เมื่อเพลงแสงจันทร์ ขึ้นอันดับหนึ่งในชาร์ตเพลงประจำฤดูกาล ไป๋ตี้ก็ไม่ใช่แค่หน้าใหม่ที่มีพรสวรรค์ในวงการเพลงอีกต่อไป

เดือนสิงหาคมได้อันดับสอง และเดือนกันยายนกับตุลาคมได้แชมป์สองเดือนติด!

ที่ฉินโจวมีสักกี่คนที่เพิ่งเดบิวต์แล้วสามารถได้แชมป์สองเดือนติดแบบนี้?

มีคนอดไม่ได้ที่จะคิดว่า ถ้าดับทุกข์ถูกปล่อยก่อนหน้านี้ในเดือนสิงหาคม ไป๋ตี้อาจจะได้แชมป์สามเดือนติดแล้ว

"ความจริงก็ปรากฏออกมาแล้ว"

"ที่แท้เดือนสิงหาคมโจวหานจิ้นแค่โชคดีได้ที่หนึ่ง"

"แต่เดือนนี้โจวหานจิ้นก็ได้ที่หนึ่งนะ เพียงแต่ซีรีส์ใต้หล้าออกอากาศ ทำให้เพลงได้รับความนิยมมากขึ้น"

มีคนหน้าใหม่ในวงการที่ไม่เข้าใจ

นักร้องรุ่นเก๋าถอนหายใจแล้วกล่าวว่า "เพราะถึงแม้จะไม่มีซีรีส์เรื่องนี้ ด้วยอัตราการเพิ่มขึ้นของยอดดาวน์โหลดเพลงแสงจันทร์ ก็สามารถเอาชนะโจวหานจิ้นได้ก่อนที่จะปิดชาร์ตเพลง"

"ทำไมล่ะ?"

"เพราะเพลงของโจวหานจิ้นมันแทบจะถึงจุดอิ่มตัวแล้ว ยอดดาวน์โหลดเพิ่มช้าลงเรื่อยๆ การโปรโมตไม่ใช่ทุกอย่าง ตรงกันข้ามเพลงของไป๋ตี้ยังคงมียอดดาวน์โหลดเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ ไม่มีท่าทีว่าจะถึงจุดอิ่มตัวเลย"

"ไป๋ตี้โค่นราชาเพลงได้งั้นเหรอ?"

"นี่แหละคือเหตุผลที่นักแต่งเพลงมีความสำคัญมาก นักร้องสามารถกำหนดคุณภาพต่ำสุดของเพลงได้ แต่นักแต่งเพลงสามารถกำหนดคุณภาพสูงสุดของเพลงได้ ถ้าโจวหานจิ้นสู้กับซุนกู่ แน่นอนว่าราชาเพลงอย่างโจวหานจิ้นต้องเก่งกว่า แต่ไป๋ตี้ที่อยู่เบื้องหลังซุนกู่มันน่ากลัวเกินไป แม้ว่าโจวหานจิ้นจะร่วมงานกับนักแต่งเพลงตัวท็อป แต่คุณภาพเพลงก็ยังแพ้ไป๋ตี้อย่างขาดลอย"

"ไป๋ตี้ตอนนี้เป็นนักแต่งเพลงระดับแนวหน้าแล้ว"

"ดูเหมือนว่าฉินโจวจะมีคนเก่งอีกคนในวงการเพลงนะ หน้าใหม่ที่ยอดเยี่ยมขนาดนี้ เราไม่ได้เห็นมาหลายปีแล้ว"

ในวงการเพลงต่างพากันทึ่ง

ในขณะเดียวกัน ที่คอนโดแห่งหนึ่ง

เจียงเฉิงก็กำลังติดตามชาร์ตเพลงประจำฤดูกาลอย่างใกล้ชิดเช่นกัน

เพราะก่อนหน้านี้เจ้านายของเขา หลินจือไป๋ เคยบอกให้เขาติดตามนักแต่งเพลงหน้าใหม่ในวงการดนตรีคนนี้ที่ชื่อไป๋ตี้บ่อยๆ

สำหรับเจียงเฉิง เขายังคงสงสัยอยู่:

ทำไมเจ้านายถึงให้เขาติดตามไป๋ตี้?

เจียงเฉิงคิดทบทวนไปมา ในที่สุดก็มาถึงข้อสรุปว่า ไป๋ตี้และเจ้านายของเขาต้องมีความสัมพันธ์ที่พิเศษมากแน่ๆ!

แต่ความสัมพันธ์แบบไหนกันล่ะ เจียงเฉิงยังคิดไม่ออกในตอนนี้

และเมื่อเขาติดตามไป๋ตี้มากขึ้น เจียงเฉิงก็เริ่มพบว่านักแต่งเพลงหน้าใหม่คนนี้น่ากลัวจริงๆ!

แน่นอนว่าเจียงเฉิงไม่ได้อยู่ในวงการเพลง และไม่เข้าใจทฤษฎีดนตรีอะไรเลย จึงวิเคราะห์ไม่ได้ว่าเพลงของไป๋ตี้ดีอย่างไรจากมุมมองของการแต่งเพลง

แต่เจียงเฉิงมาจากสายการเงิน

คนทำงานการเงินถนัดเรื่องการวิเคราะห์ตัวเลขที่สุด

เจียงเฉิงศึกษาข้อมูลชาร์ตเพลงประจำฤดูกาลของฉินโจวในช่วงหลายปีที่ผ่านมา แล้วพบความจริงที่น่ากลัวอย่างหนึ่ง:

นับตั้งแต่มีการจัดชาร์ตเพลงประจำฤดูกาลขึ้นมา

ในวงการเพลงฉินโจว มีนักร้องหน้าใหม่ไม่ถึงสิบคนที่สามารถคว้าแชมป์ในเพลงแรกที่ปล่อยออกมาได้!

และในประวัติศาสตร์ มีนักร้องหน้าใหม่ไม่ถึงห้าคนที่สามารถคว้าแชมป์ชาร์ตเพลงประจำฤดูกาลได้สองครั้งจากสามเพลงแรกที่ปล่อยออกมา!

ส่วนที่สามารถคว้าแชมป์ชาร์ตเพลงประจำฤดูกาลได้สามครั้งจากสามเพลงแรกที่ปล่อยออกมา มีแค่สองคนเท่านั้น และทั้งสองคนนี้ก็กลายเป็นพ่อเพลงที่มีชื่อเสียงในภายหลัง

คนหนึ่งชื่อหลู่หยุนฉี

อีกคนหนึ่งชื่อหลินเฟิงเหมียน

ไป๋ตี้ในตอนนี้อยู่ในกลุ่มที่สอง

สามเพลงได้แชมป์ชาร์ตเพลงประจำฤดูกาลสองครั้ง

อย่างไรก็ตาม จริงๆ แล้วหลายคนรู้ว่าเพลงแรกของไป๋ตี้ก็มีโอกาสได้แชมป์เหมือนกัน เพียงแค่ปล่อยออกมาช้าเกินไปเท่านั้นเอง

นี่แหละคือเหตุผลที่เจียงเฉิงคิดว่าไป๋ตี้น่ากลัว

เพราะผลงานการเดบิวต์ของไป๋ตี้เทียบเคียงกับสองพ่อเพลงอย่างหลู่หยุนฉีและหลินเฟิงเหมียนได้เลย!

ถ้าผู้เชี่ยวชาญได้ฟังก็อาจจะรู้สึกขำ และคิดว่าเจียงเฉิงเป็นแค่คนวงนอกที่ไม่รู้อะไรเลย ไป๋ตี้ยังไปไม่ถึงไหนหรอก จะไปเทียบกับหลู่หยุนฉีและหลินเฟิงเหมียนได้ยังไง?

พ่อเพลงทั้งสองนี้เป็นบุคคลสำคัญในวงการเพลงของฉินโจวเชียวนะ!

เจียงเฉิงก็เป็นคนนอกวงการจริงๆ เพราะเพลงสำหรับเขาแล้ว แบ่งได้แค่สองแบบ คือเพลงที่เพราะและไม่เพราะ

แต่เจียงเฉิงเข้าใจเรื่องตัวเลขดี เขาได้ข้อสรุปนี้จากการวิเคราะห์ข้อมูลชาร์ตเพลงในอดีต

เจียงเฉิงเชื่อมั่นว่า: ตัวเลขไม่เคยโกหก!

ไป๋ตี้มีแววเป็นพ่อเพลง เพียงแค่ให้เวลาพัฒนา อีกหน่อยเขาจะต้องสร้างความสั่นสะเทือนให้กับวงการเพลงแน่นอน!

หวังว่าคนคนนี้จะเป็นเพื่อนของเจ้านายเถอะ

ถ้าหากไป๋ตี้ในอนาคตเติบโตเป็นพ่อเพลงระดับท็อปได้จริงๆ ต่อให้ไปอยู่ที่เฉินฮวาเอ็นเตอร์เทนเมนต์ ก็สามารถมีสิทธิ์ออกเสียงได้สูงเลยล่ะ!

...

บ่ายสองโมง

ที่บ้านของหลินจือไป๋ หลินโส่วจัวมาถึงแล้ว

วันนี้หลินโส่วจัวมาเช้าหน่อย เพราะเขามีธุระตอนเย็น พอดีกับที่หลินจือไป๋ไม่มีเรียนในตอนบ่าย ทั้งสองคนเลยปรับเวลาเรียนปฏิบัติการร้องเพลงกันชั่วคราว

การสอนก็เหมือนกับทุกครั้ง ใช้เวลาประมาณสามชั่วโมง

ตอนที่กำลังจะกลับ หลินโส่วจัวดูเหมือนจะลังเลและกระอักกระอ่วนเล็กน้อย เหมือนมีอะไรจะพูดแต่ไม่พูด

"มีอะไรจะพูดเหรอ?"

หลินจือไป๋ถาม

หลินโส่วจัวลังเลเล็กน้อย ก่อนจะยิ้มแห้ง ๆ แล้วพูดว่า "ผมคิดว่ามาวันนี้ ยังไม่ได้แสดงความยินดีกับคุณอาที่ได้แชมป์เดือนนี้เลย คุณอาได้แชมป์ชาร์ตเพลงประจำฤดูกาลสองเดือนติดแล้ว..."

"พูดติดๆ ขัดๆ"

หลินจือไป๋มองเขาแวบหนึ่ง "มีอะไรก็พูดมาตรงๆ"

หลินโส่วจัวรู้สึกอึดอัดเล็กน้อย "คือผมรู้สึกผิดกับคุณอาน่ะครับ ถ้าไม่ใช่เพราะว่าผมไม่ค่อยมีชื่อเสียง คุณอาก็อาจจะได้แชมป์ชาร์ตเพลงประจำฤดูกาลเดือนสิงหาคมแล้ว"

ในวงการเพลงมีการถกเถียงกันมาโดยตลอด

บางคนบอกว่าถ้าไป๋ตี้ปล่อยเพลงเร็วกว่านี้ในเดือนสิงหาคม เขาน่าจะได้อันดับหนึ่ง

และบางคนก็กล่าวว่าถ้าไป๋ตี้ให้เพลงเดือนสิงหาคมนั้นกับราชาเพลงหรือแม้แต่นักร้องแถวหน้า ถึงแม้จะปล่อยช่วงปลายเดือน ก็ยังสามารถคว้าแชมป์ได้เหมือนกัน

เรื่องนี้ทำให้หลินโส่วจัวรู้สึกผิดมาก

“ชื่อเสียงของนักร้องมีผลต่อชาร์ตเพลงประจำฤดูกาลมาก ในฐานะที่ผมเป็นหน้าใหม่ เดือนสิงหาคมที่ผ่านมาผมทำให้คุณอาต้องลำบากแท้ๆ ทั้งๆ ที่จริงๆ แล้วมีโอกาสจะได้แชมป์สามเดือนติดอยู่แล้ว”

“แค่นี้เอง?”

หลินจือไป๋พูดเบาๆ “เรื่องนี้นายคงอัดอั้นใจมานานแล้วใช่ไหม? ช่วงนี้ที่ปฏิเสธงานมากมายเพื่อมาสอนฉันร้องเพลง ก็เพราะอยากจะชดเชยใช่ไหม?”

“ไม่ทั้งหมดหรอกครับ”

หลินโส่วจัวพูดอย่างจริงจัง “ถึงแม้ว่าผมจะไม่ได้รู้สึกผิดอะไร แต่คำสั่งของคุณอาผมก็จะทำตาม ไม่ว่าจะขึ้นเขาลงห้วยก็ไม่มีปัญหา”

“โส่วจัว”

หลินจือไป๋พูดด้วยน้ำเสียงเรียบๆ “นายเป็นคนที่ฉันเลือกเอง ฉันไม่เคยเสียใจในทุกการตัดสินใจของตัวเอง”

พูดจบ

สีหน้าของหลินจือไป๋ก็ค่อยๆ เคร่งขรึมขึ้น “นายไม่ได้มาขอโทษฉัน แต่กำลังสงสัยในการตัดสินใจและการเลือกของฉันต่างหาก”

“ผมไม่ได้หมายความแบบนั้นนะครับ…”

หลินโส่วจัวพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเล็กน้อย เขารู้สึกว่าคุณอามีความน่าเกรงขามที่ไม่สมกับวัยอย่างยิ่ง ทำให้เขารู้สึกเกรงใจจากใจจริง

“จำไว้”

หลินจือไป๋พูดเบาๆ “นายไม่ใช่ตัวนายเอง แต่เป็นคนที่นายต้องการจะเป็น ถ้านายยังไม่ใช่ราชาเพลง งั้นก็เป็นราชาเพลงซะสิ”

หลินโส่วจัวถึงกับสะดุ้ง

ฉันไม่ใช่ฉัน แต่เป็นคนที่ฉันอยากจะเป็น?

ถ้ายังไม่ใช่ราชาเพลง งั้นก็เป็นราชาเพลงซะสิ?

เขารู้สึกเหมือนได้รับกำลังใจมหาศาล จนเผลอยืดอกขึ้นมาโดยไม่รู้ตัวแล้วพูดว่า:

"คุณอาไม่ต้องห่วงครับ ผมจะพยายามให้เต็มที่!"

“ถ้าแค่ความพยายามก็เพียงพอ ก็ไม่จำเป็นต้องมีคนที่เกิดมาพร้อมพรสวรรค์หรอก จริงไหม?”

หลินจือไป๋ยิ้มและพูดว่า “โส่วจัว นายคือคนที่มีพรสวรรค์ ในฐานะคนที่มีพรสวรรค์นายก็แค่ต้องการความช่วยเหลือเล็กๆน้อยๆเท่านั้น และฉันก็เป็นคนที่สามารถช่วยนายได้ วางใจเถอะ นายเรียกฉันว่าอา ไม่ได้เรียกฟรีๆ หรอกนะ”

คุณอาคิดว่าฉันเป็นคนมีพรสวรรค์?

หลินโส่วจัวนิ่งอึ้งไปชั่วครู่ ก่อนที่ดวงตาจะเริ่มแดงก่ำ

โบราณกล่าวว่า "มีป๋อเล่อผู้เลี้ยงม้าแล้วจึงมีม้าพันลี้" โบราณยังบอกอีกว่า "คนกล้าที่จะตายเพื่อคนที่เข้าใจเขา" หลินโส่วจัวเข้าใจความหมายของคำพูดเหล่านี้อย่างลึกซึ้งในตอนนี้

"คุณอา..."

หลินจือไป๋เห็นปฏิกิริยาของอีกฝ่ายก็รู้สึกผิดเล็กน้อย ตัวเองพูดเกินไปหรือเปล่า?

เอาล่ะ จะว่าไปแล้วก็ไม่ใช่ทั้งหมด

จริงๆหลินจือไป๋ก็คิดว่าหลินโส่วจัวมีพรสวรรค์

จากที่ได้ใช้เวลาร่วมกันในช่วงนี้ หลินจือไป๋เห็นหลายๆ อย่าง เขาถนัดในการสังเกตมนุษย์

ไม่ว่าจะเป็นเรื่องนิสัยหรือความสามารถ หลินโส่วจัวสอบผ่านหมด ดังนั้นหลินจือไป๋จึงตั้งใจจะช่วยให้หลินโส่วจัวกลายเป็นราชาเพลง สำหรับเขาแล้วนี่ไม่ใช่เรื่องยาก

จริงอยู่ว่า

คำพูดของหลินจือไป๋มีเจตนาบางอย่างที่แอบแฝง แต่ไม่ว่าความตั้งใจจะเป็นอย่างไร การกระทำสำคัญกว่า ถ้ามัวแต่มองที่ความตั้งใจก็ไม่มีใครเป็นคนดีได้ ทิ้งจุดประสงค์ซ่อนเร้นหลังจากการพูดคุยออกไป หลินจือไป๋ก็พอใจกับหลินโส่วจัวมากพอ และสามารถดึงมาเป็นพวกได้อย่างวางใจ

“ผมจะไม่ทำให้คุณอาผิดหวังที่คอยช่วยเหลือผมแน่นอนครับ!”

หลินโส่วจัวพูดเสียงดัง ความเคารพที่เขามีต่อหลินจือไป๋มาจากการที่ครอบครัวของเขาได้รับความช่วยเหลือจากอีกฝ่าย และมาจากความเคารพในฐานะไป๋ตี้ รวมถึงความเคารพในฐานะผู้ที่มองเห็นคุณค่าในตัวเขา

แต่ดูเหมือนว่าตอนนี้จะมีบางอย่างมากกว่านั้น