ในประวัติศาสตร์การศึกษาวรรณคดีของเทียนเฉา โดยทั่วไปจะแบ่งบทประพันธ์ “ฉือ” ออกเป็นสามสำนักใหญ่:

สำนักอ่อนหวาน นำโดยหลี่ชิงจ้าว, หลิวหย่ง, ฉินกวน, โจวปังเอี้ยน เป็นต้น;

สำนักห้าวหาญ นำโดยซูซื่อ, ซินฉี่จี๋, จางเซ่าเสียง, จางหยวนก้าน เป็นต้น;

สำนักบริสุทธิ์งาม นำโดยเจียงขุย, อู๋เหวินอิง, จางเอี้ยน เป็นต้น อย่างไรก็ตาม สำนักนี้กลับไม่ทรงอิทธิพลเท่าสองสำนักแรก อาจเป็นเพราะขาด “พี่ใหญ่” ที่มีน้ำหนักพอ?

บนดาวบลูสตาร์ก็เช่นเดียวกัน

สำนักอ่อนหวานและสำนักห้าวหาญ ต่างก็ครองพื้นที่ครึ่งหนึ่งของวงการ ในขณะที่สำนักบริสุทธิ์งามมีอิทธิพลจำกัด

และถ้าจะพูดถึงบทฉือประเภท “ความเศร้าโศกของสตรีในห้องหอ” แน่นอนว่าย่อมเป็นแนวของสำนักอ่อนหวาน ซึ่งเป็นแนวที่ใส่ใจความละเอียดอ่อนของอารมณ์ และความงดงามตามธรรมชาติของถ้อยคำอย่างยิ่ง

เพราะฉะนั้น

การเลือกของหลินจือไป๋ จึงล็อกเป้าไปที่หลี่ชิงจ้าวโดยตรง ในฐานะ “หญิงอัจฉริยะอันดับหนึ่ง” ที่ได้รับการยอมรับในประวัติศาสตร์วรรณกรรมโลก เธอเป็นคนเดียวในระดับที่ไม่มีหญิงนักแต่งกวีฉือคนใดเทียบได้ ทั้งในด้านอารมณ์และความงามของถ้อยคำ

“หัวข้อนี้น่าสนใจแฮะ”

“เปิดมาก็จัดการเหล่าปรมาจารย์ฉือฝ่ายชายซะแล้ว”

“ก็ไม่ถึงกับเรียกว่าตีหัวเข้าบ้านหรอก แต่บรรดาผู้เชี่ยวชาญฝ่ายชายส่วนใหญ่ไม่เคยเขียนฉือแนวความความเศร้าของหญิงในห้องหอ ต่อให้เคยเขียน พอให้แต่งสดในการแข่งขัน ก็คงอดปวดหัวไม่ได้ละนะ”

“โอ้โฮ อาจารย์หวงอวี้จากฉีโจวเริ่มเขียนแล้ว!”

“อาจารย์หวงอวี้แห่งฉีโจว เป็นมือหนึ่งด้านฉือแนวนี้เลยล่ะ เธอต้องเขียนได้สบายแน่!”

“โหย อาจารย์ไป๋กวนอู่จากฉู่โจวก็ลงมือแล้ว!”

“ไม่คิดเลยว่าสองนักประพันธ์หญิงจะเริ่มก่อนใคร!”

“จุดสำคัญรอบนี้คือ ไม่เพียงให้แต่งฉือแนวความเศร้าของหญิงในห้องหอ ยังต้องแต่งในมุมมองของผู้หญิงด้วย!”

“สำหรับนักแต่งกวีฉือชายแล้ว นี่เป็นความท้าทายแน่นอน!”

ผู้ชมจากทุกภูมิภาคต่างวิพากษ์วิจารณ์กันไป แต่ไม่มีใครกล่าวว่ากติกานั้นไม่ยุติธรรม เพราะผู้เข้าแข่งขันหญิงมีแค่สองคน

ฉีโจวหนึ่งคน ฉู่โจวหนึ่งคน

อีกแปดคนที่เหลือ ล้วนเป็นนักแต่งกวีฉือชายทั้งหมด ทุกคนเริ่มต้นจากจุดเดียวกัน จึงไม่อาจพูดได้ว่าไม่ยุติธรรม

อีกอย่าง...

ไม่ว่าจะเป็นกติกาแบบไหน ก็ต้องมีคนได้เปรียบและคนเสียเปรียบบ้างอยู่แล้ว

ตราบใดที่นักแต่งกวีฉือชายทั้งแปดคนไม่ได้แสดงความไม่พอใจ ก็ถือว่าไม่มีปัญหา ยังไงนักประพันธ์ระดับจริง ก็ไม่ถึงขั้นพ่ายแพ้เพราะโดนบีบเล็กน้อยหรอก

ตามที่คาดไว้

เวลาค่อย ๆ ผ่านไป บรรดานักแต่งกวีฉือชายก็เริ่มลงมือเขียนทีละคน

ที่ว่าลงมือเขียนนี้ ไม่ได้หมายความว่าพวกเขาเขียนผลงานเสร็จในคราวเดียว

แต่หมายถึงพวกเขาเริ่มร่างคร่าว ๆ เริ่มพยายามจัดเรียงวลี ค้นหา “กวีฉือ” ที่ต้องการใช้

ชื่อกวีฉือต่างกัน ก็หมายถึงโครงสร้างเนื้อหาต่างกัน

เหมือนตอนแต่งกลอน ต้องกำหนดก่อนว่าจะเขียนเป็นแบบห้าคำหรือเจ็ดคำใช่ไหมล่ะ

หลินจือไป๋ยังไม่ลงมือเขียน เขาตอนนี้กำลัง “เลือกไม่ถูก”

แม้ภาพที่เห็นโดยสายตาผู้ชมจากแต่ละภูมิภาค จะเหมือนกับว่าหลินจือไป๋ยังจับต้นชนปลายไม่ถูกก็ตาม

……

ฉินโจว

“บุคลิกของไป๋ตี้ออกจะใจใหญ่ถึงขั้นฮึกเหิม จะให้เขาเขียนฉือแนวความเศร้าโศกของสตรีจากมุมมองผู้หญิง คงลำบากนิดหน่อยแหละ”

“คนอื่นเริ่มลงมือหมดแล้ว มีแต่ไป๋ตี้ที่ยังคงคิดอยู่ เรารู้ว่าแนวการแต่งของเขามักจะเป็นแนวห้าวหาญหรือไม่ก็สุภาพสง่างาม รู้สึกว่าเขาเขียนแบบอ่อนหวานไม่ได้เลย ยิ่งไม่ต้องพูดถึงมุมมองผู้หญิง”

“ไม่เป็นไร รอบนี้ไม่ต้องได้ที่หนึ่ง ขอแค่ผ่านเข้ารอบก็พอ!”

แม้ว่าหลินจือไป๋กำลังเผชิญวิกฤต แต่แฟน ๆ ก็ยังเชื่อมั่นในพรสวรรค์ของเขา ขอแค่ผ่านรอบนี้ไปได้ รอบถัดไปก็คงจะได้โชว์ของเต็มที่

ตอนนี้ยังพูดไม่ได้ว่าหลินจือไป๋ไม่เก่ง

พูดได้แค่ว่าแนวนี้ ทำให้เขาตั้งตัวไม่ทัน

“อย่าตกรอบตอนนี้นะ ฉันยังอยากเห็นไป๋ตี้คว้าแชมป์อยู่เลย!”

“ใช่แล้ว!”

“คนที่เขียน《ท่วงทำนองวารี》ได้ จะมาล้มเพราะฉือแนวเศร้าโศกของผู้หญิงได้ยังไง!?”

ชาวฉินใจคอไม่ดี

……

ฉีโจว

“ฉือของอาจารย์หวงอวี้สุดยอดจริง ๆ แค่ไม่กี่บรรทัดก็รู้สึกได้ถึงอารมณ์แล้ว!”

“รอบนี้ฉันรู้สึกว่าอาจารย์หวงอวี้น่าจะได้ที่หนึ่งแน่นอน เธอเป็นนักประพันธ์หญิงคนเดียวของฉีโจวเรา!”

“เศรษฐีดูเหมือนจะงง ๆ แฮะ”

“ฮ่า ๆ ฉันก็เห็นเหมือนกัน เศรษฐีนั่งเหม่ออยู่นานเลย คงโดนโจทย์ใหม่เล่นซะมึน”

“เศรษฐีจะไม่ตกรอบแรกใช่ไหมเนี่ย?”

รายการกวีฉือรอบแรกจะมีผู้ถูกคัดออกถึงสี่คน ซึ่งถือว่าหนักหนาพอควร หากหลินจือไป๋สอบไม่ผ่าน บางทีอาจจะสะดุดกลางทางก็ได้

เพราะทุกคนต่างรู้ว่า:

พรสวรรค์ด้านฉือของหลินจือไป๋นั้นสุดยอดมาก!

ก็เหมือนนักร้องคนหนึ่ง ที่ทุกคนรู้ว่าเขาเก่งในแนวร็อกหรือป๊อป พอการแข่งขันบังคับให้เขาร้องเพลงลูกทุ่ง ก็ทำให้ผู้ชมฉีโจวทั้งเป็นห่วงและจับตามองอย่างมาก

……

เมื่อเทียบกับความเป็นห่วงและความตื่นตระหนกของฉินโจวและฉีโจว ผู้ชมจากฉู่โจวกลับรู้สึกเหมือนได้เห็นแสงสว่าง!

“หรือว่าวันนี้จะเป็นวันที่หลินจือไป๋พ่ายแพ้!?”

“ยังจะพูดว่าพรสวรรค์เทียบเท่าเฉินหวังอีกเหรอ ฮึ เฉินหวังไม่มีวันถูกโจทย์ฉือแนวนี้เล่นงานได้หรอกนะ!”

“ถ้าไม่มีหลินจือไป๋ เราก็มีหวังคว้าแชมป์แล้ว!”

“แม้ว่าเราจะแพ้ไปห้ารายการก่อนหน้านี้ แต่ยังเหลืออีกสองรายการ หากเราชนะทั้งสอง ก็แสดงว่าเราแค่แพ้หลินจือไป๋ ไม่ใช่แพ้ฉีโจว!”

“ใช่เลย!”

ชาวฉู่โจวต่างพึ่งความหวังจากสองวันสุดท้าย หวังอย่างน้อยจะได้เหรียญทองไว้รักษาศักดิ์ศรีบ้าง

แพ้ศึกวรรณกรรมชีฉู่กับฉีโจว ยังพอทนได้

แต่ถ้าแพ้แบบเจ็ดต่อศูนย์ มันจะเป็นอีกเรื่องเลย!

และตอนนี้เป็นครั้งแรก

ที่พวกเขาเห็นความหวังว่าหลินจือไป๋จะแพ้!

บางคนที่มีปมฝังใจถึงขั้นสาปแช่งว่า:

“ขอแค่หลินจือไป๋แพ้ในวันนี้ ต่อให้ถ้วยแชมป์สุดท้ายเป็นของฉีโจว ฉันก็ยอม!”

การแข่งขันอาจจะแพ้ได้

แต่หลินจือไป๋ต้อง “ล้ม”

เห็นได้ชัดว่า ชาวฉู่โจว “เกลียด” หลินจือไป๋มากแค่ไหน

……

จ้าวโจว

ชาวจ้าวโจวก็ลุ้นจนแทบหายใจไม่ทัน!

“ผ่านไปครึ่งชั่วโมงแล้ว คนอื่นเขียนหมดแล้ว แต่หลินจือไป๋ยังไม่เขียนซักตัว”

“หรือว่าหลินจือไป๋จะตกรอบแรก?”

“ถึงเวลาที่ตัวแทนจากจ้าวโจวของเราโชว์พลังแล้วรึเปล่า!”

“ขอให้อาจารย์จินหราน ‘นักบุญแห่งฉือ’ ของจ้าวโจวเรา ได้แชมป์รอบนี้ ยุติสถิติชนะรวดของหลินจือไป๋ให้ได้!”

“ดีที่สุดคือตกรอบแรกเลย เพราะรอบนี้จะมีคนตกรอบสี่คน โอกาสที่เขาจะโดนคัดออกก็สูงเหมือนกันนะ!”

จ้าวโจวดูเหมือนจะเชียร์ฉู่โจวในนาม

แต่จริง ๆ แล้ว พวกเขาเชียร์ “ตัวแทนจ้าวโจว” ที่เคยไปช่วยฉู่โจวต่างหาก

เช่น เย่ไฉ่เอ๋อร์… เช่น หลิวจี๋… เช่น…

รอบนี้ จ้าวโจวยังมีคนของตัวเองให้เชียร์ นั่นคือจินหราน

จินหรานได้รับฉายา “นักบุญแห่งฉือ” ของจ้าวโจว เป็นที่ยอมรับอย่างยิ่งในจ้าวโจว แม้แต่ในระดับบลูสตาร์ ก็ยังเป็นยอดนักประพันธ์ระดับแนวหน้า!

หากวันนี้หลินจือไป๋ไม่สะดุด ทุกคนก็เชื่อว่า ท้ายที่สุดแล้ว เขาน่าจะต้องดวลกับจินหรานแน่นอน!

……

จงโจว

เนื่องจากมีจุดยืนเป็นกลาง ชาวจงโจวจึงไม่มีอารมณ์หวือหวาอะไรมากนัก ส่วนใหญ่แล้วพวกเขาแค่รู้สึกสงสัยใคร่รู้เท่านั้น

“หลินจือไป๋ไม่ไหวแล้วเหรอ?”

“ในที่สุดเขาก็เจอหัวข้อที่ตัวเองอ่อนแอเข้าแล้ว?”

“แต่ก่อนหน้านี้ในเน็ตไม่ใช่ว่าบอกว่าฉือของหลินจือไป๋เก่งมากหรอกเหรอ?”

“อาจเป็นเพราะหัวข้อ ‘ความเศร้าโศกของหญิงในห้องหอ’ มันยากเกินไปมั้ง โดยเฉพาะกับชายหนุ่มเลือดร้อนอย่างหลินจือไป๋?”

“ตอนแรกฉันยังคิดว่าเขาจะคว้าแชมป์ 6 รายการรวดซะอีกนะ”

“ก็ยังไม่แน่นะ เผื่อว่าเขาระเบิดฟอร์มในตอนท้ายก็ได้”

“ก็พูดแบบนั้นได้ แต่ก็ผ่านไปครึ่งชั่วโมงกว่าแล้วนะ มีหลายคนเขียนเสร็จไปแล้ว กำลังแก้ไขครั้งสุดท้ายอยู่ แต่หลินจือไป๋ยังไม่ได้ลงมือเลยด้วยซ้ำ”

“ยังไม่ต้องพูดถึงเลยว่า ฉือที่เขียนเสร็จไปแล้วน่ะ มันยอดเยี่ยมมาก!”

เพราะผู้ชมเป็นเหมือนพระเจ้า มีมุมมองเหนือทุกอย่าง พวกเขาเห็นชัดว่ามีผู้เข้าแข่งขันหลายคนเขียนกวีฉือของตนใกล้เสร็จเรียบร้อยแล้ว

เขียนได้ดีมาก!

ถ้อยคำงดงาม ไพเราะเพราะพริ้ง อ่านเพียงแวบแรกก็ตราตรึงใจ!

แถมผู้บรรยายในไลฟ์สดยังพากันชื่นชมไม่หยุด พากันอธิบายว่าผลงานของบรรดานักประพันธ์ระดับปรมาจารย์ที่เขียนเสร็จแล้วนั้น ยอดเยี่ยมขนาดไหน

……

หลินจือไป๋เองก็ไม่รู้ว่า ระหว่างที่เขากำลังลังเลว่าจะเขียนบทใดของหลี่ชิงจ้าว ภาพที่ปรากฏออกไปสู่สายตาผู้ชม กลับกลายเป็นว่าเขากำลังถูกหัวข้อ “ความเศร้าโศกของหญิงในห้องหอ” เล่นงานเอาซะแล้ว

แน่นอนว่า ต่อให้รู้ เขาก็คงไม่ใส่ใจ

เพราะหลินจือไป๋เป็นคนที่ชอบแกล้งอยู่แล้ว บางครั้งจงใจทำตัวให้ดูอ่อนล้าเพื่อหยอกล้อผู้ชม ก็เป็นเรื่องที่เขาสนุกดี

แม้ว่า คราวนี้เขาจะไม่ได้ตั้งใจทำแบบนั้น

แต่เขากำลังลังเลจริง ๆ ว่าจะเลือกบทไหนดี

ส่วนที่ลังเลนานขนาดนี้...

ก็เพราะผู้จัดให้เวลาในการแข่งขันรอบแรกไว้ตั้งหนึ่งชั่วโมงไงล่ะ!

หลินจือไป๋ขอแค่เลือกบทได้ เขาก็สามารถ “แต่ง” ออกมาได้ภายในไม่กี่สิบวินาทีเท่านั้น

ในเมื่อเป็นแบบนี้ ก็ถ่วงเวลาไปอีกหน่อยจะเป็นไร เอาเวลาไปคิดให้ดีว่าควรใช้บทใด ที่เข้ากับโจทย์ที่สุดไม่ดีกว่าหรือ?

แต่พอมองดูนาฬิกา เหลือเวลาอีกไม่ถึงยี่สิบนาที

หลินจือไป๋รู้แล้วว่าตัวเองต้องเลิกแกล้งเหม่อได้แล้ว ยังไงเขาก็ตัดสินใจได้แล้วว่าจะใช้บทใดของหลี่ชิงจ้าว

เขาหยิบพู่กันขึ้นมา

หลินจือไป๋เริ่ม “สร้างสรรค์” ผลงานประจำวันแล้ว

“โอ้!”

“หลินจือไป๋เริ่มลงมือแล้ว!”

“เพิ่งจะเริ่มเขียนตอนนี้ จะช้าไปไหม?”

“เวลาค่อนข้างกระชั้นแล้วนะ หลินจือไป๋คิดจะใช้กวีฉือบทไหนเหรอ?”

ผู้บรรยายในไลฟ์เริ่มตื่นเต้นกันขึ้นมา ไม่ว่าจะยอมรับหรือไม่ หลินจือไป๋ตอนนี้ก็คือผู้เข้าแข่งขันที่มีคนจับตามองมากที่สุดในศึกวรรณกรรมฉีฉู่!

แม้ว่าเขาจะเหม่อไปตั้งนาน

แต่ก็ยังไม่อาจต้านทานให้สายตาทุกคู่เลิกจับจ้องเขาได้!

กล้องของช่างภาพก็สลับมาที่หน้าของหลินจือไป๋บ่อยครั้งยิ่งกว่าใคร!

ซ่า ซ่า ซ่า——

หลินจือไป๋เลือกกวีฉือชื่อว่า: อีเจี้ยนเหมย

หนึ่งในผู้บรรยายหัวเราะเล็กน้อย: “คือ ‘อีเจี้ยนเหมย’ เป็นกวีฉือที่มีสองท่อน ท่อนละสิบหกคำ เหมาะมากสำหรับเขียนฉือแนวความเศร้าโศกของหญิงในห้องหอ”

ทันทีที่พูดจบ

หลินจือไป๋ก็เขียนประโยคแรกลงไป:

ฤดูสารท กรุ่นกลิ่นรากบัวแดงเหี่ยวเฉา เสื่อไผ่เรียบลื่นเย็น

ผู้บรรยายต่างนิ่งไปชั่วขณะ

ผู้ชมก็ชะงักงันไปเช่นกัน

ทุกคนเริ่มลิ้มรสประโยคนี้โดยสัญชาตญาณ

ทันใดนั้น ผู้บรรยายหญิงคนหนึ่งเอ่ยชมว่า: “ยอดเยี่ยมมาก คำว่า 【荷藕香残玉簟秋】 วรรคนี้ให้กลิ่นอายเหมือนเคี้ยวดอกเหมย เคี้ยวเกล็ดหิมะ เป็นความงามเหนือโลกที่ไม่ปะปนกลิ่นควันมนุษย์เลยทีเดียว!”

จากนั้น

หลินจือไป๋เขียนต่อว่า:

คลี่ชุดแพรบาง ล่องนาวาเพียงลำพัง

ผู้บรรยายหญิงแปลว่า: “ค่อย ๆ ถอดเสื้อลินลวดลาย ออกเดินเรือกล้วยเพียงลำพัง วรรคนี้ยืนยันได้ชัดเจนว่าเป็นมุมมองของหญิงสาวแน่นอน...”

หลินจือไป๋เขียนต่อ:

มีไหมผู้ใดส่งสารจากฟ้า ผ่านเมฆาลงมาถึง ห่านป่าบินเรียงแถวกลับรวงรัง ยามแสงจันทราอาบทั่วหอตะวันตก

ผู้บรรยายหญิงกล่าวเบา ๆ ว่า: “ท่ามกลางม่านเมฆ ใครกันเล่าจะส่งสารผ้าแพรมาให้? นั่นคือนกห่านที่เรียงตัวเป็นรูปอักษร 人 ขณะบินกลับมาทางใต้...”

แปลจบแล้ว

ผู้บรรยายหญิงถึงกับ “ซี๊ด” ออกมาเบา ๆ

แค่เปิดม่านขึ้นเพียงเล็กน้อยของบทคลาสสิกนี้ ก็ทิ้งรสชาติไว้ในริมฝีปากและปลายลิ้นแล้ว

และนี่เพียงแค่ครึ่งแรกเท่านั้น จุดพีกของบทฉือนี้ แทบทั้งหมดอยู่ในครึ่งหลัง

บนกระดาษ ปรากฏตัวอักษรอีกบรรทัดหนึ่ง:

บุปผาปลิดปลิว ธารารี่ไหล

จากนั้นหลินจือไป๋เร่งมือขึ้น:

หนึ่งความคะนึงหาระหว่างสองคนที่ห่างไกล

ไม่รู้เพราะเหตุใด ผู้บรรยายกลับหยุดแปลไปเสียเฉย ๆ ทั้งไลฟ์สดเงียบลงอย่างประหลาด

เหลือเพียงคำบรรยายสดของผู้ชมบนหน้าจอที่พุ่งไม่หยุด:

“？？？？？？？”

“อะไรเนี่ย ไม่พูดก็ไม่มีอะไร พอพูดก็ทำเอาอึ้งเลยเหรอ!?”

“คนอื่นคิดทีละประโยค เขานี่คิดผลงานทั้งหมดในหัวให้เสร็จก่อนแล้วค่อยเริ่มเขียนเลยรึเปล่า?”

“น่าจะเหลืออีกแค่ประโยคสุดท้ายแล้วล่ะ?”

“ประโยคสุดท้ายคืออะไรเหรอ?”

“ไม่ว่าจะเป็นประโยคอะไร ยังไงรอบนี้หลินจือไป๋ก็ชนะขาด!”

“บุปผาปลิดปลิว ธารารี่ไหล ประโยคนี้ฆ่าฉันเลย!”

“แม้แต่ผู้บรรยายก็ยังไม่พูดอะไรแล้ว!”

“เขาเขียนต่อแล้ว!”

“ประโยคสุดท้ายของหลินจือไป๋!”

ไม่มีการลังเลให้เห็นแม้แต่น้อย หลินจือไป๋เขียนประโยคสุดท้ายลงบนกระดาษอย่างทะลุทะลวง:

ความหมองหม่นนี้ไร้หนทางเยียวยา เลือนหายจากมุ่นคิ้ว ไปปรากฏ ณ กลางใจ ปรากฏในดวงใจ

“ความหมองหม่นนี้ไร้หนทางเยียวยา เลือนหายจากมุ่นคิ้ว ไปปรากฏ ณ กลางใจ ปรากฏในดวงใจ”

ซ่า!

กล้องซูมเข้าใกล้

บทฉือทั้งหมดปรากฏอยู่ตรงหน้าทุกคน:

【อีเจี้ยนเหมย】

【ฤดูสารท กรุ่นกลิ่นรากบัวแดงเหี่ยวเฉา เสื่อไผ่เรียบลื่นเย็น คลี่ชุดแพรบาง ล่องนาวาเพียงลำพัง มีไหมผู้ใดส่งสารจากฟ้า ผ่านเมฆาลงมาถึง ห่านป่าบินเรียงแถวกลับรวงรัง ยามแสงจันทราอาบทั่วหอตะวันตก】

【บุปผาปลิดปลิวธารารี่ไหล หนึ่งความคะนึงหาระหว่างสองคนที่ห่างไกล ความหมองหม่นนี้ไร้หนทางเยียวยา เลือนหายจากมุ่นคิ้ว ไปปรากฏ ณ กลางใจ ปรากฏในดวงใจ】

ก่อนหน้านี้ หลินจือไป๋เขียนทีละประโยค ทุกคนก็อ่านตามทีละประโยค

ความรู้สึกที่ได้รับ มันเหมือนคลื่นซัดเข้ามา แต่ละระลอกก็ยิ่งรุนแรงขึ้นเรื่อย ๆ!

เพราะกวีฉือนี้มันดีเกินไป ยิ่งไปข้างหน้ายิ่งทรงพลัง!

แต่ตอนนี้ พอได้เห็นทั้งบทพร้อมกัน ไม่ต้องแยกสัมผัสอีกต่อไป

แรงกระแทกนั้น กลายเป็นพลังคลื่นถาโถมเหมือนภูเขาถล่ม!

โครม!

ทั่วทุกทวีป

หนังศีรษะของทุกคนแทบจะระเบิดออกมา รูขุมขนพลันเบิกกว้างอย่างรุนแรง

ขนลุกซู่ไปทั้งร่างในพริบตา!

ไม่แปลกใจเลยที่ผู้บรรยายเงียบไป!

ตั้งแต่ตอนที่หลินจือไป๋เขียนครึ่งแรกของบทฉือนี้ออกมา ผู้บรรยายก็เริ่มตระหนักแล้วว่า...

และเมื่อเขาเขียนประโยค “บุปผาปลิดปลิว ธารารี่ไหล” ออกมา ผู้ที่มีความไวในการจับใจความก็รู้ทันที ผลงานระดับเทพกำลังถือกำเนิด!

ไม่ผิดคาด

เมื่อหลินจือไป๋เขียนจบบทฉือทั้งหมด

แสงของผลงานระดับเทพ ก็ไม่อาจปกปิดได้อีกต่อไป!

“อาา!”

“บทฉือนี้!”

ผู้บรรยายในไลฟ์สด ล้วนมีความรู้ทางวรรณศิลป์อย่างแน่นอน ไม่งั้นก็คงมาเป็นผู้บรรยายในรายการนี้ไม่ได้

ยิ่งไม่ต้องพูดถึงว่าต้องอธิบายแปลความหมายบทฉือทีละประโยคให้ผู้ชมฟัง

แต่เวลานี้

ผู้บรรยายเหล่านั้นกลับดูเหมือนจะจนด้วยคำพูด

มีแต่เสียงร้องอุทานดังลั่น พากันลุกขึ้นยืน สีหน้าแดงก่ำอย่างเห็นได้ชัด

แม้แต่เสียงยังสั่นเล็กน้อย:

“สุดยอด!”

“โคตรสุดยอดเลย!”

“ฉันขนลุกหมดแล้ว!”

“ฉันก็เหมือนกัน!”

“บทฉือนี้มันเกินไปแล้ว!”

“ใครว่าหลินจือไป๋เขียนกวีฉือแนวหญิงในห้องหอไม่เป็น!”

“ที่จริงแล้วไม่มีใครเขียนแนวนี้ได้เท่าหลินจือไป๋เลยต่างหากล่ะ!”

“พี่น้องเอ๋ย ฉันเชื่อว่าทุกคนก็ดูออกกันแล้วนะ ถึงใครดูไม่ออก ก็ขอฟังคำฉันไว้ บทฉือนี้ ระดับเทพ!!”

ทั้ง ๆ ที่นี่คือการแข่งขันบทฉือ

แต่ท่าทีตื่นเต้นของผู้บรรยายนั้น

กลับราวกับกำลังพากย์แข่งชิงแชมป์โลกของเกม LOL ปีนี้เลยทีเดียว!

แต่ผู้ชมกลับไม่รู้สึกว่าเกินจริงแต่อย่างใด

เพราะทุกคนหน้าจอ มีปฏิกิริยาเดียวกับผู้บรรยายในไลฟ์สดเป๊ะ!

สุดยอด!

โคตรสุดยอด!

เหมือนนอกจากคำว่า “โคตรเทพ” แล้ว

จะไม่มีคำชมใดสามารถถ่ายทอดความรู้สึกอัดแน่นในอกออกมาได้อีก!

ไม่ว่าจะผ่านมาเป็นพันปี

ไม่ว่าในโลกคู่ขนานใด—

เสน่ห์ของบทประพันธ์คลาสสิก ไม่มีวันเสื่อมคลาย!