ฉินโจว

เรื่องที่หลินจือไป๋เดินทางไปฉีโจวเพื่อพัฒนาและพยายามก้าวขึ้นสู่การเป็นซูเปอร์สตาร์ระดับทวีป ในแวดวงบันเทิงมีกระแสความคิดเห็นที่แตกเป็นสองฝ่าย

บางคนมองว่าการตัดสินใจของหลินจือไป๋นั้นเร่งรีบเกินไป

เพราะเขาอยู่ที่ฉินโจวอีกเพียงก้าวเดียวก็จะสามารถยืนหยัดในฐานะซูเปอร์สตาร์แถวหน้าได้อย่างมั่นคง

ทำไมถึงไม่เลือกสร้างชื่อเสียงให้มั่นคงที่ฉินโจวก่อน แล้วค่อยไปบุกตลาดฉีโจว?

แต่ก็มีบางคนมองว่า

หลินจือไป๋อยู่ที่ฉินโจวต่อไปถือเป็นการทำให้พรสวรรค์ของตัวเองสูญเปล่า ด้วยความสามารถของเขา ไม่ว่าไปที่ใดก็สามารถโด่งดังได้!

ยิ่งไปกว่านั้น การเดินทางไปฉีโจวของหลินจือไป๋ ยังเป็นตัวแทนของความหวังของหลายๆ คนในแวดวงบันเทิง รวมถึงประชาชนฉินโจวจำนวนมาก

"กวาดล้างวงการบันเทิงฉีโจว!"

"เชิดชูเกียรติฉินโจวของเรา!"

ความรู้สึกเช่นนี้ไม่ใช่สิ่งที่ใครก็สามารถแบกรับได้

แต่หากจะหาคนที่เหมาะสมในการ "เชิดชูเกียรติของฉินโจว" ได้จริงๆ ทุกคนก็นึกถึงเพียงแค่หลินจือไป๋เท่านั้น

เพราะเขามีคุณสมบัติที่ดีที่สุดในวงการบันเทิง ความสามารถด้านการแต่งเพลงและร้องเพลงของเขาแทบจะไร้คู่แข่งในฉินโจว นอกจากนี้พรสวรรค์ด้านกวีนิพนธ์ของเขาก็เป็นที่ยอมรับ อีกทั้งยังเคยแสดงฝีมือด้านเขียนพู่กันที่ไร้เทียมทานในงานการกุศลของบลูสตาร์ นี่ยังไม่นับรวมถึงรูปลักษณ์อันหล่อเหลาและความหนุ่มแน่นของเขา

หากไม่ใช่เขา แล้วจะเป็นใคร?

แฟนคลับบางคนถึงกับกล่าวว่า

"ถ้าหลินจือไป๋ยังไม่สามารถโด่งดังในฉีโจวได้"

"นั่นไม่ได้หมายความว่าเขาไร้ความสามารถ แต่หมายความว่าฉีโจวปิดกั้นคนนอกเกินไป!"

เพราะเหตุผลเหล่านี้ ทำให้ทั้งประชาชนและสื่อต่างจับตาดูการเดินทางสู่ฉีโจวของหลินจือไป๋เป็นอย่างมาก!

ทุกวัน

จะมีชาวเน็ตจำนวนมากเข้าไปเปิดคุนเผิงวิดีโอเพื่อติดตามชมรายการ "เดินทางสู่ลี่ซาน" และเฝ้ารอการถ่ายทอดสดของหลินจือไป๋

ผู้ชมเหล่านี้ไม่ได้มีเพียงแค่แฟนคลับของเขาเท่านั้น

เมื่อเห็นว่าหลินจือไป๋โดดเด่นในรายการ ทุกคนในฉินโจวต่างรู้สึกภาคภูมิใจไปด้วย

ตัวอย่างเช่น ตอนที่หลินจือไป๋ใช้บทกวีหรือพรสวรรค์ทางดนตรีสร้างความตื่นตะลึงให้ชาวฉีโจว ชาวฉินโจวต่างพากันหัวเราะและพิมพ์ข้อความในคอมเมนต์ว่า

"ชอบเวลาพวกฉีโจวทำหน้าเหมือนไม่เคยเจออะไรแบบนี้"

"พวกดาราฉีโจวตกใจอะไรกันนักกันหนา"

"สำหรับไป๋ตี้ เรื่องแค่นี้ยังเด็กๆ!"

"แต่งเพลงสด?"

"ฉู่ฉือทำมานานแล้ว!"

"แต่ไม่คิดว่าหลินจือไป๋จะขับรถเก่งขนาดนี้!"

ส่วนใหญ่แล้ว ชาวฉินโจวคุ้นเคยกับความสามารถของหลินจือไป๋เป็นอย่างดี

พวกเขารู้มานานแล้วว่าเขามีพรสวรรค์ทางดนตรีและกวีนิพนธ์ รวมถึงความสามารถด้านลายมืออักษร

แต่...

บางครั้งพวกเขาก็ยังต้องตกตะลึง

ตัวอย่างเช่น เมื่อตอนที่หลินจือไป๋โชว์ทักษะการขับรถที่เหนือชั้น

ใครจะไปคิดว่าเขาจะขับรถเก่งขนาดนี้?

หรือเมื่อตอนที่เขาโชว์ฝีมือวาดภาพ ทุกคนก็ไม่เคยรู้มาก่อนว่าเขามีทักษะด้านนี้

แต่สิ่งที่ทำให้ชาวฉินโจวช็อกหนักกว่าคือ ฝีมือการทำอาหารของหลินจือไป๋!

ในตอนนั้น

แม้แต่แฟนคลับตัวยงของเขาในฉินโจวก็ยังงงไปหมด

ใครจะไปคิดว่าไอดอลที่ดูเหมือนแทบไม่เคยทำอะไรเอง จะมีทักษะการทำอาหารระดับนี้!?

คุณเป็นถึงทายาทตระกูลมหาเศรษฐี!

ใครจะทำอาหารก็ไม่แปลก ยกเว้นคุณ! แต่คุณกลับทำอาหารเก่งสุดๆ ไปเลย!

แต่เรื่องที่น่าตกใจยิ่งกว่าก็ยังตามมา

เรื่องประหลาดเกิดขึ้นเรื่อยๆ แบบไม่หยุดหย่อน

ตัวอย่างเช่น ความสามารถในการตกปลาที่น่าทึ่งของเขา!

และทั้งหมดนี้เกิดขึ้นในการถ่ายทอดสด!

ไม่มีการตัดต่อหรือปรุงแต่งใดๆ!

ทุกทักษะล้วนเป็นของจริง!

ยังไม่นับความสามารถในการดูแลสัตว์เลี้ยงของเขา ตั้งแต่ตัดขนแกะ ไปจนถึงซ่อมกีบเท้าให้แกะ

และเมื่อขึ้นภูเขาไป หลินจือไป๋กลับกลายเป็นนักพฤกษศาสตร์!

ความรู้เกี่ยวกับพืชและธรรมชาติของเขานั้นมากมายเสียยิ่งกว่าผู้เชี่ยวชาญ!

"มนุษย์เลเวลแมกซ์ตัวจริง?"

"แล้วเขายังปิดบังอะไรจากพวกเราอีก!?"

"ถ้าเขาไม่เข้าร่วมรายการนี้ ใครจะรู้ว่าเขาขับรถเก่ง ทำอาหารเยี่ยม ตกปลาเก่ง ตัดขนแกะ ซ่อมกีบเท้า และมีความรู้ด้านพืชระดับนักวิชาการ!?"

"คุณพลาดไปหนึ่งอย่าง"

"หลินจือไป๋ยังแต่งบทกวีสมัยใหม่ได้ด้วย"

"นี่เป็นอีกหนึ่งทักษะที่เขาไม่เคยโชว์ในฉินโจวมาก่อน!"

แฟนคลับฉินโจวรู้กันเพียงว่า หลินจือไป๋เชี่ยวชาญกลอนโบราณ แต่ไม่เคยรู้เลยว่า เขาสามารถแต่งบทกวีสมัยใหม่ได้ด้วย!

เกี่ยวกับเรื่องนี้

มีชาวเน็ตคนหนึ่งที่ใช้ไอดีว่า "จอมพลแมกอาเธอร์ระดับห้า" ได้สรุปความคิดเห็นไว้ว่า:

"ฉันว่ารายการนี้ไม่ควรจะชื่อ 'เดินทางสู่ลี่ซาน' นะ ควรเปลี่ยนเป็น 'บันทึกการโชว์เทพของหลินจือไป๋' จะเหมาะสมกว่า หรือไม่ก็ใช้ชื่อ 'หลินจือไป๋ยังมีความสามารถอะไรที่พวกเรายังไม่รู้บ้าง?' หรืออาจจะเป็น 'ตัวอย่างมนุษย์เลเวลแมกซ์' ก็ดีนะ?"

ความคิดเห็นนี้ได้รับการกดไลก์จากชาวเน็ตฉินโจวจำนวนมาก

ความสนุกที่สุดของผู้ชมฉินโจวที่ดูรายการนี้ ก็คือการได้เห็นหลินจือไป๋แสดงความสามารถเหนือชั้น

เหมือนกับเวลาอ่านนิยาย ที่ทุกคนชอบดูตัวเอกโชว์ความเก่งกาจ

การดูรายการนี้ทำให้หลายคนเกิดความรู้สึกคล้ายกัน

เนื่องจากในรายการส่วนใหญ่เป็นคนจากฉีโจว

ทำให้ผู้ชมฉินโจวมีความรู้สึกผูกพันกับหลินจือไป๋มากเป็นพิเศษ

ถ้าถามว่าทำไมไม่รู้สึกผูกพันกับดาราคนอื่นๆ อย่างจางซีหยางหรือโจวหานจิ้น?

นั่นก็เพราะว่าทั้งฉินโจวให้ความสนใจในตัวหลินจือไป๋อย่างใกล้ชิดตลอดเวลา

ดังนั้น เมื่อมีข่าวว่าหลินจือไป๋สามารถก้าวขึ้นเป็นศิลปินระดับหนึ่งของฉีโจวได้ ข่าวนี้ก็แพร่สะพัดไปถึงชาวฉินโจวอย่างรวดเร็ว

สื่อต่างๆ ก็รีบรายงานข่าวทันที

"อัปเดตล่าสุดเกี่ยวกับหลินจือไป๋!"

"หลินจือไป๋ก้าวขึ้นสู่แถวหน้าของวงการบันเทิงฉีโจว!"

"อัตราการไต่ระดับชื่อเสียงที่ไม่เคยมีมาก่อน! หลินจือไป๋กำลังโด่งดังสุดขีดในฉีโจว!"

"ใช้เวลาเพียงไม่กี่เดือนในฉีโจว หลินจือไป๋ก็กลายเป็นไอดอลที่ทำให้สาวๆ ฉีโจวนับหมื่นคลั่งไคล้!"

"หลินจือไป๋ขึ้นสู่แถวหน้าของฉีโจว เชิดชูเกียรติฉินโจวของเรา!"

"หลินจือไป๋กำลังก้าวเข้าสู่เส้นทางของซูเปอร์สตาร์ระดับทวีป!?"

อะไรนะ?

หลินจือไป๋ขึ้นสู่ระดับแถวหน้าของฉีโจว!?

เมื่อทุกคนตระหนักถึงความหมายของข่าวนี้ วงการบันเทิงฉินโจวก็เต็มไปด้วยความตื่นเต้นและความภาคภูมิใจ!

แม้แต่คนที่เคยคิดว่าหลินจือไป๋ตัดสินใจในการไปฉีโจวเร็วเกินไป ก็เปลี่ยนใจทันที!

"บ้าจริง!"

"โหดเกินไปแล้ว!"

"ฉันรู้สึกว่าเมื่อไม่นานมานี้เอง หลินจือไป๋ยังอยู่ระดับสามของฉีโจวอยู่เลย แต่แค่พริบตาเดียวก็ขึ้นไปเป็นระดับหนึ่งแล้ว!?"

"ฉันถามเพื่อนที่อยู่ฉีโจวมาแล้ว ตอนนี้ 'ไป๋ตี้' ของเราเป็นที่นิยมสุดๆ! กระแสไลฟ์สดของเขาแทบจะแซงหน้าเย่อิงกับฉีเจียนเจีย (สำหรับคนที่ไม่รู้ เย่อิงและฉีเจียนเจียเป็นนักแสดงหญิงที่ได้รับความนิยมสูงสุดของฉีโจว)"

"สรุปแล้ว ไป๋ตี้ของเราถือว่ากวาดล้างวงการบันเทิงฉีโจวแล้วใช่ไหม?"

"ยังไม่ถึงขั้นกวาดล้างทั้งหมด แต่ถ้าดูจากความเร็วในการไต่ระดับแบบนี้ อีกไม่นานก็คงถึงจุดนั้นแล้ว"

"ฮ่าๆๆ พูดก็พูดเถอะ หลินจือไป๋ที่ฉินโจวก็เป็นแค่ศิลปินระดับหนึ่งเหมือนกัน ไม่คิดเลยว่าพอไปฉีโจวก็สามารถขึ้นไปอยู่ในตำแหน่งเดียวกันได้"

"ไม่เหมือนกัน"

"ที่ฉินโจว หลินจือไป๋ก็เป็นศิลปินระดับหนึ่งอยู่แล้วก็จริง แต่เขาอยู่ในระดับ 'ระดับหนึ่งที่กำลังจะทะลุสู่ซูเปอร์สตาร์' อยู่แล้ว เขาเพียงแค่ไม่เลือกที่จะอยู่ต่อเพื่อทะลุผ่านกำแพงนั้นเท่านั้นเอง"

ไม่เพียงแค่วงการบันเทิงเท่านั้น ชาวเน็ตและประชาชนทั่วไปในฉินโจวจำนวนมากต่างรู้สึกดีใจและภาคภูมิใจเมื่อได้เห็นข่าวนี้!

เพราะสุดท้ายแล้ว หลินจือไป๋ก็คือคนที่ก้าวออกไปจากฉินโจว!

เพราะตัวเขาแบกรับความคาดหวังของชาวฉินโจวจำนวนมาก!

และการที่เขาก้าวขึ้นไปเป็นศิลปินระดับหนึ่งของฉีโจว ก็ถือว่าในแง่หนึ่ง เขาได้เติมเต็มความคาดหวังของทุกคนแล้ว!

"สุดยอดไปเลย!"

"ดูเหมือนฉินโจวของเราจะได้ซูเปอร์สตาร์ระดับทวีปที่อายุน้อยอีกคนแล้ว!"

"ดูจากแนวโน้มการเติบโตของหลินจือไป๋ในฉีโจว เขาจะต้องขึ้นไปเป็นระดับซูเปอร์สตาร์ได้แน่นอน!"

"เมื่อไหร่หลินจือไป๋จะกลับมาฉินโจวบ้างล่ะ? รีบๆ ทำภารกิจพิชิตตำแหน่งซูเปอร์สตาร์ของฉินโจวซะเลยสิ"

"ฮ่าๆๆ"

"ภารกิจนี้สำหรับหลินจือไป๋ในตอนนี้ คงไม่มีความยากอะไรเลย"

ตอนนี้ทุกคนในฉินโจวต่างรู้ดีว่า

ตำแหน่งซูเปอร์สตาร์ของฉินโจว เป็นสิ่งที่อยู่ในกำมือของหลินจือไป๋แล้ว รอเพียงแค่เขาจะมาหยิบมันไปเมื่อไหร่เท่านั้น

แม้ว่าเขาจะกลับมาที่ฉินโจวเพียงแค่ปล่อยผลงานสักชิ้น ก็น่าจะเพียงพอให้เขาขึ้นสู่ตำแหน่งนั้นได้ทันที

เพราะสุดท้ายแล้ว เขาอยู่ใน "สถานะชื่อเสียงระดับสูง"

ถ้าจะอธิบายให้เข้าใจง่ายๆ ด้วยสไตล์ของนิยายแฟนตาซีกำลังภายใน

ก็คงต้องบอกว่า "สถานะชื่อเสียงระดับสูง" หมายความว่าหลินจือไป๋กำลังอยู่ในระดับ "ครึ่งก้าวสู่ขั้นซูเปอร์สตาร์"

เช้าวันรุ่งขึ้น

วันที่ 7 ตุลาคม

หลินจือไป๋ออกเดินทางไปยังชานเมืองของเมืองเซินเฉิง

งาน "เทศกาลบทกวีฤดูใบไม้ร่วง" กำลังจะจัดขึ้นที่นั่น

ส่วนสาเหตุที่ "เทศกาลบทกวีฤดูใบไม้ร่วง" ตรงกับวันที่ 7 ตุลาคมนั้น เป็นเพราะระบบปฏิทินสุริยคติและจันทรคติของบลูสตาร์มีความเกี่ยวข้องกัน

ขณะที่หลินจือไป๋ออกเดินทาง ช่างภาพก็เริ่มบันทึกภาพ ส่วนการขับรถนั้นให้เลขาอู๋เสวียนเป็นคนจัดการ

"วันนี้ยอดผู้ชมในไลฟ์สดสูงมากเลยนะ"

หลินจือไป๋เหลือบมองตัวเลขยอดรับชมในไลฟ์สด ตอนนี้มียอดวิวมากกว่า 43 ล้านคน ดูเหมือนว่าผู้ชมจากฉีโจวจะตั้งตารอการเข้าร่วมเทศกาลบทกวีของเขาเป็นอย่างมาก

【ทุกคนมากันเพราะอยากดูนายโชว์เทพล้วนๆ!】

【เศรษฐี วันนี้ที่งานเทศกาลบทกวีต้องโชว์ของหนักๆ หน่อยแล้ว!】

【ต้องทำให้ทุกคนอึ้งไปเลยนะ!】

【ชอบดูเศรษฐีโชว์เทพที่สุด!】

【ถ้าวันนี้โชว์เทพไม่สำเร็จ ฉันจะเลิกติดตามแล้วนะ!】

【ฮ่าๆๆ นี่คิดว่าเศรษฐีเป็นสตรีมเมอร์หรือไง? ยังมีขู่เลิกติดตามด้วย】

【วันนี้เศรษฐีจะไปป่วนงานเทศกาลหรือเปล่านะ?】

【ฉันดูการแสดงของนายในงานเทศกาลบทกวีที่ฉินโจวแล้ว อดเป็นห่วงไม่ได้เลยจริงๆ】

【วงการวรรณกรรมฉีโจวช่างกล้าหาญนัก ที่กล้าเชิญเศรษฐีมา】

เมื่อนึกถึงตอนที่หลินจือไป๋เข้าร่วมงานประชันบทกวีของฉินโจวแล้วสร้างความตกตะลึงไปทั้งงาน จนกระทั่งกลายเป็นที่พูดถึงอย่างแพร่หลาย

ตอนนี้เรื่องราวของเขาไม่ได้จำกัดอยู่แค่ในฉินโจวแล้ว แต่เริ่มแพร่กระจายไปถึงฉีโจวด้วย!

"วันนี้ฉันขอมาแบบเรียบง่ายหน่อยนะ"

หลินจือไป๋ยิ้มขณะพูดขึ้น เขาไม่อยากไปทำลายบรรยากาศของงานเทศกาลบทกวีที่ฉีโจวอีกแล้ว ไม่งั้นจะกลายเป็นอะไรไป?

ตัวซวยงั้นเหรอ?

เหตุการณ์ที่ทำให้เวทีพังในงานประชันบทกวีของฉินโจวครั้งก่อน มันก็เพราะกลุ่มนักเขียนบางคนไม่รู้จักวางตัวให้เหมาะสม

แน่นอนว่าคนเหล่านั้นต่างได้รับบทเรียนไปแล้ว โดยเฉพาะบรรดานักเขียนชื่อดังของฉินโจวที่เคยแสดงท่าทีไม่เป็นมิตรกับหลินจือไป๋ ตอนนี้หลายคนต้องเผชิญกับปัญหามากมายในอาชีพของตนเอง

แต่ไม่ใช่เพราะหลินจือไป๋ลงมือทำอะไร

เขารู้ดีว่า มีคนในฉินโจวที่พร้อมจะลงมือเพื่อให้เขาพอใจ

【แต่อย่าต่ำต้อยเกินไปนะ!】

【ฉันชอบดูนายโชว์ความสามารถที่สุด!】

【ถ้านายไม่โชว์เทพ ฉันรู้สึกเหมือนขาดอะไรไปเลย!】

ดูจากคอมเมนต์ของผู้ชมแล้ว ทุกคนพูดกันตรงไปตรงมาขึ้นเรื่อยๆ นี่มันเหล่าเกรียนคีย์บอร์ดรึเปล่า?

ฉันแค่เขียนบทกวี มันเรียกว่า "โชว์เทพ" ได้ยังไง?

ฉันกำลังสร้างสรรค์งานศิลปะอย่างจริงจังต่างหาก!

ใช่ไหม เฟยหง?

แต่ทำไมเฟยหงถึงไม่ตอบ? ระบบค้างหรือเปล่า?

"ตัวแทนหลินคะ"

ขณะที่กำลังขับรถ อู๋เสวียนก็พูดขึ้นมาว่า

"ขั้นตอนตัดต่อของ 'ฉันยังรอเธออยู่ตรงนี้' ใกล้เสร็จสมบูรณ์แล้ว"

"อืม"

หลินจือไป๋ถามขึ้นว่า "ตอนจบถ่ายทำตามที่ฉันต้องการหรือเปล่า?"

"ใช่ค่ะ" อู๋เสวียนพยักหน้าก่อนกล่าวต่อ "ภาพยนตร์เรื่อง 'ฉันยังรอเธออยู่ตรงนี้' จะเข้าฉายทางไคว่ปัววิดีโอ ในวันที่ 20 เดือนนี้ ฝากทุกคนช่วยสนับสนุนกันด้วยนะคะ! อีกอย่าง ขอแอบบอกความลับเล็กๆ ให้ทุกคนรู้ นอกจากตอนจบของเรื่องที่หลินจือไป๋เป็นคนเขียนเองแล้ว ยังมีเพลงประกอบที่เขาแต่งขึ้นเองเปิดตัวเป็นครั้งแรกในหนังเรื่องนี้ด้วยนะ!"

"โฆษณาของเธอนี่ตรงจุดจริงๆ"

หลินจือไป๋หัวเราะเบาๆ ก่อนจะรู้สึกเอะใจ "ว่าแต่...แพลตฟอร์มออกอากาศชื่อว่าอะไรนะ?"

"ไคว่ปัววิดีโอค่ะ"

หลินจือไป๋ : "……"

ชื่อดีใช้ได้เลยแฮะ

【เศรษฐีไม่รู้เหรอ?】

【ก็เขาไม่ใช่คนฉีโจวนี่นา】

【ทำไมรู้สึกเหมือนเศรษฐีมีสีหน้าประหลาดๆ?】

【ไคว่ปัววิดีโอ เป็นแพลตฟอร์มวิดีโอที่ใหญ่ที่สุดของฉีโจวเลยนะ】

หลังจากขับรถไปประมาณครึ่งชั่วโมง

อู๋เสวียนก็พาหลินจือไป๋มาถึงริมแม่น้ำแห่งหนึ่งในเขตชานเมือง

บริเวณนั้นมีรถจอดอยู่มากมาย ผู้คนจับกลุ่มกันเป็นกลุ่มเล็กๆ ดูคล้ายกับบรรยากาศของการไปปิกนิกกลางแจ้ง

"น่าจะเป็นที่นี่แหละ"

อู๋เสวียนหาที่จอดรถ ก่อนที่หลินจือไป๋จะก้าวลงจากรถ แล้วถูกนักข่าวกลุ่มใหญ่ล้อมไว้เพื่อถ่ายภาพทันที

"คุณหลินจือไป๋ วันนี้คุณเตรียมผลงานใหม่อะไรไว้หรือเปล่า?"

"จะเขียนบทกวีหรือแต่งเพลง?"

"คุณหลินจือไป๋ ช่วงนี้คุณยังติดต่อกับ 'อิงอิง' อยู่หรือเปล่า?"

"คุณหลินจือไป๋ คิดเห็นอย่างไรกับข่าวลือระหว่างคุณกับฉีเจียนเจีย?"

นี่มันเทศกาลบทกวีแท้ๆ แต่กลับมีนักข่าวสายบันเทิงแอบแฝงเข้ามาด้วย!

โชคดีที่ทีมรักษาความปลอดภัยเข้ามาควบคุมสถานการณ์ได้อย่างรวดเร็ว

นักข่าวที่เหลือจึงเป็นผู้ที่ตั้งคำถามเกี่ยวกับบทกวีตามปกติ

หลินจือไป๋เพียงแค่ยิ้มอย่างถ่อมตัวและตอบว่า "ผมมาที่นี่เพื่อเรียนรู้และแลกเปลี่ยนความคิดเห็นกับเพื่อนๆ ในวงการวรรณกรรมของฉีโจวครับ"

หลังจากผ่านพ้นกลุ่มนักข่าวไป

ชายหนุ่มสามคนก็ก้าวเข้ามาหาเขา

หนึ่งในนั้นเป็นชายหนุ่มรูปร่างสง่างาม ดูแล้วไม่น่าจะถึงอายุสามสิบ เขายิ้มกว้างและเป็นฝ่ายทักทายก่อน

"คุณหลินจือไป๋ สวัสดีครับ ผมชื่อ ซ่างจื้อหรง ยินดีที่ได้รู้จัก!"

"สวัสดีครับ คุณหลิน ผมชื่อ เจียงโฉ่วรั่ง"

"ข้าน้อย ซ่งซิงเหลียง ยินดีที่ได้พบ"

"สวัสดีครับ"

เมื่ออีกฝ่ายเป็นฝ่ายเข้ามาทักทายก่อน หลินจือไป๋จึงตอบกลับด้วยท่าทีสุภาพเช่นกัน

【เศรษฐีของเรามีอิทธิพลไม่น้อยเลยนะ!】

【สามคนนี้คือ 'สามทหารเสือแห่งวงการวรรณกรรมฉีโจว' เลยนะ!】

【ซ่างจื้อหรง เชี่ยวชาญด้านบทกวี!】

【เจียงโฉ่วรั่ง เป็นผู้เชี่ยวชาญด้านกลอน!】

【ซ่งซิงเหลียง อาจไม่เก่งด้านกวีนิพนธ์เท่าคนอื่น แต่ทักษะด้านการวาดภาพของเขาถือว่าไร้เทียมทาน!】

【แค่ทำให้ทั้งสามคนนี้เป็นฝ่ายเข้ามาทักทายก่อน ก็ถือว่าเป็นเกียรติอย่างมากแล้ว】

เจียงโฉ่วรั่งมองไปที่กล้องถ่ายทำก่อนจะหัวเราะและพูดว่า

"ว่าแต่...พวกเราได้ออกรายการทีวีด้วยเหรอ?"

"ใช่ครับ"

เนื่องจากรายการ "เดินทางสู่ลี่ซาน" เป็นรายการที่มีการถ่ายทอดสดทุกวัน ใครก็ตามที่ได้พูดคุยกับเหล่าผู้เข้าร่วมรายการ ก็มักจะได้ออกอากาศไปด้วย

"ฮ่าๆๆ สวัสดีทุกคน! ฉันคือ 'เสี่ยวเจียง'!"

เจียงโฉ่วรั่งยกมือขึ้นทำท่าทางประกอบกล้องด้วยบุคลิกที่ร่าเริง แตกต่างจากภาพลักษณ์ของนักเขียนทั่วไป

หลังจากทำท่าทางเสร็จแล้ว

"พี่หลินมาร่วมงานเทศกาลบทกวีครั้งแรก มาเถอะ เดี๋ยวพวกเราพาไปเอง"

"ต้องไปยังไง?"

"อยู่ฝั่งตรงข้ามของแม่น้ำ"

เจียงโฉ่วรั่งชี้ไปที่อีกฝั่งของแม่น้ำ หลินจือไป๋สังเกตเห็นว่ามีเรือลำเล็กๆ จอดอยู่หลายลำ แต่ที่ริมฝั่งกลับมีเจ้าหน้าที่หลายคนยืนอยู่

ข้างๆ เจ้าหน้าที่แต่ละคนมีโต๊ะเล็กๆ ตั้งอยู่ด้วย ไม่รู้ว่าบนโต๊ะนั้นมีอะไรบ้าง อาจจะเป็นของขวัญเล็กๆ น้อยๆ หรืออะไรอย่างอื่น

ทั้งสามคนพาหลินจือไป๋เดินไปที่ริมฝั่งแม่น้ำ แต่พอเดินไปถึง เจ้าหน้าที่ก็เดินเข้ามาขวางไว้

"สักครู่ครับ อาจารย์ทุกท่าน"

"ว่ามา ปีนี้พวกคุณจะเล่นอะไรอีก?"

เจียงโฉ่วรั่งดูเหมือนไม่แปลกใจเลย เขาหันมาพูดกับหลินจือไป๋ที่ดูสงสัยอยู่

"พี่หลินอาจยังไม่รู้ ที่นี่จัดเทศกาลบทกวีทุกปี และทุกครั้งที่เราจะข้ามแม่น้ำ ก็ต้องมีด่านทดสอบ ถ้าไม่ผ่านเขาก็ไม่ให้ข้าม"

"เข้าใจละ"

หลินจือไป๋พยักหน้า

เจียงโฉ่วรั่งนึกย้อน "ปีที่แล้วเหมือนจะเป็นการต่อกลอนนะ? แต่ถ้าต่อไม่ได้ก็ไม่เป็นไร แค่ดื่มสามจอกก็ผ่านได้... พี่ชาย ปีนี้เป็นอะไร?"

เจียงโฉ่วรั่งถามเจ้าหน้าที่

"ทายปริศนาตัวอักษร" เจ้าหน้าที่ตอบ "ถ้าพวกคุณทั้งสี่คนมาเป็นกลุ่มเดียวกัน ผมจะให้โจทย์สี่สิบข้อ ถ้าตอบถูกตั้งแต่สามสิบห้าข้อขึ้นไป ผมจะให้คนขับเรือฝีมือดีที่สุดพาพวกคุณข้ามไป"

"ต้องตอบถูกตั้งสามสิบห้าข้อ?!"

เจียงโฉ่วรั่งเบิกตากว้าง "นี่พวกคุณตั้งใจเพิ่มระดับความยากเพราะเห็นว่ามีหลินจือไป๋มาด้วยใช่ไหม?"

"ไม่ใช่หรอกครับ"

เจ้าหน้าที่หัวเราะ "อาจารย์หูเว่ยสั่งไว้ ถ้าเห็นเจียงโฉ่วรั่ง ต้องแกล้งให้หนัก"

"..."

เจียงโฉ่วรั่งถึงกับหมดคำพูด

"แปลว่าฉันซวยไปด้วยเพราะพวกนายสินะ"

หลินจือไป๋หัวเราะ

เจียงโฉ่วรั่งก็หัวเราะไปด้วย "พี่หลินรอดูพวกเราสามคนให้ดีเถอะ! เริ่มบอกโจทย์ได้เลย!"

"โอเค"

เจ้าหน้าที่เริ่มถาม "ภูเขาซ้อนภูเขา!"

ซ่างจื้อหรงตอบแทบจะทันที "ออก"

เจ้าหน้าที่พยักหน้า "ถูกต้อง ข้อต่อไป... บอกว่ามันเล็ก ด้านล่างใหญ่ บอกว่ามันใหญ่ ด้านบนกลับเล็ก"

ซ่งซิงเหลียงครุ่นคิดเล็กน้อย "แหลม"

"ถูกต้อง ข้อต่อไป..."

แบบนี้ไปเรื่อยๆ จนผ่านไปสิบกว่าข้อ ยังไม่มีคำถามไหนที่ทำให้ซ่งซิงเหลียงหรือซ่างจื้อหรงติดขัดเลย

เจียงโฉ่วรั่งไม่ได้ช่วยตอบอะไรเลย แต่กลับยืนคุยกับหลินจือไป๋อยู่ข้างๆ

"สองคนนั้นเป็นเซียนทายปริศนา เล่นมาตั้งแต่เด็ก แต่ถึงอย่างนั้น วันนี้พวกเราก็คงต้องดื่มอยู่ดี"

"ทำไมล่ะ?"

"เพราะพวกเขาไม่ใช่แค่ชอบเล่นปริศนา แต่พวกเขาชอบดื่มเหล้าด้วย ดังนั้นพอผ่านไปสักสิบกว่าข้อ พวกเขาก็จะหยุดตอบ"

"แล้วนายล่ะ?"

"ฉันไม่เก่งเรื่องปริศนา"

เจียงโฉ่วรั่งหัวเราะแห้งๆ "ทุกปีสุดท้ายพวกเราสามคนก็ต้องดื่มสามจอกก่อนจะข้ามแม่น้ำ"

หลินจือไป๋ยิ้มพลางมองหน้าจอมือถือ แล้วพูดว่า "ชาวเน็ตบอกว่านายเป็นหนึ่งใน 'สามทหารเสือแห่งวงการวรรณกรรมฉีโจว' นะ"

"เฮ้อ ก็แค่ชื่อเสียงลมๆ แล้งๆ"

เจียงโฉ่วรั่งตอบ "ถ้านายดื่มสามจอกไม่ไหว เดี๋ยวฉันช่วยดื่มให้เอง ฉันคอแข็ง"

"ได้เลย"

หลินจือไป๋ยิ้มรับ

แล้วมันก็เป็นอย่างที่เจียงโฉ่วรั่งพูดไว้จริงๆ

เมื่อพวกเขาตอบถูกครบยี่สิบข้อ ซ่งซิงเหลียงกับซ่างจื้อหรงก็หยุดตอบ พร้อมกันหันไปมองที่หลินจือไป๋กับเจียงโฉ่วรั่ง

"พวกเราทำหน้าที่ของตัวเองเสร็จแล้ว"

"เข้าใจละ"

เจียงโฉ่วรั่งมองสองคนนี้อย่างหมั่นไส้ ก่อนจะหันไปบอกเจ้าหน้าที่ "บอกโจทย์ต่อไปเลย!"

"โอเค!"

เจ้าหน้าที่กลั้นหัวเราะก่อนจะถามว่า "ภูเขาสี่ด้านเชื่อมต่อกัน"

เจียงโฉ่วรั่งขมวดคิ้ว ครุ่นคิดอย่างหนัก

ขณะที่ซ่งซิงเหลียงยิ้มบางๆ

ส่วนซ่างจื้อหรงก็เลิกคิ้วพร้อมพูดว่า "โฉ่วรั่ง ถ้านายเรียกฉันว่า 'หัวหน้า' ฉันจะบอกคำตอบให้"

"ไสหัวไป!"

เจียงโฉ่วรั่งยังคงขมวดคิ้วคิดหนัก

เจ้าหน้าที่เริ่มนับถอยหลัง "ห้า... สี่... สาม... สอง..."

"田 (เถียน – นา)"

หลินจือไป๋ตอบขึ้นมา

ซ่งซิงเหลียงและซ่างจื้อหรงมองหลินจือไป๋ด้วยความประหลาดใจ

เจียงโฉ่วรั่งนิ่งไปชั่วครู่ ก่อนจะตบมือแล้วพูดว่า "ใช่ๆๆ! ต้องเป็น '田'! ภูเขาสี่ด้านเชื่อมต่อกัน! พี่หลินไม่ธรรมดานะ นายก็เล่นปริศนาอักษรด้วยเหรอ?"

"ก็พอรู้บ้าง"

หลินจือไป๋ที่ตั้งใจจะมาแบบถ่อมตัว ก็ต้องพูดอย่างสุภาพไว้ก่อน

"ตอบถูกต้อง"

เจ้าหน้าที่กล่าวต่อ "คำถามต่อไป... 'เจอน้ำแล้วใส เจอไฟแล้วสว่าง'"

"เอ่อ..."

เจียงโฉ่วรั่งกลับไปอยู่ในโหมดคิดหนักอีกครั้ง

ซ่งซิงเหลียงหัวเราะเบาๆ ก่อนจะหันไปมองหลินจือไป๋ เป็นเชิงให้เขาลองตอบ

"登 (เติง – ขึ้นไป, โคมไฟ)"

หลินจือไป๋เอ่ยขึ้นมาอย่างสบายๆ

เจ้าหน้าที่ถึงกับชะงักไปชั่วขณะ "ถูกต้อง!"

เขาหันไปมอง เจียงโฉ่วรั่งซึ่งกำลังอธิบายอย่างกระตือรือร้น

"เจอน้ำแล้วใส ก็คือ 澄 (เฉิง – ใสสะอาด)! เจอไฟแล้วสว่าง ก็คือ 灯 (เติง – โคมไฟ)! พี่หลินสุดยอด! ที่แท้ก็คือ 登! ฉันได้ยินมาว่าพี่หลินเป็นกวีที่มีพรสวรรค์ โดยเฉพาะด้านกลอนและบทกวี! แต่ไม่คิดเลยว่านายจะเล่นปริศนาอักษรได้เก่งขนาดนี้!"

ซ่งซิงเหลียงและซ่างจื้อหรงสบตากัน

หลินจือไป๋... ไม่ธรรมดาจริงๆ

ส่วนคนดูที่กำลังชมไลฟ์สดอยู่ แน่นอนว่าพวกเขารู้สถานการณ์ดี

ตั้งแต่เริ่มมีคำถามแรก ทุกคนต่างพยายามเดาคำตอบไปด้วย แต่ก็พบว่ามันไม่ง่ายเลย จะมีก็แค่ซ่งซิงเหลียงกับซ่างจื้อหรงที่ตอบได้อย่างง่ายดาย

แต่พอทั้งสองคนตอบถูกครบยี่สิบข้อแล้วหยุดตอบ คนดูก็พากันหัวเราะ

【ฮ่าๆๆๆ】

【สามทหารเสือนี่ตลกจริงๆ!】

【เศรษฐีรีบหนีไป คนพวกนี้ไว้ใจไม่ได้!】

【ทุกคนพยายามช่วยกันตอบคำถามเพื่อข้ามแม่น้ำ แต่สามทหารเสือนี่ดูเหมือนจะมาตั้งใจดื่มเหล้ามากกว่า!】

【ดูท่าเศรษฐีต้องดื่มสามจอกแล้วล่ะ】

แต่แล้ว...

ทันใดนั้น หลินจือไป๋กลับเริ่มตอบคำถาม!?

【บังเอิญหรือเปล่า?】

【เศรษฐีเล่นปริศนาอักษรได้ด้วยเหรอ?】

【อาจจะแค่โชคดีเดาถูก?】

【หรือว่าเป็นแค่คำถามง่ายๆ กันแน่?】

ตอนที่หลินจือไป๋ตอบคำถามแรก คนดูก็ยังคิดว่าอาจเป็นเรื่องบังเอิญ

เพราะตอนที่เจียงโฉ่วรั่งถาม หลินจือไป๋ก็แค่ตอบแบบถ่อมตัวว่า "ก็พอรู้บ้าง"

"พอรู้บ้าง?"

ถ้าพูดแบบนี้ แปลว่ารู้แค่นิดเดียวสินะ?

แต่พอหลินจือไป๋ตอบถูกเป็นคำถามที่สอง คนดูก็เริ่มรู้สึกว่า มันไม่ใช่แค่รู้บ้างแล้วล่ะมั้ง?

และในขณะนั้นเอง

เจ้าหน้าที่ก็ถามคำถามต่อไป "คนในกระจก"

เจียงโฉ่วรั่งนิ่งไป "แค่นี้เองเหรอ? แค่สามคำ?"

ซ่งซิงเหลียงและซ่างจื้อหรงขมวดคิ้ว คำถามนี้ดูจะยากกว่าปกติ

แต่หลินจือไป๋กลับมีสีหน้าแปลกๆ

นี่มัน... แค่ปริศนาธรรมดา นี่นา? คนที่ออกคำถามนี่ต้องเป็นพวกที่ชอบเล่นคำแน่ๆ

【คำถามนี้ยากแฮะ】

【คิดไม่ออกเลย!】

【คนในกระจก?】

เจ้าหน้าที่เริ่มนับถอยหลัง "ห้า สี่ สาม สอง..."

"入 (รู่ – เข้า)"

หลินจือไป๋ตอบขึ้นมา

เขาไม่ได้ตั้งใจจะตอบตอนหมดเวลา แต่เขาอยากดูว่ามีใครจะตอบก่อนหรือเปล่า เพราะวันนี้เขาตั้งใจจะมาแบบเงียบๆ ไม่อยากแย่งซีน

แต่เมื่อไม่มีใครตอบ เขาก็ต้องตอบเอง

แต่ที่ต่างจากสองครั้งแรกก็คือ...

แม้หลินจือไป๋จะตอบถูก เจียงโฉ่วรั่งก็ยังทำหน้างง "หมายความว่าไง? ทำไมต้องเป็น '入'?"

"อ๋อ อย่างนี้นี่เอง"

ซ่งซิงเหลียงหัวเราะเบาๆ "มันไม่ได้เป็นปริศนาธรรมดา แต่เป็นแค่เกมลับสมอง นายลองคิดถึงเรื่องฟิสิกส์กับคณิตศาสตร์สิ ถ้าคำนวณเรื่องภาพสะท้อนกับหลักการฉายเงา นายก็จะเข้าใจ"

【เฮ้ย!】

【เข้าใจแล้ว!】

【ถึงบางอ้อเลย!】

【เศรษฐีไม่ธรรมดาจริงๆ!】

เจียงโฉ่วรั่งเบ้ปาก "อะไรกัน ที่แท้มันเป็นแค่เกมลับสมองนี่เอง"

ซ่างจื้อหรงเหลือบมองหลินจือไป๋ด้วยแววตาเป็นประกาย "พี่หลินเก่งมาก นึกไม่ถึงว่าจะคิดออกได้เร็วขนาดนี้ ในเมื่อเป็นแบบนี้แล้ว มาตอบแบบแข่งขันกันเลยดีไหม?"

โอ้โห...

นี่ถูกกระตุ้นให้เกิดความฮึกเหิมแล้วสินะ?

หลินจือไป๋พยักหน้า "ได้เลย"

** 人 - คน ถ้าออกตัวอักษรมาสะท้อนในกระจก จะได้เป็น 入