【เชี่ย!】

【เจิ้งเจี่ย!!!】

【เจิ้งเจี่ยก็เป็นลมแล้ว!】

【ผมเล่นเกมเองยังไม่กล้าคอมโบฆ่าติดกันขนาดนี้เลย ดาราตกกระแสคนนี้เล่นซะ Triple kill ตรงๆ ได้ไงวะ?】

【สามสังหาร? ทีมงานรายการ ‘ใครคือราชานักร้อง’ วางตารางแข่งไว้สองเดือน ดาราตกกระแสเล่นสปีดรันจบในสิบนาที ผมนี่รู้สึกว่ารายการจะเอาแชมป์ยกให้ดาราตกกระแสตอนนี้เลยก็ได้ล่ะ เมนเทอร์โดนล้างทีมหมดเกลี้ยง แบบนี้ข้างหน้าจะมีใครไปจัดการเขาได้อีกเหรอ?】

【สปีดรันสิบนาทีพ่องสิ!】

【บ้านไหนเล่นเกมเปิดมาก็ไปล้างทีมบอสสุดท้ายเลยวะ?!】

【ตอนน้องสาวผมได้ยินดาราตกกระแสพูดว่าจะสงสารเจิ้งเจี่ย น้องยังชมว่าเขาเป็นผู้ชายที่เห็นแก่ความหลังอีกต่างหาก เตรียมจะจิ้น CP อยู่แล้ว ที่ไหนได้พอวินาทีถัดมาเห็นเขาหยิบหลอดวาซาบิออกมา สายตาน้องผมนี่เกือบทำผมหัวเราะสลบ】

【ฮะฮะฮะฮะ ฮึก!】

【ดูออกเลยว่าเขาโคตรเกลียดเจิ้งเจี่ย ช็อตที่จับจังหวะดาเมจแล้วรีดแรงทั้งตัวบีบวาซาบิใส่น่ะ พี่ชายถึงกับฉี่จะเล็ด!】

【ใครให้ความมั่นใจกับเจิ้งเจี่ยว่าดาราตกกระแสจะออมมือใส่ตัวเองวะ? พี่หมิงของฉันน่ะ หน้าสวยระดับเร่อปายังไม่หวั่น จะออมมือให้แฟนเก่าอย่างเธอ? คิดมากไปไหม!】

【แฟนคลับหมิงเทียนเร่อปาขอประกาศว่าเคลียร์ความเข้าใจผิดแล้ว】

【หมิงเทียนเร่อปาอะไรของมันวะ ทำไมทุกครั้งที่ได้ยินชื่อ CP นี้ฉันถึงกลั้นขำไม่อยู่】

【จู่ๆ ก็รู้สึกว่า ดาราตกกระแสก็ยังใจดีกับเร่อปาพอสมควรนะ】

【หวดขาเสียหลัก ล้มกลิ้งเลอะโคลนเต็มหน้า นิยามคำว่า ‘ใจดี’ ใหม่เลย กูต่อยเพื่อนยังไม่กล้าหนักมือขนาดนี้】

【ลบหนึ่งดาราตกกระแส กำจัดสามภัย วงการเพลงจีนฟ้าสว่างแล้ว!】

ขณะนั้นเอง

ชาวเน็ตหน้าจอหัวเราะจนแทบหายใจไม่ทัน

ทั้งสตูดิโอถ่ายทอดสดพังพินาศเป็นสนามรบ แต่พอเห็น ‘ศพ’ เกลื่อนพื้น ความเร็วการพิมพ์คอมเมนต์กระสุนของชาวเน็ตก็ไวจนเซิร์ฟเวอร์ของเพนกวินกระตุกอย่างเห็นได้ชัด

ความเดือดดาลคึกคักดำรงอยู่ไม่ถึงนาที ห้องไลฟ์สดก็เต็มไปด้วยอักขระเพี้ยนพร่ามัว เซิร์ฟเวอร์โดนถล่มจนล่มไปทั้งดุ้น

…

หลังเวที

ทั้งห้องเงียบจนได้ยินเสียงเข็มตก

ผู้เข้าแข่งขันทุกคนทำหน้าราวกับได้เห็นเรื่องเหลือเชื่อ คนแล้วคนเล่าถลึงตา อ้าปากค้างกันถ้วนหน้า

“นี่… พวกเรายังจะไปต่อไหม?” ท่ามกลางฝูงชน เด็กผู้หญิงร่างผอมเล็กพูดติดๆ ขัดๆ

“ต่อ? เมนเทอร์โดนล้างทีมหมดแล้ว จะต่ออะไรอีกวะ” มีคนตาถลนตอบกลับ

หนุ่มคนหนึ่งทำใจไม่ได้ “ผมนี่ไม่เคยคิดแม้แต่ในฝันว่าจะมีวันไหนที่มาแข่งวาไรตี้เพลงแล้วได้เห็นผู้เข้าแข่งขันกล้าลงมือกับเมนเทอร์!”

“ลงมือที่ไหนกันล่ะ? ดาราตกกระแสนั่นเกือบเอาชีวิตเมนเทอร์แล้วต่างหาก!” มีคนเอ่ยอย่างใจสั่นไม่หาย

พอมีคนเปิดประเด็น ทุกคนก็พร้อมใจกันแลกเปลี่ยนความเห็น

“นี่มันภาพหาดูยากจริงๆ”

“แต่ทำไมรู้สึกสะใจแปลกๆ วะ? เมื่อก่อนเมนเทอร์ชอบทำตัวหยิ่งนั่งเท่ๆ ใต้เวที คอยจับผิดวิจารณ์ผู้เข้าแข่งขัน ปกติแค่เถียงกลับยังแทบไม่กล้า แต่นี่ดาราตกกระแสไม่ใช่แค่กล้าเถียง กล้าลงมือเลยด้วย โคตรคลายเครียด!”

“เขาทำในสิ่งที่ฉันอยากทำตลอดแต่ไม่กล้าทำ!”

“เพื่อนรัก ด้านหลังเวทีมีกล้องไลฟ์อยู่นะ พูดงี้ไม่กลัวเมนเทอร์รู้ แล้วคอยกลั่นแกล้งเอาทีหลังเหรอ?”

“กลัวอะไรล่ะ? ยังไงฝีมือฉันก็คงไม่ติดท็อป 16 ตกรอบตอนไหนก็เหมือนกัน อีกอย่างนะ พี่สาวฉันตอนนั้นไปแข่งเดอะวอยซ์จีน โดนอาจารย์หยางด่าใส่จนร้องไห้ สุดท้ายคิดว่าตัวเองไม่เหมาะกับการร้องเพลง เลิกเรียนดนตรี เลิกมีความฝัน ไม่นานก็ลาวงการไป เธอตั้งใจจะมาดูฉันวันนี้เพื่อสานฝันต่อแท้ๆ ไม่นึกเลยว่าจะเกิดเหตุใหญ่ขนาดนี้”

“งั้นดาราตกกระแสนั่นก็นับว่าช่วยแก้แค้นแทนพี่สาวเธอแล้วนะ เธอคือฮีโร่ของพี่สาวเธอเลย!”

“ก็ใช่น่ะสิ ฉันว่านาทีนี้ปมในใจพี่สาวฉันคงคลายหมดแล้ว เมนเทอร์? เมนเทอร์พูดแล้วต้องถูกเสมอเหรอ? ดาราตกกระแสร้องดีจะตาย ยังโดนเมนเทอร์เล็งเล่นงานอยู่ดี ช่างหัวเมนเทอร์เถอะ!”

“พอเถอะ รีบเก็บของเผ่นกันก่อน ดาราตกกระแสเมาหนักใช่ย่อย ตอนนี้ยังไม่ไปไกล ถ้าโดนเขาเล็งเข้าล่ะก็นะ ไม่แน่ว่าชีวิตจะเอาตัวรอดได้ไหม!”

ฝูงชนเงียบลงไปชั่วครู่ คล้ายเพิ่งนึกถึงผลลัพธ์อันน่ากลัวขึ้นมา เด็กผู้หญิงตัวเล็กๆ หลายคนถึงกับรีบเผ่นออกประตูหลังโดยไม่ทันหยิบกระเป๋า

คนอื่นๆ ก็ไม่กล้าชักช้า รีบคว้าของแล้วแตกกระเจิงกันไป

ภาพใหญ่สะเทือนวงการครั้งนี้ ช่างทิ้งรอยจารึกเส้นหนาไว้ในชีวิตอันราบเรียบของพวกเขาตลอดหลายปีที่ผ่านมา อยู่มาเกินยี่สิบปี ใครเคยเห็นเหตุการณ์ใหญ่โตขนาดนี้กัน!

…

ลวี่หมิงออกมาจากสตูดิโอถ่ายทอดสดแล้ว เดินโซเซไปตามถนน

ตอนนี้เขาเมาหนัก เดินไปเซไปเหมือนจะล้มหลับกลางถนนได้ทุกเมื่อ

จังหวะนั้นเอง มาเซราติ ควอตโตรปอร์เต คันหนึ่งโผล่มาบนถนนข้างๆ แล้วก็กดแตร “ปี๊นปี๊นปี๊น” ใส่เขา ลวี่หมิงแรกๆ ยังทำไม่สน แต่พอได้ยินอีกฝ่ายกดอยู่นั่นไม่เลิก เขาก็เริ่มหงุดหงิดขึ้นมาทันที

ขับรถหรูแล้วทำเก่งนักเหรอ!

เขาตัดสินใจทันทีว่าจะให้อีกฝ่ายลิ้มรสความโหดร้ายของสังคม

เห็นมาเซราติกำลังแล่นขนานด้วยความเร็วคงที่ ลวี่หมิงก็ทำทีจะเข้าใกล้ แล้วฉวยจังหวะอีกฝ่ายเผลอ พุ่งตัวใส่ไปนอนแน่นิ่งบนฝากระโปรงหน้ารถ คนขับในรถเหมือนจะตกใจ รีบเหยียบเบรกกะทันหัน อาศัยแรงเฉื่อย ลวี่หมิงก็ทำเหมือนโดนชน ปล่อยตัวตกไปด้านข้าง นอนฟาดลงพื้นอย่างแรง

“รถชนคนแล้ว! ชนคนแล้วเว้ย!”

“มาเซราติชนคน เลขทะเบียน กวางตุ้ง B·65777 ช่วยด้วย!!”

หญิงสาวผมยาวรูปร่างสูงโปร่ง เอวสะโพกได้สัดส่วน ผิวขาว หน้าตาสวยสะดุดตาคนหนึ่งลงมาจากรถ สีหน้าเอือมๆ เดินเข้ามาใกล้ “เป็นอะไรไหม!”

“กระดูกสันหลังผมหัก!” ลวี่หมิงกำลังจะฟูมฟายเล่าความอนาถของตัวเอง พลันก็เห็นใบหน้าคุ้นๆ เขาจ้องเขม็งอย่างไม่เชื่อสายตา “เร่อปา?”

เร่อปากอดอก แบกทุนทรัพย์ที่ไม่เบาไว้ มองชายหนุ่มด้วยรอยยิ้มในดวงตา

“ถึงจะเป็นคนรู้จัก แต่ชนคนแล้วก็ต้องจ่ายเงิน!” ลวี่หมิงลังเลไปครู่หนึ่ง กัดฟันพูดว่า “ด้วยความสัมพันธ์ของเรา เธอโอน 520,000 ให้ฉัน เรื่องนี้ก็จบ”

“คนแปลกหน้าเก็บครึ่ง เดินสายคนรู้จักจัดเต็มใช่ไหม?” เร่อปาหลุดขำ พลางทำเสียงดุเล่นๆ “พี่ชาย รถฉันมีกล้องหน้ารถนะ ลุกเถอะ พื้นมันเย็น”

“ฉันฟังไม่รู้เรื่องที่เธอพูด ยังไงชนคนแล้วก็ต้องจ่าย!” ลวี่หมิงพลิกตัว ทั้งตัวเปรอะโคลนอยู่แล้ว เขาไม่แคร์เสื้อผ้าเลอะ เอามือลูบหน้าทีเดียว เลือดโคลนก็ป้ายเลอะทั่วหน้าหล่อๆ ทันใดนั้นเขาก็อ้าแขนใส่เร่อปา “ดูสิ เธอชนฉัน เลือดไหลเป็นทาง!”

“พี่ชาย ความหมายคือ ฉันพุ่งด้วยความเร็วสูงถึง 1 เดซิเมตรต่อวินาที แล้วชนจนพี่เลือดออกใช่ไหม?” เร่อปาพูดเสียงเบา

ลวี่หมิงคิดแป๊บหนึ่ง แล้วทำหน้าแน่วแน่ “จะเข้าใจแบบนั้นก็ได้!”

“ก็ได้ งั้นพี่ลุกก่อน เดี๋ยวค่อยจ่ายเงินให้” เร่อปาทั้งขำทั้งปวดหัว เดินมานั่งยองๆ ประคองลวี่หมิงให้ลุกขึ้น

คนเดินถนนรอบๆ จำเร่อปาได้ อยากเข้ามาขอลายเซ็น แต่พอเห็นลวี่หมิงลุกขึ้นจากพื้น ปรากฏตัวปุ๊บ ทุกคนก็หันหลังเผ่นทันที

ยุคนี้ในวงการบันเทิงจีน ใครไม่รู้จักชื่อเสียงดาราตกกระแสกันเล่า?!

ลวี่หมิงขึ้นไปนั่งฝั่งผู้โดยสารสุดหรู มองไปรอบๆ ตรงที่นั่งข้างคนขับติดตุ๊กตาหมูน้อยสีชมพูหลายตัว ยังมีป้ายเขียนว่า “สำหรับคุณสามีโดยเฉพาะ” เขากำลังชำเลืองดู ก็เห็นเร่อปาขึ้นรถแล้วกดมือถือสองสามที วินาทีต่อมา มือถือของลวี่หมิงก็ดังแจ้งเตือนขึ้นมา

เขากดเข้าไปดู ก็เห็นการแจ้งเตือนโอนเงินในหน้าต่างแชต

[กัมมีแบร์ โอนเงินให้คุณ 200000 หยวน!]

[กัมมีแบร์ โอนเงินให้คุณ 200000 หยวน!]

[กัมมีแบร์ โอนเงินให้คุณ 120000 หยวน!]

ลวี่หมิงเหลือบมองเร่อปาที่ดูซื่อๆ ตรงไปตรงมาอย่างตกตะลึง แล้วหันกลับไปมองหน้าจอโทรศัพท์อย่างไม่อยากเชื่อ เขานิ่งไปครู่หนึ่ง

“โอนจริงๆ เหรอ?” ลวี่หมิงยังคงมองเร่อปาอย่างไม่อยากเชื่อ

เร่อปาทำหน้าตาเป็นเรื่องปกติ: “ก็เธอให้ฉันชดใช้นี่นา ไม่ใช่เหรอ?”

“เอาล่ะ!” ลวี่หมิงสูดหายใจลึก “เห็นแก่ท่าทีจริงใจของเธอ คราวนี้ฉันยกโทษให้ก็ได้ คราวหน้าเจอเรื่องดีๆ… เอ่อ เรื่องแย่ๆ แบบนี้ บอกฉันล่วงหน้าด้วย”

พูดจบ ลวี่หมิงก็กดต่อเนื่อง รับเงินโอนทั้งหมดเข้าไปในกระเป๋าเงินย่อย

เร่อปายิ้มตาหยี มองลวี่หมิงด้วยสายตาทั้งสงสัยทั้งแปลกใจเล็กๆ

พอดีกับตอนนั้น เสียงแจ้งเตือนข้อความของเขารัวเหมือนระเบิด ‘ติ๊งๆๆ’ ไม่หยุด โทรศัพท์ก็ดังเข้าไม่ขาดสาย ลวี่หมิงกดปฏิเสธสายที่ไม่สำคัญ แล้วโทรกลับหาเสี่ยวหย่า

“พี่ชาย ทำไมไปออกรายการวาไรตี้เพลงถึงได้มีเรื่องกับคนอื่นล่ะ” เสียงเสี่ยวหย่าเต็มไปด้วยความตระหนก

“เธอก็รู้ ชีวิตพเนจรในยุทธภพ มักฝืนใจเราเสมอ” ลวี่หมิงถอนหายใจ แล้วหางตาก็เห็นเร่อปาจ้องหน้าเขาอยู่ ลวี่หมิงทำท่าลึกล้ำกล่าวว่า “ข้าเอาใจฝากให้จันทรา แต่น่าเสียดาย จันทรากลับสาดลงคูน้ำ”

“พี่ชาย ไปออกรายการเพลงแต่เหมือนเพิ่งเรียนจบเอกวรรณคดีเลยนะ” เสี่ยวหย่ากดเสียงบ่น “ถ้าปล่อยให้พี่ไปออกอีกสักสองสามรายการ เกรงว่าพี่คงเขียน ‘กวีหมิง’ ได้สามร้อยบทแล้วมั้ง”

ลวี่หมิงไม่พอใจ: “เสี่ยวหย่า เธอเปลี่ยนไปแล้ว เธอเสียคนแล้ว!”

“ทั้งนั้นเพราะพี่สั่งสอนดี!”

ลวี่หมิง: “…”

เขาไม่เคยนึกมาก่อนว่าวันหนึ่งจะโดนผู้ช่วยตัวเล็กของตัวเองย้อนจนพูดไม่ออก

“สรุปคือ ตอนนี้ในเน็ตแตกตื่นไปหมด โดยเฉพาะเว่ยป๋อของพี่ โดนแฟนคลับของอาจารย์หยาง อาจารย์ฮวา แล้วก็เจิ้งเจี่ย รุมถล่มยับ สถานการณ์ไม่สู้ดี ที่สำคัญกว่านั้น เลขห้องที่พี่เข้าพักในโรงแรมโดนขุดออกมาแล้ว!”

ลวี่หมิงตกใจ: “โรงแรมห้าดาวยังปล่อยข้อมูลลูกค้ารั่วได้เหรอ?”

“ก็พนักงานหน้าฟรอนต์เป็นแฟนคลับอาจารย์ฮวาไงคะ เดิมทีเขากำลังแอบอู้งาน เตรียมจะชื่นชมโฉมหน้าหล่อเหลาของเจ้านายที่รักบนหน้าจอ พอกะพริบตาเดียวก็เห็นเกอเกอโดนพี่… เฮ้อ พูดไปก็น้ำตาซึม สรุปคือ คืนนี้พี่ย้ายโรงแรมเถอะ กันไว้ดีกว่าอย่าไปพักที่เดิม กระเป๋าของพี่เดี๋ยวฉันหาคนไปหยิบให้เอง!”

“เสียเงินไปแล้ว จะให้ไม่พักก็บอกไม่พักได้ยังไงล่ะ คืนหนึ่งตั้งพันกว่าหยวน เสียฟรีๆ เลยเหรอ?” ลวี่หมิงพูดด้วยน้ำเสียงสั่งสอน

“เสี่ยวหย่า เราตอนนี้ยังไงก็เดินบนเส้นทางผู้ประกอบการแล้ว ประหยัดได้ก็ประหยัด ประหยัดอีกพันก็เอาไปแจกโบนัสให้พนักงานบริษัทได้มากขึ้น ฉันในฐานะเจ้านาย ลำบากหน่อยเหนื่อยหน่อยไม่เป็นไร!”

“พี่ชาย ข้างๆ พี่มีสาวสวยอยู่หรือเปล่าเนี่ย? สตูดิโอเรามีแค่สองคน จะไปมีพนักงานคนอื่นที่ไหนกัน” เสี่ยวหย่าพูดอย่างซื่อๆ

ลวี่หมิง: “…”

เขาแอบชำเลืองเร่อปาที่กำลังกลั้นหัวเราะอยู่ ไอแห้งๆ หนึ่งที “งั้นเอาแค่นี้นะ ฉันเข้าใจแล้ว”

“พี่เข้าใจอะไรคะ?” เสี่ยวหย่ายังจะพูดต่อ แต่ลวี่หมิงก็กดวางสายไปแล้ว

“ทำไงได้ ปกติฉันชอบถ่อมตัวต่อหน้าผู้ช่วย นานเข้า ผู้ช่วยตัวเล็กก็เลยชินกับความโรยตัวต่ำของฉัน มีสิบหยวนก็ต้องบอกว่าหนึ่งหยวน ชอบถ่อมตัวแบบไร้สาระ”

“พี่ชาย เรื่องของพี่ ประชาชนทั่วประเทศรู้กันหมดแล้ว เลิกแกล้งทำเป็นไม่เป็นไรเถอะ แล้วก็เห็นได้ชัดว่าช่วงนี้พี่อยู่ยากจริงๆ ถ้าไม่ให้พี่หาเงินอีกหน่อย ไม่แน่ว่าวันไหนท็อปสตาร์ของวงการบันเทิงจีนอย่างพี่ อาจได้ลงถนนไปนอนให้รถชนจริงๆ ก็ได้” เร่อปาหัวเราะคิกคักเสียงหวาน

เห็นลวี่หมิงสภาพมอมแมม เธอก็หลุดหัวเราะกรุ๊งกริ๊งออกมาเป็นชุด แล้วยิ่งหัวเราะก็ยิ่งห้ามไม่อยู่ ทันทีที่ย่อตัวกอดเรียวขาขาวสะอาด ทั้งตัวก็สั่นระริกด้วยเสียงหัวเราะ

“ตอนอยู่ข้างในฉันไล่กวาดพวกเขาจนเรียบ ทำไมไม่เห็นกวาดเธอบ้างเลย?!” ลวี่หมิงฮึดฮัดเบาๆ สายตาไม่เป็นมิตร

เร่อปานึกถึงความหวาดผวาที่ถูกโคลนครอบงำในพริบตา รีบกลั้นหัวเราะทันที

“พูดมา! นี่เธอทำเรื่องพรรค์นี้มากี่ครั้งแล้ว!” ลวี่หมิงจู่ๆ ก็ขึ้นเสียงซักถาม

เร่อปากะพริบตา: “กี่ครั้งอะไรเหรอ?”

“ช่วงนี้เราอย่างน้อยคุยกันเพลินวันละชั่วโมง ฉันเห็นเธอเป็นผู้หญิงเรียบร้อยก็เลยขึ้นรถมาด้วย ที่ไหนได้ เธอดันมีสามีอยู่แล้ว!” ลวี่หมิงชี้รูปสติกเกอร์บนแผงหน้าปัดฝั่งคนนั่งข้าง “ความสัมพันธ์เราตอนนี้เป็นแบบนี้ เธอแน่ใจเหรอว่าถ้าสามีเธอรู้เข้า เขาจะไม่หึง?”

เร่อปากลอกตา ใส่เสียงงอนๆ: “พี่ชาย นั่นเจ้านายฉันติดไว้ต่างหาก”

“ถึงกับลงมือกับเจ้านายตัวเองด้วยเหรอ?!”

เร่อปาทำหน้าจะร้องไห้: “เจ้านายฉันคือเจ้านายหยาง พี่มี่!”

“อ้อ งั้นบอกมาเลย ที่นั่งข้างคนขับของเธอเคยมีผู้ชายนั่งมากี่คน พูดความจริง”

“มีแค่พี่ พี่เป็นคนเดียว!” เร่อปายืนยันหนักแน่น

ลวี่หมิงยังสงสัย: “ผู้หญิงที่โอนเงิน 520,000 ให้ผู้ชายที่เพิ่งรู้จักกันไม่ถึงครึ่งเดือนได้สบายๆ แบบเธอ ดูก็รู้ว่าเล่นเป็น บอกมา เธอทำดีกับคนอื่นแบบนี้เป็นประจำใช่ไหม!”

“ก็พี่เป็นคนขอเองไม่ใช่เหรอ?”

“ฉันขอแล้วเธอก็ให้?”

“…” เร่อปาเงียบไปครู่หนึ่ง แล้วเม้มริมฝีปากบางอย่างน้อยใจ: “พี่ชาย ฉันไม่เคยโอนให้คนอื่นนะ ฉันก็ไม่เคยคบใครด้วย ของจริงกว่าทองแท้อีก!”

“สาบาน!”

“ฉันสาบาน!”

“ฉันไม่เชื่อ!”

“…” ตอนนี้เร่อปาทำหน้าเหนื่อยใจอย่างผู้ชายคนหนึ่ง “ถ้าพี่คิดแบบนั้น ฉันก็จนปัญญา”

“เห็นไหม แค่ฉันถามไม่กี่คำ เธอก็เริ่มหนีประเด็นแล้ว ผู้หญิงเอ๋ยผู้หญิง ทำไมคุยกับฉันดีๆ ไม่ได้เหรอ? ถ้าเธอคุยดีๆ ค่อยๆ อธิบาย ฉันต้องเชื่อแน่ๆ ฉันแค่ต้องการท่าทีจากเธอ ไม่คิดเลยว่าแค่ไม่กี่คำ เธอก็หงุดหงิดแล้ว เธอทำให้ฉันผิดหวังมากจริงๆ”

เร่อปา: “ฉันไม่ได้จริงๆ…”

“ฉันไม่ฟัง!” ลวี่หมิงตัดบทเด็ดขาด แล้วเอามืออุดหู

เร่อปาถอนหายใจยาว คิ้วเรียวขมวดแน่น คราวนี้เธอพอจะเข้าใจขึ้นมานิดว่าทำไมผู้ชายถึงชอบสูบบุหรี่

จ้องลวี่หมิงครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง เธอก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดไม่กี่ที

มือถือของลวี่หมิงดัง ‘ติ๊งต่อง’ แจ้งเตือนข้อความขึ้นมา

เขาหยิบขึ้นมาดู

[กัมมีแบร์ โอนเงินให้คุณ 200000 หยวน!]

[กัมมีแบร์ โอนเงินให้คุณ 200000 หยวน!]

[กัมมีแบร์ โอนเงินให้คุณ 120000 หยวน!]

[หมายเหตุ: มอบให้โดยสมัครใจ]

“เอาไปใช้เถอะ” เร่อปาพูดพลางถอนหายใจ

แววตาลวี่หมิงใสปิ๊งทันที: “ที่รัก เธอขาดแฟนไหม? งั้นเรามาคบกันเถอะ? คนอย่างฉันไม่มีข้อดีอะไรหรอก นอกจากรักเดียวใจเดียว อยู่เป็นที่เป็นทาง ขอบอกไว้ก่อนนะ ฉันชอบเธอเพราะคุณงามความดีที่งดงามในตัวเธอ มีเงินไม่มีเงินไม่สำคัญเลย ฉันเชื่อเสมอว่ารักแท้ชนะทุกสิ่ง!”

“คุณธรรมอะไรของฉันที่ทำให้พี่ประทับใจเหรอ?” เร่อปายิ้มแย้มสดใส

ลวี่หมิง: “ไม่วัตถุนิยม! ไม่บูชาวัตถุ!”

“อันนี้ไม่ต้องให้พี่บอกหรอก!” เร่อปาฮึเบาๆ แล้วสตาร์ทรถอย่างเงียบๆ