"หมอเฉิน เมื่อกี้คุณพูดว่าทรัพย์สินของครอบครัวผมจะกลายเป็นของเขา หมายความว่ายังไงครับ?"

"หรือว่าพ่อแม่ผมแอบมีลูกอีกคน แล้วตั้งใจจะยกมรดกทั้งหมดให้เขา?"

"ข้าคือราชา ใครจะทำไม" ถึงกับสะดุ้งโหยงเมื่อพูดถึงประโยคสุดท้าย

ในฐานะพนักงานของบริษัทมา 3 ปี เขารู้จักธุรกิจและมูลค่าของกลุ่มบริษัทนี้ดี

บริษัทนี้มีมูลค่ารวมกว่าหมื่นล้านหยวน เป็นทั้งกลุ่มอสังหาริมทรัพย์ที่ใหญ่ที่สุดในพื้นที่ และยังรับผิดชอบโครงการขนาดใหญ่ของเทศบาลอีกด้วย

เมื่อรู้ว่าตัวเองเป็น "ทายาทเศรษฐีที่ถูกปิดบัง" เพราะพ่อแม่อยากให้เขาโตมาอย่างมีคุณธรรมและวินัย เขาทั้งเย็นชาและมีความสุขเล็กๆ

แต่พอได้ยินว่าทรัพย์สินทั้งหมดอาจตกไปอยู่ในมือคนอื่น ใจเขาก็เย็นยิ่งกว่าเดิม

"ดูเหมือนคุณจะไม่ได้ฟังที่ผมพูดก่อนหน้านี้เลยนะ"

เฉินหยูหัวเราะเบาๆ ก่อนเริ่มอธิบายใหม่

"ยังจำสิ่งที่ผมพูดก่อนได้ไหม? เรื่องที่บรรดาหัวหน้าทั้งหลายของคุณไม่ชอบคุณ ไม่ใช่เพราะคุณเข้าสังคมไม่เก่ง หรือดวงคุณไม่เหมาะกับคนอื่น"

"พวกเขาได้รับคำสั่งให้จงใจแกล้งคุณ...จากลูกพี่ลูกน้องของคุณ"

"ข้าคือราชา ใครจะทำไม" รีบพยักหน้ารัว

"ใช่ครับ! พ่อแม่ผมตั้งญาติห่างๆ คนหนึ่งให้มาเป็นผู้จัดการบริษัทแทน เพื่อปิดบังความจริงจากผม"

"แล้วอีกสองปี พวกเขาจะบอกความจริง และให้ผมขึ้นเป็นผู้บริหารแทน ใช่ไหมครับ?"

เฉินหยูพยักหน้า ยืนยันคำพูดของเขา

"ข้าคือราชา ใครจะทำไม" เริ่มวิเคราะห์สถานการณ์ต่อเหมือนพระเอกซีรีส์

"ลูกพี่ลูกน้องคนนี้ ถึงแม้จะเป็นแค่ผู้จัดการในนาม แต่เขาก็ได้ใช้ตำแหน่ง 'CEO' นี้อย่างเต็มที่"

"เขาคงเสพสุขกับเกียรติและชื่อเสียงที่ไม่เคยได้รับมาก่อน"

"แต่ถ้าผมขึ้นมาแทน เขาก็จะตกจากสวรรค์ลงไปในโคลนทันที"

เฉินหยูพยักหน้าช้าๆ

"คุณพูดถูก พ่อแม่ของคุณวางแผนนี้ไว้เพื่อฝึกฝนคุณ และลูกพี่ลูกน้องของคุณก็รู้แผนนี้ดี"

"เขาเลยเริ่มวางแผนแกล้งคุณเงียบๆ โดยสั่งหัวหน้าในบริษัทให้ทำตัวเย็นชาใส่คุณทุกวัน"

"ข้าคือราชา ใครจะทำไม" ถึงกับเคาะโต๊ะ

"จริงอย่างที่ผมคิด! เขาอยากบีบให้ผมลาออก เพื่อที่พ่อแม่ผมจะได้มองว่า ผมไม่มีคุณสมบัติ และยังให้เขาบริหารบริษัทต่อไป!"

เฉินหยูหัวเราะเบาๆ

"แผนของเขาใช้ไม่ได้ผล เพราะคุณเป็นคนอดทนมากกว่าที่เขาคิด"

"การที่คุณทนกับบรรยากาศแย่ๆ มาได้ถึงสามปี ทั้งที่เหมือนอยู่ในนรก นั่นทำให้เขาเครียดยิ่งกว่าคุณสิบเท่า"

เฉินหยูเล่าต่อถึงแผนการของพ่อแม่เขา

หลังเรียนจบ พ่อแม่เขาวางแผนให้เขาเข้ามาทำงานในบริษัทด้วยการสมัครเข้าฝ่ายประชาสัมพันธ์

เป้าหมายคือให้เขาเริ่มจากระดับล่าง ศึกษาและเรียนรู้ธุรกิจในทุกด้าน

ตามแผน พวกเขาตั้งใจจะบอกความจริงตอนที่เขาอายุ 30 ปี

เพื่อให้เขาพร้อมที่จะรับมือกับตำแหน่งผู้บริหาร

"แต่ลูกพี่ลูกน้องของคุณไม่ได้ชอบใจนัก เขาเลยวางแผนเล่นงานคุณเงียบๆ เพราะกลัวเสียตำแหน่ง"

"ข้าคือราชา ใครจะทำไม" ฟังถึงตรงนี้ก็อดไม่ได้ที่จะโพล่งออกมา

"สมน้ำหน้า! พอผมขึ้นเป็นผู้บริหาร ผมจะไล่เขาออกเป็นคนแรก!"

"แต่หมอเฉิน ถ้าเขาไล่ผมออกด้วยวิธีแกล้งในที่ทำงานไม่ได้ แล้วเขาจะทำอะไรต่อไป?"

เฉินหยูตอบด้วยน้ำเสียงสงบ

"ผู้หญิงที่คอยชวนคุณไปกินข้าว เธอเป็นคนของลูกพี่ลูกน้องคุณ"

"เพื่อนร่วมงานที่ชวนคุณไปทำงานในเมืองอื่น ก็เป็นคนของเขาเหมือนกัน"

"เมื่อวิธีเดิมใช้ไม่ได้ผล เขาก็เปลี่ยนแผนใหม่"

"ถ้าคุณยอมไปกินข้าวที่บ้านของผู้หญิงคนนั้น คุณจะโดนวางยา แล้วจากนั้น..."

เฉินหยูหยุดเล็กน้อย ก่อนพูดต่อ

"ตื่นมาอีกที คุณก็พบว่าตัวเองอยู่ในสถานีตำรวจ"

"เขาโกรธมากที่คุณปฏิเสธผู้หญิงคนนั้นไปหลายครั้ง และเปลี่ยนแผนใหม่ทันที"

"เพื่อนร่วมงานที่ชวนคุณไปเมืองอื่น ถูกสั่งให้พาคุณไปติดนิสัยไม่ดี เช่น การพนันหรือยาเสพติด เพื่อให้คุณเสียชื่อเสียง"

"ถ้าวันนี้คุณไม่ได้มาไลฟ์กับผม คุณอาจโดนเขาเล่นงานจนถึงขั้นหมดอนาคต"

"ข้าคือราชา ใครจะทำไม" หน้าเขียวด้วยความโกรธ

"ไอ้เวรนั่น! ผมจะไปหาพ่อแม่ตอนนี้เลย แล้วบอกพวกท่านถึงแผนการทั้งหมด!"

เฉินหยูหัวเราะเล็กน้อย ก่อนพูดขึ้นว่า

"ไม่จำเป็น เพราะพ่อแม่คุณรู้อยู่แล้ว"

"อะไรนะ?!"

เขาอึ้งจนทำอะไรไม่ถูก

"ในเมื่อพ่อแม่ผมรู้ แล้วทำไมถึงปล่อยให้เขาแกล้งผมแบบนี้?"