ทั้งวันวันนี้ ชาชีฮยอนดูไม่สบายใจเลย พอถึงเวลากลางวันก็พึมพำว่า

“เราจะไม่เล่นแล้วล่ะ”

ตอนแรกเสนอว่าจะลองเล่นกับเพื่อนๆ ในห้องดู แต่ดูเหมือนเขาจะกลัว

เมื่อวานหลังจากได้ยินสิ่งที่ชาชีฮยอนพูด ผมลองสังเกตดูดีๆ ก็พบว่า แม้เด็กในห้องจะไม่ได้แกล้งหรือรังแกเขาตรงๆ แต่ก็มีแนวโน้มจะเมินเฉยใส่เขาอย่างชัดเจน

“ยังต้องอยู่ห้องเดียวกันต่อไปนะ อยู่แบบนี้ต่อไปไม่เป็นไรเหรอ?”

เขาส่ายหน้า

“ถึงอย่างนั้นก็เถอะ...”

ดูเหมือนเขาจะกังวลว่าถ้าแสดงท่าทีอะไรออกไป ความสัมพันธ์อาจจะแย่ลงกว่าเดิม

ในสภาพแบบนี้ ถ้าฝืนทำอะไรลงไปอาจทำให้สถานการณ์เลวร้ายลงกว่าเดิมก็ได้

ไม่มีวิธีที่ดีๆ บ้างเลยหรือ

วิธีที่ดีที่สุดก็คือ ให้เพื่อนในห้องเป็นฝ่ายเข้าหาชาชีฮยอนก่อน แต่เรื่องแบบนี้มันไม่ง่ายเลย

มันต้องมีเรื่องคุยร่วมกัน หรือเหตุการณ์บางอย่างเป็นตัวจุดประกาย

ขณะที่กำลังคิดอยู่แบบนั้น ผมก็เห็นอะไรแปลกๆ โผล่ออกมาจากลิ้นชักโต๊ะของพัคฮยอนอู

‘อะไรน่ะ?’

ลองแอบดู ก็เหมือนแขนของอะไรบางอย่าง แล้วมันก็ร่วงลงมา ตุบ เป็นของเล่นที่มีรูปร่างเหมือนคน ถ้าจะเรียกว่าตุ๊กตาก็ดูจะไม่ใช่ เพราะเสียงตอนมันตกค่อนข้างหนัก

“การ์แลนด์น่ะ”

ชาชีฮยอนรู้จัก

“นั่นอะไรเหรอ?”

“ไม่รู้จักเหรอ? เป็นหุ่นยนต์ซูเปอร์ฮีโร่ที่เก่งสุดๆ เลยนะ”

“การ์ตูนเหรอ?”

“อือ”

“เกี่ยวกับอะไรเหรอ?”

“ก็...เราก็ไม่ค่อยรู้อะนะ เคยดูแค่ครั้งเดียวเอง”

เขายักไหล่ แล้วตอนที่ผมกำลังจะเก็บของเล่นการ์แลนด์ของพัคฮยอนอูขึ้นมาให้ เขาก็ยืนอยู่ตรงประตูห้องเรียน หน้าแดงแจ๋

“ของเธอใช่มั้ย? มันตก—”

พอผมหยิบของเล่นขึ้นมา เขาก็รีบก้าวเข้ามาและแย่งไปทันที

“ไม่ใช่ของผม”

แล้วก็เดินไปโยนมันทิ้งลงถังขยะ

ผมถึงกับงง ทำอะไรไม่ถูก

เขาพูดตะกุกตะกัก

“ฉันน่ะ...เด็กตั้งสิบขวบแล้วนะ ใครจะเล่นของแบบนั้นกัน”

ทั้งชาชีฮยอน ทั้งเด็กคนนี้

เด็กที่โรงเรียนนี้ทุกคน โตมายังไงกันเนี่ย

ไม่รู้ว่าครอบครัวแต่ละบ้านเลี้ยงดูกันยังไง ถึงทำให้เด็กที่ควรจะกำลังเล่นสนุก กลายมาเป็นแบบนี้ได้

บางทีคำถามที่คุณปู่ของโกฮุนเคยถามอยู่บ่อยๆ ว่า พ่อแม่ของโกฮุนเคยรังแกเขาหรือเปล่า... ผมก็อยากจะถามเด็กพวกนี้บ้างเหมือนกัน

“ก็แค่ของเล่นน่า จะเป็นไรไป”

“……บอกแล้วไงว่าไม่ใช่ของฉัน”

ผมไม่รู้จะพูดอะไรต่อเลยพาชาชีฮยอนไปโรงอาหาร

มื้อกลางวันวันนี้เราตัดสินใจลองอาหารญี่ปุ่น

เคยได้ยินว่าเพราะอุกิโยะเอะเคยเป็นที่นิยมในยุโรป เลยยิ่งทำให้ผมสนใจอาหารญี่ปุ่นมากขึ้นไปอีก

แถมจำได้ว่าเคยได้ยินว่าอาหารญี่ปุ่นก็พัฒนาไปไกล เลยค่อนข้างตั้งความหวังไว้เยอะ

มีทั้ง ซุปมิโสะ, ผักลวกปรุงรส, ผักดอง, คาราอาเกะ, ไข่ปลาเมนไท, ไข่ม้วน อาหารหลายอย่างที่ไม่เคยเห็นมาก่อนเลย

แต่พออาหารมาเสิร์ฟจริงๆ กลับดูคุ้นตามากกว่าที่คิด

คงเพราะเป็นประเทศใกล้เคียงกัน วิธีทำกับอาหารที่กินเลยคล้ายๆ กัน

ซุปมิโสะกินง่ายกว่าซุปเต้าเจี้ยวใส่ผักเสียอีก

กรอบ—

อา…

นี่มันสัมผัสแบบไหนกันนะ

แป้งบางเบา ซ่อนเนื้อสะโพกไก่ฉ่ำๆ ไว้ข้างใน เป็นเนื้อที่นุ่มชุ่มฉ่ำที่สุด

ไขมันกับโปรตีนผสมกันในสัดส่วนที่พอดิบพอดี

อาหารทอดที่ดีควรจะเป็นแบบนี้สิ

กลิ่นพริกไทยเบาๆ ที่ลอยขึ้นมาแตะจมูก ทำให้ลิ้นของผมแทบจะยอมแพ้ทันที

“อร่อยขนาดนั้นเลย?”

ชาชีฮยอนมองมาด้วยความสงสัย

“ลองกินดูสิ”

ผมชวนเขากินการาอาเกะ เขากลับส่ายหน้า

“หน้านายดูฟินขนาดนั้น ใครจะกล้ากินตาม”

“รีบกินก่อนจะเสียใจทีหลัง นี่คือไก่ทอดที่ดีที่สุดแล้ว”

ชาชีฮยอนทำหน้าสงสัย แต่ก็หยิบมากินชิ้นหนึ่ง

“ก็แค่คาราอาเกะทั่วไปนี่นา?”

“สูบบุหรี่เหรอ?”

“พูดอะไรเนี่ย!”

“ไม่ได้สูบบุหรี่ ทำไมลิ้นตายสนิทขนาดนั้น เชฟเขาน่าเคารพจะตาย”

“เราว่าต้มเป็ดที่คุณปู่นายทำอร่อยกว่านะ”

“ก็อร่อยอยู่ แต่คุณปู่ทำอาหารปกติไม่ค่อยอร่อยนะ นั่นน่ะแปลกมากเลย แล้วนั่นอะไร?”

“สปานาโคพีตา กับ ซูฟลากี้”

“หา?”

“อาหารกรีกไง อันนี้หมู ลองกินดูมั้ย?”

ยังไม่ทันเปลี่ยนใจ ผมก็พยักหน้ารับทันที

ชาชีฮยอนพยายามแบ่งครึ่งมาให้

“เฮ้ ให้หมดเลยแล้วนายจะกินอะไรล่ะ”

“เรากินไม่เยอะหรอก”

“กินเยอะๆ ตอนเด็กๆ จะได้โตมาแข็งแรง แค่คำเดียวก็พอ”

“……ก็แค่แก่กว่าเราปีนึงเอง”

หลังจากกินกันอย่างสนุกสนานจนจบ กลับมาที่ห้องเรียน เด็กคนหนึ่งก็ชี้มาที่ชาชีฮยอนแล้วตะโกนเสียงดัง

“มาแล้ว!”

เด็กคนหนึ่งชี้ไปที่ถังขยะแล้วพูดกับชาชีฮยอนว่า

“นายเอาของเล่นมาโรงเรียนใช่ไหม! ฉันเห็นหมดแล้ว!”

“มะ…ไม่ใช่นะ”

“ไม่ใช่นายแล้วจะเป็นใครล่ะ ที่เล่นอะไรแบบนั้นน่ะ? ฉันจะฟ้องคุณครูให้หมดเลย!”

“จะฟ้องแน่ๆ!”

อีกคนก็ผสมโรง

แม้จะพูดถึงหุ้นหรือค่าเงินยังไง เด็กก็คือเด็กอยู่ดี

นิสัยแกล้งเพื่อนแบบนี้ต้องสอนกันตั้งแต่ยังเล็ก

ถึงแม้ผมจะเชื่อว่าเด็กพวกนี้ไม่ได้มีเจตนาร้าย แต่การกระทำโหดร้ายแบบนี้ก็ไม่ได้รับการยอมรับอยู่ดี

เมื่อก่อนนั้นผู้ใหญ่ก็มักจะใช้เสียงตะโกนหรือลงไม้ลงมือในการอบรมสั่งสอน แต่ผมได้เรียนรู้วิธีสอนที่แท้จริงจาก “ครูที่ยิ่งใหญ่ที่สุด” ของผม

“ไม่ใช่นะ...”

ชาชีฮยอนพูดเสียงสั่น

ผมหันไปมอง เห็นพัคฮยอนอูแกล้งทำเป็นไม่รู้ไม่เห็น เพราะกลัวจะโดนล้อไปด้วย

“ของฉันเอง”

สองคนที่ล้อชาชีฮยอนถึงกับหน้าถอดสี

“การที่เราชอบอะไรสักอย่าง มันเป็นเรื่องวิเศษมากเลยนะ”

ทั้งชาชีฮยอน ทั้งพัคฮยอนอู เด็กๆ ในห้องนี้ทุกคนถูกทำให้ละทิ้งความชอบของตัวเอง

เพราะถูกห้ามไม่ให้รักสิ่งที่รัก พวกเขาจึงค่อยๆ เรียนรู้ว่าความชอบเป็นเรื่องผิด

มันผิดตั้งแต่ต้น

“การที่เรามีความสุข สนุกกับอะไรบางอย่าง มันเป็นเรื่องน่ายินดีนะ แต่สิ่งที่น่าเศร้าที่สุดก็คือการต้องซ่อนความรู้สึกนั้นเอาไว้ต่างหาก”

ไม่ว่าจะชอบหุ่นยนต์ การ์ตูน หรืออะไรก็ตาม การมีสิ่งที่รักนั้นไม่ใช่เรื่องผิดเลย

ผมพูดขึ้นโดยหวังว่าพัคฮยอนอูจะเข้าใจ

“ถึงจะหลอกคนอื่นได้ แต่เราหลอกตัวเองไม่ได้หรอก ยิ่งโกหกตัวเองเท่าไหร่ ก็จะยิ่งเศร้าหนักขึ้นเท่านั้น”

และถ้าเราทำแบบนั้นซ้ำๆ สุดท้ายเราก็จะเริ่มเกลียดตัวเอง

ถ้าเราปฏิเสธตัวเองที่ชอบหุ่นยนต์ ปิดบังความรู้สึกนั้นจากคนอื่น เราก็จะเริ่มรู้สึกว่าเราเป็นคนแปลก เป็นคนที่ต้องซ่อนอะไรบางอย่าง และนั่นทำให้ความมั่นใจในตัวเองหายไป

เมื่อตอนยังเด็กมาก ผมเคยวาดรูปเล่นกับแม่

แม้ตอนโตเป็นผู้ใหญ่ กลายเป็นนักเทศน์ ผมก็ไม่เคยลืมความปรารถนาอันแรงกล้าที่มีต่อการวาดภาพ

จนกระทั่งวันที่ผมยอมรับความฝันนั้น ผมจึงได้รู้สึกเหมือนว่าได้ชื่อของตัวเองกลับคืนมา

คนที่ไม่เคยทำอะไรสำเร็จเลยสักอย่างหนึ่งอย่างผม ได้เริ่มรักตัวเองเป็นครั้งแรก

เด็กๆ ที่ล้อเลียนเริ่มแสดงท่าทางไม่พอใจ

“พูดบ้าอะไร ไม่เล่นกับนายแล้ว!”

...

ชาชีฮยอนรู้สึกแปลกใจ

ทั้งที่เด็กสองคนนั้นพูดจาแรงขนาดนั้น แต่ทำไมโกฮุนถึงไม่สะทกสะท้านเลยสักนิด

มันทั้งน่าแปลกใจและน่าทึ่ง

ถึงแม้ชาชีฮยอนจะมีความรู้มากมาย แต่เขาก็ยังเป็นแค่เด็กอยู่ดี จึงยังไม่เข้าใจว่าทำไมโกฮุนถึงปกป้องพัคฮยอนอู

แต่มีอย่างหนึ่งที่เขาเริ่มเข้าใจ

คือคำพูดที่บอกว่า "ทุกอย่างสามารถแก้ไขได้ด้วยความรัก"

เขารู้สึกเห็นด้วยกับคำพูดที่ว่า การที่เรารักหรือชอบอะไรสักอย่างคือเรื่องที่น่าชื่นชม แต่สิ่งที่น่าเศร้าและผิดพลาดที่สุดคือการที่เราต้องปฏิเสธความรู้สึกนั้น

ชาชีฮยอนที่ชอบวาดรูป ต้องคอยระวังสายตาของพ่อที่เกลียดทั้งคุณปู่และการวาดรูป

แม้จะเป็นเด็ก เขาก็พอจะรู้ตัว

เพราะพ่อเบื่อหน่ายคุณปู่และไม่ชอบการวาดภาพ ชาชีฮยอนจึงพยายามซ่อนตัวเองที่ชอบวาดรูปเอาไว้ ไม่อยากให้พ่อเสียใจ

ยิ่งซ่อนมากขึ้น เขาก็ยิ่งรู้สึกว่า ตัวเองคือคนที่พ่อไม่อยากให้มีอยู่

เด็กที่ฉลาดเกินวัยคนนี้ซ่อนทุกอย่างไว้อย่างแนบเนียน เขาไม่ปล่อยให้สิ่งนั้นกระทบกับการเรียน วาดรูปแค่ในแท็บเล็ต และแม้แต่ไฟล์ก็ไม่กล้าบันทึกไว้ กลัวว่าพ่อจะมาเจอเข้า

แต่วันนี้ ชาชีฮยอนได้รับความกล้าหาญจากคำพูดของโกฮุน

“วันนี้จะกลับบ้านก่อน”

ชาชีฮยอนพูดกับโกฮุนที่กำลังเก็บของ

“ทำไมล่ะ วันนี้ไม่วาดเหรอ?”

ชาชีฮยอนกลืนน้ำลาย เหมือนกลืนความกลัวและรวบรวมความกล้าไว้ แล้วพูดขึ้นว่า

“ฉันจะบอกพ่อ”

โกฮุนกระพริบตาปริบๆ

“จะบอกว่าฉันอยากวาดรูป จะตั้งใจเรียนด้วย ขอแค่อนุญาตให้วาดรูปเล่นบ้าง”

แม้จะน้ำตาคลอ แต่เขาก็พูดได้อย่างเด็ดเดี่ยว

โกฮุนยิ้มบางๆ แล้วโอบกอดเขาเบาๆ

“แค่จำไว้นะ ว่าต่อให้พ่อจะดุแค่ไหน เขาก็ยังรักนายอยู่ดี”

“เขารักฉันเหรอ?”

“แน่นอนสิ ถ้าไม่รัก นายคงไม่ได้แต่งตัวสะอาดเรียบร้อยขนาดนี้หรอก”

โกฮุนนึกถึงตอนที่ตัวเองตัดสินใจจะเป็นจิตรกร

ตอนนั้นไม่มีแม้แต่วิธีหาเงินยังชีพ แต่ก็ยังดึงดันจะวาดรูปให้ได้ ตอนนั้นเขาไม่เข้าใจเลยว่าทำไมพ่อถึงต่อต้านและโกรธขนาดนั้น

แต่ตอนนี้… เขาเข้าใจแล้ว

“อือ”

ชาชีฮยอนพยักหน้าเบาๆ

“พรุ่งนี้เจอกันนะ!”

หลังจากร่ำลาเพื่อนแล้วขึ้นรถ เด็กชายก็เริ่มรู้สึกหวาดกลัวขึ้นมา

เขาไม่ได้กลัวว่าพ่อจะโกรธ แต่กลัวว่าพ่อจะผิดหวัง และจะไม่รักเขาอีกต่างหาก

‘ไม่หรอก’

เมื่อคิดถึงคำพูดของโกฮุน หัวใจที่เต้นแรงจนแทบระเบิดก็เริ่มสงบลงบ้าง ชาชีฮยอนหันไปบอกเลขา จองจินโฮ

“คุณลุงครับ พาผมไปที่บริษัทของคุณพ่อหน่อยครับ”

“รับทราบครับ”

ชาชีฮยอนก้มหน้าคิดถึงช่วงเวลาที่ได้วาดรูปกับโกฮุนตลอดหลายวันที่ผ่านมา

เขาพยายามปลอบใจตัวเองซ้ำๆ ว่า ไม่เป็นไรหรอก เขาไม่อยากยอมแพ้ต่อสิ่งที่ทำให้มีความสุข

เมื่อไปถึงตึกสำนักงานใหญ่ของบริษัท EI ฟู้ดส์ และมาหยุดอยู่หน้าห้องประธานบริหาร

ชาชีฮยอนก็ไม่อาจควบคุมอารมณ์ที่พลุ่งพล่านได้อีกต่อไป

จองจินโฮแนะให้เข้าไปข้างใน

ชาชีฮยอนที่ตั้งใจแน่วแน่ว่าจะพูดให้ชัดถ้อยชัดคำ ก็เปิดประตูเข้าไปอย่างกล้าหาญ

“ชาฮยอน”

แต่ทันทีที่เห็นหน้าพ่อ ความกล้าหาญทั้งหมดก็สลายไป เหลือเพียงน้ำตาที่ไหลพราก

“คุณพ่อออออออ…”

เมื่อเห็นลูกชายบุกมาหาถึงบริษัทแล้วยังร้องไห้โฮ ชาแจอู ประธานบริษัทถึงกับตกใจ

“เกิดอะไรขึ้น? ทำไมร้องไห้? ที่โรงเรียนมีเรื่องอะไรเหรอ?”

เขารีบเดินเข้ามาหาลูกชาย กุมใบหน้า ตรวจร่างกายด้วยความเป็นห่วงว่าโดนใครทำร้ายมาหรือเปล่า

“ฮึก... ฮือ…”

“เป็นอะไรลูก? บอกพ่อสิ?”

“คือว่า...ผมจะ...”

“หืม?”

“ผมจะตั้งใจเรียนครับ”

ชาแจอูมองลูกชาย แล้วหลุดหัวเราะเบาๆ

“หรือว่า...สอบได้คะแนนไม่ดี?”

ตอนแรกเขาก็แปลกใจอยู่แล้วว่าทำไมลูกชายที่ปกติจะไปเล่นบ้านเพื่อนหลังเลิกเรียนถึงได้โผล่มาที่บริษัท แต่พอเจอหน้ากันก็ร้องไห้แล้วพูดว่าจะตั้งใจเรียน

ลูกชายที่ร้องไห้เพราะแค่สอบได้คะแนนไม่ดี มันก็ดูน่าเอ็นดูและน่าสงสารไปพร้อมกัน

“ไม่เป็นไรหรอก พ่อรู้ว่าลูกตั้งใจเรียนอยู่แล้ว ถึงไม่ใช่ร้อยเต็ม พ่อก็ภูมิใจนะ”

เขาตบก้นลูกชายเบาๆ อย่างปลอบใจ

“ฮึก... ฮือ...”

แต่ลูกชายก็ยังไม่หยุดร้องไห้ ครั้งนี้มันเจ็บปวดอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

เสื้อเชิ้ตสีฟ้าของชาแจอูเปียกชุ่มไปด้วยน้ำตาของลูกชาย

“เกิดอะไรขึ้นจริงๆ น่ะ? มีเพื่อนแกล้งเหรอ? หรือคุณครูตี?”

ชาชีฮยอนส่ายหน้าแรงๆ

“ผมจะตั้งใจเรียนครับ...ฮึก...จะกินข้าวให้ดี...ทำความสะอาดห้องด้วย...เข้านอนเร็วด้วยครับ...ทาครีมทุกวันเลยก็ได้...”

ชาแจอูเริ่มขมวดคิ้วกับพฤติกรรมแปลกๆ ของลูกชาย

“งั้น...งั้น...”

“จ้ะๆ…”

“ขอผมวาดรูปได้ไหมครับ”

“วาดรูป?”

ชาแจอูเบิกตากว้าง

ชาชีฮยอนที่ใจร้อนก็ระเบิดคำพูดออกมาอย่างรวดเร็ว

“ผมอยากวาดรูปครับ ขอโทษครับ ผมอยากวาดกับคุณฮุน ผมโกหก ผมแค่อยากเล่นมากๆ ก็เลยโกหกไปครับ!”

“เดี๋ยวก่อนนะ ชาฮยอน”

“อย่าเกลียดผมนะครับบบบบบบบ”

ชาชีฮยอนโผเข้ากอดพ่อแน่นสุดแรง พร้อมน้ำตาที่ไหลพรากไม่หยุด