"บ้าเอ๊ย! มันฆ่าลูกพี่เรา!"
มือปืนเหล่านั้นตะโกนอย่างบ้าคลั่ง พวกเขาเล็งปืนไปที่ตู้หย่งเซี่ยวพร้อมกัน เตรียมล้างแค้นให้ลูกพี่เคอเหลยของพวกเขา และยิงตู้หย่งเซี่ยวให้พรุนเป็นรังผึ้ง
"ช้าก่อน! ก่อนที่พวกนายจะยิง ขอฉันพูดสักประโยคได้ไหม?" ตู้หย่งเซี่ยวไม่ลุกลี้ลุกลนแม้แต่น้อย เขาเอ่ยกับบรรดามือปืนด้วยรอยยิ้ม
กลุ่มมือปืนไร้หัวหน้า
ต่างคนต่างมองหน้ากันไปมา
ตู้หย่งเซี่ยวพูดต่อ "ลูกพี่เคอเหลยของพวกนายตอนนี้ตายแล้ว ไม่เชื่อก็ลองไปตรวจศพดูได้ ฉันมั่นใจในฝีมือยิงปืนของตัวเองมาก กลางหว่างคิ้วเป๊ะ นัดเดียวปลิดชีพ!"
"บัดซบ แกหมายความว่ายังไง กำลังอวดฝีมือยิงปืนอยู่หรือไง?"
"ฆ่าลูกพี่พวกเราแล้ว ยังจะมาทำเป็นเก่งอีก? บ้าเอ๊ย!"
"ฟังฉันพูดให้จบก่อนดีไหม?" ตู้หย่งเซี่ยวพูดอย่างเนิบนาบ "เคอเหลยตายแล้ว ตอนนี้พวกนายมีทางเลือกสองทาง คือฆ่าฉันเพื่อล้างแค้นให้ลูกพี่ของพวกนาย หรือมาร่วมมือกับฉันช่วยชีวิตเด็กๆ ที่นี่เพื่อไถ่โทษ!"
"แกหมายความว่ายังไง?"
"ความหมายของฉันง่ายมาก ตอนนี้พวกนายไม่มีทางให้ถอยแล้ว! ถ้าฆ่าเด็กพวกนี้ความผิดก็ยิ่งเพิ่มเป็นทวีคูณ รอขึ้นตะแลงแกงได้เลย! แต่ถ้ามาร่วมมือกับฉัน พวกนายก็รักษาชีวิตไว้ได้! จะอยู่หรือตาย พวกนายเลือกเอาเอง!"
สิ้นเสียงของตู้หย่งเซี่ยว บรรยากาศในที่นั้นก็เงียบสงัดราวกับไร้ผู้คน
ตู้หย่งเซี่ยวปรายตามองระเบิดเวลาที่มุมห้อง แล้วเน้นเสียงหนักขึ้น "เวลาเหลือไม่มากแล้ว ถ้าพวกนายยังไม่ตัดสินใจ พระผู้เป็นเจ้าก็ช่วยพวกนายไม่ได้หรอก!"
เมื่อคำพูดนี้หลุดออกไป มือปืนเหล่านั้นก็เริ่มลังเล
เมื่อเคอเหลยตาย พวกเขาก็ไร้ซึ่งเสาหลัก
อีกอย่าง หลายคนในพวกเขาก็ไม่ได้อยากจะฆ่าทารกพวกนี้อยู่แล้ว
"ฉันยอมจำนน!" ลูกน้องคนที่เคยเถียงเคอเหลยก่อนหน้านี้ทิ้งอาวุธในมือลง แล้วยกมือขึ้นพูด
"ฉันก็ยอมแพ้เหมือนกัน!" มีคนทิ้งอาวุธลงอีก
"บ้าเอ๊ย! เรื่องฆ่าเด็ก ฉันไม่เอาด้วยหรอก!"
แกร๊ก แกร๊ก แกร๊ก!!!
มือปืนที่เหลือต่างพากันทิ้งอาวุธลง
ตู้หย่งเซี่ยวยิ้ม "ในเมื่อไม่อยากเป็นฆาตกร งั้นพวกเรามาเป็นฮีโร่กันสักครั้งเถอะ! เร็วเข้า ถอดชนวนระเบิดพวกนี้ออก!"
"ถอดไม่ได้หรอก!" มีคนพูดขึ้น "เคอเหลยจงใจเลือกระเบิดชนิดนี้มา พอผูกติดไว้แล้วก็ห้ามขยับเด็ดขาด!"
"ใช่ อีกสามนาทีมันก็จะระเบิดแล้ว!"
"วิธีเดียวคือต้องย้ายเด็กพวกนี้ออกไป!"
"อย่างนั้นเหรอ?" ตู้หย่งเซี่ยวไม่ลังเลอีกต่อไป "งั้นก็รีบลงมือซะ!"
มือปืนเหล่านั้นเริ่มลงมือทันที แต่ละคนอุ้มเด็กสองคนวิ่งออกไปข้างนอก
ตู้หย่งเซี่ยวใช้วิทยุสื่อสารเรียกให้คนข้างนอกรีบเข้ามาสมทบ
จินกัง ซาลู่ฮั่นและคนอื่นๆ เมื่อได้ยินก็รีบรุดมาอย่างรวดเร็ว
แต่เด็กในห้องทารกแรกเกิดมีจำนวนมากเกินไปจริงๆ
ต่อให้อุ้มคนละสองคน ก็ยังอุ้มออกไปไม่หมด
ตู้หย่งเซี่ยวสั่งให้คนไปเปิดประตูห้องที่ขังเจ้าหน้าที่ทางการแพทย์ไว้ เพื่อให้พวกเขาเหล่านั้นมาร่วมทีมกู้ภัยด้วย
เวลาเหลือน้อยเต็มที!
เหลือเวลาอีกแค่หนึ่งนาทีเศษ
ตู้หย่งเซี่ยวเห็นว่าเวลาไม่พอใช้แล้ว จึงไม่สนอะไรอีกต่อไป เขาสั่งให้โยนผ้าห่มผืนหนึ่งลงมาจากชั้นห้าทันที!
ผ้าห่มผืนนี้เดิมทีใช้เป็นพรมปูทางเดิน เพิ่งซักทำความสะอาดเสร็จและวางตากไว้ที่มุมห้อง ตอนนี้จึงได้นำมาใช้ประโยชน์
ผ้าห่มยาวมากจนลากถึงพื้น ทั้งสองด้านถูกขึงจนตึง จากนั้นก็ให้เด็กลื่นไถลลงมาตามผ้าห่ม
ฟิ้ว ฟิ้ว ฟิ้ว!
เด็กทารกร้องไห้กระจอแงขณะลื่นไถลลงมาจากผ้าห่ม!
หนึ่งคน สองคน สามสี่คน...
พวกจินกังคอยปล่อยเด็กอยู่ข้างบน!
พวกฝูหลานเค่อคอยรับอยู่ข้างล่าง!
เหลือเวลาอีกสิบวินาที!
เด็กทุกคนถูกส่งลงไปจนหมด
ตู้หย่งเซี่ยวถอนหายใจด้วยความโล่งอก
เขาสั่งให้พวกจินกังรีบอพยพออกไป ส่วนตัวเองจะคอยระวังหลังให้
ทุกคนวิ่งหนีกันอย่างสุดชีวิต!
ระเบิดกำลังจะทำงาน!
ตอนที่ตู้หย่งเซี่ยววิ่งไปถึงหน้าประตู จู่ๆ เขาก็ได้ยินเสียงเด็กร้องไห้
"เกิดอะไรขึ้น?"
"ตกหล่นไปคนนึงเหรอ?"
ตู้หย่งเซี่ยวหันกลับไปมอง ก็เห็นเด็กน้อยคนหนึ่งยืนตัวสั่นเทา มือเล็กๆ เกาะขอบเตียงไว้แน่นและกำลังร้องไห้จ้าหาเขา
"ลูกพี่ เป็นอะไรไป? รีบไปเถอะ ระเบิดใกล้จะทำงานแล้ว!" ซาลู่ฮั่นที่ถือปืนลูกซองอยู่เห็นตู้หย่งเซี่ยวหยุดเดิน จึงร้องเร่ง
"เอาปืนของนายมาให้ฉัน!" ตู้หย่งเซี่ยวแย่งปืนลูกซองมา แล้ววิ่งกลับไปอย่างไม่ลังเล
ซาลู่ฮั่น "อย่าเลยครับ มันจะระเบิดแล้วจริงๆ!"
ตู้หย่งเซี่ยวกระโจนเข้าไปอุ้มเด็กน้อยขึ้นมา แล้วกอดไว้ในอ้อมอกแน่น!
ในเวลาเดียวกันนั้นเอง
ตู้ม!
ระเบิดลูกหนึ่งทำงาน!
ห้องทารกแรกเกิดทั้งห้องกลายเป็นทะเลเพลิง!
ตู้หย่งเซี่ยวมองไปที่เพดาน พร้อมกับยกปืนลูกซองขึ้นมา
ปัง!
เขายิงปืนนัดเดียวทำลายระบบสปริงเกอร์ดับเพลิง!
ซู่!
น้ำฝนสาดกระเซ็นลงมา!
ตู้ม!
ระเบิดลูกที่สองทำงาน!
ตู้หย่งเซี่ยวรีบซุกเด็กลงในอ้อมอก ด้านหลังสัมผัสได้ถึงความร้อนระอุ!
เขาไม่ลังเลอีกต่อไป!
อาศัยแรงกระแทกจากระเบิด เขากระโจนออกจากหน้าต่างพุ่งไปยังผ้าห่มที่กางขึงอยู่ด้านนอก!
"เด็กน้อย คุณอาจะพาบินแล้วนะ!"
ตู้หย่งเซี่ยวโพสท่า "ร่อนถลา" อันงดงามกลางอากาศพลางก้มมองทารกในอ้อมแขน
ทารกหยุดร้องไห้แล้ว และกำลังหัวเราะเอิ๊กอ๊ากใส่เขา
ตู้หย่งเซี่ยวทิ้งตัวลงบนผ้าห่ม!
ฟืด!
ไถลลื่นลงมาอย่างรวดเร็ว!
ห้องเด็กอ่อนเบื้องหลัง...
ตู้ม ตู้ม!!
เสียงระเบิดดังขึ้นสองครั้ง กลายเป็นนรกไปเสียแล้ว!
จินกัง ซาลู่ฮั่น และคนอื่นๆ ที่อยู่ตรงบันไดบังเอิญเห็นฉากตู้หย่งเซี่ยวกระโจนลงมาพอดี แต่ละคนต่างตกตะลึงจนทำอะไรไม่ถูก
มองดูร่างที่กำลังจะไถลจากชั้นห้าลงสู่พื้น!
เก้าอี้ตัวหนึ่งถูกแรงระเบิดซัดลอยออกมา!
พุ่งตรงรี่มาที่หัวของพวกเขา!
คนที่คอยรับอยู่ด้านล่างตะโกนลั่น "ระวัง! เก้าอี้!"
ทุกคนเบิกตากว้าง!
ตู้หย่งเซี่ยวอุ้มเด็กไว้ด้วยมือข้างหนึ่ง ส่วนอีกมือสะบัดปืนลูกซอง!
แกรก!
ขึ้นลำ!
ปัง ปัง ปัง!!!
ยิงรวดสามนัด!
ซัดเก้าอี้ที่ลอยมาจนแตกกระจาย!
ฟืด!
ตู้หย่งเซี่ยวทิ้งตัวลงพื้นอย่างมั่นคง!
ทุกคนมองดูจนอ้าปากค้าง
พยาบาลในโรงพยาบาลยิ่งถอนหายใจเฮือกใหญ่ด้วยความโล่งอก
นักข่าวที่ตามมาถึงพอดีก็ถ่ายภาพฉากนี้เอาไว้ได้ทัน!
ภายในเลนส์กล้อง...
ตู้หย่งเซี่ยวอุ้มเด็กด้วยมือข้างหนึ่ง อีกมือควงปืนลูกซองเสียบกลับไปด้านหลัง!
ราวกับวีรบุรุษจุติลงมา
เท่สุดๆ ไปเลย!
...
ศูนย์บัญชาการหน่วยข่าวกรองทหาร
ห้องทำงานอธิบดี
"เป็นไปได้อย่างไร? เขาทำสำเร็จจริงๆ งั้นหรือ? เขาสังหารลูกพี่ใหญ่เคอเหลยแล้ว?"
อธิบดีเฉียวจื้อมีสีหน้าตื่นตระหนก เพิ่งได้รับรายงานทางโทรศัพท์ เขาก็ยังแทบไม่อยากจะเชื่อ
คนที่ไม่อยากจะเชื่อเช่นเดียวกันก็คือรองอธิบดีเวยเหลียน
"นั่นน่ะสิ เคอเหลยคือราชาใต้ดินแห่งลอนดอนตะวันออกเชียวนะ ตายง่ายๆ แบบนี้เลยหรือ? ได้ยินมาว่าตายอย่างสงบมากด้วย!"
"เขาถูกตู้หย่งเซี่ยวปลิดชีพด้วยปืนนัดเดียว คาดว่าคงไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าตายได้อย่างไร!"
"ผมก็ได้ยินมาเหมือนกัน ตู้หย่งเซี่ยวซ่อนกระสุนไว้ใต้ลิ้น จากนั้นก็ปัง... ให้ตายสิ เคอเหลยคงตายตาไม่หลับแน่ๆ!"
ทั้งเฉียวจื้อและเวยเหลียนต่างก็ไม่รู้จะพูดอะไรดี
ตอนแรกที่พวกเขาได้ยินว่าตู้หย่งเซี่ยวจะกวาดล้างแก๊งเคอเหลย ก็คิดว่าตู้หย่งเซี่ยวแค่โม้โอ้อวด
แก๊งเคอเหลยคือตัวตนระดับไหนกัน?
สามารถหยั่งรากลึกในลอนดอนตะวันออกได้นานหลายปีขนาดนี้ พี่น้องเคอเหลยได้รับการขนานนามว่าเป็นราชาแห่งเขตตะวันออก เห็นได้ชัดว่าอิทธิพลไม่ธรรมดาเลย
อีกทั้งยังรู้สึกว่าที่ตู้หย่งเซี่ยวทำแบบนี้คือการหาเรื่องใส่ตัว ถึงเวลาเบื้องบนกดดันลงมา พวกเขาก็ต้องพลอยซวยไปด้วย
ด้วยเหตุนี้พวกเขาจึงตั้งใจจะใช้โอกาสนี้ไล่ตู้หย่งเซี่ยวออกโดยตรงเสียเลย
แต่นึกไม่ถึงว่า...
ในขณะที่ทั้งสองคนกำลังประหลาดใจอยู่นั้น...
ก๊อก ก๊อก ก๊อก!
มีคนเคาะประตู
ไม่รอให้ทั้งสองตอบ "เชิญครับ" ประตูห้องทำงานก็ถูกผลักเปิดออก ตู้หย่งเซี่ยวเดินยิ้มกริ่มเข้ามาด้านใน
ตุบ!
จินกังและซาลู่ฮั่นที่ตามมาด้านหลังโยนศพหนึ่งร่างทิ้งลงตรงหน้าเฉียวจื้อและเวยเหลียน
สภาพศพดำเป็นตอตะโก ดูน่าเกลียดน่ากลัว
"โอ้ ให้ตายสิ!"
สองท่านอธิบดีผู้ใช้ชีวิตอย่างสุขสบายมาตลอดถึงกับสะดุ้งเฮือก
