู้จากหวังเต๋อเฉวียนว่า เฉินหยูมีวิธีการทำงานที่ไม่เข้าใจได้ง่าย ๆ แต่เมื่อเฉินหยูบอกว่าเท่าไหร่ก็เก็บเท่านั้น และไม่รับเงินเกินกว่าที่ควร

หลังจากส่งเฉินหยูออกไป หลิวไคนั่งอยู่ในห้องโถงชั้นหนึ่งด้วยความหงุดหงิด เขานั่งอยู่จนถึงเที่ยงคืนโดยไม่ได้สังเกตเวลา

“เจ้านาย ลูกค้ากำลังเริ่มเข้ามาแล้ว คุณจะทำยังไง?”

หลิวไคลุกขึ้นยืนและสั่งให้พนักงานทำงานต่อไป เขาอยากนั่งอยู่ที่นี่อีกสักพักและจะกลับบ้านไปพักผ่อนหลังเที่ยงคืน

ถ้ารู้ว่าจะเป็นแบบนี้ คงไม่ซื้อสถานที่นี้มาตั้งแต่แรก ตอนที่เขาได้ยินว่าจะขายคลับนี้ เขาดีใจมาก คิดว่าใช้เงินสามร้อยล้านหยวนซื้อของถูก แต่ตอนนี้เขาเห็นว่ามันไม่ใช่ของถูก แต่เป็นของที่ร้อนมือ หากไม่เกิดอะไรขึ้นก็ยังดี แต่ถ้าเกิดขึ้น เขาจะเจอปัญหาใหญ่

เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็วถึงเที่ยงคืน หลิวไคบิดขี้เกียจและเตรียมตัวกลับบ้านไปพักผ่อน

“อ๊ากกก!!!”

ทันใดนั้นก็มีเสียงกรีดร้องอย่างเจ็บปวดมาจากห้องส่วนตัว หลิวไคใจเต้นแรง ตะโกนเรียก “มีใครอยู่ไหม! ยาม หายไปไหนกันหมด!”

หลิวไคพายามกว่าหนึ่งโหลไปที่ห้องส่วนตัวซึ่งมีเสียงกรีดร้อง เมื่อยามเตะประตูเปิดออก หลิวไคก็ถอนหายใจโล่งอก ที่กรีดร้องไม่ใช่ผี แต่เป็นพนักงานหญิงที่กำลังเก็บกวาดห้อง

พนักงานหญิงนั่งลงกับพื้นเหมือนคนไม่มีแรง ใบหน้าขาวซีด

“คุณหลิวไค มีคนพูดอยู่ในห้องนี้!”

“คุณคงหูแว่ว ห้องนี้มีคุณคนเดียว จะมีคนพูดได้ยังไง”

หลิวไคมองไปรอบๆ คลับระดับท็อปต้องมีบรรยากาศระดับท็อป ห้องส่วนตัวนี้เก็บเสียงได้ดีเท่ากับสตูดิโอบันทึกเสียง จะตีกลองอยู่ในนี้ ก็ไม่มีใครได้ยินเสียง

“คุณหลิว เชื่อฉันเถอะ ฉันได้ยินจริงๆ มีคนพูดว่า หนาวจัง ช่วยปล่อยเขาไป”

หลิวไคตัวสั่นอย่างเห็นได้ชัด ทีวีและระบบเล่นเสียงในห้องนี้ถูกปิดไว้ เสียงไม่สามารถออกมาจากที่นี่ได้

แม้จะถามซ้ำแล้วซ้ำเล่า พนักงานหญิงก็สาบานว่าเธอไม่ได้ยินผิด

“ไปพักผ่อนเถอะ คืนนี้ไม่ต้องทำงานแล้ว”

หลิวไคออกจากห้องส่วนตัวและตัดสินใจว่าจะโทรหาเฉินหยูทันทีที่ฟ้าสาง

ตอนเช้าตรู่ เฉินหยูก็ถูกปลุกอีกครั้งด้วยเสียงโทรศัพท์

“หมอเฉิน คุณพูดถูก มีเรื่องแปลกๆ เกิดขึ้นจริงๆ”

“คุณรีบมาได้ไหม ขอร้องล่ะ ช่วยแก้ปัญหาให้ผมที”

หลิวไคใช้เสียงใกล้จะร้องไห้ร้องขอให้เฉินหยูมาให้เร็วที่สุด

คลับหรูให้ความสำคัญกับภาพลักษณ์เป็นอันดับแรก ถ้าชื่อเสียงเสียหาย ธุรกิจก็จะเสียหายไปด้วย

ไม่เพียงแค่ข่าวลือเรื่องผี แต่การบริการที่แย่เพียงเล็กน้อยก็สามารถกระทบธุรกิจได้ และหลิวไคกลัวผีตั้งแต่เด็ก ตอนนี้เขากลายเป็นเหมือนแมลงวันไร้หัว เขาต้องรีบกำจัดปัญหาก่อนที่ข่าวลือเรื่องผีจะกระจายออกไป

“ผมจะไปถึงภายในครึ่งชั่วโมง”

ในสายตาของหลิวไคตอนนี้ เฉินหยูเป็นเหมือนเสาหลักเดียวที่สามารถช่วยเขาได้ หากเฉินหยูสามารถแก้ปัญหาได้ หลิวไคพร้อมจะทำทุกอย่าง แม้แต่เรียกเฉินหยูว่าพ่อ

เมื่อมาถึงห้องส่วนตัว หลิวไคเล่าเหตุการณ์เมื่อคืนให้เฉินหยูฟังอย่างละเอียด

เฉินหยูเปิดประตูดูและพูดว่า “ยุ่งยากแล้ว”

“ยุ่งยากยังไง?”

หลิวไคถาม

“วันนี้อย่าเพิ่งเปิดบริการ หาแรงงานก่อสร้างที่เชี่ยวชาญในการขุดหลุมและนำเครื่องมือมาที่นี่ ให้พวกเขารอคำสั่งผม”

“ได้ครับ ผมจะจัดการทันที”

ไม่นาน แรงงานก่อสร้างหกคนที่ใส่ชุดทำงานถือค้อน เสียม และเครื่องเจาะก็มาถึงตรงหน้าเฉินหยู

เฉินหยูกล่าวว่า “อีกสักพักพวกคุณหกคนจะต้องเข้าไปในห้องนี้ แล้วขุดพื้นห้องออก จากนั้นขุดจากตำแหน่งตรงกลางลงไป”

“ต่อไปนี้อาจจะเห็นสิ่งที่ทำให้คุณขนลุก”

เฉินหยูมองหลิวไค หลิวไคเข้าใจทันที

และพูดว่า “คนละหนึ่งแสนหยวน หากหมอเฉินไม่อนุญาตให้คุณออกไป ไม่ว่าข้างหน้าจะมีเสือหรืออะไรก็ตาม ห้ามหนีเด็ดขาด!”

แรงงานก่อสร้างที่พูดด้วยสำเนียงต่างถิ่นพูดด้วยความตื่นเต้นว่า “เจ้านาย คุณพูดจริงเหรอว่าจะให้เราคนละหนึ่งแสนหยวน?”

“ผมจะให้ฝ่ายการเงินนำเงินมาให้ตอนนี้เลย”

ไม่กี่นาทีต่อมา เงินสดหกแสนหยวนก็ถูกนำมาต่อหน้าแรงงานก่อสร้าง ด้วยงานที่ทำงานหนักที่สุดของพวกเขา ทุกคนต่างรู้สึกฮึกเหิม ไม่ว่าจะเป็นเสือหรือผี พวกเขาไม่กลัว

“เริ่มขุดเลย”

เมื่อได้รับคำสั่งจากเฉินหยู ทุกคนก็รีบวิ่งเข้าไปในห้อง ใช้เครื่องมือในมือทุบพื้นห้องออก แล้วทุบกระเบื้องด้านล่างเผยให้เห็นดิน

“สวรรค์!”