เถาเหยียนเหยียนเป็นหนึ่งในกลุ่มผู้อ่านกลุ่มแรกที่อ่านปาฎิหารย์ร้านชำของคุณนามิยะจบ แม้จะเป็นช่วงบ่ายแล้วก็ตาม แต่ก็มีผู้อ่านแบบเธอไม่น้อยเลย เพราะหนังสือยาวสองแสนคำนี้สามารถอ่านจบในวันเดียวได้ไม่ยาก

แต่ความแตกต่างของเธอกับผู้อ่านกลุ่มอื่นคือ:

ผู้อ่านกลุ่มแรกที่อ่านปาฎิหารย์ร้านชำของคุณนามิยะจบ ส่วนใหญ่มักจะเป็นแฟนคลับของปู๋เย่โหวอยู่แล้ว ซึ่งเมื่อเป็นแฟนคลับก็ย่อมคาดหวังสไตล์อันมืดมน กดดัน และหลอนประสาทที่เป็นเอกลักษณ์ของเขา แต่เมื่ออ่านจบ ทุกคนกลับงุนงงจนพูดไม่ออก—

"ไหนล่ะความมืดมนหลอนประสาท?"

"ไหนล่ะความกดดันและความวิปริต?"

"ทำไมมันถึงอบอุ่นและเยียวยาจิตใจได้ขนาดนี้?"

"นักเขียนคนนี้จะเป็นปู๋เย่โหวตัวปลอมรึเปล่า? ทำไมเรื่องราวในเล่มนี้ถึงเต็มไปด้วยการช่วยเหลือผู้อื่นและการเยียวยาตนเอง?"

ฟอรัมชูหยวน

กระดานสนทนาหมวดนิยายสืบสวน

"นิยายเล่มใหม่ของปู๋เย่โหว— อ่านไปหนึ่งในสี่ก็เริ่มงงแล้ว อ่านครึ่งเล่มก็พูดไม่ออก อ่านไปสามในสี่ถึงขั้นช็อก และเมื่ออ่านจบทั้งหมด ต้องคุกเข่าก้มกราบ มันเขียนได้เทพมาก! คนอะไรเขียนทั้งแนวมืดมนก็ได้ แนวอบอุ่นก็เก่ง แถมยังเขียนดีทั้งสองแบบ!"

"แล้วปู๋เย่โหวผู้มืดมนล่ะ? หายไปไหนแล้ว? ฉันกำลังมองหาเขาอยู่!"

"ยอมเลย ยอมทุกอย่างเลย! ตอนอ่านเรื่องที่สองน้ำตาแทบไหล! ความดื้อรั้นในวัยหนุ่มสาว ความฝันที่ไม่อาจเป็นจริง การสนับสนุนจากครอบครัว ความเสียใจและสำนึกผิด จนถึงที่สุดที่ยอมรับชะตากรรมอย่างสงบใจ... และเมื่อความฝันของเขาได้ถูกส่งต่อในรูปแบบอื่น มันซาบซึ้งจนทำเอาจมูกชา"

"เทคนิคเล่าเรื่องแบบหลายเส้นเรื่อง ฉันขอซูฮกเลย!"

"ไม่อยากเชื่อเลยว่านี่คืองานของปู๋เย่โหว! นักเขียนผู้ชำนาญแนวมืดมนคนนี้เนี่ยนะ!"

"ความตรงกันข้ามมันสุดขีดจริง ๆ!"

"ปู๋เย่โหวเหมือนเพชฌฆาตที่ฆ่าคนมานับไม่ถ้วน จู่ ๆ ก็หันมาทำซุปไก่ให้คนกิน แล้วมันดันอร่อยเหลือเชื่อซะด้วย! ไม่เคยคิดเลยว่าจะอ่านนิยายของเขาแล้วร้องไห้ได้"

"การได้ระบายปัญหากับคนแปลกหน้า ช่างเป็นสิ่งที่ดีจริง ๆ ไม่ใช่เพื่อหาคำตอบ แต่เพื่อบอกเล่าความในใจ"

"ส่วนใหญ่คนที่ตั้งคำถามไว้แล้ว จริง ๆ เขาก็รู้คำตอบอยู่ในใจ เพียงแต่สุดท้ายหัวข้อกลับยกระดับขึ้นไปอีก ชีวิตก็คือผืนกระดาษขาว ที่เราสามารถวาดอะไรก็ได้อย่างอิสระ!"

"ปู๋เย่โหวเปลี่ยนเป็น ‘ไป๋เย่โหว’ ซะแล้ว..."

"เรื่องไขปริศนา! หนังสือเล่มนี้ต้องเขียนโดย 'ไป๋เย่โหว' ที่เก่งยิ่งกว่าปู๋เย่โหวสายดาร์กอีก!"

"เรื่องเล่าหลายเรื่องที่อบอุ่นและงดงาม ถูกเชื่อมโยงเข้าด้วยกันอย่างแยบยล พออ่านถึงตอนจบถึงจะเข้าใจว่า ทุกอย่างมันมีความเชื่อมโยงที่สมเหตุสมผล ชีวิตช่างน่าอัศจรรย์"

"ฉันอึ้งไปเลย!"

"ผู้เขียนปาฎิหารย์ร้านชำของคุณนามิยะ คนนี้คือ 'ไป๋เย่โหว' มีสไตล์แฟนตาซีอบอุ่นแต่แฝงความเศร้าชวนให้คนอ่านน้ำตาไหล ส่วน 'เฮยเย่โหว' คืองานเขียนที่มืดมนสยองขวัญและแฝงความพิศวงที่ทำให้คนต้องคิดอย่างลึกซึ้ง ทั้งสองด้านต่างมีเสน่ห์อย่างมาก ถ้าจะพูดง่าย ๆ ก็คือ ปู๋เย่โหวเป็นนักเขียนที่เหมือนมีสองบุคลิก"

ทั้งงง ทั้งอึ้ง!

ไม่มีใครพูดว่าเรื่องราวในเล่มนี้ไม่ดี ปาฎิหารย์ร้านชำของคุณนามิยะแทบไม่มีข้อบกพร่อง การเล่าเรื่องหลายเส้นเวลาที่มาบรรจบกันในตอนท้ายจนเกิดเป็นห่วงโซ่เดียวกัน สร้างความประทับใจในเทคนิคและความสามารถของผู้เขียนได้เป็นอย่างมาก แต่สิ่งที่คนพูดถึงมากที่สุด กลับเป็นการเปลี่ยนแปลงสไตล์ที่พลิกผันจนชวนอึ้งของปู๋เย่โหว จนหลายคนอดไม่ได้ที่จะสงสัยว่าเขาอาจมีอาการ "สองบุคลิก" จริง ๆ ตามที่ทุกคนพูดถึงในเชิงเปรียบเปรย

นี่คือสไตล์ของ บทกวีแห่งมุมอุ่นแดด

ซึ่งพัฒนาขึ้นจากผลงานก่อนหน้า ให้ยกระดับความอบอุ่นและเยียวยาไปอีกขั้น หลายคนเคยคิดว่า บทกวีแห่งมุมอุ่นแดด เป็นแค่งานชิ้นเดียวที่เขาเขียนขึ้นโดยบังเอิญ แต่ใครจะคิดว่ามันกลับเป็นจุดเริ่มต้นของการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ของเขา!

แม้จะเปลี่ยนแนว และถึงจะมีผู้อ่านที่เข้ามาด้วยความคาดหวังในความมืดมน แต่ทุกคนก็ต้องยอมรับว่า ปาฎิหารย์ร้านชำของคุณนามิยะ เป็นผลงานที่ควรค่าแก่การอ่าน ชื่นชม และสร้างความตะลึงในหลาย ๆ แง่มุม!

ไม่แปลกใจเลย

ดูแค่ความสำเร็จที่หนังสือเล่มนี้เคยได้รับในโลกจริงก็เพียงพอจะอธิบายได้

หนังสือเล่มนี้เคยครองอันดับหนึ่งในร้านหนังสือชื่อดังหลายแห่ง เช่น คิโนะคุนิยะ, Eslite, Blogcome, และจินสือถัง นอกจากนี้ยังติดอันดับสองในชาร์ตหนังสือขายดีประจำปีของ Amazon และเป็นหนังสือที่ติดอันดับต้น ๆ ของชาร์ตขายดีมาอย่างยาวนาน จนถึงขั้นมีคนบ่นว่า "ฮิงาชิโนะ เคโงะ" ทำหนังสือเล่มนี้ออกมาเพื่อการค้าโดยเฉพาะ และอย่าลืมว่ายังถูกนำไปสร้างเป็นภาพยนตร์หลายครั้ง...

หลังจากที่มีรีวิวเหล่านี้ออกมา

ผู้อ่านที่ไม่เคยชอบหรือถึงขั้นเกลียดปู๋เย่โหวต่างพากันตกตะลึง และเริ่มตั้งคำถามในกระทู้ว่า:

"เกิดอะไรขึ้นเนี่ย?"

"นิยายใหม่ของปู๋เย่โหวอบอุ่นและเยียวยาจิตใจ?"

"พวกคุณกำลังประชดกันรึเปล่า?"

"ถ้ามีแค่คนเดียวประชดก็ว่าไปอย่าง แต่นี่ทั้งกระทู้พูดเหมือนกันหมด คุณยังจะคิดว่าเป็นคำประชดอีกเหรอ? ฉันคิดว่านี่คือหนังสือที่ไม่ว่าใครอ่านก็ต้องรู้สึกถึงบางสิ่งบางอย่าง"

"บ้าเอ๊ย..."

"ทำฉันอยากรู้อยากเห็นแล้วสิ"

"ไปซื้อมาลองอ่านดูดีไหม?"

"ปู๋เย่โหวเข้าใจความหมายของคำว่าอบอุ่นด้วยเหรอ?"

ไม่ว่าจะชอบหรือไม่ชอบ ความอยากรู้อยากเห็นของคนบางครั้งก็มากพอที่จะเอาชนะความชอบส่วนตัวได้ ในวันเดียวกันนั้นเอง มีผู้อ่านจำนวนไม่น้อยที่วิ่งไปซื้อหนังสือเล่มนี้หลังได้เห็นรีวิวที่สร้างความตื่นตะลึง และเริ่มเปิดอ่านด้วยความอยากรู้เต็มเปี่ยม

...

มีนักอ่านจำนวนไม่น้อยที่เริ่มชื่นชอบนักเขียนบางคนก็เพราะหนังสือเล่มใดเล่มหนึ่งที่ทำให้พวกเขาประทับใจ ก่อนจะเจอหนังสือเล่มนั้น นักเขียนคนนั้นอาจเป็นเพียงแค่ชื่อ ๆ หนึ่งสำหรับพวกเขา ไม่มีความหมายเชื่อมโยงอื่นใด

"ปู๋เย่โหว?"

"นักเขียนหน้าใหม่ที่ค่อนข้างดังในช่วงนี้"

หากให้ลงรายละเอียดอีกนิด ก็คงจะพูดได้เพียงว่าสไตล์การเขียนของเขามักจะมืดมน กดดัน และแฝงความวิปริตอยู่หน่อย ๆ

นี่คือความประทับใจแรกที่คนส่วนใหญ่มีกับปู๋เย่โหวก่อนที่จะได้อ่าน ปาฎิหารย์ร้านชำของคุณนามิยะ

แต่หลังจากอ่านปาฎิหารย์ร้านชำของคุณนามิยะจบ สำหรับผู้อ่านที่เคยได้ยินเพียงชื่อของนักเขียนคนนี้ ความประทับใจก็เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง:

นี่คือนักเขียนที่ยอดเยี่ยมมาก!

ผลงานของเขาเต็มไปด้วยจินตนาการและอารมณ์ความรู้สึก ไม่ใช่แค่เทคนิคการเขียนที่ยอดเยี่ยม แต่ยังสามารถดึงดูดและกระตุ้นอารมณ์ของผู้อ่านได้อย่างดีเยี่ยม...

แน่นอนว่า

กลุ่มที่ได้รับผลกระทบจากการเปลี่ยนแปลงนี้มากที่สุดก็คือผู้อ่านที่ก่อนหน้านี้ไม่สามารถรับมือกับสไตล์มืดมนกดดันของเขาได้ ความประทับใจที่มีต่อปู๋เย่โหวจึงเปลี่ยนแปลงไปในทางที่ดีขึ้น:

"เปลี่ยนจากแค่ผ่านมาเป็นแฟนคลับ!"

"จากที่ไม่ชอบกลายเป็นแฟนคลับ!"

"ก่อนหน้านี้ฉันไม่สามารถรับสไตล์ที่วิปริตของเขาได้เลย บอกตรง ๆ ว่าเกลียดมากด้วยซ้ำ แต่พอได้อ่าน ปาฎิหารย์ร้านชำของคุณนามิยะ ฉันเริ่มชอบนักเขียนคนนี้แล้ว แม้ว่าฉันจะยังไม่ชอบผลงานเก่า ๆ ของเขา แต่ถ้าเขาเขียนแนวนี้อีกในอนาคต ฉันจะสนับสนุนแน่นอน เขาเป็นนักเขียนที่มีพรสวรรค์มากจริง ๆ!"

นี่เป็นเพียงภาพสะท้อนเล็ก ๆ เท่านั้น

การเปลี่ยนแปลงแนวการเขียนก็เหมือนดาบสองคม

มันอาจดึงดูดผู้อ่านใหม่ ๆ เข้ามาได้มากขึ้น

แต่ในขณะเดียวกันก็อาจสูญเสียผู้อ่านเก่าไป

และความสำเร็จที่แท้จริงของการเปลี่ยนแปลงแนวทาง คือการที่สามารถทำให้ผู้อ่านใหม่ยอมรับหรือชื่นชอบได้ และในขณะเดียวกันก็ยังคงรักษาผู้อ่านเก่าไว้ได้ด้วย ซึ่งในแง่นี้ การเปลี่ยนแนวทางของปู๋เย่โหวนับว่าสำเร็จอย่างงดงาม ผู้อ่านทั้งเก่าและใหม่ต่างก็ยกย่องกันอย่างล้นหลาม!

ไม่เพียงแต่ในหมู่นักอ่าน

แม้แต่วงการนักเขียนในฉินโจวเองก็ประหลาดใจกับการเปลี่ยนแปลงครั้งนี้:

"ปู๋เย่โหวสามารถปลดป้าย 'นักเขียนหน้าใหม่' และ 'นักเขียนเฉพาะแนว' ออกได้อย่างสมบูรณ์แล้ว ผลงานเล่มนี้ของเขาได้ก้าวเข้าสู่ระดับผลงานชั้นนำ วันนี้ฉันไปดูที่ร้านหนังสือมา พบว่าหนังสือเล่มนี้ขายดีเกินกว่าที่ฉันคาดไว้มาก"

"ก่อนหน้านี้ฉันประเมินเขาต่ำเกินไปจริง ๆ"

"นักเขียนที่เขียนแนวเดียวไม่ใช่สิ่งที่น่ากลัวที่สุด นักเขียนที่สามารถเขียนได้ทุกแนวต่างหากที่ได้รับการต้อนรับในตลาดขายหนังสือที่หลากหลาย ยกตัวอย่างง่าย ๆ ฉันไม่เคยกล้าให้ลูกของฉันอ่านรวมเรื่องสั้นปู๋เย่โหวมาก่อน แต่ถ้าเป็นปาฎิหารย์ร้านชำของคุณนามิยะเล่มนี้ ฉันว่าลูกอ่านได้และยังจะได้ข้อคิดอีกด้วย"

"หลางเมี่ยถอนหายใจอย่างโล่งอกเลยสิ"

มีคนพูดหยอกล้อถึงหลางเมี่ย นักเขียนแนวระทึกขวัญและสยองขวัญที่ได้รับผลกระทบจากการมาของปู๋เย่โหว ซึ่งส่งผลให้ความสามารถในการแข่งขันในตลาดลดลงในช่วงไม่กี่เดือนนี้

หลางเมี่ยปรากฏตัวขึ้น

"ฉันถอนหายใจได้ก็จริง แต่บอกเลยว่าอิจฉาสุด ๆ ฉันเองก็อยากเปลี่ยนแนวบ้าง แต่โชคร้ายที่ฉันเขียนงานแบบ ปาฎิหารย์ร้านชำของคุณนามิยะ ไม่ได้เลย"

อบอุ่น?

เยียวยา?

ไอ้หมอนี่ทำได้ยังไงถึงเปลี่ยนแปลงได้สุดขั้วขนาดนี้ ไม่แปลกใจเลยที่ในฟอรัมพูดถึงเขาว่ามีสองด้านเหมือนสีขาวกับสีดำ เพราะทั้งสองสีนั้นคือที่สุดของความตรงข้ามอย่างแท้จริง

...

ในช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมา

มีนักเขียนชื่อดังหลายคน รวมถึงสื่อในวงการต่างยกย่องผลงานชิ้นนี้:

"ฉันคิดว่า ปาฎิหารย์ร้านชำของคุณนามิยะ เป็นหนังสือที่ถ่ายทอดความอบอุ่นได้อย่างพอเหมาะพอดี หนังสือเล่มนี้แสดงให้เห็นว่าความเชื่อใจระหว่างคนยังคงมีอยู่ คุณเชื่อใจฉันถึงเขียนจดหมายมาหาฉัน ฉันเชื่อใจคุณถึงตอบจดหมายกลับไป ไม่มีใครคิดว่าสิ่งนี้เป็นเรื่องล้อเล่นเลย"

"การเปลี่ยนแนวที่ยอดเยี่ยม!"

"ปู๋เย่โหวเปลี่ยนจากนักเขียนที่ถูกจำกัดอยู่ในกรอบแนวทางการเขียน มาเป็นนักเขียนที่ไร้ขีดจำกัดในประเภท เขาไม่ได้เดินหน้าต่อในแนวสยองขวัญมืดมน แต่นั่นเองที่ทำให้เขามีโอกาสอีกมากมายในอนาคต!"

"ผลงานที่เข้าถึงจิตใจคน!"

"คำตอบอาจไม่ใช่สิ่งที่สำคัญที่สุด สิ่งที่สำคัญคือเรามีความทุกข์ ความกังวล และความหวาดกลัวมากมาย แต่กลับมีความมั่นคง ความเชื่อมั่น และความสุขที่น้อยเกินไป นั่นจึงเป็นเหตุผลว่าทำไมร้านชำที่อ้างว่าสามารถ 'หาสิ่งที่ขาดหายไปในจิตใจคนยุคใหม่' ถึงได้เข้าไปอยู่ในใจของผู้อ่านได้อย่างง่ายดาย"

แม้ว่าสื่อในวงการนิยายอาจไม่มีอิทธิพลมากเท่ากับสื่ออื่น ๆ

แต่ความน่าเชื่อถือของพวกเขาไม่มีใครสงสัย

นอกจากนี้ ในข่าวของวงการยังมีการพูดถึงแนวคิด “เฮยเย่โหว” และ “ไป๋เย่โหว”:

"ฉันชอบนักเขียนคนนี้ที่มีสองด้าน ถ้าจะให้บอกว่าผลงานตัวแทนของเฮยเย่โหว ก็คงเป็นเรื่องสั้นที่เต็มไปด้วยความมืดมนหลอน ๆ ส่วนผลงานตัวแทนของไป๋เย่โหวก็คือ ปาฎิหารย์ร้านชำของคุณนามิยะ!"

"เฮยเย่โหว" ...

"ไป๋เย่โหว" ...

แนวคิดนี้ได้แพร่หลายไปอย่างกว้างขวาง

สำหรับตัวหลินจือไป๋เองการเปลี่ยนแปลงที่เขารับรู้ได้ชัดเจนที่สุดคือจำนวนผู้ติดตามเขาบนแพลตฟอร์มจี๋กวงที่เพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว!

สามแสน...

สามแสนห้าหมื่น...

สี่แสน...

สี่แสนห้าหมื่น...

ก่อนหน้านี้หลังจากไป๋ตี้ปล่อยเพลงร็อกในรอบชิงชนะเลิศของรายการฉันคือนักร้องยอดผู้ติดตามก็พุ่งขึ้นอย่างรวดเร็วทิ้งนามปากกาอีกสองชื่อไปไกล

แต่คราวนี้

ปู๋เย่โหวตามมาไม่ห่าง ด้วยความสำเร็จของ ปาฎิหารย์ร้านชำของคุณนามิยะ ทำให้จำนวนผู้ติดตามเริ่มมีทีท่าว่าจะกลับมานำหน้าไป๋ตี้อีกครั้ง!

ใช่แล้ว

หนังสือเล่มนี้ขายดีมาก

หลังจากเปิดตัวหนังสือ

ความนิยมและกระแสชื่นชมจากการเปลี่ยนแนวสำเร็จทำให้ยอดขายเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็วติดต่อกันหลายวัน ไม่ใช่แค่การเปลี่ยนผ่านจาก "นักเขียนเฉพาะแนว" มาเป็น "นักเขียนที่ไม่ยึดติดกับประเภท" เท่านั้น แต่ยังเป็นจุดเริ่มต้นของการเติบโตจาก "นักเขียนกลุ่มเล็ก" สู่ "นักเขียนที่ได้รับความนิยมในวงกว้าง"!