หลังจากมองตามแผ่นหลังของเจียงเฉิงที่จากไปแล้ว หลินจือไป๋ก็ถอนหายใจเบา ๆ

ในฐานะเจ้าของตัวจริงของ "คุนเผิงอินเวสต์เมนต์" ซึ่งเป็นตัวตนที่ไม่จำเป็นต้องเปิดเผยต่อสาธารณะ ตอนนี้เขาได้สวมหน้ากากนักลงทุนเอกชนได้สำเร็จ

เวลาผ่านไปสองเดือนเต็ม

แผนการช่วงชิงทรัพย์สมบัติในขั้นที่สองของหลินจือไป๋ได้เริ่มต้นขึ้นอย่างเป็นทางการแล้ว นับจากนี้เขาสามารถดำเนินงานทั้งในและนอกบริษัทไปพร้อม ๆ กัน ฝ่ายหนึ่งพัฒนาตนเองอย่างเงียบ ๆ อีกฝ่ายก็ช่วยเหลือครอบครัวทั้งเปิดเผยและลับ ๆ

อย่างไรก็ตาม ต่อจากนี้เขาต้องลดความถี่ในการพบกับเจียงเฉิงลง

เจียงเฉิงคือคนที่หลินจือไป๋ผลักดันออกมาให้เป็นตัวแทนของคุนเผิงอินเวสต์เมนต์ ในอนาคตเขาจะต้องเป็นที่จับตามองของวงการบันเทิงฉินโจว หากทั้งสองพบปะกันบ่อยเกินไป อาจมีคนจับได้ถึงความสัมพันธ์บางอย่าง

บังเอิญว่าวันนี้ไม่มีเรียน

หลินจือไป๋จึงตัดสินใจกลับบ้านไปเยี่ยมครอบครัว

เมื่อมาถึงบ้านพักตระกูลหลินก็เป็นช่วงบ่ายพอดี พ่อของเขาเพิ่งกลับจากที่ทำงานและเห็นว่าหลินจือไป๋กำลังนั่งอ่านหนังสืออยู่ที่เก้าอี้ในสวน เขายิ้มพลางเดินมานั่งข้างลูกชายคนเล็ก

“อ่านอะไรอยู่เหรอ?”

“หนังสือสอนแต่งเพลงครับ”

หลินจือไป๋วางหนังสือลง เขามักจะหยิบหนังสือเกี่ยวกับการแต่งเพลงมาอ่านเมื่อมีเวลาว่าง ตอนนี้เขาไม่ใช่มือใหม่ที่ไม่รู้อะไรอีกแล้ว

“โตขึ้นมากจริง ๆ”

หลินตงยิ้มแล้วพูดว่า “เพิ่งปีหนึ่งแต่ก็เริ่มทำงานเองได้แล้ว แถมยังประสบความสำเร็จอีกด้วย เก่งกว่าพ่อคนนี้เยอะเลย สมัยพ่ออยู่ปีหนึ่งยังไม่รู้เลยว่าตัวเองทำอะไรอยู่”

“แล้วงานของพ่อเป็นยังไงบ้างครับ?” หลินจือไป๋ถามด้วยความเป็นห่วง

“ก็รอข่าวจากฝ่ายผลิตอยู่” หลินตงตอบด้วยความรู้สึกอึดอัดเล็กน้อย

“ฝ่ายผลิต?”

“ใช่ เราฝ่ายผลิตของบริษัทเฉินฮวาได้รับบทละครมาหลายเรื่อง ทีมผลิตจะเลือกบทที่พวกเขาคิดว่ามีศักยภาพ จากนั้นก็ติดต่อผู้กำกับที่เหมาะสมเพื่อดำเนินการสร้าง ผมเองก็ผ่านบทมาหลายเรื่องแล้ว แต่ยังไม่เจอบทที่ถูกใจ ก็เลยคิดว่ารออีกสักหน่อยเผื่อจะมีบทดี ๆ เข้ามา”

ปกติหลินตงจะไม่คุยเรื่องงานกับลูกชาย

แต่ตอนนี้หลินจือไป๋ดูจะมีความเป็นผู้ใหญ่ขึ้นเรื่อย ๆ ทำให้หลินตงยินดีที่จะพูดคุยแลกเปลี่ยน

“ถ้าอย่างนั้น...”

หลินจือไป๋ครุ่นคิด “นักเขียนบทก็คงเหมือนกับคนแต่งเพลง ส่วนผู้กำกับก็เหมือนนักร้อง?”

“ก็คล้าย ๆ กัน”

หลินตงอธิบาย “แต่ก็มีความแตกต่างอยู่บ้าง คนแต่งเพลงส่วนใหญ่มักจะเซ็นสัญญาระยะยาวกับบริษัทบันเทิง แต่คนเขียนบทเหมือนทหารรับจ้าง พวกเขาสามารถเปลี่ยนบริษัทไปเรื่อย ๆ ได้ แน่นอนว่าบริษัทใหญ่ ๆ อย่างสามบริษัทยักษ์ใหญ่ก็มีนักเขียนบทที่เป็นของตัวเองบ้าง”

หลังจากอธิบายแล้ว หลินตงก็ยิ้มบาง ๆ

“นักเขียนบทระดับแนวหน้าเปรียบเหมือนพ่อเพลงในวงการเพลง บทที่พวกเขาเขียนมักจะถูกบริษัทใหญ่แย่งกันลงทุน เหมือนกับเพลงของพ่อเพลงที่นักร้องพากันแย่งไปร้อง...”

แต่สำหรับหลินตง การจะได้บทดี ๆ มาสร้างหนังนั้นไม่ใช่เรื่องง่าย เพราะพี่ชายของเขาที่เป็นผู้บริหารระดับสูงของบริษัทเฉินฮวา มักเป็นคนตัดสินใจว่าบทไหนจะไปอยู่กับใคร

“แต่ไม่เป็นไรหรอก” หลินตงพูดเหมือนปลอบตัวเอง

หลินจือไป๋มองพ่อด้วยสายตาอบอุ่นแล้วพูดขึ้นว่า “ถ้าเป็นทอง ต่อให้ถูกฝังอยู่ลึกแค่ไหนก็ต้องเปล่งประกายออกมาอยู่ดี”

...

เมื่อคิดถึงแผนที่ได้เตรียมไว้ หลินจือไป๋หันมองไปยังที่ไกล ๆ เขาคิดในใจว่า ตอนนี้เจียงเฉิงคงกำลังนำบท "พุ่งทะยาน (The Knockout)" ไปส่งให้ฝ่ายผลิตของบริษัทเฉินฮวาแล้ว

ในวงการโทรทัศน์ที่ใช้ระบบนักเขียนบทเป็นศูนย์กลาง แม้ระบบนี้จะจำกัดอำนาจของผู้กำกับอย่างพ่อของเขา แต่ก็เปิดโอกาสให้หลินจือไป๋สามารถลงมือในเบื้องหลังได้มากขึ้น

เตรียมตัวให้พร้อม เพราะสิ่งที่ยิ่งใหญ่กำลังจะเริ่มต้นขึ้นแล้ว!

...

ขณะเดียวกันที่อีกมุมหนึ่งของเมือง

จ้าวเหล่ย ผู้จัดการฝ่ายผลิตของบริษัทเฉินฮวากำลังนั่งรถกลับบ้าน หลังจากเหน็ดเหนื่อยมาทั้งวัน เขาได้รับโทรศัพท์จากหมายเลขที่ไม่คุ้นเคย...

หลังจากที่จ้าวเหล่ยรับสาย เสียงปลายสายฟังดูสุภาพและมีพลัง

"คุณจ้าวใช่ไหมครับ? ผมชื่อเจียงเฉิง ผมเป็นตัวแทนของ คุนเผิงอินเวสต์เมนต์ พอจะมีเวลาคุยเรื่องงานสักหน่อยไหมครับ?"

"คุนเผิงอินเวสต์เมนต์?" จ้าวเหล่ยขมวดคิ้วเล็กน้อย "ผมไม่ค่อยคุ้นชื่อบริษัทนี้เท่าไหร่ คุณมีเรื่องอะไรจะคุยกับผมครับ?"

เจียงเฉิงหัวเราะเบา ๆ ก่อนจะตอบกลับ "ผมทราบว่าคุณกำลังหาบทละครใหม่สำหรับผลิตภัณฑ์ของบริษัทเฉินฮวาใช่ไหมครับ? ทางเราเพิ่งได้รับบทที่มีศักยภาพมากบทหนึ่งมา และเราคิดว่าบทนี้เหมาะกับทีมงานของคุณ"

"บทละคร?" จ้าวเหล่ยยังคงลังเล แต่ด้วยความอยากรู้อยากเห็น เขาก็เลือกที่จะฟังต่อ

"ใช่ครับ บทนี้มีชื่อว่า "พุ่งทะยาน" เป็นเรื่องราวที่เกี่ยวกับการต่อสู้กับความอยุติธรรมและอำนาจมืดในสังคม เป็นงานที่เต็มไปด้วยความเข้มข้นและสะท้อนความจริงของโลกในหลายแง่มุม ผมมั่นใจว่ามันจะได้รับความนิยมถ้าได้รับการสร้างสรรค์อย่างเหมาะสม"

จ้าวเหล่ยเงียบไปสักพัก ก่อนจะตอบว่า "บทละครแบบนี้มีให้เห็นกันเยอะ คุณมีอะไรที่ทำให้ผมเชื่อได้ว่าบทนี้จะไม่เหมือนใคร?"

เจียงเฉิงยิ้ม เขารู้ว่าจ้าวเหล่ยกำลังทดสอบเขา "บทนี้ไม่เพียงแค่เล่าเรื่องราวได้อย่างลุ่มลึก แต่ยังสร้างตัวละครที่มีความซับซ้อนและทรงพลังมากพอจะดึงดูดใจผู้ชม นอกจากนี้ทางเรายังมีแผนการลงทุนเพื่อโปรโมตและสนับสนุนการผลิตเต็มที่ เพื่อให้แน่ใจว่าผลงานจะประสบความสำเร็จ"

คำพูดของเจียงเฉิงทำให้จ้าวเหล่ยเริ่มสนใจมากขึ้น

"ตกลง งั้นส่งบทมาให้ผมพิจารณาได้เลย ผมจะดูเองว่ามันดีแค่ไหน"

"ได้เลยครับ ผมจะส่งไฟล์บทให้คุณทันที ขอบคุณที่ให้โอกาสครับ"

หลังจากวางสาย เจียงเฉิงยิ้มเล็กน้อย

ในอีกด้านหนึ่ง หลินจือไป๋ที่ยังคงนั่งอ่านหนังสืออยู่ในสวนก็ได้รับข้อความจากเจียงเฉิง

“บทถูกส่งไปเรียบร้อยแล้วครับ ตอนนี้รอดูว่าจะได้รับความสนใจแค่ไหน”

หลินจือไป๋ยิ้มบาง ๆ ก่อนจะตอบกลับไป

“ขอบคุณสำหรับความพยายาม ทุกอย่างกำลังดำเนินไปตามแผน”

เวลานี้ แผนการที่หลินจือไป๋ได้เตรียมไว้เริ่มเข้าที่เข้าทางมากขึ้นเรื่อย ๆ

สิ่งที่เขามั่นใจไม่ใช่แค่ความสามารถในการเขียนบทของเขา แต่ยังรวมถึงการวางกลยุทธ์อย่างรอบคอบเพื่อเจาะเข้าสู่วงการบันเทิงในเฉินฮวา และเมื่อ "พุ่งทะยาน" ได้รับการตอบรับ เขารู้ว่าความพยายามของเขาจะไม่สูญเปล่า

ตัวเขาไม่ได้ต้องการเพียงแค่ความสำเร็จของบทละครเรื่องนี้เท่านั้น แต่ยังต้องการผลักดันความสำเร็จให้กับครอบครัวของเขาด้วย โดยเฉพาะพ่อของเขา หลินตง ที่ต้องการโอกาสใหม่ ๆ ในการสร้างผลงาน

ในใจของหลินจือไป๋ เขาเตรียมพร้อมสำหรับการ "พุ่งทะยาน" ที่แท้จริงในทุกแง่มุมของชีวิตแล้ว...