เพลง -> https://www.youtube.com/watch?v=kr2VjZqVBQA

เช้าวันรุ่งขึ้น

เมื่อถึงวันพ่อแม่ หลินจือไป๋สวมหน้ากาก เดินทางไปยังสถานีโทรทัศน์เทียนกวงพร้อมครอบครัวอย่างเงียบ ๆ เพื่อเข้าร่วมการบันทึกรายการ 《หน้ากากนักร้อง》

“อาจารย์ไป๋ตี้!”

ทีมงานรายการได้รับแจ้งล่วงหน้าจากเจียงเฉิงว่าอาจารย์ไป๋ตี้จะพาครอบครัวมาชมการบันทึกเทปในวันนี้ จึงมายืนรอที่ประตูตั้งแต่เนิ่น ๆ

“พาพวกเขาเข้าไปก่อนเถอะ”

หลินจือไป๋กล่าวทักทายกับทีมงาน ก่อนจะหันไปพูดกับพ่อแม่ของตน

“ลูกไปทำงานเถอะ ไม่ต้องห่วงพวกเรา”

แม่ของเขายิ้ม ครอบครัวหลินจือไป๋ต่างเข้าใจว่าลูกชายเป็นหนึ่งในทีมงานของรายการนี้ เพียงแค่ไม่ได้เปิดเผยสถานะอย่างเป็นทางการ พวกเขาจึงสนับสนุนงานของลูกชายอย่างเต็มที่

“อืม”

หลังจากพาครอบครัวไปยังที่นั่งในห้องบันทึก หลินจือไป๋ก็หันไปพูดกับทีมงาน

“พาฉันไปดูรอบ ๆ หน่อย?”

“ได้เลย อาจารย์ไป๋ตี้!”

เจียงเฉิงสั่งไว้ว่าต้องให้ความร่วมมือกับอาจารย์ไป๋ตี้อย่างเต็มที่ ไม่ว่าเขาจะต้องการทำอะไร

ทั้งสองเดินเข้าไปยังพื้นที่ทำงานของสถานีโทรทัศน์

แม้ว่าพนักงานของสถานีเทียนกวงจะคุ้นเคยกับการพบเจอดาราเป็นประจำ แม้กระทั่งระดับแนวหน้าก็ไม่ใช่เรื่องแปลกสำหรับพวกเขา

แต่เมื่อได้เห็นอาจารย์ไป๋ตี้ปรากฏตัวที่นี่ ทุกคนยังคงตกตะลึง ไม่มีใครไม่รู้จักใบหน้าหล่อเหลาอันนี้

“อาจารย์ไป๋ตี้!”

“สวัสดีอาจารย์ไป๋ตี้!”

“อาจารย์ไป๋ตี้มาเยี่ยมกองถ่ายเหรอคะ?”

“อาจารย์ไป๋ตี้ หนูชอบผลงานของคุณมากเลยค่ะ!”

“ว้าว! ไอดอลของฉัน! ฉันเป็นแฟนคลับคุณค่ะ!”

พนักงานหลายคนรวบรวมความกล้าเข้ามาทักทายหลินจือไป๋ แต่ไม่มีใครกล้าขอลายเซ็นโดยพลการ

เพราะสถานีโทรทัศน์มีกฎระเบียบ ห้ามพนักงานขอลายเซ็นขณะปฏิบัติงาน

หลินจือไป๋เพียงแค่ส่งยิ้มให้ ก่อนจะเดินต่อไป และไม่นานก็บังเอิญพบกับจินเสี่ยวเฟิง ซึ่งยืนอยู่ที่ทางเข้าหลังเวที

“อา… อาจารย์ไป๋ตี้!?”

จินเสี่ยวเฟิงสามารถมายืนอยู่ในจุดนี้ได้ ก็เพราะตอนที่เขารับผิดชอบการออดิชันของ 《เดอะวอยซ์》 เขาได้รับการสนับสนุนจากไป๋ตี้!

ในตอนนั้น ไป๋ตี้เป็นผู้กำกับรายการของ 《เดอะวอยซ์》

และตอนนี้ จินเสี่ยวเฟิงก็เติบโตขึ้นจนสามารถรับตำแหน่งผู้กำกับรายการของ 《หน้ากากนักร้อง》 ได้แล้ว

แต่ถึงกระนั้น เมื่อเห็นไป๋ตี้ เขายังคงรู้สึกตื่นเต้นและประหม่า เพราะชายคนนี้คือผู้มีพระคุณของเขา!

“คุณมาที่นี่ได้ยังไงครับ!”

“ทีมสีแดงมีคนที่ฉันรู้จัก”

หลินจือไป๋ให้เหตุผลว่าแค่มาเยี่ยมกองถ่าย “ทุกคนในทีมสีแดงมาครบหรือยัง?”

“ราชันย์ร้อยหน้ายังไม่มาเลยครับ”

จินเสี่ยวเฟิงยืนรออยู่ตรงนี้ก็เพื่อรอราชันย์ร้อยหน้านั่นเอง

ไม่รู้ว่าเขาไปติดอะไรมา ทำไมยังไม่มาถึงตอนนี้

“โอเค”

หลินจือไป๋พยักหน้า “งั้นฉันขอเข้าไปดูหน่อย”

จินเสี่ยวเฟิงรีบละความสนใจจากราชันย์ร้อยหน้า และกล่าวอย่างกระตือรือร้น “ผมพาคุณเข้าไปเองครับ!”

ว่าแล้วก็เปิดประตูให้หลินจือไป๋เข้าไป

ไม่นาน

ในห้องพักทีมสีแดง

จินเสี่ยวเฟิงเอ่ยขึ้นว่า “ทุกท่านครับ มีแขกมาเยี่ยม”

เมื่อเห็นหลินจือไป๋ปรากฏตัวขึ้น เจ้าชายกบรีบลุกขึ้นยืนทันที สีหน้าเต็มไปด้วยความประหลาดใจ

“อาจารย์ไป๋ตี้!”

ไป๋ตี้!?

ปลาคาร์ปน้อยก็รีบลุกขึ้นตาม

ชายคนนี้คือสุดยอดตัวท็อปของวงการบันเทิงฉินโจว!

แม้แต่ทิเบตันมาสทิฟฟ์ก็ยังลุกขึ้นยืน ดูเหมือนจะรู้สึกอึดอัดเล็กน้อย เขากดเสียงต่ำลงโดยไม่รู้ตัวแล้วกล่าวว่า

"อรุณสวัสดิ์ อาจารย์ไป๋ตี้"

จริง ๆ แล้ว ทิเบตันมาสทิฟฟ์ไม่จำเป็นต้องกดเสียงลงเลย เพราะเสียงของเขาผ่านตัวแปลงเสียงอยู่แล้ว ไม่มีทางถูกจับได้ แต่เขาก็ยังรู้สึกใจสั่นอยู่ดี

"อ้าว...เหล่าจาง?"

หลินจือไป๋กระพริบตา มองไปที่เขา

ทิเบตันมาสทิฟฟ์กระแอมหนึ่งที แล้วรีบปฏิเสธ

"คุณจำคนผิดแล้ว"

หลินจือไป๋ยิ้ม ก่อนจะหันไปมองเจ้าชายกบ

"เหล่าโจว?"

"ไม่ใช่ผมหรอก"

โจวหานจิ้นรีบปฏิเสธ ถึงแม้ว่าเขาจะเคยยอมรับตัวตนผ่านทางโทรศัพท์ แต่ที่นี่มีคนอื่นอยู่ด้วย เขาจะรับไม่ได้เด็ดขาด!

"หานเยว่ซวง?"

หลินจือไป๋หันไปหาปลาคาร์ปน้อย

ปลาคาร์ปน้อย ยิ้มแห้ง ๆ "คุณปล่อยฉันไปเถอะ..."

หลินจือไป๋พยักหน้า แล้วถามขึ้นว่า

"แล้วราชันย์ร้อยหน้ายังไม่มาอีกเหรอ?"

"ยังครับ"

จินเสี่ยวเฟิงตอบ "ผมโทรตามให้เลย!"

"ดีเลย ควรโทรตามหน่อย แบบนี้มันเล่นตัวแล้วนะ"

หลินจือไป๋กล่าวติดตลก

"ไม่ขนาดนั้น ๆ..."

จินเสี่ยวเฟิงหัวเราะแห้ง ๆ กลัวว่าราชันย์ร้อยหน้าจะทำให้ไป๋ตี้ไม่พอใจ

ปลาคาร์ปน้อยก็รีบช่วยพูด "ปกติราชันย์ร้อยหน้ามาก่อนเวลาตลอด วันนี้อาจจะติดอะไรบางอย่างเลยมาช้า"

เพราะราชันย์ร้อยหน้าเคยช่วยเขาไว้มาก่อน ดังนั้นเขาจึงไม่อยากให้ไป๋ตี้เกิดความเข้าใจผิด

"ใช่เลย"

"เขามาเช้าตลอด"

ทิเบตันมาสทิฟฟ์กับเจ้าชายกบช่วยยืนยันเสียงแข็ง

หลินจือไป๋แทบจะกลั้นหัวเราะไม่อยู่ แต่ก็ต้องพยายามอดกลั้น

"โอเค ๆ ฉันขอไปเดินเล่นที่อื่นก่อน"

เขาโบกมือแล้วเดินออกไป ไม่กล้าอยู่ต่ออีก เพราะกลัวว่าจะหลุดขำออกมา และที่สำคัญ เขายังต้องไปเปลี่ยนชุดอีก

"ผมพาคุณไปนะครับ..."

จินเสี่ยวเฟิงรีบเสนอ

"นายทำงานของนายเถอะ"

หลินจือไป๋โบกมือปฏิเสธ

เมื่อไป๋ตี้ออกไปแล้ว ปลาคาร์ปน้อยถึงกับทุบหน้าอกตัวเองแล้วถอนหายใจเฮือกใหญ่

"ไป๋ตี้มีออร่าที่กดดันมากเลย แบบนี้เรียกว่ามาเยี่ยมพวกเราใช่ไหม..."

"ไม่ใช่"

เจ้าชายกบพูดขึ้น "ไป๋ตี้มาหาฉันต่างหาก!"

ทิเบตันมาสทิฟฟ์กลอกตาไปมา "ฉันว่าหมอนั่นรู้ตั้งแต่แรกแล้วว่านายคือโจวหานจิ้น"

จินเสี่ยวเฟิงส่ายหน้าอย่างเสียดาย "น่าเสียดายที่ราชันย์ร้อยหน้ายังไม่มา ไม่งั้นคงได้พบกับไป๋ตี้"

ในตอนนี้ วงการบันเทิงฉินโจวมีข่าวลือว่า...

ไป๋ตี้คือทายาทที่ถูกเลือกของกลุ่มบริษัทเฉินฮวา!

ถ้าข่าวลือนี้เป็นจริง อนาคตไป๋ตี้จะกลายเป็นบุคคลที่ทรงอิทธิพลที่สุดในวงการบันเทิงฉินโจว!

เหมือนกับหลินเจามู่ในตอนนี้!

แม้แต่ซุปเปอร์สตาร์ระดับท็อป ก็ยังต้องให้ความเคารพและยืนตัวตรงเมื่ออยู่ต่อหน้าหลินเจามู่!

"โทรถามดูไหม?"

ปลาคาร์ปน้อยเอ่ยขึ้น "เดี๋ยวจะสายเอานะ..."

"อืม"

จินเสี่ยวเฟิงหยิบโทรศัพท์ออกมา กำลังกดโทรหาอยู่ดี ๆ แต่ทันใดนั้น เขาก็เห็นเงาร่างหนึ่งปรากฏขึ้นที่ด้านหน้า

เป็นใครไปไม่ได้นอกจาก...

"ราชันย์ร้อยหน้า!"

"อรุณสวัสดิ์"

ราชันย์ร้อยหน้าทักทายพวกเขาตามปกติ

จินเสี่ยวเฟิงอึ้งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะลดโทรศัพท์ลงอย่างงุนงง

"เขาเข้ามาตั้งแต่เมื่อไหร่ ทำไมไม่มีใครแจ้งฉันเลย?"

"ในที่สุดคุณก็มาถึง"

ปลาคาร์ปน้อย กล่าวด้วยความจนใจ "ไป๋ตี้เพิ่งมาเมื่อกี้ ถ้าคุณมาเร็วกว่านี้ก็จะได้เจอเขา!"

"ใช่เลย"

เจ้าชายกบส่ายหัว "นั่นไป๋ตี้เชียวนะ แต่คุณกลับพลาดโอกาสซะได้!"

"เสียดายจริง ๆ"

ราชันย์ร้อยหน้าถอนหายใจ "ฉันชื่นชมไป๋ตี้มานานแล้ว"

ฟังดูแล้วไม่มีอะไรแปลก แต่ทิเบตันมาสทิฟฟ์ที่อยู่ข้าง ๆ กลับรู้สึกว่ามีอะไรแปลก ๆ ชอบกล

จินเสี่ยวเฟิงไม่คิดมากไปกว่านี้ เขาพูดขึ้นว่า "ในเมื่อทุกคนมากันครบแล้ว มาเริ่มจับสลากกันเลยดีกว่า วันนี้ยังเป็นการแข่งแบบตัวต่อตัวเหมือนเดิม"

เมื่อเขาพูดจบ ทุกคนก็เริ่มจับสลาก

ทิเบตันมาสทิฟฟ์ ได้หมายเลข 1

เจ้าชายกบ ได้หมายเลข 2

ปลาคาร์ปน้อย ได้หมายเลข 3

ราชันย์ร้อยหน้า ได้หมายเลข 4 ต้องขึ้นเวทีเป็นคนสุดท้าย

จินเสี่ยวเฟิงพยักหน้า "งั้นการจับคู่วันนี้ก็เป็นที่แน่นอนแล้ว ทิเบตันมาสทิฟฟ์เจอกับต้นหลิวริมแม่น้ำ ส่วนเจ้าชายกบต้องแข่งกับทุเรียนระเบิด ด้านปลาคาร์ปน้อยต้องเจอกับราชินีบุปผา และสุดท้ายราชันย์ร้อยหน้าต้องเจอกับหญ้าเขียวขจี"

เขาหยุดไปครู่หนึ่งก่อนจะเสริม "วันนี้ห้ามเปลี่ยนลำดับกันแล้วนะ ทุกคนเตรียมตัวให้ดี"

"อืม"

ทุกคนไม่มีข้อโต้แย้ง

จู่ ๆ เจ้าชายกบ ก็ไอออกมาสองครั้ง

หลินจือไป๋ขมวดคิ้ว "เสียงของนายเป็นอะไร?"

เจ้าชายกบยิ้มแห้ง ๆ "เป็นหวัดน่ะ วันนี้อาจจะแพ้ยับเลย"

"ทำไมต้องมาเป็นหวัดเอาตอนนี้..."

ทิเบตันมาสทิฟฟ์พูดด้วยความเสียดาย เขาอยากแข่งกับเจ้าชายกบแบบเต็มที่แท้ ๆ

ปลาคาร์ปน้อยถาม "กินยาแล้วหรือยัง?"

เจ้าชายกบพยักหน้า "ไม่ต้องห่วงฉันหรอก ทุกคนไปเตรียมเพลงของตัวเองเถอะ"

ทุกคนไม่ได้พูดอะไรต่อ เพราะนี่เป็นเรื่องที่ไม่มีใครควบคุมได้

ด้วยอาการป่วยนี้ ทำให้รอบแรก เจ้าชายกบแทบไม่มีโอกาสชนะเลย โดยเฉพาะเมื่อเขาต้องเจอกับทุเรียนระเบิดซึ่งเป็นคู่แข่งที่แข็งแกร่ง

สิ่งที่ทำได้ก็มีเพียงหวังว่าเขาจะสามารถกลับมาได้จากสายล่าง

หลังจากรอไม่นาน การแข่งขันก็เริ่มขึ้น!

คนแรกที่ขึ้นเวทีคือทิเบตันมาสทิฟฟ์ ที่ต้องดวลกับ ต้นหลิวริมแม่น้ำ!

และบังเอิญเหลือเกิน เพลงที่ทั้งคู่เลือกมาดันมีธีมเดียวกัน!

ทิเบตันมาสทิฟฟ์ ร้องเพลง "คุณ" ซึ่งเป็นเพลงที่กล่าวถึงแม่

ต้นหลิวริมแม่น้ำ ร้องเพลง "แม่" ซึ่งแน่นอนว่าก็เป็นเพลงเกี่ยวกับความรักของแม่เช่นกัน

วันนี้เป็น "วันพ่อแม่" ซึ่งเดิมทีเคยถูกเรียกว่า "วันกตัญญู"

ในวันนี้ การร้องเพลงเกี่ยวกับพ่อแม่จึงไม่ใช่เรื่องแปลก และแน่นอนว่าเพลงแนวนี้ย่อมเป็นเพลงที่กระตุ้นอารมณ์และเรียกน้ำตาจากผู้ชมได้ง่าย

เมื่อทั้งคู่ร้องจบ ผู้ชมหลายคนถึงกับน้ำตาคลอและปรบมืออย่างต่อเนื่อง

แต่การแข่งขันก็ต้องมีผู้ชนะและผู้แพ้

ผู้ที่คว้าชัยไปในรอบนี้คือ ต้นหลิวริมแม่น้ำ

ผลลัพธ์นี้ทำให้หลายคนคาดไม่ถึง แต่ก็ไม่ใช่เรื่องที่อธิบายไม่ได้

เพราะวันนี้ต้นหลิวริมแม่น้ำได้ตัดสินใจใช้เสียงที่แท้จริงของตัวเอง ไม่ได้พยายามปกปิดอีกต่อไป!

และสิ่งนี้ก็ทำให้ผู้ชมทั้งหมดจำเสียงของเขาได้ในทันที!

"เชินฉวนชวี่!"

"ราชาเพลงแห่งน่าเซิน!"

"ซูเปอร์สตาร์ระดับแถวหน้า!"

เมื่อเขาปลดปล่อยเสียงร้องที่แท้จริงออกมา พลังของราชาเพลงแห่งน่าเซินก็ปรากฏให้เห็นอย่างสมบูรณ์แบบ!

ผู้ชมทุกคนล้วนจำเขาได้ในทันที!

"เสียงนี้!"

"เป็นเชินฉวนชวี่!"

"ไม่มีผิดแน่!"

"ไม่น่าเชื่อเลย ก่อนหน้านี้เขาซ่อนตัวเก่งมาก!"

"รอบที่แล้วเขาก็เริ่มเปิดเผยตัวเองมากขึ้นนะ บนอินเทอร์เน็ตมีคนเดาถูกเยอะแล้ว!"

"การร้องเพลงของเขามันสุดยอดมาก!"

"ใช่เลย!"

"แม่ของเชินฉวนชวี่เสียไปแล้ว เพราะงั้นตอนเขาร้องเพลงนี้ หัวใจเขาคงเศร้ามากแน่ๆ"

"ฉันโหวตให้แล้ว!"

"ฉันก็โหวตเหมือนกัน!"

เมื่อเปรียบเทียบกับเชินฉวนชวี่ แม้ว่าทิเบตันมาสทิฟฟ์จะใช้เสียงจริงของตัวเองแล้วก็ตาม แต่ก็ใช้เพียงแค่ 70% ของศักยภาพทั้งหมด ทำให้ผู้ชมยังไม่แน่ใจว่าเขาเป็นจางซีหยางจริงหรือไม่

ด้วยเหตุนี้

ทิเบตันมาสทิฟฟ์จึงแพ้ไปอย่างฉิวเฉียด

เมื่อเขากลับมาหลังเวที เจ้าชายกบก็ถามอย่างร้อนใจ "เชินฉวนชวี่ใช้เสียงจริงแล้ว ทำไมนายไม่ใช้?"

ทิเบตันมาสทิฟฟ์ไม่ตอบ

ปลาคาร์ปน้อยพูดขึ้น "คุณคือจางซีหยางใช่ไหม? มาถึงจุดนี้แล้ว ไม่จำเป็นต้องปิดบังอีกต่อไป การซ่อนเสียงมีแต่จะทำให้คุณเสียเปรียบ"

"เขาพูดถูก"

ราชันย์ร้อยหน้ากล่าวเสริม "คุณควรใช้เสียงจริงได้แล้ว รอบสายล่างยังมีที่ให้เข้ารอบต่ออีกสองที่ อย่าให้ตัวเองพลาดอีก"

ทิเบตันมาสทิฟฟ์มองไปที่เขาแล้วถามกลับ "แล้วเสียงจริงของนายล่ะ?"

ที่จริงแล้วเขาต้องการเก็บเสียงจริงไว้ใช้ในรอบรองชนะเลิศหรือรอบชิงชนะเลิศ

เพราะถึงตอนนี้ ราชันย์ร้อยหน้าก็ยังคงใช้เสียงเลียนแบบนักร้องคนอื่นมาโดยตลอด ไม่เคยเผยเสียงที่แท้จริงเลย ถ้าคนอื่นทำได้ ทำไมเขาจะทำไม่ได้ล่ะ?

"ฉันน่ะเหรอ?"

หลินจือไป๋ยิ้ม "เพลงของฉันหลายเพลงก็คือเสียงของฉันเองนั่นแหละ ส่วนใช้เสียงไหน มันเป็นแค่รายละเอียดเล็ก ๆ เท่านั้น"

"โอเค..."

ทิเบตันมาสทิฟฟ์ถอนหายใจ เขาเลียนแบบวิธีของราชันย์ร้อยหน้าไม่ได้จริงๆ

ที่สำคัญคือเขาไม่อยากใช้ชื่อของจางซีหยางเพื่อเรียกคะแนนจากคนดู

และแล้วก็ถึงรอบของเจ้าชายกบกับทุเรียนระเบิด

ผลลัพธ์ไม่พลิกโผเลย เพราะเสียงของเจ้าชายกบอยู่ในสภาพไม่ดีจากอาการป่วย ทำให้เสียงแหบและขาดพลัง

แม้ว่าโจวหานจิ้นจะใช้เสียงจริงของตัวเองก็ตาม แต่เนื่องจากอาการหวัดส่งผลกระทบต่อเสียงของเขา ทำให้พลังเสียงบิดเบือนไปหมด

สุดท้ายทุเรียนระเบิดเป็นฝ่ายชนะ!

และตอนนี้ ทีมแดงแพ้ไปแล้วถึง สองรอบติด!

ยิ่งไปกว่านั้นในรอบที่สาม ปลาคาร์ปน้อยก็พ่ายแพ้ให้กับราชินีบุปผา

หมายความว่า ทีมแดงแพ้รวดสามรอบติด!

...

บนเวที

พิธีกรหวงลี่กล่าวอย่างตื่นเต้น "รอบที่แล้วทีมน้ำเงินพ่ายยับ ทีมแดงชนะขาด แต่รอบนี้ดูเหมือนจะพลิกกลับตาลปัตรโดยสิ้นเชิง สุดท้ายแล้วราชันย์ร้อยหน้าจะสามารถกู้ศักดิ์ศรีของทีมแดงได้หรือไม่? หรือหญ้าเขียวขจีจะนำพาทีมน้ำเงินให้แข็งแกร่งขึ้นไปอีก?"

หลังจากหยุดไปเล็กน้อย

หวงลี่ประกาศเสียงดัง "ขอเสียงปรบมือต้อนรับหญ้าเขียวขจีขึ้นเวที!"

หญ้าเขียวขจีเดินขึ้นมายืนกลางเวที สูดหายใจเข้าลึก ๆ และพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง

"เพลงนี้... ฉันขอมอบให้กับพ่อของฉัน"

ดูเหมือนว่าเธอจะรู้ตัวว่าเธอมีโอกาสแพ้ให้กับราชันย์ร้อยหน้าสูงมาก

เพราะงั้นเธอจึงเลือกเพลงที่เน้นถ่ายทอดอารมณ์ เพื่อเอาชนะใจคนฟังแทน

และมันก็ได้ผล!

เนื่องจากแรงกดดันที่มากเกินไปจากการต้องแข่งกับราชันย์ร้อยหน้า ผู้เป็นแชมป์จากรอบที่แล้ว เธอจึงดึงศักยภาพของตัวเองออกมาได้เกินขีดจำกัด

นี่เป็นการแสดงที่ดีที่สุดตั้งแต่เธอเข้าร่วมการแข่งขัน!

ที่สำคัญคือ

หญ้าเขียวขจีได้ใช้เสียงจริงของตัวเองแล้ว!

เธอไม่อาจไม่ใช้ได้ เพราะวันนี้เธอมีโอกาสตกรอบสูงมาก ถ้าหากไม่สู้เต็มที่ตอนนี้ แล้วจะรอถึงเมื่อไหร่?

และผู้ชมก็ฟังออกทันที!

"หญ้าเขียวขจีคือนักร้องแถวหน้าของน่าเซิน! เธอสวยมาก ฉันเป็นแฟนคลับของเธอ เสียงนี้ฉันไม่มีทางจำผิดแน่!"

"ที่แท้เป็นเธอ!"

"วันนี้มีหลายคนเผยตัวจริงแล้วนะ ไม่ใช่แค่คนเดียวที่ใช้เสียงจริง!"

"จริง ๆ เจ้าชายกบก็ใช้เสียงจริง แต่เพราะเขาเป็นหวัด เสียงเลยดูอ่อนแรงไปมาก บางโน้ตยังขึ้นแทบไม่ไหว น่าเสียดายสุด ๆ"

"วันนี้ทีมแดงน่าสงสารมาก!"

"ใช่เลย แพ้หมดเลย ตอนนี้ต้องฝากความหวังไว้ที่ราชันย์ร้อยหน้าแล้ว!"

"เพลงพวกนี้มันซึ้งเกินไป ฉันร้องไห้ตั้งแต่เพลงแรก ๆ ตอนนี้น้ำตาแทบไม่มีจะไหลแล้ว"

"ฉันก็เหมือนกัน"

เพลงเกี่ยวกับพ่อแม่ ล้วนแต่เป็นเพลงที่ซึ้งกินใจ

ฟังเพลงหนึ่ง สอง สาม หรือสี่เพลง อาจทำให้คนฟังน้ำตาคลอได้

แต่เมื่อฟังเพลงแนวนี้ติดต่อกันมาก ๆ ความรู้สึกก็เริ่มด้านชาไปบ้าง

อารมณ์ที่พุ่งขึ้นลงตลอดเวลา ย่อมทำให้คนรู้สึกเหนื่อยล้า

ดังนั้น แม้ว่าหลายเพลงในช่วงท้ายจะยังคงซึ้งกินใจ แต่จำนวนคนที่ร้องไห้จนเสียน้ำตากลับลดลงเรื่อย ๆ

ขณะที่ผู้ชมกำลังพูดคุยกัน

พิธีกรหวงลี่ขึ้นเวทีพร้อมประกาศเสียงดัง

"ขอบคุณหญ้าเขียวขจีสำหรับการแสดงที่ยอดเยี่ยมมาก! และตอนนี้ ขอเชิญพบกับบทเพลงสุดท้ายของการแข่งขันรอบนี้! ขอเสียงปรบมือให้กับราชันย์ร้อยหน้า!"

เสียงปรบมือดังกึกก้อง!

"ในที่สุดก็ถึงคิวของราชันย์ร้อยหน้าแล้ว พวกนายคิดว่าเขาจะใช้เสียงใครร้องเพลง? หรือจะใช้เสียงจริง?"

"เป็นไปได้!"

"มาถึงรอบนี้แล้ว ทุกคนแทบจะไม่มีทางเลือก นอกจากใช้เสียงจริงของตัวเอง แต่ราชันย์ร้อยหน้าเป็นคนที่สามารถใช้เสียงของใครก็ได้มาร้องเพลงให้ดีเยี่ยม เพราะงั้นเขาจะใช้เสียงจริงหรือไม่ ไม่มีทางบอกได้เลย หมอนี่ชอบเล่นตลกเกินไป!"

"จริงแท้แค่ไหน แยกไม่ออกเลย!"

"ฉันอยากรู้ว่าเขาจะร้องเพลงอะไร"

"น่าจะเป็นเพลงที่เกี่ยวกับพ่อหรือแม่ใช่ไหม?"

"นักร้องคนอื่นเลือกแนวนี้กันหมด แต่ราชันย์ร้อยหน้าเป็นคนที่ไม่เคยเดินตามกฎเกณฑ์เดิม ๆ เขาอาจจะเลือกเพลงตลกก็ได้!"

นี่แหละคือราชันย์ร้อยหน้า!

ดูมาหลายตอนแล้ว ทุกคนรู้ดีว่าเมื่อถึงรอบของเขา ทุกอย่างเป็นไปได้ทั้งนั้น!

...

หลังเวที ห้องพักทีมแดง

ทิเบตันมาสทิฟฟ์เอ่ยสั้น ๆ "สู้ ๆ"

เจ้าชายกบถอนหายใจ "ฝากความหวังไว้ที่นายแล้ว"

ปลาคาร์ปน้อยเสริม "คุณเป็นตัวแทนหนึ่งเดียวของทีมแดงแล้วนะ!"

หลินจือไป๋พยักหน้าไม่พูดอะไร เดินไปยังเวทีอย่างสงบนิ่ง

สายตาของเขาเริ่มกวาดหาครอบครัวของตัวเองในกลุ่มผู้ชม

เจอแล้ว!

พ่อกับแม่!

พี่ชายกับพี่สาว!

พวกเขากำลังมองมาที่เขา

ถึงแม้ว่าพวกเขาจะไม่รู้ว่าตัวจริงของเขาคือใคร

ภายใต้หน้ากาก หลินจือไป๋ยิ้มออกมา

เขาพยักหน้าให้กับวงดนตรีเบา ๆ

และเสียงดนตรีก็ดังขึ้น

บนจอขนาดใหญ่ปรากฏชื่อเพลงสองพยางค์: ฟู่ฉิน (พ่อ)

นี่คือเพลงที่หลินจือไป๋เลือกมาเป็นเพลงแรกของเขา

《พ่อ》 ของ “ชอปสติกส์บราเธอส์”

เขาต้องการอุทิศเพลงนี้ให้กับพ่อของเขาเอง

"ชื่อเพลงดูจริงจังนะ!"

คณะกรรมการนักสืบมองหน้ากัน แววตาเต็มไปด้วยความคาดหวัง

พวกเขารู้ดีว่า "เมื่อราชันย์ร้อยหน้าตั้งใจร้องเพลง นั่นคือช่วงเวลาที่เขาน่ากลัวที่สุด!"

นี่คือความเห็นพ้องต้องกันของพวกเขา!

รวมถึงความเห็นของผู้ชมด้วย!

ภายใต้ความคาดหวังของทุกคน

หลินจือไป๋หลับตาลง

ในการร้องเพลงครั้งนี้... เขาจะใช้เสียงจริงของตัวเอง!

ไม่ใช่เสียงของ "ฉู่ฉือ"!

หรือพูดให้ถูกต้องก็คือ ไม่ใช่ "ฉู่ฉือ" ที่แท้จริง!

ตลอดหลายปีที่ผ่านมา ในฐานะฉู่ฉือ เขายังคงควบคุมเสียงของตัวเองอยู่

มีการปรับแต่งเล็กน้อยเพื่อไม่ให้มีใครจับได้ว่าเป็นเสียงของเขาเอง

แต่วันนี้... เขาไม่ต้องสนใจแล้ว

ถึงแม้จะมีคนจำเสียงเขาได้ ก็ไม่สำคัญอีกต่อไป

เพราะอีกไม่นาน หน้ากากก็จะถูกถอดออกแล้ว

และต่อให้มีคนจำได้...

มีสักกี่คนกันที่รู้จักเสียงของเขาจริง ๆ?

ขณะที่ความคิดกำลังไหลผ่านหัวเขา

เสียงอินโทรของเพลงดังขึ้น

หลินจือไป๋ยังคงมองไปที่ครอบครัวของตัวเอง

แน่นอนว่าไม่มีใครสงสัยอะไร

เพราะจากมุมมองของผู้ชม ทุกคนจะคิดว่า ราชันย์ร้อยหน้า กำลังมองมาที่คนดูทั้งฮอลล์

เป็นเรื่องปกติของนักร้องที่กำลังแสดงอยู่บนเวที

วินาทีถัดมา

เมื่อเสียงเพลงดังขึ้น

หลินจือไป๋ใช้เสียงที่แท้จริงของตัวเองเป็นครั้งแรก

นี่คือเสียงที่ผู้ชมไม่คุ้นเคยเลย

“มักจะขอจากพ่อเสมอแต่ไม่เคยเอ่ยคำขอบคุณเลย”

“จนกระทั่งเติบโตขึ้น จึงเข้าใจว่าพ่อเหนื่อยแค่ไหน”

“ทุกครั้งที่จากบ้านไป มักจะแสร้งทำเป็นสบายใจ”

“ยิ้มแล้วบอกว่า ‘กลับไปเถอะ’ แต่พอหันหลัง น้ำตาก็เอ่อเต็มตา”

เพียงไม่กี่ประโยคแรก เสียงฮือฮาก็ดังขึ้นจากผู้ชมทันที!

แม้ว่าจะฟังเพลงเกี่ยวกับพ่อมาหลายเพลงแล้ว แต่เพลงนี้กลับสามารถดึงดูดทุกคนได้ตั้งแต่คำแรก!

"เพราะมาก!"

"เป็นเพลงใหม่อีกแล้ว!"

"เสียงนี้แปลกไปหน่อยนะ!"

"ครั้งนี้ราชันย์ร้อยหน้าเลียนแบบนักร้องคนไหนเหรอ?"

"ฟังไม่ออกเลย!"

"หรือว่านี่คือเสียงจริงของเขา?"

"ไม่น่าใช่ ถ้าเป็นเสียงจริง อย่างน้อยเราน่าจะจับได้ว่าคล้ายกับนักร้องคนไหนสิ?"

"ไม่สำคัญหรอก"

"สำคัญคือคุณภาพของเพลงนี้ต่างหาก!"

เพลงที่เป็น "ระดับตำนาน" แค่ได้ฟังไม่กี่วินาทีก็สัมผัสได้ถึงความยอดเยี่ยม

และเพลงนี้ของราชันย์ร้อยหน้า 《พ่อ》 ไม่มีข้อสงสัยเลยว่าอยู่ในระดับนั้น!

ท่วงทำนอง

เนื้อร้อง

ลึกซึ้งและสะเทือนใจ!

หลินจือไป๋ร้องเพลงไป สายตาของเขายังคงจับจ้องไปที่พ่อของเขา หลินตง

ภาพความทรงจำในวัยเด็กที่ซุกซน และช่วงเวลาที่ใช้ชีวิตร่วมกับพ่อ ค่อย ๆ ฉายขึ้นในหัวของเขา

ราวกับฉากในภาพยนตร์ที่กำลังฉายซ้ำ

"ราชันย์ร้อยหน้าเป็นคนชอบแกล้งคน?"

ความจริงแล้ว นี่คือนิสัยของหลินจือไป๋

อย่าลืมว่า ตอนเด็ก ๆ เขาเป็นเด็กจอมซนในโรงเรียน

เป็นนักเรียนที่ครูทั้งรักทั้งเกลียด เพราะแม้ว่าเขาจะได้คะแนนอันดับหนึ่งเสมอ แต่ก็ชอบสร้างเรื่องป่วนไม่หยุด

จนถูกพ่ออบรมอยู่บ่อย ๆ

แต่เมื่อนึกย้อนกลับไปในตอนนี้ เขากลับรู้สึกอบอุ่นในใจ

“อยากกลับไปเป็นเหมือนเดิมอีกครั้ง”

“ได้กุมมืออันอบอุ่นของพ่อ”

“แต่ตอนนี้พ่อไม่ได้อยู่ข้าง ๆ ฉันอีกแล้ว”

“ขอฝากสายลมให้พัดพาความสุขไปถึงพ่อ”

ฝั่งผู้ชม

แม่ของเขาหันซ้ายหันขวาอย่างสงสัย แล้วพูดขึ้นมาเบา ๆ

"ราชันย์ร้อยหน้า... กำลังมองมาทางเราหรือเปล่า?"

"คิดไปเองรึเปล่า?"

หลินตง จู่ ๆ ก็รู้สึกคุ้นเคยกับเสียงนี้

ภายในใจของเขาสั่นสะเทือนโดยไม่รู้ตัว

"เสียงนี้... คล้ายเสี่ยวเฮยนะ!"

"กำลังมองเราจริง ๆ เหรอ?"

หลินซีมองไปรอบ ๆ แล้วหัวเราะออกมา

"จากมุมมองของคนดู มันดูเหมือนแบบนั้นอยู่แล้ว"

"ก็เหมือนเวลาอาจารย์ยืนสอนในห้องเรียน นักเรียนมักจะคิดว่าอาจารย์กำลังมองตัวเอง"

"แต่ที่แน่ ๆ เสียงนี้มันคล้าย ๆ เสี่ยวเฮยจริง ๆ"

"แต่ว่า... ก็อย่างที่รู้กัน เสี่ยวเฮยน่ะเสียงเพี้ยนจะตาย เขาร้องเพลงไม่ได้ขนาดนี้แน่ ๆ"

"จริงด้วย"

หลินเซิ่งเทียนพยักหน้าเห็นด้วย

"บางที พ่อของเขาอาจจะนั่งฟังอยู่ในกลุ่มผู้ชมตอนนี้ก็ได้"

แม้จะพูดแบบนั้น แต่หัวใจของหลินเซิ่งเทียนกลับถูกเพลงนี้กระทบอย่างรุนแรง

ความรู้สึกสะเทือนใจเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ

แล้วจู่ ๆ!

เสียงดนตรีเงียบไป!

แล้วระเบิดขึ้นมาอีกครั้ง!

หลินจือไป๋เพิ่มระดับเสียงของตัวเองทันที!

เขายกไมค์ขึ้นสูง น้ำเสียงเต็มไปด้วยความรู้สึก

ความรู้สึกที่หลอมรวมเข้ากับทุกตัวโน้ต

จังหวะที่รุนแรงของเพลง

เสียงกีตาร์และกลองที่กระหน่ำ

มันเหมือนกับเสียงหัวใจของทุกคนในหอประชุมที่เต้นแรงขึ้นเรื่อย ๆ!

“กาลเวลา กาลเวลา ได้โปรดเดินช้าลงสักนิดเถอะ！”

“อย่าให้พ่อแก่ไปกว่านี้อีกเลย！”

“ฉันยอมแลกทุกอย่าง ขอแค่ให้เวลาของพ่อยืนยาวขึ้นได้！”

ตั้งแต่ปีนั้น ที่เขาได้รับบาดเจ็บที่ศีรษะ

มันคือช่วงเวลาที่แสนเจ็บปวดที่สุดในชีวิตของเขา

แต่เป็นเพราะครอบครัวที่อยู่เคียงข้างเขา ทำให้เขามีแรงสู้ต่อไป

ขณะเดียวกัน เขาก็เห็นได้ชัดเจน

ว่าแม้พ่อแม่จะมีชีวิตที่สุขสบาย แต่กลับมีผมหงอกเพิ่มขึ้นทุกปี

พวกเขาเจ็บปวดแทนเขา

พวกเขาอยากจะแบกรับความทุกข์แทนเขา

และหลินจือไป๋รู้เรื่องนี้ดี

เขายังจำได้ว่าในเช้าวันหนึ่ง ขณะที่เขานอนอยู่บนเตียงคนไข้

เมื่อเขาลืมตาขึ้นมา เขาเห็นพ่อของเขากำลังปอกผลไม้อย่างเงียบ ๆ

แม้พ่อจะฝืนยิ้มให้ แต่ในใจของพ่อ... เขารู้ว่ามันเจ็บปวดแค่ไหน

ตั้งแต่วันนั้น พ่อก็ดูแก่ลงไปมาก...

“พ่อที่แข็งแกร่งมาตลอดชีวิต”

“ฉันจะทำอะไรให้พ่อได้บ้าง？”

“ความห่วงใยอันเล็กน้อยนี้ ขอให้พ่อรับมันไว้ด้วยเถอะ！”

บทละครเรื่องแรกที่เขาได้รับจากระบบ 《พุ่งทะยาน》

เขายืนยันจะมอบให้พ่อของเขาเป็นผู้กำกับ

แม้จะเสี่ยงต่อการเปิดเผยตัวตน

แต่เมื่อเทียบกับความรักของพ่อที่มีต่อเขาแล้ว...

“ความห่วงใยเล็กน้อยนี้ คงเทียบอะไรไม่ได้เลย...”

ที่นั่งผู้ชม

หัวใจของหลินตงเต็มไปด้วยความรู้สึกเปรี้ยวปร่า แล้วจู่ๆ น้ำตาของเขาก็ไหลออกมาอย่างไม่อาจควบคุมได้!

เขาแทบไม่เคยร้องไห้มาก่อนในชีวิตนี้

แต่เสียงเพลงนี้...

หรืออาจเป็นเพราะเสียงนี้ คล้ายกับเสียงของลูกชายมากเกินไป

มันจึงกระทบจิตใจของเขา จนทำให้คนที่แข็งแกร่งมาตลอดชีวิต ต้องเสียน้ำตา

ข้างๆ กัน

แม่ของเขาเองก็มีน้ำตาคลอเบ้า

ก่อนที่หยดน้ำตาจะร่วงลงมาอย่างต่อเนื่อง

และไม่ใช่แค่พวกเขา

ผู้ชมมากมายในสถานที่แห่งนี้ โดยเฉพาะพ่อแม่ที่เคยมอบทุกสิ่งให้ลูกๆ ต่างก็รู้สึกสะเทือนใจจนกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่

โดยเฉพาะบรรดาคุณพ่อที่ปกติพูดน้อยและเงียบขรึม

พวกเขาแทบไม่เคยร้องไห้ต่อหน้าลูกๆ มาก่อน

แต่ในเวลานี้ พวกเขากลับไม่สามารถควบคุมความรู้สึกของตัวเองได้อีกต่อไป...

และไม่ใช่แค่พ่อแม่

แม้แต่ลูกๆ ที่นั่งอยู่ในผู้ชม

พอได้ยินเพลงนี้ พวกเขาก็อดไม่ได้ที่จะคิดถึงพ่อของตัวเอง

จากเสียงสะอื้นเบาๆ กลายเป็นร้องไห้ออกมาเสียงดัง...

ทำไมถึงเป็นแบบนี้?

วันนี้พวกเขาได้ฟังเพลงเกี่ยวกับพ่อแม่มาหลายเพลงแล้ว

พวกเขาถูกเพลงเหล่านั้นทำให้สะเทือนใจมาหลายครั้ง

ร้องไห้จนแทบจะไม่มีน้ำตาเหลือแล้วด้วยซ้ำ

แต่เมื่อได้ฟัง 《พ่อ》 ของ ราชันย์ร้อยหน้า

พวกเขากลับควบคุมอารมณ์ของตัวเองไม่ได้อีกเลย!

และร้องไห้ออกมาหนักกว่าครั้งไหนๆ!

ทำไมถึงเป็นแบบนี้?

เพราะเพลงเกี่ยวกับพ่อที่ผ่านมาล้วนเป็นเพลงเก่า

ทุกคนฟังมันมาแล้วหลายครั้ง รู้ว่าเนื้อร้องเป็นอย่างไร ทำนองเป็นอย่างไร

พวกเขามี "การคาดการณ์ล่วงหน้า"

แต่เพลง 《พ่อ》 ของ ราชันย์ร้อยหน้า

เป็นสิ่งที่พวกเขา ไม่ได้คาดคิดมาก่อน!

มันมาแบบ ไม่ทันตั้งตัว

เป็นเซอร์ไพรส์ที่กระแทกหัวใจของพวกเขาอย่างจัง!

"เพลงที่ดี!"

"นี่คือเพลงที่ดีจริงๆ!"

ถ้าพูดถึงเพลงเกี่ยวกับพ่อ

มีสักกี่เพลงที่สามารถทำให้ผู้คนรู้สึกสะเทือนใจได้ขนาดนี้?

พลังของเพลงนี้

แรงกระแทกของมัน

ไม่แพ้เพลง 《ปลายักษ์》 ที่ทำให้ผู้ชมต้องตกตะลึงเมื่อครั้งก่อน!

แต่ที่สำคัญกว่านั้น

วันนี้เป็น วันพ่อแม่

เพลงนี้ สื่อถึงความรู้สึกของคนธรรมดาได้อย่างสมบูรณ์แบบ

ทำให้ผู้ฟังรู้สึกอินมากขึ้น

และซึมซับไปกับมันได้ลึกซึ้งยิ่งกว่าเดิม!

“ขอบคุณสำหรับทุกสิ่งที่พ่อทำให้!”

“สองมือของพ่อที่ค้ำจุนบ้านของเรา!”

“พ่อมอบทุกอย่างให้ฉันเสมอมา!”

หลังหน้ากากของหลินจือไป๋

ดวงตาของเขาเริ่มแดงก่ำเล็กน้อย

ภาพความทรงจำเกี่ยวกับพ่อของเขาผุดขึ้นมาอย่างไม่หยุดยั้ง

ตั้งแต่จำความได้...

เขาเติบโตมากับครอบครัว

มีพ่อ แม่ พี่ชาย และพี่สาวอยู่เคียงข้าง

พ่อ!

แม่!

พี่ชาย!

พี่สาว!

ผมผ่านช่วงเวลาที่ยากลำบากมาแล้ว

ทุกวันผมกำลังเติบโตขึ้น

พ่อแม่ไม่ต้องเป็นห่วงผมอีกต่อไป

ในอดีต พ่อแม่คอยปกป้องผมจากพายุฝน

แต่ต่อจากนี้... ผมจะเป็นต้นไม้ใหญ่ ที่คอยปกป้องพ่อแม่เอง!

ทั้งฮอลล์เต็มไปด้วยน้ำตา!

เสียงร้องของหลินจือไป๋ ทวีความเข้มข้นขึ้นเรื่อยๆ

เขาถ่ายทอดอารมณ์ทั้งหมดผ่านเสียงเพลง

สะกดทุกคนให้จ้องมองไปที่เขาเพียงผู้เดียว

ไม่มีใครสนใจแล้วว่าศิลปินใต้หน้ากากเป็นใคร

ตอนนี้มีเพียงเสียงร้องอันทรงพลังเท่านั้นที่สะท้อนอยู่ในใจของพวกเขา!

“ผมคือความภูมิใจของพ่อหรือเปล่า？”

“พ่อยังคงเป็นห่วงผมอยู่ใช่ไหม？”

“ลูกที่พ่อรักและห่วงใยที่สุด！”

“ตอนนี้โตแล้วนะ！”

“ขอบคุณที่มีพ่ออยู่เคียงข้างเสมอมา！”

เสียงร้องที่กึกก้องไปทั่วเวที!

พลังของเพลงที่สั่นสะเทือนหัวใจของทุกคน!

ไม่มีใครที่ไม่ร้องไห้!

ไม่มีใครที่ไม่สะเทือนใจ!

นี่คือ "พ่อ"

นี่คือเพลงที่ยิ่งใหญ่ที่สุดที่เกี่ยวกับพ่อ!