เป็นไปได้ยังไง

การประกวดอาร์นูโว คือเวทีแห่งความฝันที่อ็องรี มาร์โซและสมาคมศิลปะแห่งชาติฝรั่งเศสทุ่มงบประมาณมหาศาลเพื่อจัดขึ้น

ด้วยเงินรางวัลมหาศาล มันจึงกลายเป็นโอกาสอันมั่นคงสำหรับศิลปินผู้ยากไร้ในการเปิดโลกแห่งศิลปะของตนเองอย่างเต็มที่

และด้วยการไม่เปิดเผยชื่อผู้เข้าประกวด มันจึงเป็นเวทีสำหรับศิลปินที่ประสบความสำเร็จแล้วในการยืนยันแนวทางของตน และทดสอบจุดยืนปัจจุบันของตัวเอง

ไม่อาจนับได้เลยว่ามีผู้คนมากมายเท่าไรที่ทุ่มเททั้งชีวิตเพื่อความฝัน เพื่อศิลปะ เพื่อการฟื้นคืนยุคเรอเนซองส์ในรูปแบบใหม่แห่งศตวรรษที่ 21

แต่กลับมีผลงานเลียนแบบโผล่มาในการประกวดเช่นนี้

แถมยังเป็นผลงานที่ได้รับเสียงสนับสนุนจากผู้คนมากที่สุดอีกด้วย

เป็นไปไม่ได้

นี่มันคือการดูหมิ่น

ดูหมิ่นผู้จัดงานอาร์นูโว ผู้เข้าประกวด และผู้รักศิลปะที่มาเยี่ยมชมงานนี้อย่างไม่มีทางให้อภัยได้

รวมถึงอ็องรี มาร์โซด้วย

กรอด—

ไม่รู้ว่าผลงานของอ็องรี มาร์โซรั่วไหลออกไปได้อย่างไร

ที่แน่ๆ คือนักวาดภาพที่เคยใช้บุคคลในประวัติศาสตร์มาเป็นพื้นหลังแทนตัวเองอย่างอ็องรี มาร์โซนั้น ทุ่มเทอย่างที่สุดกับผลงานของเขา

ทั้งภาพร่างนับไม่ถ้วนในสตูดิโอ ทั้งเวลาและความพยายามที่ใช้ในการควบคุมวัสดุอย่าง “ฮวังชิล” (แลกเกอร์ทองสไตล์ตะวันออก) ล้วนเป็นหลักฐานยืนยัน

แต่ผลงานเลียนแบบนี้ เพียงแค่เปลี่ยนท่าทางของตัวละครหลัก ก็สามารถช่วงชิงทุกสิ่งจากมาร์โซไปได้หมด

“ทำไมล่ะ?”

ชาชีฮยอนถามขึ้น

บังแทโฮเองก็มีสีหน้าสงสัย มองผมกับคุณปู่

พวกเขาไม่รู้รายละเอียด จึงไม่อาจเข้าใจได้ว่าเหตุใดผมและคุณปู่จึงตกใจถึงเพียงนี้

เพราะถ้าผลงานนั้นไม่ใช่ของเลียนแบบ ผมเองก็คงรู้สึกประทับใจเช่นเดียวกับที่เคยรู้สึกเมื่อได้ชมผลงานของอ็องรี มาร์โซครั้งแรก

“เกิดอะไรขึ้นเหรอ?”

“เป็—”

ผมกำลังจะพูดคำว่า “เลียนแบบ” ออกไป แต่คุณปู่ก็วางมือลงบนไหล่ผม

“น่าจะดีกว่าถ้าเราหาความจริงให้แน่ชัดก่อนจะพูดอะไร”

แม้ว่าผมจะคิดว่าเราควรรีบแจ้ง SNBA ให้ลบผลงานเลียนแบบที่น่ารังเกียจนี้ออกก่อนที่มันจะสายเกินไป แต่ดูเหมือนคุณปู่คิดว่าการทำความเข้าใจเรื่องราวทั้งหมดให้ถ่องแท้ก่อนนั้นสำคัญกว่า

“มีปัญหาอะไรหรือเปล่าครับ?”

เมื่อบังแทโฮถาม คุณปู่ก็พยักหน้า

“ฉันต้องไปพบคนจากสมาคมหน่อย”

เราสามคนออกจากแกลเลอรีทันที

คุณปู่รีบติดต่อคนจาก SNBA ส่วนฉันโทรหาอ็องรี มาร์โซ ผู้เป็นทั้งผู้เสียหายและผู้เกี่ยวข้องหลักของเรื่องนี้

...

อ็องรี มาร์โซ วีรบุรุษแห่งวงการศิลปะฝรั่งเศส ยิ้มอย่างพึงพอใจเมื่อเห็นผลโหวต

แสงและเงาที่ขับเน้นอย่างวิจิตรชวนให้นึกถึงแรมบรันต์ ผสานกับความขลังของ “ฮวังชิล” ที่เปี่ยมด้วยเสน่ห์แห่งโลกตะวันออก

ผลงานชิ้นแรกของซีรีส์ ความงาม ซึ่งเป็นภาพเปิดของยุคสมัยใหม่ กำลังนำเป็นอันดับหนึ่ง

└ ว้าว นี่มันอะไรกันเนี่ย

└ เหมือนภาพวาดทางศาสนาเลย

└ แสงที่ลอดผ่านร่างกับชุดนี่มันสุดยอดจริงๆ

└ ดูเหมือนเมสสิยาห์เลย

└ คลาสสิกแต่มีออร่าตะวันออก แบบนี้ใช่มั้ย? แล้วทองนั่นคืออะไร?

└ แคโรไลน์ สตริกบอกว่าอาจจะเป็นฮวังชิล

└ ฮวังชิลคืออะไรอะ?

└ ไม่รู้ดิ

└ แล้วใครเป็นคนวาดอะ?

└ ก็ไม่รู้เหมือนกัน

└ ตั้งใจวาดให้เห็นแค่ด้านหลังเพื่อสื่อถึงความเหนือมนุษย์ล่ะมั้ง

└ มีแต่ฉันรึเปล่าที่อยากรู้ว่าใครเป็นคนวาด 555 แล้วใครอะ?

└ มีเงินรางวัลขนาดนั้น ใครจะไปบอก

└ ถ้าพูดถึงคนที่ใช้สีทองได้ดีแบบนี้ ก็ต้องอ็องรี มาร์โซแล้วล่ะ

└ อ็องรี มาร์โซเหรอ?

└ ตาสีมรกตกับสีทองคือซิกเนเจอร์ของเขานะ เช่น อัญมณีของมาร์โซ

└ ดูจากภาพ ตัวละครตรงกลางก็เหมือนมาร์โซอยู่นะ?

└ แล้วมาร์โซจะมาแข่งทำไมอะ?

└ จริง ก็เขาเป็นคนจัดงาน จะมากินรางวัลเองได้ยังไง

└ งั้นอาจจะเป็นงานอุทิศให้มาร์โซ?

└ 2222 ใช่เลย เหมือนเป็นงานสดุดีให้เอโรอิกาแห่งวงการศิลปะฝรั่งเศส

└ อย่าพูดไรไร้สาระหน่อยเลย ใครจะเอางานคนอื่นมายื่นในเวทีที่จะเปลี่ยนชีวิตแบบนี้ได้

└ แต่เอาจริง เขาก็ทำเรื่องที่ยิ่งใหญ่มากจริงๆ แหละ

กระแสของปัญญาชนรวมหมู่บนโลกออนไลน์ เริ่มตั้งข้อสงสัยว่าตัวละครหลักใน ความงาม คืออ็องรี มาร์โซหรือไม่

บางคนถึงขั้นระบุว่าอ็องรี มาร์โซอาจเป็นศิลปินที่อยู่เบื้องหลังผลงานนี้ แต่ความเห็นนั้นไม่ได้รับการสนับสนุนมากนัก

เพราะไม่มีทางที่อ็องรี มาร์โซ ผู้ที่ชื่นชอบการเป็นจุดสนใจ จะปิดบังเรื่องการเข้าร่วมของตัวเอง

มีคนแย้งว่าหากเขาเป็นคนวาดจริง คงไม่วาดด้านหลังแบบนี้ และควรวาดหน้าตัวเองมากกว่า

แม้บางคนจะเสนอว่าการวาดด้านหลังอาจเป็นกลวิธีเพื่อสร้างความอยากรู้ แต่ก็ไม่มีหลักฐานรองรับ จึงไม่สามารถโน้มน้าวใครได้

“ฮึ่ม…”

อ็องรี มาร์โซยิ้มอย่างภาคภูมิเมื่ออ่านความเห็นของเหล่าผู้รักศิลปะ บางคนถึงกับสังเกตได้ว่าเขาอยู่เบื้องหลังภาพนี้ ซึ่งเขารู้สึกชื่นชม

แต่ส่วนใหญ่ไม่เชื่อเช่นนั้น

เขารออย่างใจจดใจจ่อว่าในวันประกาศผลรางวัล เมื่อเปิดเผยภาพที่สองและสามในซีรีส์ ความงาม และเปิดเผยว่าตัวละครเอกคือใคร ผู้คนจะมีปฏิกิริยาอย่างไร

บึ๊งงงง— บึ๊งงงง—

ขณะนั้นเอง โทรศัพท์มือถือของอ็องรี มาร์โซที่อยู่กับบัตเลอร์อาร์แซง ก็ดังขึ้น

อาร์แซงตรวจสอบชื่อผู้โทร

“ท่านศิลปินครับ คุณโกฮุนโทรมาครับ”

เจ้าเด็กนั่นก็เห็น ความงาม แล้วสินะ

ครั้งก่อนเขาเคยให้ดูภาพที่สองในซีรีส์นี้ไปแล้ว จึงไม่น่าจะไม่รู้ว่าใครคือคนวาด ความงาม

คงจะตกใจมาก

อ็องรี มาร์โซที่หลุดพ้นจากปมด้อยเรื่องพรสวรรค์ของอีกฝ่าย และกลับมายืนอย่างภาคภูมิ จึงกดรับสายด้วยอารมณ์อิ่มเอมใจ

“ดูแล้วใช่ไหม?”

-ดูแล้วครับ

น้ำเสียงของโกฮุนเร่งรีบอย่างเห็นได้ชัด

นั่นยิ่งทำให้อ็องรี มาร์โซรู้สึกสนุกขึ้นไปอีก

“เป็นยังไงล่ะ?”

-จะเป็นยังไงได้ล่ะครับ ต้องรีบลบออกสิครับ จะใจเย็นไปถึงไหนกัน

อ็องรีขมวดคิ้ว มองไปที่สมาร์ตโฟน

“พูดเรื่องอะไรของเธอน่ะ?”

-ก็มีงานลอกเลียนอยู่ในการประกวดแบบนั้น จะปล่อยไว้เฉยๆ ได้ยังไงล่ะครับ ใครดูออกก็รู้ว่าลอกมาร์โซมาเป๊ะเลย

อ็องรีกะพริบตาสามครั้ง แล้วหันมองไปทางอาร์แซงอย่างงุนงง

แต่เมื่อเห็นสายตาของเขา อาร์แซงก็ส่ายหน้าอย่างชัดเจนว่าไม่เข้าใจ

“ไปกินอะไรผิดมาหรือเปล่า?”

-ไม่รู้เหรอครับ? ความงาม ไง ความงาม ตอนนี้อยู่อันดับหนึ่งของการประกวด

โกฮุนรู้สึกแปลกใจ

แม้ผลงานที่เขาทุ่มเทจะถูกขโมยไปแสดงต่อหน้าผู้คน แต่ทว่าอ็องรี มาร์โซกลับนิ่งเฉยราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น

ความเป็นไปได้เดียวที่พอจะคิดได้คือ เขายังไม่เห็น ความงาม ในงานประกวดเลย

-รีบไปดูเถอะครับ ถึงไม่รู้ว่าหลุดไปได้ยังไง แต่เหมือนกันกับงานของมาร์โซทุกอย่างเลย ยกเว้นแค่เปลี่ยนมุมมอง ดูเหมือนกรอบก็เป็นของปิแอร์ มาร์โลด้วย ลองตรวจสอบดูครับ

อ็องรีที่ฟังอยู่เริ่มรู้สึกตลก

“อีกแล้วเรอะ ไปเก็บอะไรแปลกๆ มากินอีกล่ะ? ทำไมถึงว่าเป็นของลอกล่ะ?”

เจ้าเด็กคนนี้ พอเห็นอะไรน่ากินก็ตาลุกทุกที คงไปเจอของแปลกๆ เข้าตั้งแต่เช้า

อ็องรีนึกถึงตอนที่โกฮุนเคยกินของหวานที่ผสมแอลกอฮอล์ในงานแสดงคืนเปิดตัวของโกซูยอล แล้วก็อาละวาดออกมา

-……ไม่ใช่งานเลียนแบบเหรอครับ?

“ก็ใช่น่ะสิ”

แต่ในอีกฝั่งหนึ่ง โกฮุนกลับไม่เข้าใจสถานการณ์เลย

เขามั่นใจเต็มร้อยว่าอ็องรี มาร์โซจะไม่มีวันเข้าร่วมการประกวดด้วยตนเอง ดังนั้นถ้า ความงาม ไม่ใช่งานเลียนแบบ ก็มีความเป็นไปได้เดียวเท่านั้น

-อย่าบอกนะว่า……

“อะไรอีกล่ะ”

-ไม่จริงน่า ไม่มีทางเป็นแบบนั้นแน่

“ไม่จริงอะไร?”

อ็องรีเริ่มกลับมาสงบนิ่งอีกครั้ง

ภาพของโกฮุนที่ไม่สามารถยอมรับได้ว่า ความงาม ได้รับความนิยมมากกว่า ระลอกคลื่นแห่งฤดูร้อน ทำให้อ็องรีนึกถึงตัวเองในอดีต และรู้สึกพอใจ

-ไม่ใช่ใช่ไหมครับ?

“ใช่แล้วล่ะ”

โกฮุนเงียบไปพักใหญ่

แม้ว่าเขาจะเป็นเด็กที่มั่นใจและทะนงในฝีมือ แต่ตอนนี้อ็องรีก็อดคิดไม่ได้ว่าอาจทำให้เขาเจ็บเกินไป

-ไม่ใช่ใช่ไหมครับ……

“ก็รู้แหละ ว่ายอมรับไม่ได้”

-มันไม่ใช่นี่ครับ!

อ็องรี มาร์โซรู้สึกสงสารเด็กอัจฉริยะผู้ไม่เคยล้มเหลวในชีวิต ผู้ที่ได้รับความสนใจเสมอ

แม้เขาจะมีทั้งพรสวรรค์ ความพยายาม และความรักในศิลปะอย่างแท้จริง แต่เขายังไม่รู้ว่าควรทำเช่นไรเมื่อเผชิญหน้ากับคนที่เก่งกว่า

อ็องรีจึงตั้งใจจะสอนวิธีเผชิญหน้ากับความจริงในฐานะผู้ใหญ่ให้กับเขา

“เธอคงคิดมาตลอดว่าเธอเก่งที่สุด แต่ที่จริงมันเป็นแค่ภาพลวงตา”

-……

“ฉันเองก็เคยรู้สึกแบบนั้นนะ ว่าทำไมช่วงเวลาแบบนี้ถึงมาเร็วขนาดนี้ เหมือนคลิมต์ไงล่ะ”

โกฮุนยังคงเงียบ

อ็องรี มาร์โซ

ศิลปินผู้ยิ่งใหญ่คนนั้น จะยอมรับว่ามีคนเหนือกว่าตัวเองงั้นเหรอ?

เพราะแบบนั้นเหรอ?

โกฮุนส่ายหัวอย่างแรง แล้วตะโกนออกมา

-บอกมาทีสิว่าไม่จริง!

อ็องรีขมวดคิ้วทันที

ถึงจะยังเป็นเด็กแค่สิบขวบ แต่เขาก็ไม่ชอบที่คนที่เขายอมรับมาทำตัวงอแงไร้เหตุผลแบบนี้

“ยอมรับซะ ถ้าไม่รู้จักยอมรับ ก็จะไม่มีวัน—”

-หยุดพูดเรื่องไร้สาระสักทีเถอะ!

“…ว่าไงนะ?”

อ็องรีถึงกับหันไปมองอาร์แซงอย่างตกใจ แต่เขาเองก็ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับโกฮุนเช่นกัน

แล้วเสียงของโกฮุนที่เต็มไปด้วยความเว้าวอนก็ดังผ่านโทรศัพท์เข้ามาอีกครั้ง

-คุณไม่มีวันลอกใครอยู่แล้วใช่ไหมล่ะ! ถึงไม่ต้องลอกคุณก็ทำได้อยู่แล้วนี่! ไม่ใช่เหรอครับ?

อ็องรีเบิกตากว้างด้วยความตกใจ

-ไม่ใช่เหรอครับ?

“……”

คำพูดนั้นช่างไม่คาดคิดเกินไป จนเขาไม่อาจเอ่ยคำใดได้

-บอกมาว่าไม่จริงสิครับ เร็วเข้า

อ็องรีที่เริ่มกลับมามีสติอีกครั้งก็เริ่มขบคิดสถานการณ์

ดูเหมือนว่าโกฮุนจะเข้าใจผิดว่าตนลอกเลียนผลงานคนอื่น

“เจ้าบ้านี่ เช้าๆ มาพูดเรื่องอะไรไม่เข้าท่าอีกแล้ว? ฉันจะไปลอกใครทำไม! ตอนนี้แกอยู่ที่ไหน!”

วีรบุรุษผู้ถูกดูหมิ่นระเบิดเสียงตะโกนออกมาเต็มที่

...

“หยุดอยู่ตรงนั้นเลยนะ!”

อ็องรี มาร์โซตะโกนข่มก่อนจะตัดสายโทรศัพท์ไป

“เขาพูดว่าไงบ้าง?”

โกซูยอลถามหลานชาย

โกฮุนจ้องสมาร์ตโฟนอย่างเหม่อลอย ก่อนจะเช็ดน้ำตา แล้วคุณปู่ก็โอบไหล่เขาไว้

“เขาบอกว่าไม่ใช่งานลอก ทั้งสองชิ้นเลยครับ”

โกฮุนถอนหายใจด้วยความโล่งอก ที่ศิลปินคนโปรดของเขาไม่ได้ทำสิ่งที่ผิด

แม้จะเผลอจินตนาการถึงสถานการณ์เลวร้ายที่สุดเพราะคำพูดคลุมเครือของอ็องรี มาร์โซ แต่เมื่อเขายืนยันอย่างหนักแน่น ก็ทำให้รู้สึกเบาใจขึ้น

เพราะเขาเชื่อมั่นว่า ถึงจะพูดอะไรไร้สาระแค่ไหน แต่อ็องรี มาร์โซไม่มีวันโกหก

“ฮึ่ม แปลกจริงๆ นะ”

“ใช่เลยครับ”

ถ้าจะบอกว่าแค่บังเอิญเลือกใช้หัวข้อเหมือนกัน ก็ฟังไม่ขึ้น เพราะ ความงาม ที่ส่งเข้าประกวดนั้นเหมือนกับผลงานที่อ็องรี มาร์โซกำลังทำอยู่เกือบทุกประการ

“ดูเหมือนเขาจะรู้เรื่องอยู่แล้วครับ รอดูกันเถอะ เขากำลังจะมาทางนี้”

โกซูยอลพยักหน้า

ไม่นานหลังจากนั้น

อ็องรี มาร์โซก็มาถึงห้องพักโรงแรมของพวกโกฮุน และเคาะประตูราวกับจะพังมันลงมา บังแทโฮเปิดประตูรับเขา อ็องรีก็เดินหน้าบึ้งเข้ามาอย่างหงุดหงิด

โกฮุนรู้สึกโล่งใจที่เห็นเขามาอย่างปลอดภัย รีบเข้าไปหา แต่ก็โดนตะโกนใส่ทันที

“ฉันไปทำอะไรนักหนาให้เธอหาเรื่องขนาดนี้ ฮะ!?”

“ก็คุณพูดให้เข้าใจผิดนี่ครับ!”

“มันจะเข้าใจผิดตรงไหน!”

“คุณพูดเองว่ามีคนที่เก่งกว่าคุณ แล้วก็บอกว่า ความงาม ไม่ใช่งานลอก ผมเลยคิดแบบนั้นไง บอกมาสิครับ ว่ามันเกิดอะไรขึ้น จะกินช็อกโกแลตไหม?”

“ฉันเป็นคนวาดเอง! ฉัน!”

มือที่ยื่นช็อกโกแลตไปให้อยู่เมื่อครู่ของโกฮุนถึงกับปล่อยให้หล่นลงพื้น

“ดูไม่ออกหรือไง? มันเป็นซีรีส์!”

โกฮุนกระพริบตา แล้วถามต่อ

“แต่คุณบอกว่าจะไม่เข้าประกวดนี่ครับ”

“ฉันเคยพูดแบบนั้นเมื่อไหร่!”

“…หรือว่าคุณรู้ตัวอยู่แล้วว่าจะชนะเลยลงประกวด? ทั้งที่ห้ามผมไม่ให้ลงเองแท้ๆ…”

โกฮุนพยายามนึกทบทวน

แม้อ็องรีจะเคยพูดในแง่ลบเกี่ยวกับการประกวด แต่ถ้าจะเจาะจงจริงๆ เขาก็ไม่เคยพูดออกมาตรงๆ ว่าจะไม่ลงประกวด

“งั้น ความงาม เป็นผลงานของคุณจริงๆ เหรอครับ?”

“ใช่!”

โกฮุนที่ยังไม่เข้าใจสถานการณ์ทั้งหมด ก็ถามต่ออีกครั้งด้วยความงุนงง

“ทำไมเหรอครับ?”