การซ้อมเริ่มแล้ว
แม้จะเตรียมเพลงไว้เยอะไปหน่อย แต่สุดท้ายกู้สิงก็ไม่ได้ลากให้หลี่เมิ่งซ้อมกันจนเช้าของอีกวัน ทุกคนแยกย้ายกันตอนสี่ทุ่ม
ไม่ใช่ว่าหลี่เมิ่งไม่อยากซ้อมต่อ
ดูเหมือนยิ่งซ้อมกู้สิงก็ยิ่งคึก คนนวงก็เริ่มไฮกันขึ้นเรื่อยๆ แต่เป็นกู้สิงต่างหากที่ไม่อยากซ้อมต่อ เพราะถึงเวลานอนของเขาแล้ว แนวคิดเรื่องการดูแลสุขภาพไม่อนุญาตให้เขาโต้รุ่ง การซ้อมต้องทำตอนกลางวันเท่านั้น เรื่องนี้เป็นหลักการ
ตอนเลิกซ้อม เหมือนทุกคนจะยังรู้สึกค้างๆ คาๆ อยู่เล็กน้อย?
เช้าวันรุ่งขึ้นกู้สิงก็มาหาหลี่เมิ่งเพื่อซ้อมต่อ แต่กลับพบว่าสมาชิกวงมาถึงก่อนเขาแล้ว ทุกคนมองเขาด้วยสายตาเป็นประกาย ทักทายกันอย่างกระตือรือร้นว่า:
“รุ่นเกอ!”
เรียกรุ่นเกอนี่ก็เกินไปหน่อยไหม?
ทำไมพวกนายไม่เรียกตรงๆ ไปว่าเติ้งเติ้งเลยล่ะ?
กู้สิงถือมื้อเช้าที่เพิ่งซื้อมา กำลังจะหาที่นั่งกินอยู่ดีๆ สมาชิกวงก็ช่วยกันเคลียร์โต๊ะตัวหนึ่งให้ว่าง แล้วขนเก้าอี้มาตัวหนึ่งทันที:
“รุ่นเกอมานั่งกินตรงนี้ครับ!”
กู้สิงรู้สึกแปลกๆ แต่ก็ยังนั่งลงกินอยู่ดี หลี่เมิ่งอ้าปากเงียบๆ อยู่ข้างๆ: นั่นมันเก้าอี้ฉันนะ
ฉันต่างหากคือมิวสิกไดเรกเตอร์!
แต่พอนึกถึงฟอร์มการซ้อมเมื่อวานของกู้สิง หลี่เมิ่งก็เม้มปาก ไม่พูดอะไรออกมาอีก อีกฝ่ายสมควรจะได้นั่งเก้าอี้ของเธอจริงๆ สายตาของอาจารย์เธอยังคมกริบเหมือนเดิม
ไม่สิ
ต้องบอกว่าศักยภาพกับฝีมือของกู้สิง ยังเหนือกว่าที่อาจารย์หลิวจงหยวนบรรยายไว้ซะอีก!
ยอดฝีมือในบรรดาคนรุ่นใหม่!
หลี่เมิ่งให้คำประเมินแบบนี้อยู่ในใจ นี่คือข้อสรุปที่เธอกับสมาชิกวงทุกคนลงความเห็นร่วมกัน หลังจากซ้อมกับกู้สิงกันทั้งวันเมื่อวาน
หากไม่ใช่เพราะแบบนี้ล่ะก็
พวกสมาชิกวงที่นิสัยหัวแข็งซ่าๆ คุมยากกลุ่มนี้ คงไม่เรียก “รุ่นเกอ” คำแล้วคำเล่า แถมยังคอยรับใช้กู้สิงให้กินดีอยู่สบายขนาดนี้
ว่าแต่ก็ว่าเถอะ ทำไมพวกเขาถึงเรียกกู้สิงว่า “รุ่นเกอ” กันนะ?
ด้วยความสงสัย หลี่เมิ่งเลยลองค้นในเน็ตดู แล้วก็เจอคลิปตัดต่อชิ้นหนึ่ง หลังจากดูจบ เวลาเธอมองกู้สิง สายตาก็แปรเปลี่ยนเป็นแปลกๆ ขึ้นมาทันที
แน่นอนว่านี่ไม่ได้มีผลอะไรกับการซ้อม
ยังเหลือเวลาอีกสามวันกว่าจะถึงวันอัดรายการ กู้สิงมาล่วงหน้าก็เลยไม่มีใครมาขัดจังหวะการซ้อมของพวกเขาในช่วงนี้
แล้วก็แบบนี้แหละ
กู้สิง หลี่เมิ่ง และคนอื่นๆ ซ้อมกันเรื่อยมาจนกระทั่ง 《ยุคซูเปอร์โนวา》 ใกล้จะเริ่มอัดเทปตอนที่สาม!
……
วันนี้เป็นวันจันทร์ ฝนโปรยปรายนิดๆ อากาศชื้นๆ มืดหม่น แต่ในห้องโถงของเหล่านักร้องกลับอบอุ่นสว่างไสว เหล่านักร้องนั่งดื่มกาแฟ คุยกันไปเรื่อยเปื่อย
“วันนี้น่าจะมีผู้ท้าชิงนะ?”
จีหยุนโจวเอ่ยขึ้นพร้อมรอยยิ้ม เฉียนหยุนหลงก็รับคำทันทีว่า: “ใช่ ก่อนอัดเทปก็แจ้งแล้วว่าตอนที่สามจะมีผู้ท้าชิงมาแข่งกับพวกเรา”
“จะเป็นใครกันนะ”
เฉินหลิงซูทำท่าทางสงสัยสุดๆ ทั้งที่จริงๆ แล้วเธอรู้ดีว่าผู้ท้าชิงคือใคร ยังไงเธอกับกู้สิงก็อยู่ในสังกัดผู้จัดการคนเดียวกัน
ตอนนี้ก็แค่แกล้งเล่นตามน้ำหน่อย
ลั่วหนิงเองก็เป็นอีกคนที่รู้ว่าผู้ท้าชิงคือใคร เธอนั่งดื่มกาแฟอย่างอารมณ์ดี
ลู่ซีมองไปทางลั่วหนิงยิ้มๆ แล้วชวนคุยก่อน: “วันนี้ดูอารมณ์ดีนะ”
“ก็เรื่อยๆ”
ลั่วหนิงตอบด้วยน้ำเสียงเรียบๆ ไม่หวานไม่เค็ม
ลู่ซีก็ไม่ได้น้อยใจอะไร ความจริงหลังอยู่ถ่ายทำมาสองตอน ทุกคนก็รู้กันแล้วว่าลั่วหนิงเป็นคนบุคลิกเย็นๆ แบบนี้ เขากะพริบตาทีหนึ่งแล้วพูดว่า: “เธอรู้หรือเปล่าว่าผู้ท้าชิงเป็นใคร?”
“ไม่รู้”
ลั่วหนิงไม่ชอบโกหก แต่เพราะกู้สิงแอบฝากไว้ให้เธอเก็บเรื่องนี้เป็นความลับ ห้ามเปิดเผยตัวตนของผู้ท้าชิง
บางครั้งลั่วหนิงก็โกหกเล็กๆ น้อยๆ บ้างเหมือนกัน
เพียงแต่ลั่วหนิงไม่ถนัดโกหกจริงๆ เลยได้แต่แกล้งทำเป็นว่ากาแฟร้อนมาก แล้วก็เป่าปากใส่ปากแก้วไม่หยุด
“ฟู่~ ฟู่~”
ลู่ซีมองลั่วหนิงเขม็งอยู่พักหนึ่ง ก่อนจะพูดว่า: “ไม่รู้ว่านักร้องที่ผู้ท้าชิงเล็งไว้คือใครกันนะ”
“ต้องเป็นฉันแน่นอนอยู่แล้ว”
หลานเฟยหลินทำหน้ากังวลแล้วพูดว่า “ฉันรู้สึกว่าความเป็นไปได้ที่ผู้ท้าชิงจะมาเลือกฉันท้าสูงที่สุดเลยนะ เพราะสไตล์ของฉันเหมือนไม่ค่อยเหมาะกับเวทีแข่งขันแบบนี้ สองตอนก่อนคะแนนโหวตฉันก็รั้งท้ายมาตลอด ถือว่าเป็นนักร้องที่เป็นภัยคุกคามน้อยที่สุดในพวกเราแล้ว”
“ไม่หรอกน่า”
เฉียนหยุนหลงปลอบหลานเฟยหลินว่า “ที่สองตอนแรกคะแนนโหวตเธอต่ำ แค่เพราะยังไม่ชินกับจังหวะการแข่งขันแบบนี้เอง ฉันเชื่อว่าตอนนี้เธอต้องทำได้แน่นอน!”
พูดจบ
เฉียนหยุนหลงก็เงยหน้าขึ้นมองกล้อง สีหน้าจริงจังแล้วพูดว่า “ถ้าผู้ท้าชิงเป็นผู้ชายล่ะก็ ผมหวังว่าผู้ท้าชิงคนนี้จะมาหาผมตรงๆ เลยดีกว่า อย่าไปลำบากใจเฟยหลินของพวกเรา ผมหวังว่าทีมรายการจะช่วยเอาข้อความนี้ไปบอกเขาด้วย”
“พี่หลงพูดแบบนี้คืออบอุ่นมากเลยนะ”
หลานเฟยหลินทำท่าซาบซึ้งสุดๆ เฉียนหยุนหลงในรายการวาไรตี้ต่างๆ ก็มักจะเป็นภาพลักษณ์พี่ชายใจดีอบอุ่นแบบนี้ตลอด จะว่าเขาอาศัยจังหวะสร้างคาแรกเตอร์หรือเปล่าก็ช่าง อย่างไรก็ต้องแสดงท่าทีสักหน่อยอยู่แล้ว
ว่าแต่
ถ้าบังเอิญผู้ท้าชิงเป็นคนที่ทนคำยั่วไม่ได้จริงๆ แล้วหันไปเลือกท้าทายเฉียนหยุนหลงขึ้นมา งั้นตัวเธอเองก็มีหวังจะได้อยู่ต่อสิ?
ในขณะเดียวกัน
กู้สิงถูกทีมรายการให้มานั่งรออยู่ในห้องเล็กๆ ห้องหนึ่ง มีพาร์ตเนอร์ชั่วคราวอย่างสวีไข่ลี่มานั่งเป็นเพื่อน
ตรงผนังห้องเล็กนั้น แขวนจอภาพจากกล้องวงจรอยู่หนึ่งจอ ซึ่งกำลังถ่ายทอดสดบรรยากาศในห้องโถงของเหล่านักร้องอยู่พอดี นักร้องฝั่งโน้นกำลังคุยอะไรกัน กู้สิงฟังได้ชัดแจ๋วทุกคำ!
ตอนที่เฉียนหยุนหลงพูดว่า “หวังว่าผู้ท้าชิงจะมาหาผมโดยตรง” นั้นเอง
สวีไข่ลี่ก็แอบสังเกตการแสดงออกของกู้สิง พบว่าตอนเขาได้ยินประโยคนี้ หน้าไม่ได้เปลี่ยนสีแม้แต่นิดเดียว แถมไม่มีปฏิกิริยาอะไรออกมาสักคำ
ดูท่าแล้ว
รุ่นเกอที่กำลังดังระเบิดคนนี้ วันนี้คงตัดสินใจแน่วแน่แล้วว่าจะเลือกหลานเฟยหลินซึ่งดูเป็น “ลูกพลับนิ่ม” มาบีบเล่นสินะ?
คนอื่นอาจจะออกตัวสวยๆ ว่า “ผมไม่อยากรังแกผู้หญิง” อะไรแบบนั้น
แต่กู้สิงไม่จำเป็นต้องกังวลเรื่องพวกนี้เลย ท้ายที่สุดแล้วรุ่นเกอคนนี้ในรายการ 《นักแสดงโปรดประจำที่》 เขาขายจุดเด่นคือ “ความจริงใจ” อยู่แล้ว ทำอะไรก็จะคิดถึงเรื่องมุมกล้องของตัวเองก่อนเสมอ แถมไม่เคยอ้อมค้อม ปิดบังอะไร ทุกครั้งมักจะพูดตรงๆ แบบไม่เกรงใจ
ผู้ชมจำนวนไม่น้อยที่ดูรายการจบแล้ว ดูเหมือนจะยิ่งชอบ “ความจริงใจ” แบบนี้ของกู้สิงด้วยซ้ำ!
งั้นพอกู้สิงมา 《ยุคซูเปอร์โนวา》 แล้วเลือกไปท้าทายหลานเฟยหลิน ก็สามารถพูดออกมาแบบไม่ต้องปิดบังได้เลยว่า ในเมื่อมีวิธีที่โอกาสชนะสูงที่สุดอยู่ในมือ ทำไมถึงต้องเสี่ยงด้วยล่ะ?
พี่ขอเลือกทางที่ชนะสิ!
นี่ก็ยังสอดคล้องกับภาพลักษณ์ของเขาอยู่ดี ต่อให้กู้สิงไม่เคยตั้งใจสร้างคาแรกเตอร์อะไร แต่ด้วยบุคลิกเดิมๆ บวกกับบทบาทที่เขาเล่นใน 《นักแสดงโปรดประจำที่》 นั่นแหละ ที่ค่อยๆ หล่อหลอมจนกลายเป็นคุณสมบัติแบบ “คาแรกเตอร์” ประเภทหนึ่งโดยไม่รู้ตัว
เป็นคาแรกเตอร์แบบใหม่มากชนิดหนึ่ง
มีชาวเน็ตตั้งชื่อคาแรกเตอร์ของกู้สิงแบบนี้ว่า “เพี้ยนสุดขอบ”
จนถึงขนาดว่า ทุกครั้งที่กู้สิงพูดอะไรหลุดโลกออกมาใน 《นักแสดงโปรดประจำที่》 ก็มักจะถูกคนดูแซวว่า “เพี้ยนอีกแล้ว” อยู่เรื่อย
“อาจารย์กู้คิดไว้หรือยังว่าจะเลือกใคร?”
แม้แต่เฉียนหยุนหลงออกตัวท้าทายกู้สิงตรงๆ แบบนั้น เขายังไม่สะทกสะท้าน ทำให้สวีไข่ลี่รู้สึกหน่วงๆ อยู่บ้าง ตอนเขาไปออกรายการ 《นักแสดงโปรดประจำที่》 ปากก็แซ่บใช้ได้ไม่ใช่เหรอ ทำไมพออยู่กับเธอถึงไม่ยอมปริปากเลยล่ะ?
“คิดไว้แล้ว”
กู้สิงในที่สุดก็ยอมพูดออกมา
สวีไข่ลี่ถึงโล่งอก อย่างน้อยก็ยอมคุยกับเธอแล้ว เธออดแซวไม่ได้ว่า “อย่าบอกนะว่าคืออาจารย์เฉียนหยุนหลง?”
“เฉียนหยุนหลง?”
กู้สิงเหลือบตามองสวีไข่ลี่นิดหนึ่ง ก่อนจะพยักหน้าเบาๆ แล้วพูดว่า “ตามที่คุณต้องการ”
หา?
สวีไข่ลี่แทบจะถูกประโยคเดียวของกู้สิงทำเอาบ้าไปเลย
เดี๋ยวนะ รุ่นเกอ ไม่สิ ต้องเรียกว่าพ่อเลยดีกว่า คุณช่วยพูดให้มันเคลียร์หน่อยได้ไหม ว่าฉันไปเกี่ยวอะไรด้วย ถึงได้กลายเป็นว่า ‘สมดังที่ฉันต้องการ’ ล่ะ!?
มุมปากกู้สิงยกขึ้นนิดหนึ่ง
เห็นคุณทำท่าทีเหมือนอยากหาเรื่องคุยกับผมตลอด พอผมยอมคุยด้วยจริงๆ ขึ้นมา คุณกลับไม่พอใจซะงั้น
