ค่ำคืนวันที่หกของการประกวดอาร์นูโว

ศิลปินเดเมียน คาร์เตอร์ เปิดแถลงข่าว

เพราะเป็นช่วงก่อนวันประกาศผู้ชนะเพียงหนึ่งวัน สื่อและสาธารณชนจึงจับตาว่าเขาจะพูดอะไร

ท่ามกลางสายตานับไม่ถ้วน เดเมียน คาร์เตอร์กลับไม่อาจเอื้อนเอ่ยได้ง่ายๆ

“อะไรกัน เกิดอะไรขึ้น?”

“บรรยากาศตึงมากนะ”

นักข่าวที่ไหวตัวทันกับบรรยากาศผิดปกติเริ่มยิงคำถาม

แต่เดเมียน คาร์เตอร์ไม่ตอบ พิธีกรจึงออกมาควบคุมสถานการณ์ให้สงบลงแทน

จนเมื่อห้องโถงเงียบลง เดเมียน คาร์เตอร์จึงเอ่ยปากอย่างหนักอึ้ง

“หลังจากเห็นข้อสังเกตของนักข่าวท่านหนึ่งเมื่อวาน รวมทั้งปฏิกิริยาของแฟนๆ ผมรู้สึกถึงความรับผิดชอบครับ”

ยอดฝีมือกล่าวต่อด้วยเสียงทุ้มที่แฝงความสั่น

“การประกวดอาร์นูโวได้มอบประโยชน์แก่ศิลปินมากมาย ด้วยความทุ่มเทของผู้จัดทำให้ผลงานหลากหลายได้รับความรัก กระนั้น แม้ใจผมจะไม่ใช่เช่นนั้น แต่ผมกลับเข้าใกล้การประกวดนี้ด้วยวิธีที่ขัดกับเจตนารมณ์ของงาน ผมตัดสินว่า นี่ไม่ใช่เส้นทางที่ SNBA ตัวผมเอง และทุกท่านที่รักการประกวดอาร์นูโว ต้องการ”

เดเมียน คาร์เตอร์ซึ่งทำหน้าหม่นมาตลอด เงยหน้าขึ้นมองนักข่าวด้วยแววตาแน่วแน่

“ตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป ผมขอสละสิทธิ์การเข้าร่วมการประกวดครับ”

เสียงชัตเตอร์ถ่ายภาพดังระรัว นักข่าวผุดลุกขึ้นแทบจะพร้อมกัน

“หมายความว่าคุณสละการประกวดใช่ไหมครับ?”

“ครับ”

“ช่วยอธิบายให้ชัดเจนว่าด้วยเหตุใดคุณจึงตัดสินใจยุติการเข้าร่วมการประกวด!”

“ในเมื่อการประกวดนี้ตั้งอยู่บนพื้นฐานของความไม่เปิดเผยชื่อ ผมอยากทดสอบด้วยตัวเองว่าผลงานของผมจะได้รับความรักได้ไหม ผมไม่คิดเลยว่าเมื่อเรื่องดำเนินมาถึงจุดนี้ จะกลายเป็นการพรากโอกาสของศิลปินท่านอื่นๆ ผมคิดว่าต้องรีบแก้ไขความผิดพลาดก่อนจะสายเกินไป”

“แล้วคุณจะบอกกับแฟนๆ ที่คอยเชียร์คุณมาตลอดอย่างไร?”

“เพราะแฟนๆ ที่จำผมได้ ผมจึงได้รับคะแนนมากที่สุด จุดนั้นผมจะไม่มีวันลืม อย่างไรก็ตาม ในฐานะคนที่รักศิลปะ ผมเพียงหวังให้การประกวดครั้งนี้ไหลไปในทิศทางที่เหมาะสมยิ่งขึ้น ขออภัยที่ทำให้ไม่เป็นไปตามความคาดหวังครับ”

* * *

เพล้ง!

อ็องรี มาร์โซที่กำลังดู TV ขว้างแก้วในมือ

แก้วน้ำกระแทกเข้ากับจอมอนิเตอร์ เศษแก้วแตกกระจายกระเด็นเต็มพื้น

อาร์แซงสะดุ้งโหยง แล้วชำเลืองมองเจ้านายที่อารมณ์ฉุนเฉียว

โดยปกติเขาก็เป็นคนอารมณ์ร้อนอยู่แล้ว แต่โมโหถึงขั้นนี้ถือว่าไม่บ่อยนัก

“อวดดีนัก กล้าดียังไง”

อ็องรี มาร์โซไม่มีวันให้อภัยเดเมียน คาร์เตอร์

การประกวดอาร์นูโวเป็นสัญญาณเปิดฉากการฟื้นตัวของวงการศิลปะ

มิเชล พลาตินี ฝ่าฟันสภาพแวดล้อมที่เลวร้ายมาตลอดหลายเดือน กัดฟันทำงานจนการประกวดออกมาดีที่สุดเท่าที่จะทำได้

นี่คือเวทีศักดิ์สิทธิ์ที่ตนผู้เป็นตัวแทนของยุคปัจจุบัน ต้องชิงชัยกับโกฮุนผู้เป็นสัญลักษณ์ของอนาคต

เป็นสถานที่ประกาศให้รู้ด้วยว่า ต่อไปตนจะเปลี่ยนแปลงโลกศิลปะอย่างไร

เดเมียน คาร์เตอร์กลับมองการประกวดอาร์นูโวแบบนั้นเป็นแค่ป้ายโฆษณา

เขาใช้ <การลาจาก> เป็นเครื่องมือเพื่อให้ผลงานเป็นที่จับตามองและปั่นมูลค่าของตัวเอง

อภัยให้ไม่ได้

อ็องรี มาร์โซพุ่งตรงไปที่โรงรถ

“คุณศิลปิน จะไปไหนหรือครับ?”

เขาทำเป็นไม่ได้ยินคำถามของอาร์แซง แล้วขับรถมุ่งหน้าไปยังสถานที่ที่เดเมียน คาร์เตอร์จัดแถลงข่าว

ขณะเดียวกัน

โกฮุนก็กำลังเฝ้าดูสถานการณ์อยู่เช่นกัน

โกซูยอลกับบังแทโฮช็อกหนักกับการตัดสินใจของเดเมียน คาร์เตอร์ จนพูดไม่ออก

ชาชีฮยอนถาม

“ทำไมถึงขอถอนตัวล่ะครับ?”

“…เขาว่าจะปรับแก้สถานการณ์ที่ขัดกับเจตนารมณ์ของการประกวดน่ะ”

“ไม่ใช่หรอกครับ”

โกฮุนขัดคำของบังแทโฮ

“ถ้าคิดแบบนั้นจริง ก็คงไม่ส่งผลงานอย่างนั้นมาตั้งแต่แรกหรอก”

<การลาจาก> มีเอกลักษณ์จนต่อให้คนที่ไม่รู้จักเดเมียน คาร์เตอร์นัก ก็พอดูออกทันที

วิธีใช้สัตว์สตัฟฟ์และประเด็นเรื่องชีวิตกับความตาย แทบจะเป็นสัญลักษณ์ประจำตัวของเดเมียน คาร์เตอร์

เป็นไปไม่ได้ที่จะคาดการณ์สถานการณ์แบบนี้ไม่ออก

“ใช่สิ จะไม่รู้ได้ยังไงกัน”

บังแทโฮพยักหน้า

ต่อให้หาคำสวยหรูมาอ้าง ก็ยังมีจุดน่าสงสัยเต็มไปหมด

“แต่ใน SNS คนพากันชอบนะครับ?”

ชาชีฮยอนหยิบสมาร์ตโฟนขึ้นมา

└ตัดสินใจแบบนี้ทั้งที่กำลังนำอยู่ ต้องยากมากแน่ๆ คิดรอบคอบจริงๆ

└คนแบบนี้แหละถึงเรียกว่าศิลปิน

└เดเมียน คาร์เตอร์สุดยอดจริงๆ พอเป็นโหวตยอดนิยมก็ยอมถอยทันทีเลยนะ

└เพราะกระแสวิจารณ์มันลบมากไง ก็มีคนท้วงด้วยว่าเดเมียน คาร์เตอร์ตั้งใจให้เป็นแบบนี้ไม่ใช่เหรอ

└ดูนั่นสิ ถ้าตั้งใจจริงจะยอมถอนตัวเหรอ? พวกที่อยากจะด่าคาเตอร์ให้ได้ไม่ว่าอย่างไร อยากถามจริงๆ ว่าตอนนี้สบายใจขึ้นหรือยัง

└ผู้ยิ่งใหญ่ยังไงก็เป็นผู้ยิ่งใหญ่แหละ

└แล้วผู้เข้าแข่งคนอื่นล่ะ เป็นไงบ้าง

└ก็ต้องดีใจสิ อันดับตัวเองขยับขึ้นทีละขั้น

โกฮุนกัดฟันแน่น

ทำเป็นคนดี ทำเป็นชอบธรรม แต่เดเมียน คาร์เตอร์กำลังเยาะเย้ยศิลปิน 1,788 คนที่ทุ่มเทเต็มกำลังให้การประกวดนี้

เขาใช้คนมากมายที่เตรียมงานประกวดเป็นเครื่องมือ

“จังหวะมันแปลก”

บังแทโฮเอ่ยขึ้น

“ถ้าเหตุผลเป็นแบบนี้ ควรเลิกไปตั้งนานแล้ว พอขึ้นอันดับหนึ่งปุ๊บถึงค่อยทำแบบนี้ มันดูยังไงก็ต้องมีเจตนาอื่นแฝงอยู่”

“มีเจตนาอะไรเหรอ?”

“…ก็คงเรื่องราคาผลงานนั่นแหละ ถึงจะเป็นแค่การคาดเดาก็ตาม”

โกฮุนขมวดคิ้ว

เงินรางวัลชนะเลิศหนึ่งล้านยูโรก็ไม่ต่างอะไรกับมูลค่าซื้อขายของผลงานที่ส่งเข้าการประกวดอาร์นูโว

ลิขสิทธิ์และกรรมสิทธิ์ยังเป็นของศิลปินก็จริง แต่มีเงื่อนไขต้องโอนสิทธิ์การใช้แบบเอกสิทธิ์ให้ SNBA เป็นเวลา 5 ปี ทำให้ผลงานที่ได้รางวัลมีกำหนดจะถูกนำไปจัดแสดงในพิพิธภัณฑ์ลูฟร์และนิทรรศการต่างๆ

“อีกห้าปีก็ขายได้ไม่ใช่เหรอครับ? จำเป็นต้องทำขนาดนั้นเลยเหรอ?”

“คำว่าจำเป็นนี่สิ”

บังแทโฮผ่อนลมหายใจยาวแล้วเรียบเรียงความคิด

“ราคาผลงานขึ้นอยู่กับช่วงเวลาที่ขายด้วย ถ้าเดเมียน คาร์เตอร์ทำอย่างที่ฉันคิดจริงๆ เขาก็คงอยากขายตอนที่ <การลาจาก> ถูกจับตามองที่สุดผ่านการประกวดอาร์นูโว”

โกฮุนไม่อยากเชื่อคำอธิบายของบังแทโฮ

เขาไม่อยากคิดว่าหนึ่งในศิลปินที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของยุคนี้จะทำเรื่องแบบนั้นลงได้

แต่การกระทำที่ไม่อาจเข้าใจของเดเมียน คาร์เตอร์ กลับได้รับคำอธิบายที่ฟังขึ้น

“เขาเก่งในการรวบรวมกระแส อาจมองว่าบทความของนักข่าวอีอินโฮเป็นโอกาสก็ได้ เพราะได้คะแนนเพิ่มจากการที่เขาสนับสนุนเนื้อหาในบทความนั้น”

ประเด็นปัญหาของการประกวดอาร์นูโวที่นักข่าวอีอินโฮกล้าหาญชี้ให้เห็น

เดเมียน คาร์เตอร์ตอบรับกระแสนั้น ดึงความสนใจมาไว้ที่ตัวเอง และด้วยเหตุนี้จึงสามารถแซง <ความงาม> ที่ตามมาติดๆ ได้

โกฮุนพยายามปฏิเสธ เพราะคิดว่าห้ามมองคนในแง่ร้าย

แต่เพียงข้อเท็จจริงที่ว่าเดเมียน คาร์เตอร์หยามผู้เข้าร่วมอีก 1,788 คนที่ไม่ใช่ตัวเขา ก็ปฏิเสธไม่ได้อยู่ดี

การประกวดที่ผู้เข้าร่วมทุ่มเทจนยอมสละชีวิตประจำวันมาตลอดหลายเดือน

การสละตำแหน่งที่ผู้เข้าร่วมทุกคนอยากจะช่วงชิงให้ได้ อย่างตัวมันเองก็คือความดูหมิ่น

ไม่รู้ว่าเดเมียน คาร์เตอร์สละสิทธิ์ด้วยเจตนาอะไร หรือวางแผนไว้ตั้งแต่ตรงไหน แต่อย่างน้อยเรื่องนี้ก็เป็นความจริง

“คุณปู่”

โกฮุนเรียกโกซูยอล

โกซูยอลที่ยังอยู่ในอาการช็อกหนักค่อยๆ หันหน้ามา

“เรื่องที่ได้รับเชิญพรุ่งนี้ ผมไม่ไปนะครับ ผมไม่อยากคบค้ากับคนนั้น”

โกซูยอลนึกถึงบัตรเชิญที่เดเมียน คาร์เตอร์ส่งมา แล้วผ่อนลมหายใจยาวพร้อมพยักหน้า

“เอาตามนั้นเถอะนะ”

โกซูยอลถอนหายใจระลึกถึงเดเมียน คาร์เตอร์ในความทรงจำเมื่อวันวาน

* * *

โครม!

อ็องรี มาร์โซถีบประตูพุ่งเข้าห้องสัมมนาของโรงแรมแห่งหนึ่งในใจกลางปารีส

“……”

งานแถลงข่าวเพิ่งจบไป เหลือเพียงพนักงานที่กำลังเก็บกวาด ผู้สื่อข่าวบางส่วน และคนเกี่ยวข้องไม่กี่คน

บรรดานักข่าวต่างกรูกันเข้าหาแขกรับเชิญที่เหมาะแก่การสัมภาษณ์ที่สุด

“คุณมาร์โซ! คุณคิดอย่างไรกับการตัดสินใจอันกล้าหาญของเดเมียน คาร์เตอร์?”

“กล้าหาญงั้นเหรอ?”

อ็องรี มาร์โซคว้าคอเสื้อผู้สื่อข่าวที่ยิงคำถามนั้น

“หมอนั่นอยู่ไหน”

“คะ ครับ?”

“เดเมียน คาร์เตอร์ อยู่ไหน!”

แม้ปกติอ็องรี มาร์โซจะทำตัวไม่เกรงใจใคร แต่แทบไม่เคยลงไม้ลงมือมาก่อน นักข่าวจึงพากันตื่นตระหนก

แต่ขณะเดียวกัน พวกเขาก็ไม่ลืมยกกล้องขึ้นมาบันทึกภาพชายที่กำลังเดือดดาลสุดขีด

“โอ้ นั่นมาร์โซไม่ใช่หรือ”

ขณะนั้นเอง ชายคนหนึ่งก้าวเข้ามาหาอ็องรี มาร์โซ

เขาคือมหาเศรษฐีเจย์ โจปลิง

“มีเรื่องอะไรถึงได้เดือดขนาดนี้”

อ็องรี มาร์โซคลายมือปล่อยคอเสื้อนักข่าว จากนั้นก้าวฉับเข้าไปหาเจย์ โจปลิงแล้วมองลงมา

“เดเมียน คาร์เตอร์ อยู่ไหน”

“คาร์เตอร์รึ? ไม่รู้สิ ถึงจะเป็นแฟนผลงาน แต่เราไม่ได้สนิทกันส่วนตัว”

อ็องรี มาร์โซยื่นหน้าเข้าไปคุกคาม

“เลิกพูดจาไร้สาระซะ”

เจย์ โจปลิงที่ยอมจ่ายถึง 50 ล้านปอนด์เพื่อซื้อผลงานของเดเมียน คาร์เตอร์ จะไม่รู้เรื่องของเขาได้อย่างไร

โดยทั่วไป นักสะสมกับศิลปินต่างก็รักษาความสัมพันธ์ที่ใกล้ชิดกันเสมอ

เพราะนักสะสมต้องการผลงานคุณภาพ ส่วนศิลปินต้องการเงินก้อนโต จึงเป็นความสัมพันธ์ที่แยกจากกันไม่ขาด

“เอาล่ะ เอาล่ะ ใจเย็นก่อน ไม่รู้มีเรื่องอะไร แต่เข้าไปคุยกันช้าๆ ข้างในดีกว่า ได้เจอกันแบบนี้ก็นับว่าเป็นวาสนาไม่ใช่หรือ”

เจย์ โจปลิงยิ้ม

รอยยิ้มเจ้าเล่ห์นั้นยิ่งกระตุ้นอ็องรี มาร์โซให้เดือดดาลกว่าเดิม

“พามันมาให้ฉันเดี๋ยวนี้”

“อืม คำขอนั้นมันยากไปหน่อยนะ”

ดูท่าเขาไม่คิดจะยอมทำตามง่ายๆ

ไม่รู้ด้วยเหตุผลใด แต่ในเมื่อปฏิเสธความสัมพันธ์กับเดเมียน คาร์เตอร์ขนาดนั้น ก็ต้องมีเหตุผลที่จำเป็นต้องปกปิด

อ็องรี มาร์โซหันศีรษะ

“เมื่อกี้ถามใช่ไหม ว่าคิดยังไงกับการถอนตัวของเดเมียน คาร์เตอร์”

นักข่าวที่ยังไม่เข้าใจว่าอ็องรี มาร์โซโกรธเรื่องอะไร ต่างก็เปิดเครื่องบันทึกเสียง

“ข้อแรก มันเป็นไอ้ชาติหมาที่ไม่เห็นหัวผู้เข้าประกวดคนอื่นๆ เลย”

นักข่าว พนักงานโรงแรม และคนที่อยู่ในห้องสัมมนาต่างเบิกตากว้าง

“ข้อสอง น่าตกใจที่มีมนุษย์โง่เง่ากล้าล้อเลียนฉัน อ็องรี มาร์โซ”

อ็องรี มาร์โซเอียงคอมองเจย์ โจปลิงด้วยสายตากราดเกรี้ยว

“ข้อสาม อยากรู้เหมือนกันว่า <การลาจาก> หรือจะเรียกขี้หมาก็เถอะ มันจะถูกเอาไปขึ้นขายที่สถานที่ประมูลไหน”

อ็องรี มาร์โซใช้ปลายนิ้วจิ้มไหล่เจย์ โจปลิงถี่ๆ

“เห็นอยากทำเงินนักสินะ แต่เลือกคู่ต่อสู้ผิดคนแล้ว”

“ผมไม่เข้าใจว่าคุณหมายถึงอะไรนะ?”

“ใช่ล่ะ นายคงไม่เข้าใจ ถ้าเข้าใจก็คงไม่ทำแบบนี้”

“งั้นช่วยอธิบายหน่อยได้ไหม? อยู่ๆ โผล่มาใส่โทสะอย่างเดียว มันทำให้ฉันงงนะ”

เจย์ โจปลิงไหวไหล่เล็กน้อย พลางเหลือบมองบรรดานักข่าว

ต่อให้เป็นอ็องรี มาร์โซ ก็ไม่อาจลงมือทำอะไรได้เมื่อสื่อมวลชนจ้องอยู่

ยิ่งไปกว่านั้น การถอนตัวจากการประกวดก็มีเหตุผลอ้างอิงชัดเจน ฝ่ายที่หยิบยกเป็นปัญหาต่างหากที่จะโดนกระแสตีกลับ

อ็องรี มาร์โซคำรามต่ำ

“สายไปแล้ว”