–จะถามอะไรนักหนา!

เสียงของอ็องรี มาร์โซใกล้เข้ามา ดูเหมือนเขาจะแย่งโทรศัพท์จากเชรี กาโดมาแล้ว

–ไปเช็กอีเมลซะ

สายโทรศัพท์ถูกตัดไป

โอกาสอันยอดเยี่ยมที่จะได้ลิ้มรสอาหารของเชรี กาโดอีกครั้งกลับสูญเปล่าอย่างน่าเสียดาย

ผมเปิดกล่องอีเมลขึ้นมา

มีจดหมายจากสมาคมศิลปะแห่งชาติฝรั่งเศส (Société Nationale des Beaux Arts. SNBA) เพิ่งเข้ามาพอดี

ผมเปิดจดหมายนั้น

หัวเรื่อง: จาก SNBA

ผู้ส่ง: Salon_SNBA

ผู้รับ: PotatoPizza

สวัสดีครับ ท่านศิลปินโกฮุน

ผมชื่อโรบิน อูโก จากฝ่ายบริหารจัดการของสมาคมศิลปะแห่งชาติฝรั่งเศส SNBA

ทาง SNBA ของเราได้จัดนิทรรศการศิลปะซาลงแห่งชาติฝรั่งเศสทุกปีในเดือนธันวาคม

ในปีนี้ เรามีกำหนดจัดงานระหว่างวันที่ 14–17 ธันวาคม โดยจะเชิญศิลปินจากทั่วโลกมาร่วมจัดแสดง และเราต้องการเชิญท่านศิลปินโกฮุนเข้าร่วม

อ็องรี มาร์โซ กรรมการของ SNBA ได้กล่าวว่าควรเผยแพร่ลายเส้นอันกล้าหาญและจิตวิญญาณแห่งการท้าทายของโกฮุนให้เป็นที่รู้จักอย่างกว้างขวาง

แนบหนังสือเชิญมาพร้อมกับอีเมลนี้ ส่งถึงบริษัทต้นสังกัดซันฟลาวเวอร์และท่านศิลปิน โปรดตอบกลับด้วยครับ

ขอขอบคุณครับ

ดูเหมือนเหตุผลที่อ็องรี มาร์โซคะยั้นคะยอถามว่าทำอะไรอยู่นั้นเป็นเพราะเรื่องนี้

ถ้าถามมาตรง ๆ ตั้งแต่แรกว่าอยากร่วมจัดแสดงนิทรรศการไหม ผมคงตอบรับด้วยความยินดีไปแล้ว

ช่างเป็นคนที่เดาใจยากจริง ๆ

‘ว่าแต่เคยได้ยินชื่อที่ไหนนะ’

ผมลองค้นหาข้อมูลของสมาคมศิลปะแห่งชาติฝรั่งเศสดู

พบว่าเป็นสมาคมที่ก่อตั้งขึ้นในปี 1861 โดย ธีโอฟิล โกติเยร์, เออแฌน เดอลาครัว, ฌอง-บัพติสต์-กามีย์ โคโรต์, ชาร์ล-ฟร็องซัว ดาบีนี และเอดัวร์ มาแน

‘นึกว่าเลิกไปแล้วซะอีก’

สมาคมนี้ก่อตั้งขึ้นเพื่อต่อต้านสถาบันศิลปะแห่งราชวงศ์ และยังคงดำเนินกิจกรรมมานานกว่า 160 ปี นับว่าน่าทึ่งมาก

พอค้นต่อไปอีกก็พบว่า แม้จะมีช่วงเวลาที่ประสบความล้มเหลวบ้าง แต่ก็ได้รับการฟื้นฟูโดย ชาวอง, ดูร็อง, โรแด็ง และอื่น ๆ

ถือเป็นสถานที่ที่สืบทอดจิตวิญญาณของศิลปินฝรั่งเศส และดูเหมือนว่าอ็องรี มาร์โซจะเป็นหนึ่งในกำลังสำคัญของสมาคมในปัจจุบัน

ยอดเยี่ยมจริง ๆ

ครั้งหนึ่ง ผมเองก็เคยมีความฝันที่จะตั้งกลุ่มศิลปิน เพื่อให้ศิลปินร่วมมือและส่งอิทธิพลดี ๆ ต่อกัน

แม้จะล้มเหลวในไม่ถึงสองเดือน ตอนที่ผมใช้ชีวิตอย่างสันโดษที่อาร์ลและโอแวร์ซูว์รวซ

แต่ก็มีผู้คนมากมายที่พยายามแยกตัวจากอำนาจ และสุดท้ายสามารถสืบทอดองค์กรนี้มาได้จนถึงปัจจุบัน

สำหรับผมแล้ว เป็นทั้งเรื่องน่าชื่นชมและน่าอาย

แม้อ็องรี มาร์โซจะดูหยาบคายและไร้มารยาท แต่เขาก็พยายามอย่างจริงจังเพื่ออิสรภาพและความก้าวหน้าของวงการศิลปะ

ผมเองก็ควรจะหันกลับไปค้นหาความฝันที่เคยละทิ้ง

เพราะทุกอย่างในตอนนี้เปลี่ยนไปหมดแล้ว ต้องมีสิ่งที่ผมสามารถทำได้แน่นอน

บื๊อบื๊อ—

พอดีมีสายจากบังแทโฮโทรเข้ามา

“ครับ คุณอา”

–ฮุนนี่ เห็นอีเมลแล้วใช่ไหม? จดหมายจากสมาคมศิลปะแห่งชาติฝรั่งเศสน่ะ

“เพิ่งเห็นเลยครับ เป็นยังไงบ้างครับ?”

–ดีเลย ฉันกำลังหาข้อมูลงานอื่น ๆ อยู่เหมือนกัน เดี๋ยวจะส่งตัวเลือกให้ดู ลองเลือกดูละกัน

ดูเหมือนเขากำลังดูงานนิทรรศการอื่น ๆ ควบคู่กันไปด้วย

ในเมื่อผมไม่รู้ว่างานนิทรรศการมีอะไรบ้าง การที่มีคนช่วยแบบนี้จึงเป็นเรื่องน่าขอบคุณมาก

“ครับ ผมจะดูนะครับ”

–อื้ม เท่าที่ดู ฉันว่าอ็องรี มาร์โซจัดเงื่อนไขไว้ให้ดีเลยนะ

หลังจากคุยกับบังแทโฮจบ ผมก็โทรหาอ็องรี มาร์โซ เสียงสายในโทรศัพท์ดังอยู่นาน จนกระทั่งได้ยินเสียงห้วน ๆ ของเขา

–มีอะไร

“ผมเห็นอีเมลแล้วครับ กำลังดูงานอื่น ๆ อยู่พอดี คงเอาไว้เป็นข้อมูลเพิ่มเติมนะครับ”

–ก็ตามนั้น

“ขอบคุณครับ ถ้าพูดตั้งแต่แรกก็คงจะดีไม่น้อยนะครับ”

–เงียบไปเลย

อ็องรี มาร์โซวางสาย

พอดูเวลา ก็ผ่านไปประมาณหนึ่งชั่วโมงแล้ว แต่คุณปู่ยังไม่ติดต่อกลับมา ดูเหมือนจะคุยกับเฟอร์ดินานโด กอนซาเลซนาน

คุณปู่คงติดต่อมาแน่ ๆ จนกว่าจะถึงตอนนั้นก็เดินดูงานสบาย ๆ ไปก่อนก็แล้วกัน

“โอ้”

มีงานชิ้นหนึ่งที่ตอนมาก่อนหน้านี้ยังไม่มี

เป็นผลงานที่แขวนแท่งสีไว้หลายแท่งบนเพดานเพื่อสร้างภาพ

โดยทาแท่งไม้ด้วยสีต่าง ๆ แล้วเมื่อมองจากมุมต่าง ๆ จะเห็นภาพที่แตกต่างกันออกไป

ศิลปินในยุคนี้ มีทั้งวัสดุ การวางแนวคิด และสิ่งที่ต้องการจะสื่อที่หลากหลาย จนทำให้ผมประหลาดใจอยู่เสมอ

รู้สึกตื่นเต้นว่า งานชิ้นต่อไปจะเป็นอะไร ผมจึงก้าวเท้าออกไปอีก

บื๊อบื๊อ— บื๊อบื๊อ—

ขณะเพลิดเพลินกับนิทรรศการ ก็มีสายจากคุณปู่เข้ามา ตอนนี้ก็ทุ่มนึงแล้ว แสดงว่าเวลาผ่านไปประมาณ 4~5 ชั่วโมงอย่างรวดเร็ว

“ครับ คุณปู่”

–รอนานเลยใช่ไหม

“ไม่เลยครับ มีอะไรสนุก ๆ เยอะมากเลยครับ”

–กำลังไปรับ รอหน้าทางเข้าประมาณสิบละกัน

“ครับ”

น้ำเสียงของคุณปู่แหบพร่า

รู้สึกกังวลว่าอาจมีอะไรเกิดขึ้น ผมจึงรีบออกมาด้านหน้า แล้วรถแท็กซี่คันหนึ่งก็จอดอยู่หน้าพิพิธภัณฑ์วิตนีย์

คุณปู่กวักมือให้ขึ้นรถ

ไม่ผิดแน่ ไหล่ที่ห่อเหี่ยวและใบหน้าหม่นหมองดูเหน็ดเหนื่อยมาก

“มีเรื่องอะไรหรือเปล่าครับ?”

คุณปู่พยักหน้า

“ไปคุยกันระหว่างทางเถอะ”

ระหว่างทางกลับโรงแรม คุณปู่เริ่มเล่าว่าเฟอร์ดินานโด กอนซาเลซป่วยหนักมาก

“อาการหนักเหรอครับ?”

ท่านพยักหน้าอย่างยากลำบาก

ถ้าเป็นเฟอร์ดินานโด กอนซาเลซ เขาน่าจะอายุประมาณ 39 ปี มันยังเร็วเกินไปสำหรับความตาย

“รักษาไม่ได้เหรอครับ?”

“รู้ตัวช้าไปมาก หมอบอกว่ามียารักษา แต่พอมีภาวะแทรกซ้อนเข้ามาก็ไม่มีทางแก้แล้วล่ะ”

คุณปู่อธิบายว่าเขาเป็นโรคภูมิคุ้มกันบกพร่อง ซึ่งทำให้ภูมิคุ้มกันอ่อนแอจนเป็นมะเร็ง

ผมไม่รู้ว่าโรคแรกคืออะไร แต่ถ้าเป็นมะเร็งก็เคยได้ยินในละครที่ดูกับแม่

จำได้ว่าถ้าได้ผ่าตัดปลูกถ่ายก็จะหายได้ แต่นี่คงไม่ใช่กรณีนั้น

“ผ่าตัดไม่ได้เหรอครับ?”

“หมอบอกว่าไม่สามารถปลูกถ่ายได้”

“……”

แค่ผมที่มองเขาในฐานะศิลปินยังรู้สึกเสียใจขนาดนี้ แล้วคุณปู่ที่มีความสัมพันธ์ส่วนตัวล่ะจะรู้สึกเจ็บปวดแค่ไหน

ผมวางมือลงบนมือท่านเพราะอยากปลอบใจให้ได้แม้เพียงเล็กน้อย

...

“หือ?”

คิมจองมิน เจ้าหน้าที่พิพิธภัณฑ์ศิลปะ WH แพอุม ขยี้ตาอย่างไม่เชื่อสายตา

เพราะอีเมลที่ส่งมาจากเฟอร์ดินานโด กอนซาเลซ หนึ่งในบุคคลสำคัญของวงการศิลปะสหรัฐอเมริกาโดยตรง

“เอ่อ หัวหน้าครับ”

หัวหน้าซองกยอล ซึ่งได้เลื่อนตำแหน่งหลังบังแทโฮลาออก หันหน้ามา

“เฟอร์ดินานโด กอนซาเลซ ส่งคำขอจัดแสดงผลงานมาครับ”

หัวหน้าซองกยอลกระพริบตาถี่ ๆ สีหน้าราวกับจะพูดว่าเช้า ๆ จะล้อเล่นอะไรให้มันจริงจังหน่อย

“เรื่องจริงครับ”

คิมจองมินส่งลิงก์กล่องจดหมายผ่านแชทภายในองค์กรให้ดู

หัวหน้าซองกยอลขมวดคิ้วแล้วเปิดอีเมลจากเฟอร์ดินานโด กอนซาเลซ

อีเมลนั้นตรงกับอีเมลที่เฟอร์ดินานโดเคยเปิดเผยไว้ เนื้อหาก็ละเอียดจนไม่น่าจะเป็นการแกล้งกัน

มีเรื่องหนึ่งที่ทำให้รู้สึกติดใจ คือเรื่องของผลงานที่จะจัดแสดง

“ลูกอม?”

เฟอร์ดินานโด กอนซาเลซต้องการให้วางลูกอมหนัก 79 กิโลกรัมไว้ที่ทางเข้าหรือพื้นที่พักผ่อนของพิพิธภัณฑ์ WH แพอุมตั้งแต่เดือนสิงหาคม

และในพื้นที่ตรงข้ามกับจุดนั้น ให้ปูลูกอมสีเขียวรูปทรงสี่เหลี่ยมผืนผ้าหนัก 34 กิโลกรัมให้เหมือนพื้นหญ้า

ชนิดของลูกอมสามารถเลือกได้ตามที่เด็กเกาหลีชอบที่สุด และให้เติมลูกอมทุกวันในปริมาณเท่ากับที่หายไป

โดยค่าลูกอมจะจ่ายล่วงหน้าเดือนละครั้งโดยบริษัทผู้ดูแลเฟอร์ดินานโด กอนซาเลซ

ระยะเวลาคือจนกว่าพิพิธภัณฑ์ WH แพอุมจะตัดสินใจเลิกจัดแสดงผลงานนี้

แม้จะรู้ดีว่างานของเขาไม่ธรรมดา แต่ก็ยังอดตกใจไม่ได้

“ทุกคน เช็กอีเมลของกอนซาเลซ แล้วมาประชุมกันอีก 30 นาที”

“ครับ/ค่ะ”

ขณะที่พิพิธภัณฑ์ศิลปะ WH แพอุมรู้สึกงุนงงกับคำขอของเฟอร์ดินานโด กอนซาเลซ พิพิธภัณฑ์ศิลปะทั่วโลกก็ได้รับคำขอแบบเดียวกัน

คาโร เซดอร์ฟ ภัณฑารักษ์จากพิพิธภัณฑ์ศิลปะเมืองอัมสเตอร์ดัม กำลังพิจารณาว่าเจตนาของเฟอร์ดินานโด กอนซาเลซคืออะไร จึงขอคำแนะนำจากคนรู้จัก

“คาโร”

เควิน แม็คเคอร์ลี ผู้จัดการพิพิธภัณฑ์แวนโก๊ะ มาที่ผับหลังเลิกงาน

“มีเรื่องสนุกเหรอ?”

เควินถามพลางสั่งเบียร์

“ก็... เฟอร์ดินานโด กอนซาเลซส่งคำขอจัดแสดงผลงานมาน่ะสิ”

เควินเบิกตากว้าง

“สุดยอดเลย นั่นมันเรื่องดีมากเลยนะ”

ถ้าเป็นเฟอร์ดินานโด กอนซาเลซ ไม่ว่าพิพิธภัณฑ์แห่งไหนในโลกก็อยากเชิญเขา

การที่เขาเป็นฝ่ายเสนอมาก่อน เปรียบได้กับฟักทองกลิ้งเข้ามาเอง

“ไม่ใช่งานนิทรรศการหรอก มีแค่สองชิ้น แต่เงื่อนไขมันแปลก ๆ น่ะสิ”

เควินยกเบียร์ที่สั่งขึ้นดื่ม แล้วสบตากับเพื่อน

ภัณฑารักษ์ประจำพิพิธภัณฑ์เมืองอัมสเตอร์ดัม คาโร เซดอร์ฟ เล่าเรื่องลูกอม 79 กิโลกรัม กับ 34 กิโลกรัมให้ฟัง

“หมายถึงให้เติมทุกวันสินะ?”

“ใช่ จนกว่าจะไม่อยากจัดแสดงแล้ว ค่าใช้จ่ายก็เรียกเก็บทุกเดือน”

“อืม…”

แม้เควินจะเคยเจอผลงานศิลปะมามากมาย แต่นี่ก็ยังแปลกใหม่อยู่ดี

“คิดว่าไง?”

เพื่อนถาม เควินก็ครุ่นคิดต่อ

กอนซาเลซขอให้เอาลูกอมที่เด็กเนเธอร์แลนด์ชอบมากที่สุดมาวางไว้ตามทางเข้าหรือที่พักผ่อนของพิพิธภัณฑ์ เพื่อให้เด็ก ๆ สามารถกินได้ตามใจ

“ฟังดูเหมือนจะทำเพื่อเด็กมากกว่าการจัดแสดงงานนะ คล้ายกับวิธีดึงดูดเด็กให้เข้ามาในพิพิธภัณฑ์”

“ฉันก็คิดแบบนั้นแหละ”

เควินถอนหายใจ

“แปลกก็จริง แต่ก็ไม่มีปัญหาอะไรไม่ใช่เหรอ? ถ้าเป็นงานของกอนซาเลซ ยังไงก็กลายเป็นกระแสแน่ แล้วคนก็ต้องแห่กันมาเยอะด้วย”

“นั่นก็จริง”

เควินกับคาโรชนแก้วกัน

ในขณะเดียวกัน

สมาคมศิลปะแห่งชาติฝรั่งเศส ที่เสนอให้โกฮุนเข้าร่วมนิทรรศการซาลงจากคำแนะนำของอ็องรี มาร์โซ ก็ได้รับข้อเสนอจากเฟอร์ดินานโด กอนซาเลซเช่นกัน

โรบิน อูโก ซึ่งเป็นเจ้าหน้าที่ฝ่ายบริหารและร่วมวางแผนงานนิทรรศการซาลง ก็รู้สึกงุนงงไม่ต่างจากพนักงานพิพิธภัณฑ์อื่น

แค่ระบุให้นำลูกอมมาวางโดยไม่บอกเลยว่าจะจัดวางอย่างไร แถมยังขอแค่ให้รักษาน้ำหนักไว้เท่าเดิม เขาไม่เข้าใจว่ามีความหมายอะไร

“การที่เราจะเข้าใจมัน สำคัญด้วยเหรอ?”

ขณะที่พวกเขากำลังครุ่นคิดว่าจะตอบรับข้อเสนอของเฟอร์ดินานโด กอนซาเลซอย่างไร สมาชิกคนหนึ่งในทีมก็พูดขึ้น

“ต้องมีคนที่เข้าใจแน่นอน และก็ไม่ใช่ว่าต้องถอดงานอื่นออกเพื่อแสดงงานนี้ด้วย ดูแล้วก็ไม่เลวเลยนะ”

“นั่นสินะ”

“คือว่า… ตอนพักเที่ยง ฉันได้ยินเรื่องคล้าย ๆ กันเลยค่ะ”

“เรื่องคล้าย ๆ กัน?”

“ใช่ค่ะ เพื่อนที่ทำงานอยู่พิพิธภัณฑ์เด็กวิกตอเรียแอนด์อัลเบิร์ตก็บอกว่าได้รับข้อเสนอคล้ายกันจากกอนซาเลซเลย”

โรบิน อูโกกับทีมงานขมวดคิ้วแล้วเอียงคอ

“จริงเหรอ?”

“ใช่ค่ะ ฉันยังไม่ได้เล่าอะไรให้เขาฟังเลย แต่เนื้อหามันเหมือนกันเป๊ะ ก็เลยรู้สึกแปลกใจ”

หลังจากครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง โรบิน อูโกก็พูดขึ้น

“ลองไปถามคนที่น่าจะรู้เรื่องดู ว่าได้รับข้อเสนอจากเฟอร์ดินานโด กอนซาเลซบ้างไหม ไม่ต้องพูดรายละเอียด”