เมืองโบราณมาถึงที่เดิมอีกครั้ง
คราวนี้เมืองโบราณถูกปิดกั้น ไม่มีใครเข้าหรือออกได้
และนี่ก็เป็นการพิสูจน์สิ่งหนึ่ง ซูอวี่เกิดเรื่องขึ้นแล้ว
ถ้าไม่มีเรื่อง ก็ไม่จำเป็นต้องปิดเมืองโบราณ
นอกเมือง ยอดฝีมือมารวมตัวกันมากขึ้นเรื่อยๆ ไม่มีวี่แววว่าจะลดลง ซูอวี่จะตกตายหรือไม่?
เขาที่บาดเจ็บสาหัส จะยังทนรับไอมรณะของเมืองโบราณได้อีกหรือ?
ต้องรู้ไว้ว่าซูอวี่ไม่ได้เป็นแค่เจ้าเมืองเมืองเดียว แต่ยังเป็นเจ้าเมืองโบราณอวิ๋นเซียว อวี่หง และหงเหมิงด้วย ในเวลานี้ เมืองโบราณอวิ๋นเซียวและอวี่หงก็มียอดฝีมือมาดักซุ่มอยู่ด้านนอก อยากจะดูความเปลี่ยนแปลงของเมืองโบราณทั้งสองแห่งนี้
ซูอวี่ยังไม่เป็นอะไร เรื่องนี้ทุกคนรู้ดี
แต่ก็มีคนจำนวนไม่น้อยเห็นร่างเนื้อของซูอวี่ระเบิด ร่วงหล่นลงมาจากท้องฟ้า เห็นได้ชัดว่าซูอวี่ได้รับบาดเจ็บสาหัสจากการลงทัณฑ์จากกฎเกณฑ์ อาการบาดเจ็บที่เกิดจากกฎเกณฑ์นั้นยากจะเยียวยา ยิ่งไปกว่านั้นซูอวี่ยังต้องแบกรับไอมรณะของเมืองหลายแห่งอีก
…
เมืองโบราณซิงหง ห่างออกไปหมื่นลี้
น่านน้ำ
บริเวณใจกลาง ปรากฏเทียนเหมินโบราณขนาดมหึมาลอยอยู่กลางอากาศ รอบๆ มีกองทหารชั้นยอดของเผ่าพันธุ์ใหญ่คอยปิดกั้น และยังมีผู้ไร้เทียมทานของแต่ละเผ่าคอยเป็นผู้พิทักษ์เมือง ผู้ที่ไม่มีป้ายคำสั่งห้ามเข้า
นี่ก็เพื่อรักษาผลประโยชน์ของเผ่าที่แข็งแกร่ง
แม้แต่เผ่ามนุษย์ก็เป็นหนึ่งในนั้น ไม่มีป้ายคำสั่งห้ามเข้า คฤหาสน์ดารานิรันดร์คือของสงวนของเผ่าที่แข็งแกร่ง ใครก็อย่าคิดจะแตะต้อง โควตาการเข้าก็เป็นเผ่าที่แข็งแกร่งแบ่งกันเอง
ในตอนนี้ มีเสียงดังกึกก้องดังขึ้น "อ๋องต้าเซี่ย คฤหาสน์ใกล้จะเปิดแล้ว อีกไม่กี่วันต่อให้มีป้ายคำสั่งก็ห้ามเข้า! เพื่อป้องกันไม่ให้เกิดความวุ่นวาย และให้โอกาสพวกไม่ประสงค์ดี!"
ในตอนนี้ ข่ายป้องกันเปิดขึ้นแล้ว ผู้ที่มีป้ายคำสั่งสามารถเข้าไปได้
ยอดฝีมือจำนวนไม่น้อยที่มีป้ายคำสั่งก็มาถึงแล้ว
และคำพูดของคนผู้นี้ก็พุ่งเป้าไปที่เมืองโบราณ
สายเมืองโบราณ ซูอวี่มีโควตา 50 ที่ แต่จนถึงตอนนี้ยังไม่มีใครมา เพราะทุกคนกำลังรอซูอวี่
แต่ตอนนี้ข่าวแพร่สะพัดออกไปแล้ว
ซูอวี่บาดเจ็บสาหัสใกล้ตาย!
ซูอวี่มาไม่ได้ งั้นคนอื่นในเมืองโบราณที่อยากมา ก็ไม่มีคุณสมบัตินี้แล้ว
และยอดฝีมือที่แข็งแกร่งที่สุดของเผ่ามนุษย์ที่นั่งคุมอยู่ที่นี่ ก็คืออ๋องต้าเซี่ย
ค่ายตะวันออก อ๋องต้าเซี่ยไม่ได้สนใจพวกเขา หันกลับไปมองทางเมืองโบราณซิงหง ห่างกันหมื่นลี้ เขามองไม่เห็นอะไร แต่เขาก็ได้รับข่าวแล้ว ซูอวี่บาดเจ็บจากการหลอมอาวุธ
บาดเจ็บสาหัส!
มีคนเห็นมากมาย ร่างเนื้อแตกสลาย กระดูกหัก
อาการบาดเจ็บแบบนี้ อยากหายดีเป็นเรื่องยาก
ยิ่งไปกว่านั้น ซูอวี่ยังแบกรับไอมรณะ การฟื้นตัวก็ยิ่งยากขึ้น บางทียังไม่ทันฟื้นตัว คนก็คงตายไปแล้ว
เกิดจากการหลอมอาวุธ…อาวุธระดับปฐพีขั้นสูงสุดเล่มหนึ่ง
ดึงดูดหายนะโลหิตจากกฎเกณฑ์!
อ๋องต้าเซี่ยดูอยู่ครู่หนึ่ง คล้ายกับตกอยู่ในภวังค์ ด้านนอกก็มีเสียงเย็นชาของยอดฝีมือดังขึ้นอีกครั้ง "อีกสามวัน หากผู้ถือป้ายคำสั่งยังไม่เข้ามา ก็ถือว่าสละสิทธิ์! ถึงตอนนั้น จะนับจำนวน โควตาของคนที่ไม่ได้มา จะสุ่มมอบให้อัจฉริยะและยอดฝีมือบางคน…"
อ๋องต้าเซี่ยหันไปมองทางทิศตะวันตก นั่นคือค่ายของเผ่าเทพ
อ๋องต้าเซี่ยมองอย่างเงียบๆ ผ่านไปเนิ่นนาน น้ำเสียงก็ราบเรียบและเย็นชา
"ผิงอวี้ แกที่เป็นแค่ขั้นนิรันดร์ระดับต้น กล้ามายั่วยุเปิ่นหวางซ้ำแล้วซ้ำเล่า คิดว่าตัวเองอายุยืนยาวเกินไปหรือไง?"
น้ำเสียงของอ๋องต้าเซี่ยราบเรียบ "ข้ากำลังคิดเรื่องบางอย่าง ถ้าแกกล้าส่งเสียงรบกวนเปิ่นหวางอีก รับผลกรรมเอาเอง!"
"…"
เงียบสงบ
ค่ายเผ่าเทพ ราชันเทพที่ถูกเรียกว่าผิงอวี้สีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย มองไปทางนั้น เห็นร่างของอ๋องต้าเซี่ย ผ่านไปเนิ่นนานก็ไม่ได้ส่งเสียงอีก
เขาไม่ใช่คู่ต่อสู้ของอ๋องต้าเซี่ย
ไม่เพียงแต่ไม่ใช่ หากต้องเจออ๋องต้าเซี่ยตามลำพัง ยังจะต้องถูกฆ่าอีก เพราะอ๋องต้าเซี่ยแข็งแกร่งมากจริงๆ
รอบๆ ก็เงียบสงบลงในตอนนี้
อ๋องต้าเซี่ยไม่ได้สนใจเขาอีก คนอ่อนแอ ไม่มีสิทธิ์มาวางอำนาจที่นี่ ต่อให้เผ่ามนุษย์จะสู้เผ่าเทพไม่ได้ แต่เผ่าเทพก็ใช่ว่าใครจะมีสิทธิ์มาเป็นศัตรูกับเขา อย่างน้อยผิงอวี้ผู้นี้ก็ไม่มีสิทธิ์
…
เมืองโบราณซิงหง
จวนเจ้าเมือง
พวกหูเสี่ยนเซิ่งก็ร้อนใจกันมาก ทำอะไรไม่ถูก
ซูอวี่บาดเจ็บสาหัส!
ไม่ใช่แค่ซูอวี่ จ้าวลี่ก็ด้วย
ช่วงเวลาสุดท้าย สองคนฝืนหลอมอาวุธ นี่คืออาวุธที่ทรงพลังอย่างแท้จริง หลอมสร้างเงาจำลองถึง 144 สายขึ้นมา โครงร่างอาวุธสวรรค์ขั้นสูงสุด สองคนนี้ดันดื้อดึงจะหลอมโครงร่างอาวุธเทวะให้ได้!
ทีนี้ก็เป็นเรื่องเลย พลังของทั้งคู่ไม่พอ แต่ก็ยังดึงดัน สรุปก็ลงไปนอนกองกันหมด!
จ้าวเทียนปิงรีบตรวจสอบอาการของทั้งสองคนอย่างรวดเร็ว แล้วพูดอย่างปวดหัวว่า "จุดทวารของจ้าวลี่ระเบิดไปบ้าง ทะเลเจตจำนงสั่นคลอนเล็กน้อย พักฟื้นสักสามถึงห้าเดือนก็น่าจะหายดี ส่วนซูอวี่…อาการค่อนข้างสาหัส! นี่ไม่ใช่แค่จุดทวารระเบิด แต่ร่างเนื้อก็ระเบิดด้วย สภาพนี้ ต้องฝึกร่างเนื้อใหม่เสียมากกว่า…"
ยุ่งยากนัก!
พวกหูเสี่ยนเซิ่งก็ขมวดคิ้วแน่น ไม่นาน เสียงของหนิวไป่เต้าก็ดังมาจากนอกจวนเจ้าเมือง "ตกลงว่าเป็นยังไงบ้าง? ผู้อาวุโสซิงหง ให้ผมเข้าไปดูหน่อยเถอะ ผมไม่ใช่คนเลวซะหน่อย!"
ซูอวี่สลบไปแล้ว ตอนนี้ คนที่สามารถเปิดประตูจวนเจ้าเมืองได้มีเพียงคนเดียว ซิงหง
ถ้าซิงหงไม่เปิด ต่อให้เป็นหนิวไป่เต้าก็ไม่กล้าบุกเข้าไปหรอก ตายแน่
ในตอนนี้ ซิงหงไม่ได้สนใจเขา สายตาทอดมองไปที่ซูอวี่ที่สลบไสล เลือดเนื้อบนร่างแตกสลายไปมาก เลือดเนื้อเละเทะ กระดูกแหลกละเอียด สภาพแบบนี้ สำหรับคนทั่วไปสู้ไปฝึกร่างเนื้อใหม่ยังดีกว่า
แต่ทะเลเจตจำนงยังถือว่าดี ยังสมบูรณ์อยู่ ดูน่าเวทนา แต่ก็ไม่ได้บาดเจ็บอะไร
ซิงหงดูอยู่ครู่หนึ่ง ก็เอ่ยปากพูด "รอเขาตื่นเอง น่าจะใกล้แล้ว"
พวกหูเสี่ยนเซิ่งที่อยู่ข้างนอกได้ยิน ต่างก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก หากซูอวี่ไม่ตื่น พวกเขาก็ทำอะไรไม่ถูกเหมือนกัน
รออีกครึ่งชั่วโมง พวกจ้าวเทียนปิงก็ใช้พลังปราณช่วยหล่อเลี้ยงกระดูกให้ซูอวี่อยู่พักหนึ่ง
ค่อยๆ ร่างเนื้อที่แหลกเหลวของซูอวี่ก็ขยับ
"ปวด…"
ปวดเหลือเกิน!
ปวดร้าวไปทั้งตัว!
หัวที่แหลกเหลวของซูอวี่ส่งเสียงดังกรอบแกรบ มีเสียงครางอู้อี้ดังออกมา
"ตื่นแล้ว!"
จ้าวเทียนปิงถอนหายใจด้วยความโล่งอก รีบร้องเรียก "ซูอวี่!"
…
ซูอวี่ลืมตา…จริงๆ แล้ว ภาพตรงหน้ามืดมิด
เขารู้สภาพตัวเองคร่าวๆ
ร่างเนื้อเสียหายหนักมาก!
วินาทีสุดท้าย การหลอมโครงร่างอาวุธเทวะ แรงสะท้อนกลับรุนแรงเกินไป รุนแรงจนน่ากลัว จ้าวลี่ทนรับไว้ครู่หนึ่ง เกือบเอาชีวิตไม่รอด
ส่วนซูอวี่ ช่วงเวลาสุดท้ายทุบตีอย่างบ้าคลั่ง เพื่อหลอมสร้างเค้าโครงลายทอง 145 สายขึ้นมา เขาไม่สนอะไรทั้งนั้น
ตอนนี้ ซูอวี่มองไม่เห็นอะไร ได้แต่ครางอย่างเจ็บปวด "อาจารย์เป็นยังไงบ้างครับ?"
"เขาดีกว่านายหน่อย สามถึงห้าเดือนน่าจะหาย…"
ซูอวี่ถอนหายใจด้วยความโล่งอก ไม่นาน ก็มีแสงสว่างปรากฏขึ้นตรงหน้า มองดูแขนของตัวเอง ตอนนี้กระดูกแขนทั้งสองข้างหักหมด เลือดเนื้อเหลือติดอยู่เพียงเล็กน้อย
ซูอวี่ลองสัมผัสดู ถือว่ายังดี
กระดูกโดยรวมยังอยู่ แต่เลือดเนื้อแตกสลาย โลหิตแก่นแท้ไหลออกไปไม่น้อย
จุดทวารก็แตกสลายไปบ้าง แรงสะท้อนกลับครั้งสุดท้าย น่าจะถึงขั้นกึ่งไร้เทียมทานแล้ว ซูอวี่เหมือนโดนกึ่งไร้เทียมทานชกไปหมัดหนึ่ง ผลลัพธ์ก็คือสภาพนี้
"ผมไม่เป็นไรครับ…"
ซูอวี่พูด พวกเขามองร่างที่แหลกเหลวของเขาอย่างจนใจ แบบนี้เรียกว่าไม่เป็นไรเหรอ?
ส่วนซูอวี่ ก็ไม่ได้สนใจ
ไม่นาน ก็โคจรเคล็ดวิชา
เคล็ดวิชาของเผ่าเซียน!
วิชาฟื้นฟูเลือดเนื้อ!
รู้เคล็ดวิชาเยอะ ก็เอาแต่ใจแบบนี้แหละ!
ครู่ต่อมา ทุกคนก็มองซูอวี่ที่ค่อยๆ ฟื้นฟูร่างเนื้อ เลือดเนื้อถูกสร้างขึ้นมา กระดูกกลับคืนสู่สภาพเดิม เพียงแต่พลังปราณฟ้าในตำหนักถูกเผาผลาญไปมหาศาล เพียงพริบตาก็หมดเกลี้ยง
สิบกว่านาทีต่อมา ซูอวี่ก็กลับคืนสู่ร่างเดิม
แค่หน้าซีดเซียวไปบ้าง พลังลดลงไปมาก ไอมรณะเริ่มกระจายออกมาอีกครั้ง เพราะจุดทวารหยางของเขาเปิดออก ตอนนี้พลังปราณไม่พอ ทำได้เพียงย้อนกลับพลังปราณ ดูดซับไอมรณะ ให้ซิงเยวี่ยมอบไอมรณะให้เขาดูดซับ
ซูอวี่ฟื้นฟูร่างเนื้อแล้ว ก็หอบหายใจพลางพูด "ยุ่งยากแฮะ อาการบาดเจ็บนี้…ถ้าไม่มีของดีมาบำรุง ครึ่งปีก็คงยากจะฟื้นตัว"
"…"
บ้าเอ๊ย!
พวกหูเสี่ยนเซิ่งด่าอยู่ในใจ บาดเจ็บสาหัสขนาดนี้ สรุปที่แกพูดก็คือ ไม่ต้องทำอะไร ไม่ต้องบำรุง แกก็ฟื้นตัวได้ในครึ่งปีงั้นเหรอ?
แกยังเป็นคนอยู่ไหม?
ซูอวี่รีบพูดพลางหัวเราะ "ผู้อาวุโสทุกท่านวางใจเถอะครับ ไม่มีอะไร อย่างมากก็พักฟื้นครึ่งปี"
พูดจบ เขาก็มองไปที่จ้าวลี่ที่นั่งขัดสมาธิอยู่ด้านข้าง ตาเฒ่าจ้าวก็หน้าซีดเซียว ร่างเนื้อแตกสลายไปบ้าง โดยรวมแล้วยังถือว่าดี พักฟื้นสักระยะก็น่าจะไม่มีปัญหาอะไร
ซูอวี่ไม่ได้พูดอะไรอีก เดินไปด้านข้าง หยิบสมุดที่ตกอยู่บนพื้นขึ้นมา
อาวุธบรรลุเต๋าของเขา คนพวกนี้ยังไม่ได้แตะต้อง
ซูอวี่หยิบสมุดขึ้นมา มองดูแวบหนึ่ง ราวกับหนังสือโบราณเล่มหนึ่ง ปกเป็นสีเทา คำว่า "อารยธรรม" ถูกประทับไว้ในนั้น ดูเก่าแก่ แต่ไม่ปรากฏถึงความศักดิ์สิทธิ์
หนังสือทั้งเล่ม ดูธรรมดามาก
ซูอวี่ลองสัมผัสดู ลายเส้นจริง 108 สาย!
นี่คือระดับปฐพีขั้นสูงสุด หรือเรียกอีกอย่างว่าครึ่งอาวุธสวรรค์
ลายเส้นจริงรวมกับลายเส้นเสมือน 144 สาย
ซูอวี่ขมวดคิ้ว!
เขาจำได้ว่า วินาทีสุดท้ายปรากฏลายเส้นเสมือน 145 สาย แต่จู่ๆ ก็หดกลับเข้าไป หายไป นี่มันหมายความว่ายังไง?
ถ้าไม่ใช่เพื่อหลอมสร้างลายเส้นเสมือน 145 สายนี้ เขาและตาเฒ่าจ้าวก็คงไม่ต้องเจ็บตัวแล้ว
ยอมเสี่ยงเจ็บตัว ก็เพื่อหลอมสร้างลายเส้นเสมือนสายนี้ขึ้นมา
หรือว่าจะล้มเหลว?
ด้านข้าง จ้าวเทียนปิงพอจะเดาออกว่าเขากำลังคิดอะไร จึงปลอบใจว่า "ลายเส้นเสมือน 144 สาย ก็ถือว่ายอดเยี่ยมมากแล้ว! พูดได้ว่า พลังของนายถึงขั้นแล้ว หนังสือเล่มนี้ ไม่ช้าก็เร็วจะต้องก้าวขึ้นไปถึงระดับสวรรค์ขั้นสูงสุดได้แน่นอน! และตอนนี้ ครึ่งจักรพรรดิบางคนใช้อาวุธ ก็ใช่ว่าจะมีลายเส้นทอง 144 สาย บางคนก็ใช้อาวุธที่มีลายเส้นทองราวๆ 140 สายเท่านั้น"
น่ากลัวเกินไปแล้ว!
เขารู้ความในใจของซูอวี่และจ้าวลี่ ต้องการหลอมสร้างลายเส้นเสมือน 145 สาย แต่โครงร่างอาวุธเทวะมันจะหลอมสร้างขึ้นมาง่ายๆ ได้ยังไง
หูฉีก็ปลอบใจเช่นกัน "ซูอวี่ เก่งกาจจนจินตนาการไม่ออกแล้ว! ไม่ต้องเสียใจไป การหลอมอาวุธครั้งนี้ ถือว่าประสบความสำเร็จ ประสบความสำเร็จอย่างหาที่เปรียบไม่ได้!"
ซูอวี่พยักหน้าเล็กน้อย พูดพลางหัวเราะ "ให้ผู้อาวุโสทุกท่านหัวเราะเยาะแล้วครับ ผมก็แค่…แปลกใจนิดหน่อย ผมจำได้ว่าหลอมสร้างลายเส้นเสมือน 145 สายได้แล้ว ทำไมถึงหายไปได้ล่ะ?"
เขาขมวดคิ้ว ถ้าหลอมไม่ได้จริงๆ ก็ช่างเถอะ
แต่…ผมจำได้ว่าหลอมได้แล้วนี่!
ในตอนนั้นเอง จู่ๆ ก็มีคนพูดเย้ยหยัน "พวกงี่เง่าเอ๊ย!"
"…"
ทุกคนหันไปมองทางตำหนักหลัง
ไม่ใช่เสียงของซิงหง!
วินาทีต่อมา ในทางเชื่อมมิติ ซิงเยวี่ยก็หัวเราะเยาะ "พวกแกนี่เป็นนักหลอมอาวุธจริงเหรอเนี่ย นักหลอมอาวุธเดี๋ยวนี้โง่เง่าและไร้ประโยชน์ขนาดนี้แล้วเหรอ? สมุดของมันยังหลอมไม่เสร็จชัดๆ ลายเส้นเสมือน 145 สายตอนนี้ซ่อนอยู่ภายในเท่านั้น เมื่อหลอมเสร็จ มันก็จะปรากฏออกมาเอง พวกงี่เง่า ยังจะมาพูดนู่นพูดนี่…"
ทุกคนชะงักไปครู่หนึ่ง!
จ้าวเทียนปิงก็ชะงักไปเช่นกัน ผ่านไปครู่ใหญ่ก็พูดอย่างกระอักกระอ่วน "อะแฮ่ม คือว่า…ใช่ เหมือนจะ…คือว่า…เมื่อกี้มัวแต่ตกตะลึง สมุดเล่มนี้ของนายยังมีขั้นตอนสุดท้ายอีกสองสามขั้นตอนที่ยังไม่เสร็จ! ฐานของค่ายกลและฐานของยันต์เทวะก็หลอมเสร็จแล้ว แต่ยังไม่ได้ฝังเข้าไป ตอนนี้ยังไม่สมบูรณ์…"
ลืมไปเลยจริงๆ
เมื่อกี้มันน่าตื่นเต้นเกินไป!
ใครจะไปจำเรื่องนี้ได้
ในตอนนี้ หูเสี่ยนเซิ่งก็พูดขึ้นเบาๆ "คือว่า…เราควรจะปล่อยให้ผู้อำนวยการเข้ามาได้แล้วไหม? เขารออยู่ข้างนอกพักใหญ่แล้ว ถ้าเราคุยกันเสร็จแล้ว ก็ปล่อยเขาเข้ามาเถอะ เขาน่าจะเอาของมาให้"
ทุกคนมองหน้ากันไปมา ดูค่อนข้างจะกระอักกระอ่วนใจ
ทุกคนต่างก็เครียดกันไปหมด!
เครียดจนลืมหนิวไป่เต้าไปแล้ว และก็ลืมไปว่า สมุดของซูอวี่จริงๆ แล้วยังถือว่าหลอมไม่สำเร็จ ยังขาดอะไรอีกนิดหน่อย
ซูอวี่ก็พูดไม่ออก กระแอมไอ เปิดประตูจวนเจ้าเมือง
หนิวไป่เต้ารีบเข้ามา
พอเห็นซูอวี่ปลอดภัยดี ก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก พร้อมกับพูดอย่างแปลกใจ "ฟื้นตัวได้ไม่เลวนี่ เมื่อกี้ฉันก็เห็น เหลือแต่โครงกระดูก"
ซูอวี่พูดพลางหัวเราะ "ก็ศึกษาเคล็ดวิชาของหมื่นเผ่าพันธุ์มาบ้าง ถือว่าโอเคครับ! แค่วิชาฟื้นฟูเลือดเนื้อของเผ่าเซียนเท่านั้นแหละ!"
"ก็ยังถือว่าดี แต่…ร่างเนื้อของนายได้รับความเสียหาย เกรงว่าคงจะฟื้นตัวได้ไม่เต็มที่ในระยะเวลาอันสั้นนี้"
เขามองดูอยู่ครู่หนึ่ง ในฐานะผู้ไร้เทียมทาน เขาก็ยังพอมองออกว่าซูอวี่บาดเจ็บไม่เบา
ซูอวี่พูดพลางหัวเราะ "ก็ยังโอเคครับ ไม่ถือว่าเป็นปัญหาใหญ่เท่าไหร่ ร่างเนื้อของจ้านอู๋ซวงถูกซัดจนระเบิดไปแล้ว ไม่กี่เดือนก็กลับมาแข็งแรงเหมือนเดิม"
"เขาเหรอ?"
หนิวไป่เต้าส่ายหัว "ไม่เหมือนกัน ทางเขา น่าจะเป็นครึ่งจักรพรรดิเผ่าเทพหลอมสร้างร่างเนื้อให้เขาใหม่ อาจจะใช่เรื่องดี นายเข้าใจความหมายของฉันใช่ไหม"
ซูอวี่พยักหน้า เหตุผลนี้เขาเข้าใจ
ไม่มีอะไรได้มาฟรีๆ!
รอจนถึงวันใดวันหนึ่ง ครึ่งจักรพรรดิเผ่าเทพและครึ่งจักรพรรดิเผ่ามาร ขาดร่างสามชาติ จ้านอู๋ซวงก็จะซวยครั้งใหญ่!
ไม่ได้มาจากการฝึกฝนใหม่ด้วยตัวเอง แต่มีคนช่วยรวบรวมเลือดเนื้อและหลอมสร้างให้ใหม่ วิธีลัดแบบนี้ มีข้อเสียใหญ่อยู่
จริงๆ แล้วซูอวี่จะลองไปหาเต่าเฒ่าดูก็ได้ แต่ไม่จำเป็น
หากเต่าเฒ่าคิดไม่ซื่อ ระหว่างที่หลอมสร้างร่างเนื้อใหม่แอบใส่อะไรลงไปให้ซูอวี่ ซูอวี่ก็จะมีปัญหาใหญ่ตามมาในภายหลัง
ไม่ได้พูดเรื่องพวกนี้ต่อ ซูอวี่พูดพลางหัวเราะร่วน "ก็ดีเหมือนกัน คนของหมื่นเผ่าพันธุ์ก็คงเห็นกันหมดแล้วใช่ไหม? คิดว่าผมบาดเจ็บสาหัส ต้องพักฟื้น ก็ดีเหมือนกัน จะได้สงบสติอารมณ์หน่อย! ตาเฒ่าไม่มีวันตายเทียนกู่ จู่ๆ ก็มาทำแบบนี้กับผม ตอนนี้ผมก็เลยมีปัญหาไม่น้อยเลย"
เดิมทีทางเผ่าเซียนก็คิดว่าฆ่าได้ก็ฆ่า ฆ่าไม่ได้ก็ช่าง ไม่ได้พุ่งเป้าไปที่ซูอวี่มากนัก
แต่พอเทียนกู่ออกคำสั่ง เผ่าเซียนก็จะต้องหาวิธีจัดการซูอวี่ให้ได้
ถ้าไม่มีอะไรผิดพลาด พวกนี้อาจจะใช้วิธีสุดโต่ง รวมถึงการลักพาตัวพ่อของซูอวี่ เพราะตอนนี้ไม่ใช่แค่ปล่อยผ่าน แต่เป็นสถานะต้องฆ่าให้ตาย
ซูอวี่รู้ตัวดี จึงไม่ได้พูดอะไรมาก รีบเอ่ยขึ้น "ผู้อำนวยการครับ ถ้าครั้งนี้กลับไปแดนมนุษย์ รบกวนช่วยดูแลพ่อผมด้วย…เผ่าเซียนกับเผ่าเทพถ้าอยากจะจัดการผมจริงๆ วิธีแรกก็คือล่อผมออกไป! นอกจากพ่อผมแล้ว ก็ยังมีเมืองหลิวอีก…"
หนิวไป่เต้าพยักหน้า "วางใจได้! เซี่ยหลงอู่ยังนั่งคุมอยู่ที่เขตปกครองต้าเซี่ย ก่อนหน้านี้อ๋องต้าฉินก็ออกคำสั่งแล้ว อย่าคิดอะไรไร้สาระ นายวางใจได้ อ๋องต้าฉินถึงจะโกรธน้อย แต่ถ้าโกรธขึ้นมา ใครจะกล้าขัดใจเขา ก็ต้องรับผลกรรมไป!"
"งั้นก็ดีครับ!"
ขณะที่ทั้งสองคนกำลังคุยกัน จ้าวเทียนปิงก็ขัดขึ้น "ผู้อำนวยการหนิว เรื่องพวกนี้เอาไว้ก่อน ค่ายกลกับยันต์เทวะ ท่านเอามาหรือเปล่า? ถ้าเอามาแล้ว ลองทำให้สมุดสมบูรณ์ดูสิ…"
หนิวไป่เต้าพูดพลางหัวเราะ "เอามาแล้ว ค่ายกลอ๋องต้าหมิงเป็นคนทำเองเลย หมดไปตั้งเยอะ! ส่วนยันต์เทวะ ฉันเตรียมมา 100 แผ่น พอไหม?"
ซูอวี่ส่ายหัว "ไม่พอครับ! อย่างน้อยต้อง 300 แผ่น! แต่เรื่องนี้ไม่ต้องรีบ ผู้อำนวยการช่วยผมทำเพิ่มหน่อย เดี๋ยวผมค่อยมาใส่ทีหลัง เรื่องแค่นี้ไม่ยากสำหรับผม!"
การฝังค่ายกล การฝังยันต์เทวะ จริงๆ แล้วค่อนข้างง่าย
ก่อนหน้านี้ ก็เตรียมช่องทางไว้แล้ว
ตอนนี้ หลายคนก็เริ่มทนไม่ไหว อยากจะเห็นว่า ถ้าฝังทั้งหมดลงไป เค้าโครงลายทองสายที่ 145 จะปรากฏขึ้นมาหรือไม่
หนิวไป่เต้าก็ไม่พูดพร่ำทำเพลง รีบหยิบค่ายกลและยันต์เทวะออกมา
ค่ายกล เป็นค่ายกลระดับสวรรค์
หนิวไป่เต้าแนะนำว่า "ค่ายกลนี้ มีชื่อว่า ค่ายกลรวมจิตวิญญาณ! หน้าที่หลักคือดูดซับพลังปราณและพลังเจตจำนงที่กระจัดกระจาย นำมาสกัดอย่างช้าๆ หอร้อยวิถีก็ใช้ค่ายกลนี้ ในช่วงเวลาหนึ่ง สามารถชำระล้างพลังปราณและพลังเจตจำนงได้บ้าง ก็คือพวกที่นายดูดซับเข้าไปนั่นแหละ แต่ความเร็วไม่ได้เร็วมาก ไม่สามารถเทียบได้กับดินแดนลับพลังปราณและดินแดนลับทะเลวิญญาณของเขตปกครองต้าเซี่ยได้เลย แต่ดีตรงที่ความต้องการไม่สูง ใช้ที่ไหนก็ได้…"
สองแห่งนั้นเป็นดินแดนลับ มีความเชี่ยวชาญด้านนี้โดยเฉพาะ
แต่ค่ายกลนี้ กลับมีประสิทธิภาพค่อนข้างต่ำ
หนิวไป่เต้าพูดพลางหัวเราะ "แน่นอน นี่คือค่ายกลระดับสวรรค์ ไม่ใช่ของไร้ประโยชน์! ข้อแรก มีความมั่นคงสูง! ไม่แตกสลายได้ง่ายๆ"
"ข้อสอง เป้าหมายหลักของค่ายกลนี้ก็คือการหล่อเลี้ยงอาวุธ ดีที่สุดสำหรับอาวุธ"
"ข้อสาม มีพลังป้องกันระดับหนึ่ง ขั้นสุริยันจันทราระดับแปดขั้นเก้าธรรมดาก็ยากที่จะทำลายได้"
"ข้อสี่…"
เขาแนะนำค่ายกลอยู่พักหนึ่ง ไม่นานก็หยิบยันต์เทวะออกมาอีกสองสามแผ่น "ยันต์เทวะนี้ไม่ค่อยมีประโยชน์เท่าไหร่ แค่มีหน้าที่ดูดซับ ดูดซับสิ่งต่างๆ จากภายนอกเข้ามา ความแข็งแกร่งก็ไม่ถือว่าต่ำ ดูดครึ่งจักรพรรดิไม่ได้หรอก แต่ถ้าจะดูดสุริยันจันทราสักคนก็ไม่มีปัญหา!"
หนิวไป่เต้าพูดพลางหัวเราะร่วน "แถม นี่ก็ยังเป็นยันต์เทวะแบบชุดประกอบอีกด้วย ถ้าเจอศัตรูตัวฉกาจ ขั้นสุริยันจันทราระดับแปดขั้นเก้า แล้วนายมียันต์เทวะมากพอ ตัวนายก็แข็งแกร่งพอ ก็ดูดอีกฝ่ายเข้าไปในสมุดของนายได้เลย ไม่ยากเย็นอะไร"
ซูอวี่พูดอย่างดีใจ "ขอบคุณมากครับผู้อำนวยการ!"
มีแต่ของดีๆ ทั้งนั้น!
ในตอนนี้ จ้าวเทียนปิงก็พยักหน้า "การสร้างยันต์เทวะและค่ายกลเทวะ อ๋องต้าหมิงและผู้อำนวยการหนิวถือว่าเป็นยอดฝีมืออันดับต้นๆ ในแดนมนุษย์แล้ว มีสองท่านนี้ลงมือ ซูอวี่ สมุดของนายจะต้องสมบูรณ์แบบมากยิ่งขึ้น!"
"ครับ!"
ซูอวี่พยักหน้า รีบพูดพลางหัวเราะ "งั้นก็ฝังค่ายกลกับยันต์เทวะเข้าไปเลยครับ!"
ฝังยันต์เทวะก่อน แล้วค่อยฝังค่ายกล
พวกนี้เป็นแค่งานเล็กๆ
แต่ก็สามารถทำให้สมุดทั้งเล่มสมบูรณ์ได้
ซูอวี่รีบนำยันต์เทวะทีละแผ่น ฝังลงไปในสมุด ยันต์เทวะ 100 แผ่น ฝังลงไป 100 หน้า ส่วนที่เหลือ ซูอวี่ฝากหนิวไป่เต้าช่วยทำต่อ ในท้ายที่สุด เขาเตรียมจะใช้ยันต์เทวะหมื่นแผ่น
ฝังยันต์เทวะเสร็จ ไม่นานซูอวี่ก็เริ่มลงมือ ฝังค่ายกล!
ตอนที่ฝังยันต์เทวะ ลายทอง 145 สายก็ไม่ปรากฏ
จนกระทั่งซูอวี่นำค่ายกลเทวะ ฝังเข้าไปตามที่เผื่อไว้ก่อนหน้านี้ จู่ๆ สมุดทั้งเล่มก็เปล่งแสงจางๆ ลายทอง 145 สายปรากฏขึ้นในพริบตา และก็เป็นเพียงพริบตาเดียว!
วินาทีต่อมา สมุดทั้งเล่มก็ดูเก่าแก่มากขึ้น ไม่นาน กลิ่นอายก็จางหายไป ราวกับหนังสือธรรมดาๆ
ลายทอง 145 สายหายไปอีกครั้ง
ครั้งนี้ จ้าวเทียนปิงเห็นแล้ว อดไม่ได้ที่จะพูดพลางหัวเราะ "ของดี! ฉันก็เพิ่งเคยเห็นเป็นครั้งแรก! ดูเหมือนว่า ไม่ใช่ว่าไม่มีอยู่จริง แต่มันซ่อนตัวอยู่! ลายทอง 145 สาย ซ่อนอยู่ข้างใน! ในเมื่อมีอยู่ ก็ใช้ได้ ยังไงตอนนี้ก็ยังไม่ได้ใช้อยู่แล้ว รอให้สมุดเล่มนี้ก้าวขึ้นไปถึงระดับสวรรค์ขั้นสูงสุดจริงๆ ถ้านายทำให้มันเป็นระดับอาวุธเทวะได้ ลายทองนี้ก็จะปรากฏออกมาเอง!"
นักหลอมอาวุธหลายคนต่างก็ถอนหายใจ มีความปรารถนาและอิจฉาบ้าง
โครงร่างอาวุธเทวะ!
โครงร่างอาวุธเทวะของแท้!
แม้ว่าตอนนี้จะยังเป็นอาวุธปฐพี แต่เกรงว่าคงไม่ด้อยไปกว่าอาวุธสวรรค์ขั้นต้นทั่วไป หากก้าวขึ้นเป็นอาวุธเทวะจริงๆ…ก็คงยอดเยี่ยมน่าดู
จ้าวเทียนปิงพูดต่อ "ของน่ะเป็นของดี! แต่นายอยากจะเลื่อนระดับ ความยากลำบากก็ไม่น้อย! ตามความคิดของนาย จะหลอมเป็นหมื่นหน้า…ซูอวี่ ความคิดนายใหญ่เกินไปแล้ว หน้าเดียวก็ผลาญทรัพยากรไปมหาศาล ยิ่งไปกว่านั้นตั้งหมื่นหน้า! นายรวบรวมของล้ำค่ามาตั้งมากมายในพหุภพหมื่นเผ่าพันธุ์ ตอนนี้หลอมไปแค่ 300 หน้า ก็ผลาญของของนายไปหมดแล้ว หมื่นหน้า…ไม่อยากจะคิดเลย!"
อาวุธของเศรษฐีแบบนี้ ให้เขาก็ใช้ไม่ไหว
อย่างน้อยเขาก็อัปเกรดมันไม่ไหว!
ส่วนหูเสี่ยนเซิ่งก็เดาะลิ้น "ซูอวี่ ตามการคำนวณของนาย งั้นก็ต้องตัดมิติอีกนับไม่ถ้วน เยอะขนาดนี้…นายอย่าทำสนามรบพหุภพถล่มลงมาล่ะ ฉันกลัวตายนะ!"
ตอนนี้ตัดไปแค่ 300 ชิ้น เขาก็เกือบถูกผู้ไร้เทียมทานฆ่าตายแล้ว ตัดเป็นหมื่นชิ้น เกรงว่าครึ่งจักรพรรดิคงจะมาหาเรื่องเขาจริงๆ
ซูอวี่พูดพลางหัวเราะ "ผมรู้ครับ ผมจะพยายามเรียนรู้อักษรเทวะมิติให้ได้ วันหลังจะได้ตัดเอง"
เรื่องนี้ก็ยังต้องเรียนอยู่ดี!
ซูอวี่ก็กลุ้มใจเหมือนกัน นานแล้วที่เขายังเรียนอักษรเทวะมิติไม่สำเร็จ พรสวรรค์ด้านมิติของตัวเองไม่ดี ไม่อย่างนั้น เรื่องตัดมิติเขาทำเองได้
แต่ก็ยังดี ที่นี่มีเครื่องตัดมิติอยู่เครื่องหนึ่ง
ซูอวี่ลองตัดเองดูได้ ไม่ต้องรีบ
ถ้าหูเสี่ยนเซิ่งไม่มา ซูอวี่ก็ตัดเองได้บ้าง
สมุด มาถึงขั้นนี้ ก็ถือว่าสมบูรณ์แล้ว แน่นอนว่านี่ก็เป็นแค่โครงร่าง ไม่ใช่ของที่สมบูรณ์
จ้าวเทียนปิงพูดพลางหัวเราะ "โครงร่างนี้ สมบูรณ์แบบไร้ที่ติ ซูอวี่ ตั้งชื่อสิ!"
"ชื่อ…"
ซูอวี่พึมพำ ลูบสมุด ผ่านไปครู่ใหญ่ก็พูดพลางหัวเราะ "ให้ชื่อว่า บันทึกอารยธรรมก็แล้วกันครับ!"
เดิมทีเขาอยากจะตั้งชื่อว่าบันทึกหมื่นเผ่าพันธุ์
แต่พอดูคำว่า "อารยธรรม" บนปกหนังสือแล้ว เขาก็ตั้งชื่อว่าบันทึกอารยธรรมดีกว่า
ในตอนนี้ หลายคนก็ทำหน้าแปลกๆ
ซูอวี่รู้ว่าพวกเขาหมายถึงอะไร จึงพูดพลางหัวเราะ "ผู้เชี่ยวชาญอารยธรรมล้วนทิ้งบันทึกอารยธรรมของตัวเองไว้ พอคนตาย ทิ้งอักษรเทวะไว้หนึ่งตัว ไม่สามารถสร้างเป็นดินแดนลับได้ ก็ถือว่าเป็นเครื่องเตือนใจ สืบทอดสิ่งที่ตัวเองเรียนรู้มา หลายปีมานี้ ผมเรียนมาตั้งแต่เด็กจนถึงตอนนี้ สิ่งที่ผมเรียนรู้ทั้งหมด อาจจะถูกรวบรวมไว้ในนี้…"
สิ่งที่เขาเรียนรู้มากที่สุดก็คือเคล็ดวิชา!
และสิ่งเหล่านี้ ก็สามารถผนึกและรวบรวมไว้ในสมุดภาพได้ นี่ก็นับว่าเป็นบันทึกอารยธรรมของเขาเองเหมือนกัน
อีกนับปีให้หลัง หลังจากที่เขาตาย สิ่งที่เขาเรียนรู้มาตลอดชีวิต ก็อาจจะได้รับการสืบทอดต่อไป
อีกนับปีให้หลัง ซูอวี่อาจจะถูกคนลืมเลือนไปแล้ว แต่บันทึกอารยธรรมของเขาอาจจะยังคงได้รับการสืบทอดต่อไป
ในตอนนี้ ซูอวี่นึกถึงตำราทองคำในหัว
บันทึกอารยธรรมนี้ คือผู้สืบทอดของฉัน
แล้วสมุดภาพเล่มนี้ล่ะ…เป็นผู้สืบทอดของคนอื่น ที่คล้ายกับผู้ฝึกตนอย่างฉันหรือเปล่า?
ผู้เชี่ยวชาญกาลเวลา!
ซูอวี่พึมพำในใจ อาจจะใช่ บางทีสมุดภาพในหัว ก็อาจจะเป็นสิ่งที่ผู้เชี่ยวชาญกาลเวลาทิ้งไว้ ท่องไปในกาลเวลา บันทึกอารยธรรมหมื่นเผ่าพันธุ์ บันทึกความเจริญและความเสื่อมถอยของหมื่นโลก
บางที ในทุกยุคสมัยอาจจะมีคนแบบนี้อยู่
เพียงแต่ อาจจะไม่มีใครรู้ หรือไม่เป็นที่รู้จักของคนอ่อนแอ
"บันทึกอารยธรรม…"
ยอดฝีมือแต่ละคนต่างพึมพำถึงความหมายที่ซ่อนอยู่เบื้องหลังชื่อนี้
นี่คือสิ่งที่คนตายทิ้งไว้!
ส่วนซูอวี่ ในใจก็รู้สึกเลื่อนลอยเล็กน้อย เขานึกถึงศิลาสุสานอักษร ศิลาหน้าหลุมศพของอารยธรรม
และในตอนนี้ เขาได้หลอมสร้างบันทึกอารยธรรมด้วยตัวเอง
บันทึกของอารยธรรม!
ขณะที่กำลังคิดอยู่ หนิวไป่เต้าก็พูดขัดขึ้น "ซูอวี่ คฤหาสน์ดารานิรันดร์ใกล้จะเปิดแล้ว ครั้งนี้นายยังจะไปไหม? ฉันดูสภาพนายแล้ว…เกรงว่าอาจจะไปไม่ได้ ไปก็ใช่ว่าจะเป็นเรื่องดี!"
ซูอวี่พูดพลางหัวเราะ "ไม่ไปก็ไม่ไปสิครับ ผมไม่เดือดร้อนเรื่องของดีแค่นั้นหรอก! ผู้อำนวยการ ไม่ต้องเป็นห่วงทางผมหรอกครับ"
พูดจบ ก็โค้งคำนับให้ทุกคน "การหลอมอาวุธครั้งนี้ ต้องลำบากผู้อาวุโสทุกท่านแล้วครับ!"
"อย่าพูดแบบนี้สิ!"
หูฉีพูดพลางหัวเราะ "พวกเราต้องขอบคุณนายต่างหาก ที่ทำให้อาการบาดเจ็บของเราหายดี ทำใหเราได้เป็นพยานในการหลอมอาวุธระดับกึ่งเทวะ ซึ่งจะเป็นประโยชน์อย่างยิ่งต่อการหลอมอาวุธของเราในอนาคต! ตอนนี้เรายังไม่ได้ลอง ยังไม่ได้ซึมซับและทำความเข้าใจสิ่งที่ได้รับมาในครั้งนี้ ถ้าไม่มีอะไรผิดพลาด บางทีอีกไม่กี่ปี เราอาจจะได้เป็นนักหลอมอาวุธสวรรค์ก็ได้!"
จ้าวเทียนปิงก็พูดพลางหัวเราะ "ฉันเองก็มีความเข้าใจบ้างเหมือนกัน บางที…เจอกันครั้งหน้า ฉันอาจจะได้เป็นนักหลอมอาวุธสวรรค์แล้วก็ได้!"
พวกซูอวี่ต่างก็มีสีหน้าประหลาดใจ จ้าวเทียนปิงพูดพลางหัวเราะ "แน่นอนว่าพูดยาก และอีกอย่างที่สำคัญคือ ฉันต้องมีเงินพอที่จะซื้อวัตถุดิบในการหลอมอาวุธสวรรค์ด้วย อาจจะล้มเหลวบ้าง แต่…ฉันก็คิดว่าฉันน่าจะพอมีความหวังที่จะทำสำเร็จได้!"
"ยินดีด้วยครับศิษย์ลุง!"
ซูอวี่กล่าวแสดงความยินดี ไม่นานก็หันไปมองจ้าวลี่ที่กำลังรักษาอาการบาดเจ็บ เอ่ยขึ้น "ศิษย์ลุง เมืองโบราณเป็นสถานที่ที่วุ่นวายและอันตรายมาก ท่านพาอาจารย์ของผมกลับแดนมนุษย์เถอะ! แม้ครั้งนี้อาจารย์จะบาดเจ็บ แต่ถ้าฟื้นตัวได้ พลังก็คงจะก้าวหน้าขึ้นไม่น้อย ผมคงไม่รอให้อาจารย์ตื่นขึ้นมาลาเขาหรอก เพราะอีกไม่นานผมต้องไปบริเวณรอบนอกของคฤหาสน์ดารานิรันดร์…ยังไงโควตา 50 ที่ที่ผมหามาได้ก็ไม่ควรปล่อยให้สูญเปล่า!"
"งั้นนายก็…ระวังตัวด้วยล่ะ!"
จ้าวเทียนปิงกำชับ หนิวไป่เต้าก็รีบพูด "การที่นายไปครั้งนี้ อาจจะตกเป็นเป้าหมายได้ แม้ผู้พิทักษ์เมืองโบราณจะแข็งแกร่ง แต่ทุกคนรู้ว่านายบาดเจ็บ ซูอวี่ ระวังจะมีคนจงใจบีบให้นายลงมือ บีบให้ผู้พิทักษ์เมืองลงมือ ทุกครั้งที่นายลงมือ นายจะต้องแบกรับไอมรณะมากขึ้น!"
ซูอวี่พยักหน้า สูดลมหายใจลึกแล้วพูด "ผู้อำนวยการวางใจได้ ผมเข้าใจ! แต่ผมต้องให้ทุกคนเห็นว่าผมยังไม่ตาย ผมยังมีพลังต่อสู้อยู่ ผมยังสามารถให้ผู้พิทักษ์เมืองออกมาสู้รบได้! ตอนนี้ถ้าผมอ่อนแอลง ไม่ช้าก็จะมีคนหมายปองผม! ต้องเชือดไก่ให้ลิงดู!"
"นายรู้ตัวก็พอ"
หนิวไป่เต้ารู้ว่าเขายังบาดเจ็บไม่หายดี จึงไม่ได้พูดอะไรต่อ หันไปมองคนอื่นๆ แล้วพูดว่า "ฉันจะคุ้มกันพวกนายกลับไปที่เขตสู้รบตะวันออก จะได้ไม่เกิดปัญหาเรื่องยุ่งยากระหว่างทาง ตอนนี้คนจ้องซูอวี่มีไม่น้อย อยู่ที่เมืองโบราณรังแต่จะสร้างความวุ่นวายให้เขา"
ซูอวี่โค้งคำนับขอบคุณอีกครั้ง หลายคนไม่ได้พูดอะไรมาก จ้าวเทียนปิงประคองจ้าวลี่ที่กำลังรักษาอาการบาดเจ็บ บินตามหนิวไป่เต้าออกไปด้านนอก
ซูอวี่บาดเจ็บไม่เบา ก็ไม่จำเป็นต้องรบกวนเขาที่นี่
พวกเขาเองก็ช่วยอะไรซูอวี่ไม่ได้
…
เมื่อทุกคนจากไป ซูอวี่ก็ถอนหายใจยาว
หลอมอาวุธสำเร็จแล้ว!
ร่างเนื้อ ก็หลอมครบ 72 ครั้งแล้ว
เพียงแต่บาดเจ็บไม่เบา ต้องรีบฟื้นตัวให้เร็วที่สุด
ขณะที่ซูอวี่กำลังคิดเรื่องนี้ ซิงเยวี่ยก็พูดอย่างโกรธเคือง "แกรีบไปหาเต่าเฒ่านั่น ให้เขาปิดจุดทวารหยางให้แก ซูอวี่ แกนี่มันน่ารังเกียจจริงๆ!"
น่ารำคาญ!
แกเริ่มดูดฉันอีกแล้ว!
ซูอวี่หัวเราะไม่ได้ร้องไห้ไม่ออก "ท่านราชาใจร้อนจัง เพิ่งดูดท่านไปแป๊บเดียว ท่านก็ทนไม่ไหวซะแล้ว"
พูดจบ ซูอวี่ก็มองไปด้านหลังซิงหง หลิวหงที่ตื่นขึ้นมาตอนไหนก็ไม่รู้ พูดพลางหัวเราะ "อาจารย์หลิวช่างแข็งแกร่งจริงๆ แค่นี้ก็ตื่นแล้ว เก่งจังเลย!"
หลิวหงหลบอยู่หลังซิงหง พูดอย่างกลัดกลุ้ม "อย่ามองฉัน ฉันเพิ่งตื่น ไม่เห็น ไม่ได้ยินอะไรทั้งนั้น!"
ซูอวี่พูดพลางหัวเราะ "ไม่เป็นไรครับ ได้ยินได้เห็นก็ดีแล้ว! ตอนนี้มันสมบูรณ์แบบเลย! ผมบาดเจ็บ อาจารย์หลิวแสดงท่าทีอ่อนแอ หรือแม้กระทั่งไม่ออกไปรบนอกเมือง ก็เป็นเรื่องปกติ! อย่าหวังว่าซูอวี่ที่บาดเจ็บสาหัส จะยังโง่ออกไปหาที่ตายนอกเมือง ใช่ไหมครับ? อ่อนแอหน่อยก็เข้ากับสถานการณ์ของผมพอดี!"
"สภาพแบบนี้ นายยังจะไปอีกเหรอ?"
หลิวหงพูดอย่างแปลกใจ "อาการบาดเจ็บของนายไม่เบาเลยนะ ปิดจุดทวารหยาง พลังของนาย…จะว่าแข็งแกร่งก็ยังโอเค แต่ถ้าอ่อนแอ ครั้งนี้อาจจะมีผู้ไร้เทียมทานเข้าไป นายไม่กลัวถูกฆ่าตายเหรอ?"
ซูอวี่พูดพลางหัวเราะ "กลัวอะไรครับ? อีกอย่าง…ช่วยไม่ได้ ผมไม่มีเงินแล้ว! นอกจากโลหิตแก่นแท้นิดหน่อย ผมก็ไม่มีอะไรเหลือแล้ว! อัปเกรดอาวุธอักษรก็ต้องใช้เงิน ฝึกตนก็ต้องใช้เงิน อะไรๆ ก็ต้องใช้เงิน ไม่เข้าไปสักรอบ ผมจะเอาที่ไหนมาฝึกตนล่ะครับ?"
"นาย…"
พูดไม่ออกเลย!
หลิวหงถึงกับพูดไม่ออก หมอนี่ ใช้เงินเปลืองเกินจินตนาการจริงๆ
น่ากลัวเกินไปแล้ว!
ทรัพยากรตั้งมากมาย เขาเอาไปหลอมหนังสือเล่มเดียว หนังสือเล่มนี้มีประโยชน์อะไร มีพลังมากแค่ไหน ตอนนี้ก็ยังพูดยาก
ถ้าเอาไปขาย เอาไปแลกกับคนอื่น แลกอาวุธสวรรค์ได้ตั้งหลายเล่ม!
พอเทียบกับซูอวี่ เขาก็เป็นแค่ขอทานจริงๆ
หลิวหงหัวเราะแห้งๆ "คือว่า ขอลองต่อรองหน่อยได้ไหม…ก่อนนายจะออกมา ปล่อยฉันไปได้ไหม?"
"ก่อนผมจะออกมาเหรอ?"
"ใช่!"
หลิวหงหัวเราะแห้งๆ "คฤหาสน์ดารานิรันดร์อยู่ได้ตั้งเดือนนึงไม่ใช่เหรอ? เปิด 29 วัน นายให้ท่านซิงหงปล่อยฉันไปได้ไหม?"
"ท่านทนไปได้เหรอครับ?"
ซูอวี่พูดเสียงแผ่ว "ท่านมาเมืองโบราณ ไม่ใช่เพราะผมบังคับให้ท่านมานะ ท่านทนตัดใจไปได้จริงๆ เหรอ?"
"…"
หลิวหงหัวเราะเจื่อนๆ พูดอะไรไม่ออก
ซูอวี่ไม่ได้สนใจเขาอีก มองไปที่ซิงหง สูดลมหายใจลึกแล้วพูด "ใต้เท้า ตอนนี้มีคนจับตาดูผมเยอะเกินไป ผมลอบออกจากเมืองไม่ได้ ผมต้องเคลื่อนย้ายเมืองโบราณไปเชื่อมกับเมืองหงเหมิง จากนั้นก็ไปขอให้ใต้เท้าหงเหมิงช่วยปิดจุดทวารหยาง แล้ว…ผมคงไม่กลับมาแล้ว แต่จะซ่อนตัวอยู่ในนั้น หาโอกาสออกจากเมือง"
ซิงหงพูดเสียงต่ำ "ซูอวี่ คิดให้ดีนะ ตอนนี้นาย…อันตรายมาก! อยู่ในเมืองศักดิ์สิทธิ์ อย่างน้อยก็ยังมีพวกเราคุ้มครอง ออกจากเมืองไปแล้ว โดยเฉพาะอย่างยิ่งที่คฤหาสน์ดารานิรันดร์ แทบจะเป็นไปไม่ได้เลยที่เราจะช่วยนายได้…"
ซูอวี่พูดพลางหัวเราะ "คิดดีแล้วครับ! ผมต้องการทรัพยากร ทรัพยากรจำนวนมหาศาล! ไม่เพียงแต่ทรัพยากร ผมยังต้องทำให้อาวุธบรรลุเต๋าของผมสมบูรณ์ด้วย อยู่ข้างนอก มีผู้ไร้เทียมทานมากมายจับตามองผม ผมไม่อาจเปิดเผยตัวได้เลย!"
เขาต้องการทำให้บันทึกอารยธรรมของเขาสมบูรณ์ แต่ในตอนนี้ที่สนามรบพหุภพ คงทำไม่ได้แน่!
คฤหาสน์ดารานิรันดร์ในเวลานี้คือโอกาส
โอกาสดีที่จะได้ฆ่าคนและเก็บศพ!
บันทึกอารยธรรม ถ้าไม่เก็บศพ จะเรียกว่าบันทึกอารยธรรมได้ยังไง
พอดีเลย ตอนนี้ถือเป็นเวลาอันเหมาะสม
มีกี่คนที่จะเชื่อว่า ตอนนี้เขาจะยังออกไปอีก?
"งั้นอาการบาดเจ็บของนาย…"
ซูอวี่พูดพลางหัวเราะ "ไม่เป็นไรครับ! แค่บาดเจ็บที่ร่างเนื้อ เข้าไปในคฤหาสน์ดารานิรันดร์ ฆ่าคนชิงทรัพย์ เอาของดีมารักษาอาการบาดเจ็บ! ตอนนี้ร่างเนื้ออ่อนแอก็ถือเป็นเรื่องดี ถ้าจะปลอมตัวเป็นใคร ก็คงไม่มีใครดูออก ไม่อย่างนั้นถ้าร่างเนื้อแข็งแกร่งเกินไป ผมยังกลัวว่าจะมีคนดูออกเลย ตอนนี้ต่อให้มีคนมาสัมผัสร่างเนื้อก็ไม่รู้สึกอะไร"
ร่างเนื้อของซูอวี่ยังคงแข็งแกร่งมาก
ร่างเนื้อที่แข็งแกร่งขนาดนี้ การปลอมตัวนั้นยาก แต่ตอนนี้ ใครจะรู้สึกได้?
เมื่อซิงหงเห็นเขาพูดแบบนี้ ก็ไม่ได้พูดโน้มน้าวอีก มองดูซูอวี่แล้วพูด "นายไปเมืองศักดิ์สิทธิ์หงเหมิง อย่าลืมคุยกับลูกพี่เรื่องหายนะโลหิตเมื่อกี้นี้ด้วย! ที่ลูกพี่ปรากฏตัวมาเมื่อกี้ น่าจะรู้อะไรบางอย่าง เหตุผลที่เทียนกู่จะฆ่านาย ก็เกี่ยวข้องกับเรื่องนี้เหมือนกัน ส่วนเรื่องของสภาหมื่นเผ่าพันธุ์ อย่าถามฉันเลย ฉันไม่ค่อยรู้เรื่องเท่าไหร่ นายไปถามลูกพี่เถอะ…"
ซูอวี่กล่าวขอบคุณ "ขอบคุณใต้เท้าที่ชี้แนะ ผมเข้าใจแล้วครับ!"
ซิงหงพยักหน้าเล็กน้อย ไม่ได้พูดอะไรอีก
เมืองโบราณหายวับไปจากจุดเดิมในพริบตา
นอกเมือง กลุ่มคนที่แอบมองสบถด่าอีกครั้ง แล้ววิ่งหนีไป!
ส่วนยอดฝีมือของเก้าโลก ตอนนี้ชินชาไปแล้ว ปล่อยให้คลื่นยักษ์ซัดเรือพังพวกนั้นไปเถอะ ขี้เกียจซ่อมแล้ว อยากเป็นยังไงก็ช่าง!
ซูอวี่ยังไม่ตายไปวันนึง พวกเขาก็จะไม่ซ่อมวันนึง
เกาะก็ไม่สร้างแล้ว!
รอให้ซูอวี่ตาย ค่อยว่ากัน หมอนี่ต้องตายแน่ ครั้งนี้ไม่ตายถือว่าดวงดี แต่ตอนนี้เผ่าเซียน เผ่าเทพ และอีกหลายเผ่าออกคำสั่งฆ่าเขาแล้ว ต่อให้มีเมืองโบราณคุ้มครองก็ไม่รอด
ไม่ช้าก็เร็วต้องตายแน่!
เรื่องพวกนี้ ซูอวี่ย่อมไม่มีกะจิตกะใจจะไปสนใจ เก้าโลกน่ะเหรอ เขาไม่เคยมองอยู่ในสายตาเลย ต่อให้มีผู้ไร้เทียมทานปรากฏตัวขึ้นก็เหมือนกัน
