บทที่ 23 วาดฝันย้อนกลับ

คำพูดของเฉินโม่ทำให้เหลยจุนรู้สึกว่าพูดโดนใจเขาเหลือเกิน ประหนึ่งได้เจอคนที่รู้ใจ แต่สิ่งที่เจ้าหนุ่มคนนี้พูดก็ยังค่อนข้างกว้าง ๆ ทำให้เขาอดรู้สึกใจร้อนขึ้นมาหน่อยไม่ได้

เขาไม่ได้สงสัยเลยว่า ทำไมคนอายุน้อยขนาดนี้ถึงได้เกี่ยวพันในหลาย ๆ สายงานและยังมีความเชี่ยวชาญทางเทคนิคทั้งกว้างและลึกในระดับนี้

นี่ไม่ใช่เพียงคนเก่งสายเทคนิคเท่านั้น แต่เป็น “ผู้นำ” ได้เลย!

เพราะตัวเขาเองตอนหนุ่ม ๆ ก็เคยสร้าง “อิเล็กทรอนิกส์สตรีท” จนมีชื่อเสียงโด่งดังมาก่อน คนที่เป็นอัจฉริยะมักไม่ควรตัดสินด้วยเหตุผลสามัญ

เหลยจุนเข้าใจอย่างเดียวคือคนคนนี้ ไม่ว่าจะต้องลงทุนเท่าไหร่ก็จะต้องคว้าตัวมาให้ได้ แต่ยิ่งใจร้อนมากเท่าไหร่ ตอนนี้ยิ่งไม่ใช่เวลาที่จะแสดงความรีบเร่ง

ทว่ามีคนคนหนึ่งที่ร้อนใจยิ่งกว่าเหลยจุน นั่นคือหลิวฉินซึ่งนั่งอยู่มุมห้องอย่างเงียบ ๆ จู่ ๆ ก็ลุกขึ้นถามว่า

“น้องชาย เธอคิดว่าอนาคตของ Xiaomi จะเป็นอย่างไร”

เฉินโม่ยิ้มน้อย ๆ แล้วตอบ

“ที่จริงแล้ว มันก็เหมือนกับเวลาเราเขียนเรียงความ ถ้าจะเขียนถึงหิมะ ก็ต้องไม่เขียนแค่ ‘หิมะ’ ต้องเขียนถึงชายคากระเบื้องสีหม่น ดอกเหมยผุดขาวกลางความหนาว แสงอาทิตย์ที่เยียบเย็น ต้องเขียนถึงการยืนโดดเดี่ยวเปลี่ยวเหงาในต่างถิ่น หิมะฟูฟ่องปกคลุมยอดเขายามค่ำ

Xiaomi ก็เช่นกัน ถ้าคิดจะทำแค่มือถือ ก็อย่าทำแค่มือถือเท่านั้น ควรทำแพลตฟอร์ม ทำระบบนิเวศ ต้องขยายขอบเขตออกไปก่อน

มือถือ แพลตฟอร์ม ระบบนิเวศ ค่อย ๆ ก้าวทีละก้าวอย่างมั่นคง ทำให้ใหญ่และแข็งแกร่งขึ้น มองในมุมที่เล็ก ก็สามารถเปลี่ยนสถานการณ์ตลาดมือถือในจีนแผ่นดินใหญ่ได้ กลายเป็นความภูมิใจของแบรนด์จีน”

หลิวฉินรีบถามต่อว่า

“แล้วถ้ามองในมุมใหญ่ล่ะ”

เฉินโม่หัวเราะอย่างมั่นใจ

“มองในมุมใหญ่ ก็เพราะมีคนบอกกันว่า ‘แบรนด์เทคโนโลยีจีนก็ไม่มีบริษัทยักษ์ใหญ่ที่ยืนหนึ่งได้’ ผมก็อยากให้ Xiaomi พิสูจน์ว่ามันไม่จริง!”

พอเหล่าบรรดาบิ๊ก ๆ ฝั่งตรงข้ามที่เดิมทีนั่งอย่างสุขุม ใบหน้าเริ่มเผยให้เห็นความตื่นเต้นเล็กน้อย เฉินโม่ก็แอบยกนิ้วให้ตัวเองในใจ

เรื่องการพูดเพื่อวาดฝันหรือ “โม้” นั้น เขา เฉินโม่ ผู้ได้ฉายา “เฉินอ้าวเทียน” ยังไม่เคยพ่ายแพ้ให้ใคร!

ทันใดนั้นก็มีคนเอ่ยถามขึ้นด้วยความคลางแคลง

“ทำไมถึงมั่นใจอย่างนั้น ไม่ใช่ว่าพอมาเจอหน้ากันเพื่อสัมภาษณ์แล้วก็พูดชม Xiaomi ไปเรื่อยหรอกหรือ”

เจอคนแปลกหน้าที่ถามมากขนาดนี้ เฉินโม่ก็ไม่ได้เคืองอะไร เพราะเขาเชื่อว่าภาพฝันที่วาดนั้นอย่างน้อยก็มีโอกาสเป็นจริงได้ จึงอธิบายต่อ

“เมื่อกี้ผมพูดถึงเรื่องของจังหวะ นั่นคือโอกาสจากตลาด มือถือก็มีแต่แบรนด์จีนย่อย ๆ ที่ลอกเลียนหรือเครื่องเถื่อนเต็มไปหมด ส่วนแบรนด์ระดับบนก็ตกเป็นของยักษ์ใหญ่ต่างชาติทั้งหมด ผู้บริโภคเลือกก็ลำบาก ติดปัญหา ‘สูงไปก็ไม่ดี ต่ำไปก็ไม่ไหว’ Xiaomi อยู่ในจีน ถือเป็นความได้เปรียบด้านสถานที่

เหลยจุนเคยมีผลงานยิ่งใหญ่ในอดีต ทีมผู้ก่อตั้ง Xiaomi ก็มีภูมิหลังที่แข็งแกร่ง นั่นคือความได้เปรียบด้านบุคลากร ถ้าบวกกับระบบปฏิบัติการมือถือที่ปรับให้เข้ากับผู้ใช้ได้ดีตามที่ผมว่า เจรจาห่วงโซ่อุปทานเรียบร้อย กลยุทธ์การตั้งราคาที่แม่นยำ

รวมแล้วฟ้าดินคนพร้อม จะกลัวอะไรที่ ‘อาณาจักร Xiaomi’ จะไม่สำเร็จล่ะ

แต่ทั้งหมดนี้ก็เป็นแค่ความเห็นส่วนตัวนะครับ ไม่เชื่อก็คิดว่าผมโม้ไปก็ได้~”

ที่จริงเฉินโม่ก็รู้ว่าสิ่งที่ตัวเองพูดเมื่อครู่นั้นเป็นการมองข้ามบางจุดสำคัญไป โดยเฉพาะเรื่องห่วงโซ่อุปทาน ซึ่งเป็นประเด็นที่ยากที่สุด แต่เขาไม่อยากเอาอนาคตมากดดันกันตอนนี้ ทุกอย่างอยู่ที่คนจะลงมือทำ

พูดจบ เฉินโม่ก็วางปากกาลงอย่างเรียบร้อย เพื่อกันไม่ให้ต้องเป็นคนมาหยิบทีหลัง ไม่สนใจแล้วว่าคนที่มุมห้องจะนั่งก้มหน้าใช้ความคิดอยู่หรือเปล่า เขาจึงกลับไปนั่งที่เดิม

“ถ้าหากให้คุณรับตำแหน่งผู้จัดการฝ่ายเทคนิคคนหนึ่งของ Xiaomi ที่รับผิดชอบเต็มตัวเรื่องการปรับแต่งระบบแอนดรอยด์ให้เข้ากับผู้ใช้ในประเทศอย่างที่บอก คุณจะลงมือทำอย่างไร”

รออยู่นานก็ไม่มีคำตอบ เหลยจุนชะโงกดูถึงเห็นสายตาของเฉินโม่ที่ดูแปลก ๆ พอเข้าใจก็อดยิ้มไม่ได้ คาดว่าคงรู้สึกว่าตนเองถูกถามเพื่อ “ขโมยไอเดีย” แน่ ๆ

เหลยจุนหัวเราะ

“โอเค ไม่ต้องลงรายละเอียดก็ได้ แค่บอกว่า ถ้ามอบหมายให้คุณรับผิดชอบ มีปัญหาหรือเปล่า”

เฉินโม่ส่ายหัว บอกว่า “ไม่มีปัญหา”

เหลยจุนทำท่าเหมือนนึกอะไรได้เลยถามขึ้นมา

“ว่าแต่ Xiaomi มีอะไรดึงดูดคุณได้ ในเมื่อคุณเก่งขนาดนี้ ทำไมถึงเลือก Xiaomi ล่ะ”

“เพื่อเผ่าของเรา!”

หมายเหตุ: อันนี้เป็นมุกของคนเล่น World of Warcraft เวลาได้ยิน “เพื่อเผ่า!” ก็มักจะนึกถึงคำว่า “For the Horde!”

แต่ในเมื่อเขาคิดแบบนั้นในใจ เฉินโม่เลยตอบไปว่า

“ที่จริงตอนแรกผมก็ไม่ได้สนใจ Xiaomi เท่าไหร่หรอกครับ

วันนี้แค่บังเอิญตามเพื่อนมาสัมภาษณ์ แล้วว่างอยู่ก็เลยมาช่วยทำโจทย์แก้เบื่อ

แต่หลังจากคุยกันเมื่อครู่นี้ ผมก็รู้สึกว่ามองเห็นอนาคตของ Xiaomi โดยเฉพาะคุณเหลยที่เป็นคนไม่เลว ถ้าได้ร่วมงานกัน ผมเชื่อว่าจะเป็นผลดีทั้งต่อผมและต่อ Xiaomi ถือว่าได้ประโยชน์ทั้งสองฝ่าย”

แม้เฉินโม่จะ “แทบไม่มีจะกิน” แต่ก็ยังเชิดหน้าไว้รักษาฟอร์ม ไม่ยอมลดทอน “ราศี” ของตัวเอง

“อ้อ เหรอ งั้นเพื่อนคุณชื่ออะไรล่ะ”

“ซุนจื่อเหวยครับ”

กว่านอิ่งจื้อกระซิบอะไรบางอย่างกับเหลยจุน เหลยจุนพยักหน้า

“โอเค งั้นฉันก็ไม่มีอะไรแล้ว เสี่ยวกว่าน เธอมีอะไรจะถามอีกไหม”

เดิมทีกว่านอิ่งจื้อก็ไม่มีอะไรอยากจะถาม แต่พอเจ้านายพูดขนาดนี้ เธอก็จำต้องหาอะไรมาถาม จึงเลือกถามเรื่องที่ไม่น่ามีปัญหาสำหรับคนเก่ง ๆ

“เอ่อ คุณมองการทำงานล่วงเวลา ของบริษัทสตาร์ตอัปยังไงบ้างคะ”

“ทำงานล่วงเวลา? ผมไม่ทำโอทีครับ!”

“หืม? ทำไมเหรอคะ ขอถามเหตุผลหน่อย”

“มีแต่บริษัทที่ขาดประสิทธิภาพกับหัวหน้าที่ไร้ความสามารถเท่านั้นแหละ ที่ปล่อยให้คนทำโอที”

กว่านอิ่งจื้อถึงกับหน้าเหวอ เพราะตั้งแต่ Xiaomi ตั้งบริษัทมา พนักงานก็แทบจะทำโอทีทุกวัน ยิ่งผู้บริหารนั้นถึงขั้นทำงานหามรุ่งหามค่ำ

บรรยากาศที่เคยดี ๆ ดูเหมือนจะสะดุดเล็กน้อย เหลยจุนเองก็กระตุกเล็กน้อยตรงหางตา เพราะเมื่อคืนก็นั่งประชุมกันจนถึงตีหนึ่ง

เฉินโม่รู้สึกถึงความอึดอัดได้ แต่ก็ไม่ได้ใส่ใจมาก เขาลุกขึ้นมาที่กระดานไวท์บอร์ดเป็นครั้งที่สาม แล้วเขียนสี่คำสำคัญคือ “แผนที่เหมาะสม, การจัดสรรทรัพยากร, ประสิทธิภาพสูง, ยั่งยืน”

เขาวาดภาพกลม ๆ ขีดเส้นเน้น

“ถ้าจัดการทั้งสี่ข้อนี้ได้ดี บริษัทก็ไม่จำเป็นต้องมีโอที

ถ้ามองแต่ผลประโยชน์ระยะสั้น ทำแบบ “ตีปลาลงหนอง” หรือ “ดื่มยาพิษดับกระหาย” ก็ช่วยไม่ได้

ผมยึดหลักการทำงานว่า ‘ทุ่มสุดตัวให้งาน มีความสุขและดูแลสุขภาพในการใช้ชีวิต!’”

เหลยจุนพยักหน้า

“อืม โอเค เราขอไปปรึกษากันก่อน คุณรอข้างนอกสักครู่”

เฉินโม่วางปากกาแล้วออกจากห้องไป ค่อย ๆ ปิดประตูให้อย่างดี

ออกมาก็อดคิดวิตกไม่ได้ “จะไม่รอดเพราะเรื่องนี้ไหมนะ งั้นเดือนหน้าคงต้องให้เจ้า ‘ซุนจื่อ’ เลี้ยงดูเสียแล้ว…”

แต่ไม่ว่าจะเป็นงานดีแค่ไหน เงินเดือนเยอะแค่ไหน ถ้าไม่สบายใจก็ไม่เอาอยู่ดี!

เขาไม่อยากกลับไปเป็นทาสเงินเดือนอีกแล้ว

คนเราก็ขัดแย้งแบบนี้ล่ะ เฉินโม่ปล่อยให้ความคิดด้าน “โอเค ทำงานเถอะ!” กับ “จะยอมไม่ได้!” ทะเลาะตีกันอยู่ในหัว สุดท้ายเจ้าปีศาจเขาแพะที่อยู่ฝ่ายหลังดันชักปืนกลแกตลิงออกมากราดยิงเจ้าตัวมีปีกจนพรุน พ่ายแพ้ไปอย่างราบคาบ!

เขาเองก็รู้ว่าสิ่งที่พูดเรื่อง “ไม่ทำโอที” ในบริษัทสตาร์ตอัปนั้นก็อาจจะดูเพ้อฝันไปบ้าง เขาเพียงแค่พูดถึงเป้าหมายสูงสุดให้ฟังก็เท่านั้น

แต่สำหรับคนอื่น โดยเฉพาะสตาร์ตอัปใหม่มาก ๆ มันอาจจะเป็นไปไม่ได้ แต่หากเป็นทีมของตัวเอง เฉินโม่มั่นใจ เพราะเส้นทางที่เขาเดินไป แทบไม่ต้องเสียเวลาลองผิดลองถูกมากเหมือนคนอื่น พูดได้ว่าหลายเรื่องเขารู้ทางลัดแล้ว นี่คือประโยชน์ที่ได้จากการย้อนเวลามาเกิดใหม่

เมื่อออกมา เฉินโม่เห็นว่าห้องประชุมใหญ่ยังไม่เลิกสัมภาษณ์ ยังได้ยินเสียงคุยกันครึกครื้น เลยเดินไปแถวนั้นดูนิด ๆ หน่อย ๆ จากนั้นก็ไปโซนพนักงาน พบว่ามีพนักงานคนหนึ่งนั่งจ้องหน้าจอคิดแล้วคิดอีก เขาเลยเข้าไปดูข้างหลังอย่างสนใจ

ขณะเดียวกัน

ในห้องที่ใช้สัมภาษณ์สามคนที่เหลือ ก็ถกเถียงกันถึงเรื่องของเฉินโม่กันยกใหญ่