การตัดสินใจของหลินจือไป๋ผ่านมติที่ประชุมเรียบร้อย แม้ว่าไม่มีใครเข้าใจว่า "แอปฟังหนังสือเสียง" ที่เขาพูดถึงมันคืออะไร

แต่ในฐานะประธานบริษัท เขามีอำนาจผลักดันโครงการนี้ได้โดยตรง

หลัวต๋า, เป้ยลี่, และเหรินเจียชุน ต่างก็เลือกปลีกตัวออกจากเรื่องนี้

พูดง่ายๆ ก็คือ:

จะสำเร็จหรือไม่สำเร็จ แอปนี้ไม่เกี่ยวกับพวกเขาอีกต่อไป ถ้ามีปัญหาก็เป็นความรับผิดชอบของหลินจือไป๋ล้วนๆ!

ส่วนเรื่องที่หลินจือไป๋ปลดหวังจื่อออกจากตำแหน่งหัวหน้าฝ่ายนิยายสืบสวน ทุกคนในที่ประชุมก็เห็นพ้องต้องกัน เพราะเขาสามารถดึงตัวปู๋เย่โหวมาได้!

นี่คือความเรียบง่ายของโลกการทำงาน:

“ประธานช่วยบริษัทคว้าตัวปู๋เย่โหวมาได้ ดังนั้นเขามีสิทธิ์ตัดสินอนาคตของหวังจื่อ”

แม้สำนักงานใหญ่จะมีข้อขัดแย้งในเรื่องการจัดการของหลินจือไป๋บ้าง แต่ด้วยผลลัพธ์ที่ได้จากการคว้าตัวปู๋เย่โหวซึ่งถือว่าเป็นความสำเร็จที่ยิ่งใหญ่ พวกเขาก็ไม่อาจคัดค้านการตัดสินใจของหลินจือไป๋ได้

หลังการประชุมสิ้นสุด หลินจือไป๋ได้เรียกหวังจื่อมาคุย

ต่างจากท่าทีดุดันในห้องประชุม ตอนนี้เขากลับยิ้มแย้มและพูดกับหวังจื่อด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนว่า:

"หลัวต๋าช่วยคุณไม่ได้หรอก"

หวังจื่อถอนหายใจด้วยความสิ้นหวัง

"ท่านประธาน โปรดไว้ชีวิตผมด้วยเถอะ…"

เขาไม่เชื่อในสิ่งที่หลินจือไป๋พูดถึง "แอปพัฒนาใหม่" เลย หรือพูดให้ชัดเจนคือ ไม่มีผู้บริหารคนไหนเชื่อว่าโครงการนี้จะเป็นจริง

แต่ความจริงที่หลัวต๋าทิ้งเขาไปแล้วทำให้หวังจื่อไม่มีทางเลือกอื่น นอกจากยอมรับชะตากรรม

หลินจือไป๋มองเขาแล้วพูดว่า:

"คุณคิดว่าผมทำร้ายคุณเหรอ?"

เขาส่ายหน้าและพูดต่อ:

"สำหรับโครงการนี้ ผมเตรียมลงทุนเบื้องต้นไว้ห้าร้อยล้านหยวน คุณคิดดูให้ดีว่านั่นหมายความว่าอะไร"

หวังจื่อเป็นคนของหลัวต๋า แต่จากการตรวจสอบ หลินจือไป๋พบว่าความสัมพันธ์ระหว่างเขากับหลัวต๋าไม่ได้ลึกซึ้งจนตัดขาดไม่ได้ ดังนั้นหวังจื่อยังมีโอกาสเปลี่ยนมาเป็นพวกของเขา

แน่นอนว่า ถ้าหวังจื่อไม่มีความสามารถหรือยังคิดสองใจ หลินจือไป๋ก็พร้อมที่จะเตะเขาออกจากบริษัท

สำหรับโครงการแอปนี้ หลินจือไป๋มีเป้าหมายพัฒนา "แอปฟังหนังสือเสียง"

ในโลกบลูสตาร์ ผู้คนชอบอ่านนิยายมาก แต่ยังไม่มีแอปที่เกี่ยวกับฟังนิยายในตลาด

หรือจะพูดอีกอย่าง:

ผู้คนยังไม่รู้ว่า "นิยายไม่ได้มีไว้แค่อ่าน แต่ยังสามารถฟังได้ เหมือนการเล่านิทานในยุคโบราณ"

สำนักพิมพ์เฉินฮวามีคลังลิขสิทธิ์นิยายขนาดใหญ่ ถือเป็นข้อได้เปรียบมหาศาลในการทำแอปประเภทนี้

สำหรับคำถามว่าแอปนี้จะประสบความสำเร็จหรือไม่?

ด้วยความทรงจำจากอดีต หลินจือไป๋มั่นใจว่าแอปฟังหนังสือเสียงนี้จะประสบความสำเร็จอย่างยิ่งใหญ่!

นี่คือโอกาสที่เขามอบให้หวังจื่อ

ส่วนจะคว้ามันได้หรือไม่นั้น ขึ้นอยู่กับตัวหวังจื่อเอง

หลินจือไป๋รู้ดีว่า แม้การได้ตัวปู๋เย่โหวจะช่วยเพิ่มรายได้ให้บริษัทในระยะสั้น แต่ไม่สามารถทำให้กำไรประจำปีของสำนักพิมพ์เพิ่มขึ้นหกเท่าได้

แต่ถ้าแอปฟังหนังสือเสียงประสบความสำเร็จ มูลค่าของสำนักพิมพ์จะพุ่งสูงขึ้นอย่างมหาศาล!

ตลาดนี้กว้างใหญ่มาก!

ลองคิดดูว่าเวลาผู้คนขับรถไปทำงาน พวกเขามักฟังวิทยุรายการที่มีตัวเลือกไม่มากนัก

แต่ถ้ามีแอปนี้ ผู้คนจะมีตัวเลือกเพิ่มขึ้น

ทั้งหมดนี้ก็เพื่อใช้ข้อได้เปรียบที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของสำนักพิมพ์เฉินฮวาให้เกิดประโยชน์สูงสุด:

“คลังลิขสิทธิ์นิยาย!”

แม้หลินจือไป๋ยังไม่ได้บอกความคิดทั้งหมดนี้กับหวังจื่ออย่างชัดเจน เพราะยังไม่ไว้ใจเขา แต่เมื่อหวังจื่อได้ยินคำว่า "ลงทุนห้าร้อยล้าน" สายตาของเขาก็เปลี่ยนไปทันที

ถ้าสิ่งที่หลินจือไป๋พูดเป็นความจริง และเขาได้เป็นหัวหน้าโครงการนี้

นี่อาจไม่ใช่การลดตำแหน่ง แต่กลับกลายเป็นการเลื่อนตำแหน่งในรูปแบบใหม่!

และหลินจือไป๋ก็ไม่มีความจำเป็นต้องโกหก เพราะอนาคตของหวังจื่อถูกควบคุมไว้ในมือเขาโดยสมบูรณ์

หวังจื่อพูดขึ้นด้วยความตั้งใจใหม่:

"ท่านประธาน ผมจะทำงานอย่างเต็มที่!"

หลินจือไป๋มองเขาด้วยสายตาลึกซึ้ง:

"ความจงรักภักดีต้องพิสูจน์ด้วยการกระทำ ไม่ใช่แค่คำพูด"

หวังจื่อจะต้องตัดขาดจากหลัวต๋าให้ได้ หากเขาทำไม่ได้ หลินจือไป๋ก็จะเตะเขาออกจากบริษัท

เหตุผลที่หลินจือไป๋ไม่ปลดหวังจื่อออกทันทีนั้นง่ายมาก

เพราะบรรดาหัวหน้าฝ่ายในสำนักพิมพ์ ล้วนมีความสัมพันธ์กับหลัวต๋า เป้ยลี่ หรือเหรินเจียชุนอยู่บ้างไม่มากก็น้อย

การตัดทุกคนออกในครั้งเดียว จะสร้างความวุ่นวายให้บริษัท

ท้ายที่สุดแล้ว หัวหน้าฝ่ายเหล่านี้คือผู้นำระดับกลางที่ทำงานกับบริษัทมานาน ความสัมพันธ์ที่พวกเขามีกับผู้บริหารระดับสูง เป็นเรื่องธรรมดาในโลกการทำงาน ซึ่งไม่ได้หมายความว่าพวกเขาจะไร้ความสามารถ

แต่เพื่อป้องกันสถานการณ์ไม่คาดฝัน

หลินจือไป๋วางแผนที่จะเปิดรับสมัครบุคลากรจากภายนอกสำหรับสำนักพิมพ์เฉินฮวาในเร็วๆ นี้ เขาต้องการค่อยๆ ปลูกฝัง "คนของตัวเอง" เพื่อเข้ามาควบคุมบริษัทอย่างสมบูรณ์

แต่เป้าหมายของเขาไม่ได้หยุดแค่การพัฒนาแอป “ฟังหนังสือเสียง”

หลินจือไป๋ยังมีลูกเล่นอื่นๆ ซ่อนไว้อีก เขายกโทรศัพท์ขึ้นโทรหาพี่สาวของเขา หลินซีพร้อมกับหัวเราะและถามว่า:

“เห็นภาพวาดวงกลมใหญ่ของคุณพ่อหรือยัง?”

หลินซีตอบกลับว่า:

“เห็นแล้ว แต่เค้กก้อนนี้ไม่ง่ายที่จะกินนะ”

หลินจือไป๋ยิ้ม:

“เงื่อนไขที่พี่ได้รับคืออะไร?”

หลินซีอธิบาย:

“ก็แค่ทำให้รายได้จากธุรกิจดูแลศิลปินเติบโตขึ้นอีกกี่เปอร์เซ็นต์ แล้วฉันจะได้รับหุ้นเพิ่มตามสัดส่วน”

หลินจือไป๋พึมพำเหมือนกำลังครุ่นคิด:

“เงื่อนไขก็คล้ายๆ กัน”

หลินซีถามกลับทันที:

“คุณก็ด้วยเหรอ?”

หลินจือไป๋หัวเราะ:

“ใช่แล้ว ส่วนพ่อกับพี่ชายล่ะ?”

หลินซีตอบ:

“ก็เงื่อนไขเดียวกัน แต่ดูเหมือนของคุณจะยากกว่าหน่อยนะ เพราะรายได้ของสำนักพิมพ์เฉินฮวาค่อนข้างคงที่ทุกปี ไม่ได้มีการเปลี่ยนแปลงมากนัก ฉันช่วยคุณไม่ค่อยได้หรอก”

หลินจือไป๋หัวเราะเบาๆ:

“นั่นอาจจะไม่แน่นะ”

หลินซีอึ้ง:

“ฉันช่วยอะไรคุณได้ล่ะ?”

หลินจือไป๋เสนอแผน:

“ตอนนี้คุณดูแลศิลปินในบริษัทอยู่ไม่ใช่เหรอ ลองติดต่อพวกเขาดูสิ แล้วถามว่ามีใครอยากออกหนังสืออัตชีวประวัติไหม”

“หนังสืออัตชีวประวัติ?”

หลินซีฟังแล้วงงเล็กน้อย:

“ปกติไม่ใช่ว่าพวกเจ้าของธุรกิจหรือผู้ประกอบการเท่านั้นที่เขียนหนังสือแบบนี้เหรอ?”

หลินจือไป๋ตอบอย่างมั่นใจ:

“คิดให้กว้างขึ้นสิ ถ้าผู้ประกอบการสามารถเขียนหนังสือได้ ดาราก็เขียนได้เหมือนกัน แต่ต้องเป็นดาราที่ดังจริงๆ นะ ระดับแถวหน้า หรือแม้แต่ซุปเปอร์สตาร์ เพราะถ้าดาราเกรดล่างออกหนังสือ มันคงขายไม่ออกหรอก”

หลินซีฟังแล้วพยักหน้าช้าๆ:

“งั้นฉันจะลองดู แต่ไม่แน่ใจว่าคนจะสนใจดาราออกหนังสือกันไหมนะ เพราะที่ผ่านมายังไม่เคยมีใครทำแบบนี้”

เธอแอบตั้งข้อสังเกต:

“อีกอย่าง ดาราส่วนใหญ่ไม่มีเวลามานั่งเขียนหนังสือเอง แล้วบางคนก็เขียนไม่เก่ง จะทำยังไงดี?”

หลินจือไป๋พูดพร้อมรอยยิ้ม:

“คิดให้กว้างอีกสิ เดี๋ยวผมจะหานักเขียนมืออาชีพมาให้ ดาราแค่เล่าเรื่องปากเปล่า แล้วให้นักเขียนช่วยเกลาสำนวน”

หลินซีหัวเราะ:

“คุณนี่ชอบคิดอะไรแปลกๆ นะ ฉันก็ไม่รู้ว่ามันจะได้ผลหรือเปล่า”

หลินจือไป๋มั่นใจเต็มเปี่ยม:

“ได้ผลแน่ๆ ผมเชื่อ”

แม้ว่าประโยชน์จากแผนนี้อาจไม่เทียบเท่ากับแอปฟังหนังสือเสียง แต่จากประสบการณ์ในชีวิตก่อนหน้า เขารู้ว่าการที่ดาราออกหนังสือขายนั้นมีตลาดรองรับอยู่เสมอ

หลินจือไป๋คิดต่อ:

“ในโลกนี้ ดาราส่วนใหญ่ยังไม่กล้าพอที่จะเปิดเผยเรื่องส่วนตัวในหนังสือ แต่มันจะไม่น่าสนใจกว่าเหรอ ถ้าดารามาเล่าเรื่องแซ่บๆ แบบที่ข่าวลือในอินเทอร์เน็ตชอบพูดกัน?”

“อีกอย่าง ดาราก็ต้องการสร้างภาพลักษณ์ให้ดูดีด้วยหนังสืออยู่แล้ว แบบนี้ทั้งสองฝ่ายจะได้ประโยชน์ร่วมกัน”

เขาเชื่อว่าโครงการนี้จะไม่มีอุปสรรคมากนัก โดยเฉพาะถ้าให้หลินซีเป็นตัวกลาง เพราะตอนนี้เธอดูแลดาราอยู่หลายคน

“นอกจากนี้ คุณพ่อยังมีคอนเนคชันกับนักแสดงระดับท็อป ดาราหนัง หรือแม้แต่พ่อเพลง ลองให้เขาช่วยถามไถ่พวกเขาดูสิว่ามีใครสนใจออกหนังสือบ้าง สำนักพิมพ์เฉินฮวาจะจัดการค่าตีพิมพ์ให้เอง”

ตอนนี้หลินจือไป๋ต้องการเพียงอย่างเดียว: เพิ่มรายได้ของสำนักพิมพ์เฉินฮวาให้ได้เร็วที่สุด

แม้จะเป็นแค่ “ยุงตัวเล็ก” ก็ยังเป็นเนื้อที่กินได้

ยิ่งไปกว่านั้น ตลาดนี้ยังโล่งและไร้คู่แข่ง

เขาคิดว่าการขายหนังสือดารา น่าจะให้รายได้มากกว่า “ยุงตัวเล็ก” เสียอีก!

...

แผนพัฒนาแอปฟังหนังสือเสียงและการให้ดาราออกหนังสืออัตชีวประวัติ ยังต้องใช้เวลา

สิ่งที่หลินจือไป๋ขาดมากที่สุดในตอนนี้คือเวลา ดังนั้นก่อนที่โครงการเหล่านี้จะเริ่มออกผล เขาจำเป็นต้องเตรียมตัวเองให้พร้อมมากที่สุด

วันที่ 10 เมษายน

สำนักพิมพ์เฉินฮวาได้ประกาศอย่างเป็นทางการว่าได้เซ็นสัญญากับปู๋เย่โหว

ทันทีที่ข่าวนี้ออกมา วงการสิ่งพิมพ์ถึงกับสั่นสะเทือน!

“ปู๋เย่โหวไปอยู่กับสำนักพิมพ์เฉินฮวา?”

“ก่อนหน้านี้เขาอยู่กับสำนักพิมพ์นาเซินไม่ใช่เหรอ?”

“สำนักพิมพ์ตั้งหลายแห่งพยายามแย่งตัวเขาแต่ก็ล้มเหลวหมด เฉินฮวาทำได้ยังไง?”

“ได้ยินว่าตอนนี้เฉินฮวาเปลี่ยนตัวประธานแล้ว”

“เรื่องนี้เกี่ยวกับประธานคนใหม่เหรอ?”

“ว่ากันว่าเป็นประธานคนใหม่ที่โทรสายตรงไปหาตัวแทนของคุนเผิง แล้วปิดดีลนี้ได้”

“จริงเหรอ?”

“แล้วใครล่ะที่เป็นประธานคนใหม่ของเฉินฮวา?”

“เป็นหลานชายคนเล็กของประธานใหญ่แห่งตระกูลเฉินฮวา หลินจือไป๋”

“หลินจือไป๋?”

“หลานชายคนเล็กของตระกูลเฉินฮวา?”

นี่เป็นครั้งแรกที่ชื่อของหลินจือไป๋โด่งดังในวงกว้าง ผู้คนในวงการสิ่งพิมพ์ต่างรู้จักตัวตนของเขาในฐานะหลานชายคนเล็กของประธานใหญ่หลินเจามู่

ในขณะเดียวกัน

สำนักพิมพ์เฉินฮวายังได้ปล่อยข่าวเพิ่มเติมว่า ผลงานเล่มใหม่ของปู๋เย่โหวเรื่อง “เจตนาร้าย” กำลังจะวางจำหน่าย

นิยายเรื่องนี้หลินจือไป๋เขียนเสร็จตั้งนานแล้ว แต่ยังไม่ได้เผยแพร่ เพราะต้องการรอจังหวะที่เหมาะสม

อย่างไรก็ตาม ตลาดต่างตั้งความหวังสูงมาก!

เพราะตอนนี้ปู๋เย่โหวกลายเป็นนักเขียนระดับซุปเปอร์สตาร์ หลังจากผลงานซีรีส์ดัดแปลงจากนิยายของเขาสามเรื่องติดประสบความสำเร็จอย่างถล่มทลาย

แม้ความสำเร็จหลักจะอยู่ที่ซีรีส์โทรทัศน์ แต่ความนิยมเหล่านั้นก็สะท้อนกลับมายังตลาดนิยายได้เช่นกัน

และเมื่อหลินจือไป๋ดำรงตำแหน่งประธาน สำนักพิมพ์เฉินฮวาจึงทุ่มทรัพยากรในการโปรโมตแบบจัดเต็มให้กับนิยายเรื่องนี้

เฉินฮวามีช่องทางการโปรโมตของตัวเอง ดังนั้นข่าวเกี่ยวกับ “เจตนาร้าย” จึงกระหน่ำระเบิดลงในกลุ่มนักอ่านอย่างต่อเนื่อง

“นี่คือนิยายแนวสืบสวนที่จะทำให้คุณสะเทือนใจจนถึงขั้นช็อก... หลังจากที่ได้อ่านนิยายเล่มนี้ ทั้งสำนักพิมพ์เฉินฮวาต่างต้องตกตะลึง!”

การโปรโมตใช้เทคนิค "หัวข้อสุดช็อก" แบบยุคก่อนหน้า ซึ่งได้รับความสนใจจากแฟนๆ อย่างล้นหลามทันที!

“ในที่สุดก็ถึงเวลานิยายเล่มใหม่ของปู๋เย่โหวแล้ว!”

“ใช่เลย อย่ามัวแต่เขียนบทละครสิ นึกถึงหัวอกแฟนนิยายบ้าง! ดูปู๋เย่โหวตอนนี้สิ สลับบทบาทจากนักเขียนบทเป็นนักเขียนนิยายได้อย่างสมบูรณ์แบบ ขอบอกเลยว่า ‘โคตรเทพ!’”

“รอบนี้จะเป็นโหมดกลางวันหรือกลางคืนกันนะ?”

“เจตนาร้าย...”

“จากชื่อเรื่องน่าจะเป็นโหมดกลางคืนใช่ไหม?”

“ปู๋เย่โหวกลางคืน? น่ากลัวจัง!”

“เล่มก่อน ‘ความลับ’ โหดเกินไป จนฉันยังมีแผลใจอยู่เลย!”

“ส่วนตัวฉันชอบสไตล์ ปู๋เย่โหวกลางเทาๆ กำลังดี”

“ปู๋เย่โหวกลางเทา? ครั้งแรกที่ได้ยินคำนี้นะเนี่ย”

“มันเป็นการประนีประนอมไง”

“ก็ถือว่าสมเหตุสมผลนะ เพราะสไตล์งานของปู๋เย่โหวเปลี่ยนแปลงหลากหลาย จะมีฉายาเพิ่มอีกก็ไม่แปลก!”