โรงงานที่พังถล่ม ควันฝุ่นคลุ้งกระจาย

ท่ามกลางการรุมโจมตีของกูลกินศพนับสิบ เหวินเหวินเดินหน้าอย่างสบายเหมือนเดินเล่นในสวน แกว่งมืออย่างลวกๆ เหวี่ยงพวกตัวสกปรกที่ขวางทางทีละตัวให้ไปคาอยู่บนต้นไม้ผลึกคมกริบที่ผุดแทงขึ้นจากพื้น

เมื่อเธอซักถาม เสียงในโทรศัพท์ยังพูดต่อไป ไม่แสดงความหงุดหงิดหรือไม่พอใจแม้แต่น้อย ราวกับอารมณ์ดีอยู่เสมอ อดทนรับคำถามและคำกล่าวโทษของผู้ป่วยได้ทุกเมื่อ

ยังไงเสีย ค่าปรึกษานาทีละหนึ่งแสนหกหมื่นเหรียญสหพันธรัฐก็ไม่ขาดสักสตางค์ ไม่ถึงหนึ่งนาทีก็คิดค่าบริการเต็มนาที

ผู้โทรเข้า [โรงพยาบาลหวังหวาง·แผนกวิเคราะห์]

“รายงานผลการตรวจวิเคราะห์ตัวอย่างไวรัส หมายเลข R54447 ของผู้ป่วยชื่อจู้หง ที่คุณส่งมาตรวจเมื่อวาน เสร็จเรียบร้อยแล้ว”

แพทย์นามว่ามุลเลอร์ กล่าวช้าๆ ว่า “ต้องขอแสดงความเสียใจด้วย นี่ไม่ใช่ตัวอย่างมาตรฐานของอาการกระหายเลือดหมายเลข 109 แบบก่อนๆ แต่เป็นสายพันธุ์ใหม่ที่กลายพันธุ์ต่อเนื่องมาจากอาการกระหายเลือด”

เหวินเหวินถาม “หมายความว่าไง?”

“อืม ถ้าให้พูดแบบที่คนนอกวงการเข้าใจง่ายๆ ก็คือ รุ่นอัปเกรดเฉพาะทางที่มีประสิทธิภาพเหนือกว่าต้นฉบับ!”

มุลเลอร์อธิบายว่า “อย่างที่รู้กันดี เวอร์ชันดั้งเดิมของอาการกระหายเลือดมาจากแดนกลาง เป็นโรคระบาดที่เกิดขึ้นหลังจากราชันย์แห่งการบูชายัญที่แปรสภาพจนควบคุมไม่ได้ อาการปลีกย่อยผมไม่ขอลงรายละเอียด ผลลัพธ์สุดท้ายคือทำให้ร่างสื่อกลายเป็นกูลประเภทเบต้าในหมู่สิ่งมีชีวิตแปรสภาพ

แต่สายพันธุ์ที่คุณให้มานั้นแตกต่างโดยสิ้นเชิง

การแปรสภาพที่เกิดกับร่างสื่อนั้นเป็นเพียงฉากหน้า ดูคล้ายการดัดแปลง ‘เครื่องมือ’ มากกว่า เลือด ชีวิต กระทั่งมวลจิตที่ร่างสื่อดูดกลืน สุดท้ายล้วนถูกส่งย้อนกลับไปรวมที่ตัวเชื้อเอง

พูดให้เห็นภาพก็เหมือนปรสิต จุดสำคัญไม่ได้อยู่ที่ร่างสื่อ แต่อยู่ที่เชื้อ

ท้ายที่สุด แม้แต่ร่างสื่อเองก็จะถูกเชื้อกินจนเกลี้ยง เหลือไว้เพียงตัวเชื้อ เพื่อให้ผู้ควบคุมเรียกใช้และจัดสรร หากใช้อย่างเหมาะสม ภายในเวลาไม่กี่วันก็สามารถรวบรวมพลังชีวิตและมวลจิตมหาศาลได้ไม่ใช่เรื่องยาก”

พูดมาถึงตรงนี้ มุลเลอร์ก็อดชื่นชมไม่ได้ว่า “ในฐานะเครื่องมือ สายพันธุ์เชื้อแบบนี้เรียบง่าย คุ้มค่า ประสิทธิภาพต่อราคาสูงจริงๆ”

“เดี๋ยวก่อน—”

จากน้ำเสียงของปลายสาย เหวินเหวินสัมผัสถึงความผิดปกติเล็กน้อยโดยสัญชาตญาณ กัดฟันถาม “ทำไมพวกคุณถึงรู้ละเอียดขนาดนี้? หรือว่าพวกหมาเฮงซวยนี่ก็มีเอี่ยวกันด้วย?”

“แน่นอน นี่เป็นสิทธิบัตรของสถาบันเรา! เมื่อสี่สิบเอ็ดปีก่อน เป็นสายพันธุ์คลาสสิกที่หัวหน้าภาควิชาโรคติดเชื้อ คุณหมอยัน เป็นผู้เพาะขึ้น!”

มุลเลอร์ตอบอย่างภาคภูมิใจ “แม้จะถูกจำกัดโดยข้อตกลง T5 ไม่อาจนำไปใช้เผยแพร่ในวงกว้างได้ แต่บรรดาพันธมิตรที่ซื้อเทคโนโลยีที่เกี่ยวข้องไป ไม่มีรายใดไม่กล่าวชมเชยระดับเทคโนโลยีของสถาบันเรา!”

“ไอ้เวร—”

เหวินเหวินเกือบขยี้โทรศัพท์แตก ถึงในใจจะรู้ดีว่า สำหรับพวกบ้าการวิจัยแห่งโรงพยาบาลหวังหวางแล้ว ศีลธรรมและจริยธรรมยังสู้ผ้าอ้อมชิ้นหนึ่งไม่ได้ แต่ก็ยังอดใจไม่ไหวที่จะต่อยคน

ให้ตาย ทำไมตอนนั้นฉันไม่เลือกเมทริกซ์ที่มันตบคนผ่านคอมได้วะ!

ไม่งั้นจะต้องมาทนความปากดีงี่เง่านี่หรือ?!

“แต่อย่างไรก็ขอให้วางใจ ทางสถาบันของเรายังไม่มีคุณสมบัติและใบอนุญาตออกตรวจเยี่ยมนอกสถานพยาบาลตามระเบียบ ย่อมไม่เข้าไปแทรกแซงดินแดนอธิปไตยนอกเขตโรงพยาบาล

ตามข้อตกลงความร่วมมือกับกรมความมั่นคงแห่งสหพันธ์ หากพบเห็นการก่อการร้ายลักษณะนี้ เราจะให้ความร่วมมืออย่างเต็มที่แน่นอน”

มุลเลอร์รีบกล่าวต่อว่า “ตามข้อบังคับของสถาบัน ผลงานและผลิตภัณฑ์ที่ประเมินระดับ C1 ขึ้นไป ถูกห้ามเผยแพร่แก่ผู้ที่ไม่ใช่คู่ความร่วมมือ และผู้ที่ได้สัมผัสทั้งหมดจะถูกบันทึกไว้ในระบบบันทึกของศูนย์ต้อนรับผู้มาเยือน

ตามบันทึก ปัจจุบันมีผู้ครอบครองและรู้วิธีใช้งานสายพันธุ์เชื้อนี้รวมสี่สิบเอ็ดราย

ในจำนวนนี้ ผู้เดียวที่มีเอี่ยวกับสมาคมบูชามังกร คือ อดีตผู้ช่วยแพทย์แผนกฉุกเฉินที่ถูกสถาบันเราไล่ออกเมื่อสิบหกปีก่อน เนื่องจากทุจริตทางวิชาการ นามว่า ‘อันเดรอาส ลอว์เรนซ์’”

“หรือ คุณจะคุ้นกับอีกชื่อหนึ่งของเขามากกว่า……”

มุลเลอร์เอื้อนเอ่ยชื่อนั้นออกมา: “หนอน”

อาชญากรที่ถูกประกาศค่าหัวและติดบัญชีหมายจับทั้งในสหพันธรัฐและจักรวรรดิ นักโทษแหกคุกจากเรือนจำเทือกเขาอุดร อดีตลัทธิชนผู้ก่อโศกนาฏกรรมเดือนบุปผาแห่งจักรวรรดิด้วยสองมือของตน

หนึ่งในคนเลี้ยงแกะสิบหกคนของสมาคมบูชามังกร หนอนวิปลาส

“ถ้าเป็นหมอนั่นจริงๆ คุณต้องระวังให้มาก”

มุลเลอร์เตือนเป็นครั้งสุดท้าย “ไอ้นั่น เวลาเริ่มลงมือทีไร ชอบทำให้เรื่องบานปลายทุกที……”

เหวินเหวินไม่เอ่ยคำใด

เธอเงียบงัน หันกลับไปมองไกลจากเชิงเขา… เห็นแสงสีชาดแต้มเป็นจุดๆ ค่อยๆ ลอยขึ้นจากเขตเป่ยซาน

นั่นคือสสารวิญญาณปนเปื้อนที่คนทั่วไปไม่อาจมองเห็นด้วยตาเปล่า มันข้นหนืดราวกับมีตัวตน แผ่ลอยขึ้นสู่ท้องฟ้า ก่อนระเบิดกึกก้อง เส้นด้ายสีชาดนับพันนับหมื่นทอดยาว ไหลรวมกัน คล้ายต้นไม้ยักษ์ที่ถักทอจากเส้นเลือด

ในเสียงหัวเราะแหลมคม มันฟ้อนระบำอย่างเย้ายวน

.

.

สิบนาทีก่อน โรงพยาบาลจี้ฉือ อาคารผู้ป่วยใน

“ตรวจวอร์ดๆ”

พยาบาลที่รีบเร่งเดินนำหน้า เคาะประตูทีละห้อง ให้แพทย์เจ้าของไข้ตรวจเยี่ยมก่อน: “ทุกคนเก็บของรกๆ หน่อยนะคะ ห้ามกินบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปบนเตียง ป้า…ชุดชั้นในเก็บด้วย ห้ามตากไว้หน้าห้อง!”

ว่าแล้ว เธอก็ดึงกางเกงชั้นในตัวมหึมา หลวมจนตะลึง หลุดติดมือแล้วโยนคืนให้เจ้าของ ข้างๆ จี้เจวี๋ยถึงกับอึ้ง เขาเดินเข้าออกตั้งหลายรอบ ยังอุตส่าห์นึกว่าเป็นเสื้อกล้ามคุณลุง!

แล้วก็เห็นคุณยายพลิกมือ…เอาไปแขวนกลับที่เดิมอีก!

จี้เจวี๋ยเผลอยกนิ้วให้

ช่างอึดจริงๆ!

“คุณอา ถ้าปวดก็กินได้แค่ยาแก้ปวดนะคะ ของคุณเป็นรูมาติซึม แล้วก็เกาต์ ผ่าตัดก็รักษาได้แค่ปลายเหตุ ลดเหล้า ลดซุป ปรับอาหารให้อ่อนๆ หน่อยค่ะ”

“แผลมีแนวโน้มอักเสบ คุยกับญาติผู้ป่วยด้วยนะคะ ต้องป้องกันการเกิดหนอง ต้องเปลี่ยนยา…แพงขึ้นไม่กี่เหรียญดีกว่าต้องตัดแขนตัดขา สื่อสารอาการให้ชัดเจนนะคะ”

“แผลหายไปมากแล้ว อีกไม่นานก็ออกจากโรงพยาบาลได้”

ท่ามกลางเสียงเอะอะเบาๆ ฝีเท้าหนักแน่นก็มาหยุดที่หน้าประตู เป็นคุณหมอคนหนึ่งที่ค้ำไม้เท้า และขาข้างหนึ่งยังดามเฝือกอยู่ อากาศอบอ้าวทำให้เหงื่อบางๆ เคลือบหน้าผาก ทว่าท่าทีอ่อนโยนอบอุ่นเหมือนคงอยู่นิรันดร์ ไล่ตรวจดูอาการของคุณลุงคุณป้าแต่ละเตียง ก่อนสุดท้ายจะมองไปที่จี้เจวี๋ยซึ่งอยู่ด้านในสุด

เขาเปิดแฟ้มเวชระเบียนของเตียงนี้กวาดดูคร่าวๆ แล้วเอื้อมมือกดตรวจรอยฟกช้ำตามตัว และรอยไหม้บนแผ่นหลังที่กำลังสมานขึ้นเรื่อยๆ พลางพึงพอใจพยักหน้า: “ฟื้นตัวดีนะ โชคก็ดี ไม่มีภาวะไตวายเฉียบพลันหรือการบาดเจ็บทางระบบประสาท เฝ้าดูอีกสองวัน ปรับสมดุลฮอร์โมนเล็กน้อย”

“กินยาให้ตรงเวลา ก็พอ”

เขาโบกมือ พยาบาลจึงเข้ามาวางถุงกระดาษแบบมาตรฐานลงในมือของจี้เจวี๋ย

“หา?”

จี้เจวี๋ยงงไปชั่วครู่ ก้มมองถุงในมือ: “เช้านี้ยังไม่มีตัวนี้เลยนะ”

“เมทิลโคบาลามิน บำรุงเส้นประสาท เสริมวิตามินบี”

คุณหมอดันแว่นแล้วยิ้ม: “ช่วยเร่งการซ่อมแซมของระบบประสาท”

ในถุงกระดาษที่เอียงอยู่ เม็ดยาสองเม็ดที่รวมกันแล้วยังไม่ถึงครึ่งเล็บก้อย กลิ้งลงมาบนฝ่ามือจี้เจวี๋ย สีแดงหม่น กลิ่นเหม็นขมแบบยาๆ โชยขึ้นมา

“ผมกลัวขมนิดหน่อยนะ”

จี้เจวี๋ยลังเล: “ต้องกินตอนนี้เลยเหรอ?”

พยาบาลส่งน้ำอุ่นหนึ่งแก้วให้ พลางเกลี้ยกล่อม: “ตอนเย็นยังมีอีกมื้อ กินตรงเวลาจะหายไวค่ะ”

จี้เจวี๋ยเงียบ

เขาก้มมองฝ่ามือ มองเม็ดยาสองเม็ดที่พอเปื้อนเหงื่อก็เริ่มเหนียวเล็กน้อย และในนั้นเหมือนมีสีชาดเรืองรองเล็กๆ แม้กระทั่งหน้าปัดนาฬิกาที่เด้งหน้าต่างเตือนซ้ำๆ ตั้งแต่เมื่อครู่

[ตรวจพบสสารวิญญาณปนเปื้อนภายนอกที่ไม่สงบ คำเตือน ตรวจพบแหล่งกำเนิดการผันแปรขนาดใหญ่ที่ไม่สงบ ความเสี่ยงการแปรสภาพเพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่อง คำเตือน ตรวจพบสิ่งมีชีวิตปนเปื้อนที่ไม่ทราบชนิด คำเตือน คำเตือน คำเตือน คำเตือน……]

คำเตือนๆ เตือนทั้งวันทั้งคืนเลยนะ

แกช่วยเรียกตำรวจให้ฉันยังดีกว่านี้!

จี้เจวี๋ยถอนหายใจ กำลังจะเอ่ยอะไรสักคำ แต่สายตากลับเผลอมองไปที่ประตู แล้วก็ชะงักคาที่

“เฟิงเกอ? มาตั้งแต่เมื่อไหร่?”

น่าเสียดาย ไม่มีเฟิงเกออะไรทั้งนั้น

คุณหมอกับพยาบาลหันกลับไปมอง ที่หน้าประตูนอกจากอากาศกับกางเกงในตัวเบ้อเริ่มที่ปลิวไสวแล้ว ก็ว่างเปล่า

ข่าวร้ายคือ คราวนี้ไม่มีเทพอาวุธมาจากฟากฟ้าแล้ว

ข่าวดีคือ ข้ามีเทพอาวุธของตัวเอง!

มืออีกข้างของจี้เจวี๋ยคว้าปืนที่ซ่อนไว้ใต้หมอนออกมา เล็งไปที่หน้าผากหมอ แล้วปลดเซฟโดยไม่ลังเล จากนั้นก็กดไกด้วยความเร็วและแรงที่สุดในชีวิต

เสียงคำรามปะทุขึ้นในพริบตา ทับซ้อน พวยพุ่ง เปลวไฟจากปืนเต้นระบำแผ่กระจาย วูบเดียวก็หาย แต่เสียงระเบิดก้องยาวนาน

ในเวลาไม่ถึงเสี้ยววินาที จี้เจวี๋ยแทบจะไม่รู้สึกนิ้วตัวเองแล้ว

แต่ก็ไม่มีเวลาจะสนอีก

ในจังหวะลั่นไก เขาก็พุ่งตัวลุกจากเตียง กระโดดย้อนหลังออกไป แผ่นหลังพังหน้าต่างแตก แล้วร่วงจากชั้นสี่ลงมา

ชั้นสี่ สิบสองเมตร ข้างล่างยังมีหลังคาที่จอดรถมอเตอร์ไซค์ไฟฟ้า

ถ้าโชคดีหน่อยก็อาจไม่ตายคาที่

แค่ไม่ตาย ก็จะตกลงบนรถแล้วหนีไปได้

อย่างแย่สุดก็ทำให้เรื่องมันโต อีกฝ่ายก็ต้องเกรง……

เกรงอะไรนะ?

สายลมที่พุ่งเข้าหน้า ทำเอาสมองเขาว่างเปล่า สะดุดแล้วลืมตอนต่อไป

เพราะการร่วงตก…หยุดกึก!

จี้เจวี๋ยห้อยหัวคว่ำอยู่กลางอากาศ มือยังกำปืนที่ลำกล้องร้อนแดง ดิ้นทุรนทุรายอย่างทุลักทุเล แต่สลัดไม่พ้น…หนวดประหลาดที่พันข้อเท้าเขาอยู่

ถัดมา หนวดอีกเส้นโผล่ออกมาจากในหน้าต่าง พันข้อเท้าขวาไว้

ต่อจากนั้น ก็เป็นสองมือ

มันยังแม้แต่ขี้เกียจจะแย่งปืนในมือเขา ที่ตอนนี้เหลือแต่เสียงไกปืนเปล่าดังแค่ “แก๊กๆ”

แล้วก็อย่างนั้นแหละ เบาๆ ช้าๆ ระมัดระวัง ค่อยๆ ลากเขากลับเข้าห้องพยาบาล

วางลงบนเตียง

ในความเงียบงันราวความตาย แม้แต่เสียงหายใจก็เหมือนเลือนหาย เหลือเพียงคนบนเตียงรอบข้างกับพยาบาล ที่จ้องเขาด้วยดวงตากลวงโบ๋

ราวกับผีรับใช้

และตรงหน้าของเขา บนใบหน้า กะโหลก คอ และทรวงอกของหมอยังมีรูจากกระสุนที่ทะลุผ่าน เลือดค่อยๆ ซึมไหลออกมา

มองผ่านรอยแยก เขาก็เห็นหนวดไหวๆ ที่เบียดกันเป็นก้อนอยู่ด้านใน ค่อยๆ ชอนไชออกมาจากรอยแตกบนใบหน้า โบกไหว

“โดนจับได้ด้วยหรือ? ช่างแปลกจริงๆ”

ใบหน้าที่แยกสี่แยกห้าแต่ยังคงยิ้มอยู่นั้นค่อยๆ เงยขึ้น เปล่งเสียงแหบพร่าราวหลุดมาจากฝันร้าย เอ่ยชื่นชมเต็มเปี่ยม: “ไม่เสียทีที่เป็นผู้ต้องสาปมาสิบปี แต่ยังสามารถตื่นรู้ด้วยตนเองได้ เป็นผู้ถูกเลือก!

แค่ไหวพริบและสัญชาตญาณที่เฉียบคมแบบนี้ ก็ทำให้ตาค้างแล้ว ไม่…ยิ่งกว่านั้น คือความเด็ดขาดที่พอรู้สึกว่ามีพิรุธก็กล้าชักปืนใส่คนแปลกหน้านี่สิ”

“ฉันจะอัดแกให้【ปี๊บ】เลย!”

จี้เจวี๋ยดิ้นรนอย่างไร้ผล สุดท้ายก็ถูกเคเบิลไทร์มัดซ้อนหลายชั้น ขยับไม่ได้ พยาบาลที่เหมือนศพเดินได้ก้าวเข้ามา ฉีดยาเข้าที่คอเขาหนึ่งเข็ม

ต่อจากนั้น ตาก็มืดวาบ

ภาพตัด

ในเสี้ยววินาทีสุดท้าย หน้าจอโทรศัพท์ที่ซ่อนใต้ผ้าห่มสว่างขึ้น หน้าต่างข้อความเด้งส่งข้อความสุดท้ายไปยังเหวินเหวินในสมุดรายชื่อ

ช่วยยยยยยยยยย!!!!