เพลงที่เขียนให้ตัวเอง

แสงไฟสาดส่องบนเวทีรายการ "อวิ๋นเกอฮุ่ย" พื้นหลังจอขนาดใหญ่แสดงชื่อเพลงด้วยตัวอักษรศิลปะ

จางซีหยางยืนอยู่กลางเวที ถือไมโครโฟนในมือ ก้มหน้าลงภายใต้สายตาของผู้ชมกว่าพันคน

ในเสียงดนตรีจากวงดนตรีสด เสียงเปียโนที่มีเนื้อเสียงอันเฉียบขาดค่อยๆ เคลื่อนเข้าไปท่ามกลางแสงไฟหลากสี สายน้ำในอดีตดูเหมือนจะไหลผ่านหน้าจางซีหยาง

“อยากได้มาครอบครองแต่กลับไม่ได้มา...”

จางซีหยางเริ่มร้อง เสียงของเขาดูเหมือนจะต่ำกว่าที่บันทึกในสตูดิโอ ทำให้เนื้อเพลงประโยคที่สองแทบจะกลายเป็นคำพูด

“ฉันจะใช้ชีวิตต่อไปอย่างไรดี?”

การทิ้งทำนองเพลงไปในทันที ไม่ได้ทำให้ดูขัดกันเลย กลับกลายเป็นการสนทนาและการแลกเปลี่ยน เหมือนกับที่ถามตัวเองและถามผู้ชม

ทันใดนั้น

จางซีหยางเหมือนตอบคำถามเอง เสียงของเขาเพิ่มขึ้นเล็กน้อย “ควรจะปล่อยแต่กลับทำไม่ได้ โดนเรื่องราวในอดีตฉุดรั้งไว้...”

ในตอนแรกมีคนเชียร์ให้กำลังใจ

ถึงบรรทัดนี้ ทุกคนก็เงียบลง

“กว่าจะพบกว่าเวลานั้นเป็นหัวขโมย มันก็ขโมยตัวเลือกของเธอไปหมดแล้ว ความรักไม่ต่างกับการเป็นไข้ ความคิดถึงก็ไม่ต่างกับการไอ้ที่เรื้อรังไม่หาย...”

ผู้ฟังเริ่มรู้สึกถึงความต่าง

หลายคนไม่ได้สังเกตว่าการแสดงสดนี้ต่างจากเวอร์ชันที่เปิดเผยในสตูดิโอ ไม่เพียงแค่การตัดจังหวะที่ต่างกัน น้ำเสียงก็เปลี่ยนไป

ถ้าเวอร์ชันสตูดิโอเป็นเวอร์ชันที่ผ่านการขัดเกลา เวอร์ชันสดนี้มีความดิบสมบูรณ์ การใช้เทคนิคการร้องน้อยลง ทำให้ความรู้สึกมากขึ้น

สายตาของผู้ชมเริ่มเปลี่ยนไป

ไม่ใช่ว่าจางซีหยางกำลังร้องเพลง "เพลงที่เขียนให้ตัวเอง" แต่เหมือนชายวัยกลางคนกำลังเล่าเรื่องราวในอดีตของเขา ในขณะที่อารมณ์เข้มข้นจนตัวเองก็ไม่สามารถควบคุมได้

ความทรงจำ

ผู้ชมที่มีอายุมากขึ้นเริ่มมีน้ำตาคลอ ไม่มีลมที่ทำให้ตาพร่า แต่มันกลับทำให้หลายคนตาพร่ามัว

“เป็นอะไรที่ไม่สามารถให้อภัยได้ เป็นอะไรที่หยุดยั่งได้

ความโกรธข้ามกำแพงมาในตอนกลางคืน

คือความว่างเปล่า แต่กลับส่งเสียงไปดังก้อง

ใครกันที่มาลอบยิงในใจของเธอ?”

ผู้ชมที่รู้สึกถึงเพลงนี้เริ่มร้องตามจางซีหยาง น้ำตาเริ่มคลอ อาจเพราะคนเหล่านี้มีอายุมาก ความรู้สึกยิ่งเข้มข้น

ทุกคำพูดของจางซีหยางเหมือนเป็นลูกปืนเย็นชาที่เปิดประตูความทรงจำ ทำให้ประตูใจเปิดออก

“คำสาบานในความรักที่ผ่านมาแล้วนั้นเหมือนกับโดนตบหน้า

ทุกครั้งที่นึกถึงหนึ่งครั้งก็โดนตบไปหนึ่งที

หลังจากนั้นหลายปีผ่านไปไม่หลงเหลือกลิ่นแล้ว

ถามไม่ได้แล้วว่ากลิ่นความรักของหญิงสาวนั้นเป็นอยางไร…”

ในเนื้อเพลงที่เรียบง่าย ในเสียงร้องที่มีความแหบเล็กน้อย ทำนองและเสียงของจางซีหยางดูเหมือนจะขัดกัน แต่กลับกลายเป็นความเจ็บปวด

ผู้เล่นคีย์บอร์ดและกลองหลังเวทีแลกสายตากัน

วงดนตรีเข้าใจความตั้งใจของนักร้อง เสียงทำนองเริ่มเปลี่ยน มีส่วนของการแสดงสดผสมเข้ามา และเสียงร้องของจางซีหยางเต็มไปด้วยความเศร้า:

“เรื่องในอดีตไม่สู้ควัน...”

เขาเข้าใกล้ไมโครโฟนเหมือนจะพูด มันเป็นการพูดเบาๆ ที่เยาะเย้ยและเศร้า:

“ใช่แล้ว คิดถึงความรักครั้งเก่าในรักปัจจุบันไม่ค่อยเป็นเรื่องที่ดีเท่าไร”

ในภาพขยายบนจอใหญ่จางซีหยางเขย่าหัวเบาๆ ตัวเองก็น้ำตาคลอ

เวทีเงียบลงเรื่อยๆ สายตาทุกคู่มองไปยังแสงไฟบนเวที แม้ว่าหลายคนจะได้ฟังเพลงนี้แล้ว แต่ก็รู้สึกถึงความแตกต่าง

ผู้ชมเริ่มตระหนักถึงความแตกต่างของเวอร์ชันนี้

การพึมพำของจางซีหยางเป็นอารมณ์ที่เฉพาะตัว มีความต่างจากเวอร์ชันสตูดิโอทั่วไป เวอร์ชันนี้เป็นการเปิดเผยความรู้สึกและประสบการณ์ส่วนตัว

ระยะห่างระหว่างนักร้องและผู้ชมกะทันหันนั้นแคบลง

และในระยะห่างที่แคบลงนี้ ผู้ชมที่อายุน้อยก็รู้สึกเหมือนถูกกระแทก เข้าใจเพลงนี้ในทันที

ดูเหมือนในชีวิตของคนเราจะมีเพลงบางเพลงที่เมื่อฟังครั้งแรกอาจจะไม่รู้สึกอะไร แต่เมื่อฟังอีกครั้งก็รู้สึกถึงความเข้มข้น จนไม่สามารถหยุดได้

“น่าเสียดายความรักไม่เหมือนกับการเขียนเพลง

ต่อให้พยายามแค่ไหนก็ไม่สามารถเป็นสไตล์ได้

ฉันถามเธอ ความคิดถึงเคยปล่อยใครไปบ้างหรอ?

ไม่ว่าจะเป็นการกระทำผิดซ้ำหรือไม่เคยมีประวัติเลย

ฉันรู้จักแต่รักกันมานานแต่ก็เลิกกัน

ไม่มีเคยเจอเลิกกันมานานแล้วกลับมาคบกัน...”

เหมือนดื่มเหล้าที่อ่อนโยน หนานจิงไหลผ่านคออย่างสบายๆ หันกลับไปก็เมาเต็มที่ ผู้ชมหลายคนเริ่มมีน้ำตาคลอเบ้า

“วันเวลาไม่ต้องเร่งฉันหรอก

อะไรที่ควรมาฉันจะไม่ปฎิเสธ

ควรต้องคืนฉันก็คืน

ควรได้รับฉันก็รับไว้…”

เสียงของจางซีหยางยาวนานและร่างกายเขาเริ่มสั่นเบาๆ แม้ไหล่จะสั่นเบาๆ แต่เสียงที่ตามมากลับสั้นและมั่นคง เหมือนข้ามผ่านความมืดและออกมาจากความสับสนยาวนาน:

“วันเวลาไม่ต้องเร่งหรอก

สิ่งที่จากไปไกลแล้วฉันจะไม่ตาม!

ฉันก็แค่อยากแน่ใจว่าที่เศร้านี่เพราะอะไร…”

เมื่อเสียงของนักร้องกลายเป็นการร้องกับการพูดในเวลาเดียวกัน อารมณ์นี้ได้แพร่กระจายไปยังผู้ชมทุกคน ความสับสนและความสงสัยมีคำตอบเล็กน้อย

เพียงแค่ชั่วครู่

เสียงของจางซีหยางเพิ่มขึ้นทีละน้อย ทุกคำที่ร้องเหมือนจะเจาะผ่านทุกอย่าง และคงเหลือความมุ่งมั่น:

“ความรักของเธอ ฝังอยู่ในใจ หายไปแล้ว กี่ปีผ่านไปแล้วแต่ก็ยังมีผลกระทบเหลืออยู่!”

เหมือนหัวใจที่แห้งแล้งหลังจากฝนที่อ่อนโยน

เหมือนการล้างมลทินที่มืดมัวออกไป

เมื่อคำสุดท้ายสะท้อน เสียงยาวนั้นระเบิดหัวใจของทุกคน ไม่มีใครไม่รู้สึก

ในความตื่นตาตื่นใจ

คำของจางซีหยางเหมือนระดับของอารมณ์ที่เพิ่มขึ้น จนกระทั่งเจาะผ่านทุกอย่าง เหลือความมั่นคงที่เดินไปข้างหน้า:

“เป็นอะไรที่ไม่สามารถให้อภัยได้ เป็นอะไรที่หยุดยั่งได้

ความโกรธข้ามกำแพงมาในตอนกลางคืน

คือความว่างเปล่า แต่กลับส่งเสียงไปดังก้อง

ใครกันที่มาลอบยิงในใจของเธอ?

คำสาบานในความรักที่ผ่านมาแล้วนั้นเหมือนกับโดนตบหน้า

ทุกครั้งที่นึกถึงหนึ่งครั้งก็โดนตบไปหนึ่งที

หลังจากนั้นหลายปีผ่านไปไม่หลงเหลือกลิ่นแล้ว

ถามไม่ได้แล้วว่ากลิ่นความรักของหญิงสาวนั้นเป็นอยางไร…”

กลิ่นความรักของผู้หญิงเปลี่ยนแปลงอย่างหลากหลาย วงดนตรีกำลังประสานสุดยอด ไม่ต้องมีการวางแผนล่วงหน้า เสียงของคีย์บอร์ดกลับเพิ่มขึ้นอย่างหนักและเบสก็ตามมาทันที มันคือเวอร์ชันที่ต่างจากในสตูดิโออย่างสิ้นเชิง

นี่คือเสน่ห์ของการแสดงสด!

จางซีหยางไม่เคยเป็นนักร้องที่ตามกฎเกณฑ์ วงดนตรีไม่เคยเป็นเพียงแค่เครื่องมือของนักร้อง การปะทะทางศิลปะมักเกิดขึ้นโดยไม่คาดคิด เสียงเปียโนและเครื่องดนตรีอิเล็กทรอนิกส์อื่นๆ ร่วมกัน เสียงอารมณ์เข้มข้นเป็นระลอกใหญ่ แม้จะเป็นเพลงเดียวกัน แต่เสียงต่างกันอย่างสิ้นเชิง!

ตงตงตง!

เวทีระเบิดในเสียงกลองถี่ เสียงทุกเสียงผสมกันและแยกออก อารมณ์ถูกดึงไปที่จุดสูงสุด แล้วก็ตกลงอย่างแรง

เพลงยังไม่จบ แต่เครื่องดนตรีหยุดไปแล้ว จางซีหยางยกหัวขึ้นมองผู้ชม แต่สายตาของเขาไม่มีจุดโฟกัส ไม่มีใครรู้ว่าเขามองใคร

“อยากได้มาครอบครองแต่กลับไม่ได้มา ฉันจะใช้ชีวิตต่อไปยังไรดี?

อยากได้มาครอบครองแต่กลับไม่ได้มา...”

จางซีหยางถอนหายใจ แสงไฟหลากสีสาดส่องบนหน้าเขา สายตาของเขาเริ่มมีจุดโฟกัส แต่เสียงของเขาไม่หนักเหมือนเดิม เหมือนความสงบหลังจากผ่านความเข้าใจ:

“ความรักไม่ต่างกับการเป็นไข้”

น้ำตาหนึ่งหยดไหลลงบนแก้ม เขาไม่ได้เช็ด เพียงแค่ก้มหน้าเพื่อหลบ แต่มันไม่พ้นการจับภาพของกล้อง

ดนตรีกลับมาอีกครั้ง

เหมือนกับเสียงเริ่มต้น ช้าและหนัก แต่มีรสชาติที่ต่างออกไป เมื่อลองฟังแล้วจะรู้สึกว่ามันยังค้างคา

เวทีเงียบลงหลายวินาที

ผู้ชมหลายคนมีน้ำตาคลอเบ้า

แสงไฟส่องผ่าน มีคนลูบหน้าโดยไม่รู้ตัว มือสองข้างของพวกเขาเปลี่ยนทิศทางในอากาศ และมือจำนวนมากก็ตบเข้าหากัน เหมือนคลื่นน้ำที่มารวมกันแล้วคลื่นก็ไหลเข้ามา

หลังเวที

ผู้จัดการก็ตบมือจนแดงและส่งเสียงโดยไม่มีความหมายอะไร พิธีกรกลับรู้สึกถึงการแสดงที่ซับซ้อน:

“การแสดงระดับเทพ...”

นี่เป็นการแสดงระดับเทพที่ไม่มีข้อโต้แย้ง

ถ้าเวอร์ชันที่เปิดเผยต่อสาธารณชนของ "เพลงที่เขียนให้ตัวเอง" ร้องให้ทุกคนฟัง เวอร์ชันนี้คือการร้องให้ตัวเองจริงๆ แต่เมื่อเขาร้องให้ตัวเอง มันก็กลายเป็นการทำให้ทุกคนรู้สึกโดยไม่ตั้งใจ ไม่ว่าพวกเขาจะชอบหรือไม่ชอบเพลงนี้

คืนนั้น

แม้แต่รายการ "อวิ๋นเกอฮุ่ย" ยังไม่จบ วงการบันเทิงและโลกออนไลน์ก็เต็มไปด้วยคลิปวิดีโออย่างบ้าคลั่ง

หัวข้อวิดีโอ: จางซีหยางกับการแสดงระดับเทพ!!!

เนื้อหาวิดีโอคือ เวอร์ชันสดของ "เพลงที่เขียนให้ตัวเอง" โดยจางซีหยาง

เพลงเก่าๆ หลายเพลงไม่โด่งดัง แต่พอนักร้องคนหนึ่งแสดงสดด้วยการแสดงระดับเทพ หรือสร้างเวอร์ชันพิเศษ และร้องเพลงนั้นได้อย่างโดดเด่น รวมถึงการปรับแต่ง การเพิ่มความทรงจำ และการเล่นที่มีเอกลักษณ์ สุดท้ายก็ทำให้เพลงเหล่านั้นโด่งดัง