ครึ่งชั่วโมงต่อมา

ที่ถนนการค้ามหาวิทยาลัยเทียนเหมิน มุมหนึ่งของร้านชานม จี้เจวี๋ยมองก้อนน้ำแข็งในแก้วที่ละลายเกือบหมด แล้วก็เหลือบดูเหวินเหวินที่นั่งตรงข้าม หน้าเหมือนวิญญาณเร่ร่อนที่ใกล้จะลอยขึ้นสวรรค์อยู่รอมร่อ

ตั้งแต่ออกมาจากห้องทำงาน เธอก็อยู่ในสภาพหมดสภาพ เดินยังกับลอยได้ วิญญาณเหมือนจะบินข้ามไปถึงจักรวรรดิแล้ว

ในชีวิตอันแสนสั้น มนุษย์เราช่างต้องแบกรับความอับอายที่เกินทนเหลือเกิน

“เจ๊? เจ๊เหวิน? เจ๊ไม่เป็นอะไรใช่ไหม?”

จี้เจวี๋ยฮึดกล้า ยื่นมือโบกไปมาหน้าเธอ อย่าทำให้ผมตกใจสิ

ที่จริงไม่ได้ห่วงว่าเจ๊จะเป็นอะไรหรอก ต่อให้มหาวิทยาลัยเทียนเหมินระเบิด เจ๊ก็ไม่มีอะไรอยู่ดี ที่ห่วงคือถ้าเจ๊คิดสั้นแล้วพาผมไปด้วยจะทำยังไง!

“…อยากตายชะมัด”

เหวินเหวินฟุบหน้าลงกับโต๊ะ เหมือนเพิ่งรู้สึกตัว เสียงคล้ายวิญญาณตายโหงในยมโลกร่ำไห้ บ่นสะอึกสะอื้น “ทำไมไม่บอกฉันล่ะ ทำไมไม่พูด!

อ๊าาาา อยากตายจริงๆ! ให้ฉันตายเถอะ…”

“ผมก็ไม่รู้เหมือนกัน!”

จี้เจวี๋ยทำหน้าซื่อ รู้สึกหัวสมองอื้อไปหมด “อยู่ๆ พี่ชี้ไปที่อาจารย์ของผมแล้วบอกว่าเธอเป็นปรมาจารย์เล่นแร่แปรธาตุ ผมก็งงเหมือนกันนะครับ เธอรับผมไว้สองปีแล้ว ผมก็ไม่เคยเห็นเธอโบกมือตะวันจันทรามืดมิด ฟ้าดินแปรสีสักหน ถ้าเป็นแบบนั้น ผมจะปิดบังทำไม?”

ยิ่งไปกว่านั้น พี่ก็ไม่ได้ให้โอกาสผมห้ามพี่เลยนะ!

แน่นอน ประโยคสุดท้ายเขาไม่กล้าพูด เผื่อเหวินเหวินอายจนโกรธแล้วบีบเขาตายคามือจะซวยเอา

แม้รู้ว่าเธอคงไม่ทำหรอก แต่คนเขาดีกับเราขนาดนี้ จะไปยั่วให้เขาเดือดทำไมกัน

ไม่ได้ต่อยจี้เจวี๋ยจนปลิวขึ้นฟ้าพร้อมครึ่งมหาวิทยาลัยเทียนเหมิน ทำลายล้างประวัติศาสตร์ดำมิดที่อีกฝ่ายอาจต้องจิกเท้าย้อนคิดไปตลอดชีวิต

หลังซัดคราฟต์เบียร์ลงไปสองลิตรในรวดเดียว เหวินเหวินก็พอหายใจหายคอเป็นปกติ เธอกอดอก จ้องมองจี้เจวี๋ยที่หดคออยู่ ตรวจแล้วตรวจอีกว่าเขาไม่ได้แอบขำตัวเอง ถึงค่อยไม่ลงมือใช้มนตร์ลบความทรงจำ

ทำไมทุกครั้งที่เจอแก ไอ้เวรนี่ มันต้องมีเรื่องพิลึกแตกหงายขึ้นมาสักอย่างวะ?

หรือว่าแกนี่แหละมีปัญหา?

โธ่เอ๊ย ยังโกรธอยู่ดี! อยากจะต่อยแม่งสักสองหมัด!

ต่อยให้หัวปลิว!

เธอถอนหายใจ เบาเสียงลง พูดอย่างอ้อยอิ่ง “โชคดีจริงๆ ตอนนั้นไม่ดึงแกลงไปในหล่มกรมความมั่นคง ไม่งั้นตอนนี้จะกลายเป็นเรื่องยุ่งเข้าไปใหญ่ ชีวิตนี้ดวงทั้งหมดที่แกสะสมมา คงเอามาใช้ตรงนี้หมดแล้วล่ะมั้ง?”

จี้เจวี๋ยยังงงเป็นไก่ตาแตก “ฮะ?”

“เย่เสี้ยน นั่นน่ะเย่เสี้ยนนะ!

ตลอดหลายสิบปีของสหพันธรัฐ เธอคือปรมาจารย์ที่อายุน้อยที่สุด ตอนอายุยี่สิบสี่ก็ได้รับการประเมินการแปรสภาพเป็นสีแดงจากวงแหวนไท่อี ว่ากันว่าตอนนี้ห่างจากตำแหน่งปรมาจารย์ก็แค่อีกก้าวเดียว สุดยอดไหมล่ะ?”

“ถึงพี่จะพูดแบบนั้น ผมก็ยังนึกภาพไม่ออกอยู่ดี” จี้เจวี๋ยยิ้มเจื่อน

“ลอว์เรนซ์ ยังจำได้ใช่ไหม?”

เหวินเหวินหยิบเพื่อนเก่าที่ทุกคนคุ้นเคยออกมา: “ถ้าเอาความเชี่ยวชาญด้านแพทย์ของลอว์เรนซ์ไปสลับเป็นเล่นแร่แปรธาตุ… ประมาณว่าเขาต้องงมอยู่อีกเจ็ดสิบแปดสิบปี ถึงจะพอได้ลองแตะรอยเท้าที่ศาสตราจารย์เย่ทิ้งไว้ตอนอายุยี่สิบสี่อย่างทุลักทุเล”

“โหดขนาดนั้นเลย?!” จี้เจวี๋ยอุทาน

คิดไม่ถึงเลย ศาสตราจารย์เย่ที่วันๆ เงียบๆ ไม่อวดอ้าง เบื้องลึกกลับอยู่ระดับเดียวกับเหวินเหวิน เป็นยอดฝีมือที่เหนือชั้นกว่าลอว์เรนซ์เสียอีก?!

น่าหวาดหวั่นจริงๆ!

เหวินเหวินกลอกตา แค่ใช้ส้นเท้าคิดก็รู้ว่าเขาคิดอะไรอยู่ “พลังทำลายล้างเป็นอีกเรื่อง วิถีแห่งเถ้าธุลีแม้จะไม่ค่อยมีอานุภาพสังหาร แต่คนแบบศาสตราจารย์เย่ ไปที่ไหนก็ได้รับความเคารพมากกว่าคนอย่างฉันที่ทำงานใช้แรง”

“ผมก็เคารพพี่เหวินนะ จากใจจริง!” จี้เจวี๋ยรีบพูดเสียงหนักแน่น พูดโดยไม่ต้องคิด อยากเอาผ้าคาดหน้าผากเขียนคำว่า 【ภักดี! ซื่อสัตย์!】 เลยด้วยซ้ำ

"พอเถอะ เลิกประจบได้แล้ว คราวนี้ฉันขายขี้หน้าจนไม่รู้จะว่าไงแล้ว ถ้าแกเคารพฉันจริง ก็อย่าเอาเรื่องนี้ไปพูดกับใคร เข้าใจไหม? ไม่งั้นพี่สาวคนนี้คงได้ฆ่าแกทิ้งแล้วหนีไปหากินที่จักรวรรดิน่ะสิ"

เหวินเหวินถอนหายใจ แล้วเหลือบมองเขาแวบหนึ่ง "ปรมาจารย์เย่น่ะไว้ใจได้ ไม่ต้องห่วง"

จี้เจวี๋ยพยักหน้า

เรื่องแบบนี้ มันก็เป็นเหตุเป็นผลตามครรลองอยู่แล้ว

เวลาเขาอยู่ข้างศาสตราจารย์เย่ ยังนานกว่าเหวินเหวินตั้งเยอะ

พูดกันตามตรง ศาสตราจารย์เย่ไม่ใช่คนดีแบบในนิยายที่กวาดพื้นยังกลัวจะทำมดตาย หรือทะนุถนอมผีเสื้อไม่ให้แตะต้องตะเกียงอะไรพวกนั้น กลับกันเลย ต่างหาก วันแรกที่ได้เจอ เขาก็สัมผัสได้ถึง…ความเย็นชาเข้มข้นไร้การปิดบัง ความเข้มงวด หยิ่งผยอง และแม้กระทั่ง การขาดความเห็นอกเห็นใจโดยสิ้นเชิง

ในโลกของเธอ ไม่มีอากาศให้คนโง่หายใจ

และที่น่าเศร้ากว่านั้น ในสายตาเธอ คนส่วนใหญ่บนโลกนี้ก็ล้วนเป็นคนโง่

แล้วจี้เจวี๋ยล่ะ?

ในบรรดาคนโง่มากมาย เขาคือคนนั้นที่ยอมพยายามทำให้ตัวเอง "โง่น้อยลง"

ในวิชาเลือกของเธอ เขาเป็นคนเดียวที่กัดฟันฝ่าฟันเรียนจนผ่านเกณฑ์ได้ เขาถึงได้ลิ้มรสความเข้มงวดนั้นอย่างแจ่มชัด

ทว่ากับจี้เจวี๋ยแล้ว สิ่งที่ว่ามาแทบทั้งหมดนับเป็นข้อดีทั้งนั้น

อาจารย์ที่ยอมกลั้นใจแก้งานที่เขาเขียนเละเทะจนหมด แล้วให้ทั้งข้อเสนอแนะ รายการหนังสืออ้างอิง ทิศทางการศึกษาครบถ้วน ต่อให้เข้มงวดสักแค่ไหน อารมณ์ร้ายยังไง มองคนอื่นต่ำเพียงใด จะเรียกร้องมากมายเพียงไหน ก็ยังคู่ควรแก่การยกขึ้นตั้งเป็นองค์พระทองในวิหารอยู่ดี

ขอแค่ว่าตามจังหวะเธอให้ทัน เธอก็จะบอกหมดไม่กั๊ก เทอะไรได้เทจนเกลี้ยง

ขอแค่ว่ามีความสามารถ เธอก็จะใช้งานไม่อั้น จะเล็กจะใหญ่ ใช้ให้คุ้ม

ไม่งั้น โควตาสอบวิศวกรระดับสองของเทียนเหมินที่มีอยู่ปีละไม่กี่ที่ จี้เจวี๋ยจะเอาอะไรไปแย่งกับพวกคุณหนูคุณชายที่บ้านใหญ่ มีอำนาจ มีเส้นสาย มีหน้ามีตา แถมยังโคตรรวยพวกนั้นได้ล่ะ?

จะพูดให้แรงหน่อยนะ ถ้าไม่มีจดหมายรับรองจากศาสตราจารย์เย่ ต่อให้ขายก้นก็ยังวิ่งตามไม่ทัน!

และในฐานะค่าตอบแทน จะโดนด่าเป็นไอ้พวกทาสงาน ไอ้พวกคลั่งความทุ่มเท จะถูกเพื่อนร่วมรุ่นแยกตัวเย็นชาเสียดสีถากถาง ก็ช่างมันเถอะ จี้เจวี๋ยไม่รู้สึกอะไรเลยสักนิด แถมไม่มีเวลาจะไปใส่ใจด้วย คุณพี่ครับ ผมกำลังสำราญอยู่กลางมหาสมุทรแห่งความรู้ เข้าใจไหม? เชิญคุณไปเล่นเถอะนะ!

แกร๊ก!

การคุยเล่นสั้นๆ สิ้นสุดลงพร้อมเสียงใสแจ๋วหนึ่งที

ในแก้วเบียร์ข้างมือของเหวินเหวิน พลันผุดกลีบดอกผลึกใสระยิบ ก่อนจะสลายหายวับไปอย่างรวดเร็ว

"เอาล่ะ ฉันไปก่อน"

เหวินเหวินลุกขึ้น โบกมือลา "ไหนๆ ก็เกาะขาใหญ่ได้แล้ว ก็เกาะให้แน่นล่ะกัน อนาคตถ้าได้เป็นปรมาจารย์ใหญ่แล้ว อย่าลืมดูแลฉันด้วยนะ"

"รีบขนาดนั้นเชียว?"

จี้เจวี๋ยตะลึง "ไปไหนเหรอ?"

"ช่วงนี้อากาศชื้น หน่อยๆ ก็ของขึ้น"

เหวินเหวินเบี่ยงหน้า ซ่อนสีหน้าที่แทบเก็บไม่อยู่ พยายามรักษาฟอร์มและความเท่ "ไปหาพวกผู้ต้องหาที่ไม่รู้จักที่สูงที่ต่ำสักสองสามคน คุยกันเรื่องชีวิตกับอุดมคติ"

บอกพวกมันว่า คุณทวดทวดอยู่ข้างล่างคิดถึงนะจ๊ะ เดี๋ยวฉันส่งไปคุยกับคุณทวดทวดสักหน่อย!

ว่าแล้ว ก็ผงาดจากไป

แปรความกระอักกระอ่วนเป็นแรงขับ เติมจำนวนเนินดินไร้ชื่อหน้าหลุมศพนอกหยาเฉิงให้เพิ่มขึ้นอีกกอง

.

.

ครึ่งชั่วโมงต่อมา จี้เจวี๋ยที่ถ่วงเวลาในร้านชานมจนดูดหมดหยดสุดท้าย ในที่สุดก็ค่อยๆ ย่องต้วมเตี้ยมกลับมาที่ห้องทำงาน

เขาฮึดทำใจ ผลักประตูเข้า แล้วยิ้มสดใสแบบใสซื่อสุดชีวิต เหมือนซามอยด์หน้าตาเปื้อนรอยจูบเต็มไปหมด "ศาสตราจารย์ ผมกลับมาแล้วครับ"

"อืม"

หลังโต๊ะทำงาน ศาสตราจารย์ที่กำลังชงชาถ้วยเข้มถ้วยที่สองเงยหน้ามองเขาแวบหนึ่ง แล้วชี้ไปที่เก้าอี้บอกให้เขานั่งลง ยังไม่ทันให้เขาเรียบเรียงความคิด ก็ถามขึ้นอย่างไม่ให้ทันตั้งตัวว่า "คนที่ได้รับสุรเสียงเรียกแห่งผู้ถูกเลือกเมื่อเดือนที่แล้ว เป็นเธอใช่ไหม?"

"…หา?"

จี้เจวี๋ยชะงักไปครู่หนึ่ง โดยสัญชาตญาณอยากจะปิดบัง แต่ลังเลอยู่ชั่วอึดใจ ท้ายที่สุดก็ยังพยักหน้า "ถ้าไม่มีคนอื่นล่ะก็ ใช่ครับ"

คราวนี้ กลับเป็นฝ่ายศาสตราจารย์ที่เงียบไป

เธอก้มมองใบชาที่ลอยขึ้นลงในน้ำเดือดในถ้วยอยู่เนิ่นนาน จนทุกอย่างสงบลง ราวกับกำลังครุ่นคิดอะไรบางอย่าง หรืออาจแค่เหม่อลอย

ผ่านไปพักใหญ่ เธอก็ถอนหายใจยาว

“เธอนี่จริงๆ เลย… เล่นทำฉันตกใจชุดใหญ่”

“หา?” จี้เจวี๋ยงงงัน

“เดิมทีฉันคิดจะให้เธอไปแบกของใช้แรงงานอีกสักสองปี พอถึงตอนเรียนต่อปริญญาโทค่อยดูท่าที แล้วค่อยพิจารณาว่าจะพาเธอเข้าสู่เส้นทางแห่งเถ้าธุลีดีไหม แต่ตอนนี้ ดูท่าคงไม่ต้องยุ่งยากขนาดนั้นแล้ว…”

ศาสตราจารย์เย่ดันแว่นขึ้น สีหน้าขรึม “แต่ก่อนหน้านั้น ฉันต้องบอกเธอไว้ว่า ผู้ถูกเลือกที่กระตุ้นการจุติของคุณธรรมสูงสุดทั้งเก้าได้ ไปที่ไหนก็มีคนแย่งตัวทั้งนั้น ไม่จำเป็นต้องมาผูกคอตายอยู่กับฉันแค่ต้นเดียว

ฉันรู้ว่าคุณหนูเหวินอาจจะบอกเธอว่าฉันเก่งมาก ดังมาก อะไรพวกนั้น แต่เอาเข้าจริง เทียบกับยักษ์ใหญ่ของแท้แล้ว ฉันก็เป็นแค่นักวิจัยชายขอบคนหนึ่งเท่านั้น นอกจากสอนให้เธอเป็นช่างฝีมือแล้ว ก็ไม่มีเส้นทางก้าวหน้าอื่นจะให้เธอ แม้แต่เมทริกซ์ของเธอเองฉันก็ยังจัดให้ครบไม่ได้

และถ้าเธอยอมรับนะ พวกคนแก่ในกรมความมั่นคง ปรมาจารย์จากวงแหวนไท่อี หัวหน้าใหญ่ของฮวงจี๋ กระทั่งคริสตจักรฉงกวง อุตสาหกรรมหนักหวนอวี่ กับโรงพยาบาลหวังหวาง ก็ล้วนยอมทุ่มข้อเสนอมหาศาล อีกสักสี่ห้าปี ใครจะไปรู้ บางทีอาจจะมีซูปี้ลั่วคนใหม่ หรือไม่ก็เหวินเหวินคนต่อไป…”

“อย่าเลยครับ ศาสตราจารย์!”

จี้เจวี๋ยส่ายหัวรัวๆ “ผมยังไม่ได้สอบระดับสองเลยนะ! จะให้ผมไปไหนกันล่ะ!”

ไม่ใช่เพราะรีบจะสาบานความภักดีหรือไปเกาะขาใคร แต่เอาตรงๆ ตั้งแต่รู้ฐานะของศาสตราจารย์เย่ เขาก็ไม่เคยคิดถึงตัวเลือกอื่นอีกเลย

กรมความมั่นคงอย่างที่พี่เหวินยังบอกเองว่าเป็นปลักโคลนเน่าๆ นั่นไม่ต้องพูดถึง ที่อื่นๆ อาจจะโคตรเท่ โคตรเก่ง โคตรสุดยอด แข็งแกร่งจนระเบิด แต่แล้วไง?

ตอนที่ตัวเองยากจนข้นแค้น ไร้ชื่อเสียง คนพวกนั้นสักคนเคยมองมาไหม?

คนที่ยอมยื่นมือมาดึงนักศึกษาจนๆ ที่ไม่มีอะไรดีนอกจาก “ขยันลากเลือด” อย่างเขาให้ลุกขึ้นมา นั่นไม่ใช่ศาสตราจารย์ตรงหน้าหรือ?

“ผมว่าที่นี่ก็ดีมากแล้วครับ” จี้เจวี๋ยยกมือเกาศีรษะนิดๆ อย่างเก้อเขิน “อย่างน้อย ถ้าจะให้ผมไปเรียกคนอื่นว่าอาจารย์ ผมคงอ้าปากไม่ออกจริงๆ”

“…”

ศาสตราจารย์เย่ไม่พูดอะไร เธอเพียงจิบชาเฉยๆ ไม่ได้ซาบซึ้ง ไม่ได้เปลี่ยนมุมมองต่อเขาแม้แต่น้อย เพียงพ่นลมหายใจออกมา คล้ายกับถอนใจว่า

“นั่นแหละถึงลำบาก”

“หา?”

จี้เจวี๋ยงงแบบไม่เข้าใจโลก

“ประแจถูกๆ พังไปก็ไม่เจ็บใจหรอก จี้เจวี๋ย บางทีการได้ใช้เศษวัสดุน่ะ มันกลับทำงานสบายใจกว่า”

ปรมาจารย์เล่นแร่แปรธาตุผู้มีวัยลึกซึ้งนวดขมับเบาๆ เอ่ยช้าๆ “เดิมฉันนึกว่าเธอเป็นแค่วัสดุธรรมดาที่พอจะอัดฝีมือให้ไปได้ไกลหน่อย จัดวางงานให้ก็ไม่ต้องกังวลอะไร ถึงจะแย่ยังไงก็ดีกว่าเดิมอยู่แล้ว

แต่พอรู้ว่าตัวเองดันมองพลาด ก็เริ่มเสียดาย… ฉันไม่ได้แตะต้อง ‘วัสดุเทียนกง’ ชั้นดีมานานมากแล้ว”

ก็เหมือนช่างเก่าที่กำลังพินิจวัตถุดิบ

ถ้าเป็นหินดานทื่อๆ จะลองทำอะไรก็ได้ แกะพลาด แกะเป็นรอย สกัดจนแตก กระไรเสียก็แค่โยนทิ้ง ต่อให้สำเร็จ ก็เป็นแค่ของตั้งโชว์สักชิ้น ไม่ได้มีผลงานยิ่งใหญ่ อกหักก็ไม่เจ็บมาก

แต่หากมีใครเอาผืนไหมแดงห่อก้อนศิลา มอบให้เธออย่างหวงแหน บอกกับเธอว่า ในศิลานี้มีหยกงามล้ำลึก ประหนึ่งไร้เทียมทาน ขอจงสลักขัดให้เป็นงานเลิศ

มีช่างคนไหนจะไม่หวาดหวั่นทั้งได้ทั้งเสียบ้างเล่า?

“อย่าห่วง ฉันแค่กำลังสำรวจตัวเอง ยังไม่ตกต่ำถึงขั้นเอาโปรเจกต์ของตัวเองไปยกให้คนอื่นหรอก”

ขณะจี้เจวี๋ยยังเต้นไม่เป็นจังหวะ ศาสตราจารย์เย่วางถ้วยชา ลุกขึ้นเอ่ยปิดท้ายว่า “สิบสองคุณธรรมสูงสุด ต่างก็มีข้อบกพร่องกันทั้งนั้น และดันเป็นว่าเส้นทางแห่งเถ้าธุลีนี่แหละปวดหัวที่สุด เธอก้าวขาเข้ามาแล้ว จะดีจะร้าย ใครก็พูดไม่ชัด

แต่ในเมื่อลิขิตสวรรค์ตั้งแต่แรกก็เอาเธอมาวางไว้ต่อหน้าต่อตาฉัน งั้นเรามาดูกันว่าวัตถุดิบอย่างเธอ จะกลายเป็น ‘เทียนกง’ ได้ไหม!”

ชั่วขณะหนึ่ง จี้เจวี๋ยตัวแข็งทื่อไป ทั้งร่างหนาวเยียบขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว

ตลอดมา เขาคิดว่าตัวเองชินกับความเข้มงวดและการตอกย้ำของศาสตราจารย์เย่แล้ว ต่อให้เป็นงานที่ยุ่งยากแค่ไหนก็ยังค่อยๆ แก้ไปตามขั้นตอนได้ จี้เจวี๋ยผู้กล้าหาญ ไม่ค่อยกลัวความลำบาก

จนกระทั่งเมื่อครู่ เขาถึงเพิ่งรู้ว่า แสงวาบเยียบเย็นที่พุ่งมาจากหลังเลนส์หนาๆ คู่นั้น แหลมคมยิ่งกว่าคมสิ่วคมขวานเสียอีก

กำลังบอกเขาว่า

การฝึกฝนที่แท้จริง… ยังไม่ทันได้เริ่มเลย!